Frekar af bústaðarferð

Nei heyrðu annars. Það var ekki terpentína sem við drukkum á föstudeginum, það var bjór. Ferðin heldur samt nafninu. Og nú skal hún skrásett nánar:

Þegar ég kom heim úr vinnunni sat Víðir á stól fyrir framan dyrnar og beið eftir mér. Ég opnaði hurðina og hann sagði komum af stað. Hann var spenntur. Hei ég var það líka. En ég þurfti aðeins að græja mig, og Davíð yrði ekki búinn í vinnunni alveg strax. Þetta er svona: til að eiga efni á afslappelsi í sumarbústað þá þarf maður að vinna framá myrkur aðra daga. Og plánetan snýst.

Við gerðum okkur tilbúna og hentum þessum örfáu ferðapokum okkar í skottið á bílnum hans Víðis. Við sóttum Egil í verkstæðið hans og héldum til Davíðs. Þar sat Ari og vildi sýna okkur Guitar Hero-kúnstir sínar, sem voru þó nokkrar. Davíð lenti vígreifur og við sögðum komum af stað. Ég skrifa ekkert um það að lykillinn að bústaðnum skyldi ekki finnast undireins.

Stopp í tíu ellefu, stopp á enn einum og svo engin stopp fyrren á Grímsstöðum. Ég dró upp diktafóninn og skrásetti upphaf ferðarinnar, menn sögðu gamansögur og kölluðu hvor annan skrautlegum nöfnum, einsog vera ber. Víðir keyrði og ég fyllti úlpuvasann minn af pistasíuskeljum úr tíu ellefu. Ferðin gekk vel, fjöllin voru ekki of grimm með vindunum sínum og hrákum af skafrenningi yfir veginn okkar. Það kostar 900kall í göngin, og hefðum við verið á Fear and Loathing-ferðalagi með öllu tilheyrandi hefðum við örugglega ekki séð eftir tæpum þúsundkalli til að draga leðurblökuslektið inní hellinn aftur. En það kemur sjálfri ferðinni ekki svo mikið við.

Þegar við komum uppúr Borgarnesi og inná afleggjarann að bústaðnum fór að setja í veðrið. Vegurinn var temmilega þungur - við hefðum fráleitt komist þetta á fólksbíl - og á tímabili var snjókoman svo mikil að við rétt sáum glitta í næstu stiku, renndum eftir djúpum hjólförum í slóðanum og leituðum að Grímsstaðarljósastaurnum í myrkrinu. Við höfðum enn ekki komið auga á hann þegar við keyrðum framá sumarbústað og vorum þá komnir of langt. Við snerum við. Nú sat Davíð framí og vísaði sem best hann gat í gegnum fannfergið, við komumst uppað Grímsstöðum og þóttumst sjá hvar vegurinn að bústaðnum kæmi handan við trukkinn framundan, Víðir gaf í og festi bílinn í skafli svo hann sat á maganum.

Við Davíð gripum nokkra poka og lögðum af stað niðrí bústað að sækja skóflur. Vindurinn var í bakið en snjórinn náði okkur sumstaðar uppí mitti. (Ja, hann náði mér sumstaðar uppí mitti.) Og við vorum ekki beint klæddir fyrir svona ævintýri, í gallabuxum og úlpum og þótt ég hefði húfu og vettlinga þá öfundaði ég Davíð af treflinum hans. Ferðin tók svona rúmar tuttugu mínútur, það sem annars hefði tekið rúmar fimm. Og þegar við komum uppí bústað þá var bara ein skófla á svæðinu. En við komum pokunum fyrir, kveiktum uppí því sem hægt var að kveikja uppí og lögðum af stað tilbaka. Egill og Víðir höfðu grafið þónokkuð undan bílnum og eftir dálítinn mokstur í viðbót náðum við að losa hann. Víðir lagði á grynnri snjó, við hlóðum restinni af draslinu á okkur, röðuðum bjórnum á snjóþotu og lögðum af stað aftur. Þessi önnur ferð að bústaðnum var talsvert svipuð þeirri fyrri. Ferðin heiman frá Davíð hafði þá tekið rúma þrjá tíma, líklega nær fjórum.

Það sem var svo hrikalegt við að koma að bústaðnum í fyrri ferðinni var að vita að við þyrftum að fara þaðan aftur. Þessvegna stoppuðum við stutt og ég vildi ómögulega hvíla mig og hlýja í bílnum þegar við komum með skófluna, vegna þess að ég myndi þurfa að dýfa mér oní snjóinn aftur hvorteðvar. Að koma í bústaðinn í annað sinn, hinsvegar, vitandi það að ég myndi ekki þurfa að stíga útfyrir dyrnar aftur fyrren á sunnudaginn, var ein góð tilfinning.

Þegar við lentum í fyrra skiptið uppgötvaði ég það að diktafónninn hafði verið í gangi alla leiðina frá því þegar við snerum við, og ég hafði þá fest festinguna og fyrra bröltið uppí bústað á band. Tækið var hinsvegar vafið í sokk og geymt í peysuvasa innanundir úlpu, svo það er líklega ekki margt að heyra..

Og ég get ekki sagt frá fleiru, vegna þess að á leiðinni heim var gert samkomulag um að við myndum ekki greina frá því sem gerðist í bústaðnum. Þessu lýkur þessvegna við þröskuldinn. Nattsj.

-b.

,,I've got to take a little time.."

Helgin fékk nafnið Terpentína 2008. Bæði vegna þess að terpentína er góð til allra hluta og vegna þess að við drukkum helling af henni á föstudeginum. En ef þið viljið vita hvernig helgin var, án þess að leggjast útí heilmikinn lestur og myndaflettingar, þá skulið þið kveikja eld í hjarta ykkar og syngja eftirfarandi eins hátt og þið getið:

I wanna know what love is!
I want you to show me
I wanna feel what love is!
I know you can show me

Og þar hafiði það.

-b.

Björn og hefðin

ah reykjavík reykjavík rýr á kolli engri lík
ást mín er einsog stál
sem hent er í bál
og mallar þar og heyrðu það tík
mín reykjavík

Megas og Sylvía

M-nótt

Mér er ekkert um menninguna gefið
sagði maður einn: hún gengur ekki í nefið
né hentar hún í æð svo ég legg á helvítið fæð
og hugsi ég til hennar þá er það einkum eitthvað ljótt
en nú er ég einmitt einsog kviksettur á kolblárri menningarnótt

sylvía hún hefur það og sex það verður ekki af henni skafið
það væri suddalegt að stinga sér alveg í hana á bólakafið
og tremmakúl að eiga á því kost að spúla
hana að innan það væri fáránlega frjótt
og því segjum við: abeat og pereat kúltúr við heimtum sylvíunótt

meybarn átti grýla sem meikaði hún vægast sagt ekki
,,það má ekki ske að skrýmslið skæli hér allt og skekki"
þeetta var skýlaus viðurkenning og mærin sem hét menning
fór í mínus og fór á flakk og fór með veggjum og fór hljótt
en hún emjaði einsog stunginn grís þegar menn gripu hana og múruðu inní marklausa nótt

ég hef ekki á menningunni mætur
sagði hann: hún mætti sleppa því að fæara á fætur
og bara selja sig einsog hún er - í bælinu allsber
uns hún breyttist í rottuholu í gróinni tóft
en það er vissulega ekki við hana sjálfa að sakast heldur þá sem malla þessa menningarsótt

Hann vill spúlana að innan já.. það að ,,sprengja í" hinar og þessar, einsog maður hefur heyrt fleygt, hljómar frekar hjákátlegt í samanburði.

Einnig: sumir tala um að ,,smúla" eitt og annað, en það er ekki rétt. Maður spúlar. Smúl er smygl. Hef ég heyrt.

-b.

Því það kostar allt sem má

Djöfull er þetta hart. Dollarinn kominn uppí 66 krónur og ég veit aldrei hvenær vísa tekur mið til að senda mér reikning, en frá því ég pantaði síðasta amasón pakka hefur verðið hækkað um helling, býst ég við.

Ég var að skoða verð á Hróarskelduferð, svona hálft í gamni. Því mig langar mikið aftur, ég bara veit ekki hvort það vill nokkur koma með. Flugið er á 24þúsund og miðinn á 22þúsund. Miðinn inná svæðið hefur hækkað um tæplega helming síðan ég fór fyrir þessum sjö árum síðan. Svo þetta er svona fimmtíu þúsund, bara flug og ,,gisting". Fyrir vikuferð.. ég reikna þá með því að fara á þriðjudegi og koma aftur á mánudegi.

Fimmtíu þúsund eru kannske ekkert svo margar krónur, þannig séð?

Á hinn bóginn er aldrei að vita nema verðið hækki, þarsem danska krónan hækkar líka. Komin uppí rétt rúmar 13 krónur íslenskar núna. Og flugfargjaldið hækkar náttúrulega eftir því sem nær dregur.

Æ já bölv og ragn. Ég veit samt alveg að ég myndi ekki sjá eftir þessum krónum, sannarlega ekki á meðan ég sit fyrir framan músík og teyga öl undir danskri sól.

-b.

Birni þykir það notalegt að verða ekkert úr verki

Þessi helgi er búin að vera einstaklega róleg og þægileg. Þægilegheitin ætla sjálfsagt að fara með mann. Nú er ég búinn að horfa á 3:10 to Yuma, The Running Man, The Man from Earth og The Nines.

Swarzsssegnerg er einstaklega lélegur í Hlauparanum. Hann hefur aldrei verið góður en hver einasta lína er hörmung. Þó svipar myndinni frekar til bókarinnar en mig minnti. Jarðmaðurinn er skondin en ekkert sérlega vel heppnuð yfirfærsla af sviði. Síðdegislestin til Yuma er hreinlega ekki nógu góður titill vegna þess að spennan er fólgin í þessari nákvæmu tímasetningu, á fleiri en einn hátt. En myndin meikar ekkert sens. Þetta er fínn vestri útaf fyrir sig, en endalokin eru tóm þvæla. Sjáið frekar Seraphim Falls, sem mér fannst ekkert spes heldur, en hún gerir hlutina betur en Yuma. Hei, eða bara The Proposition. Níurnar, það er ein spes mynd. Ég veit ekki alveg hvað mér finnst um hana, en ég er allavega ánægður með að hafa séð hana.

Og lagið sem mér finnst skemmtilegast að spila í Guitar Hero er Even Flow. Allavega þessa helgi.

Og rakvélin varð rafmagnslaus í kvöld og ég komst að því að ég er rosa flottur með skeifu-yfirvaraskegg.

Og amasón pakkinn minn á að vera kominn í pósthúsið. Eftir þessa sendingu verð ég að hægja á innkaupunum í smá tíma.

Og og og og og og vatn er gott og sunnudagurinn er frændi vikunnar og sjö dagar í viku eru skrýtið geim og reynum nýjan stað í vikunni og klukkan hálfátta er góður tími líka til að gera allskonar og pillurnar eru alltaf á sinni hillu og það vantar nýjar hillur líka og ég prenta ekkert og það vantar ekkert og maður spinnur ekkert í hlýjunni við eldinn og hvernig gera þeir þetta fyrir sunnan félagi og vinnan byrjar ekkert seinna í fyrramálið þótt ég vaki lengur og hvað er í gangi með það kanntu að spyrja nema og ég þarf ekki og það er reyndar og nú er ég bara að skrifa til að skrifa.

-b.

Hlustpróf, einn tveir

Ég var að versla diktafón í vinnuna, nú stendur til að taka upp allskonar. Ég hef verið að fikta við þetta, og tók upp nokkuð sem verður eyrum ykkar til betrunar.



Afhverju hafði ég þá hugmynd í kollinum að embed-taggið væri tóm vitleysa?

-b.

Það er eitt við deja vu

sem fer dálítíð í taugarnar á mér. Núna áðan var ég að reyna að finna gott enskt orð fyrir ákveðna hugsun, hugmynd sem ég hafði nokkurnvegin á íslensku en samt ekki. Og þá fékk ég þessa tilfinningu að ég hefði rennt í gegnum þessa reynslu áður, hvað sem ég gerði varð alltíeinu fyrirfram ákveðið (en það er erfitt að hugsa framfyrir næsta skref þegar maður er upptekinn við að bera saman athöfn og óljósa minningu sem er samt ekki minning). En á sama tíma verð ég frústreraður vegna þess að ég veit að þarna við endann á brautinni er svarið sem ég leita að, ég kem til með að finna rétta orðið, en ég get ekki teygt hugann inní framtíðarminninguna og sótt það hingað. Ég verð að hugsa þessar hugsanir sem ég á að hafa hugsað áður allt þangað til ég kem niður á lausnina.

-b.

éáegiorð

Late one night in the summer of 2005, Matthew Sepi, a 20-year-old Iraq combat veteran, headed out to a 7-Eleven in the seedy Las Vegas neighborhood where he had settled after leaving the Army.

This particular 7-Eleven sits in the shadow of the Stratosphere casino-hotel in a section of town called the Naked City. By day, the area, littered with malt liquor cans, looks depressed but not menacing. By night, it becomes, in the words of a local homicide detective, “like Falluja.”

Mr. Sepi did not like to venture outside too late. But, plagued by nightmares about an Iraqi civilian killed by his unit, he often needed alcohol to fall asleep. And so it was that night, when, seized by a gut feeling of lurking danger, he slid a trench coat over his slight frame — and tucked an assault rifle inside it.

“Matthew knew he shouldn’t be taking his AK-47 to the 7-Eleven,” Detective Laura Andersen said, “but he was scared to death in that neighborhood, he was military trained and, in his mind, he needed the weapon to protect himself.”

Head bowed, Mr. Sepi scurried down an alley, ignoring shouts about trespassing on gang turf. A battle-weary grenadier who was still legally under-age, he paid a stranger to buy him two tall cans of beer, his self-prescribed treatment for post-traumatic stress disorder.

As Mr. Sepi started home, two gang members, both large and both armed, stepped out of the darkness. Mr. Sepi said in an interview that he spied the butt of a gun, heard a boom, saw a flash and “just snapped.”

In the end, one gang member lay dead, bleeding onto the pavement. The other was wounded. And Mr. Sepi fled, “breaking contact” with the enemy, as he later described it. With his rifle raised, he crept home, loaded 180 rounds of ammunition into his car and drove until police lights flashed behind him.

“Who did I take fire from?” he asked urgently. Wearing his Army camouflage pants, the diminutive young man said he had been ambushed and then instinctively “engaged the targets.” He shook. He also cried.

Jújú.. nógu gamall til að gerast hermaður í Írak, klára túrinn og koma heim nett veikur á geði og taugum, en þó ekki nógu gamall til að kaupa sér bjór. Fyndið?

-b.

Svíþjóð aflýst / frestað

Hún amma mín var að fara í aðgerð á auganu og má víst ekki fljúga í nokkrar vikur á eftir, svo við förum ekki til Svíþjóðar næstu helgi, einsog til stóð.

Það verður alveg í lagi með hans samt. Gat á sjónhimnunni skildist mér. En það er verið að redda því í þessum töluðu orðum.

-b.

Myndir af stöðum sem eru lokaðir almenningi

Forensic Anthropology Research Facility, Decomposing Corpse

The world's primary research center for the study of corpse decomposition in Knoxville, Tennessee, is nicknamed "the body farm" and hosts up to 75 cadavers in various stages of decay. The skeletal analysis of human remains helps solve murder cases.

Restin er hér.

-b.

go west

Ég var að lenda hjá Halli á Hvanneyri. Dökkur kaldi uppúr pokanum, bringur á pönnunni og veröld öll er græn. Það virðast allir vera fjarverandi eða uppteknir í elsku Reykjavík minni, og þá fer maður bara útáland.

Sjáumst götuljós. Kyss kyss.

-b.

Dolemite

Tann-Björn

Ef Nýherji væri rokkband þá myndi ég kannske ekki vera grúppía, ekki alveg, en ég myndi að minnsta kosti kaupa alla diskana þeirra.

Eða ég myndi tékka á þeim öllum þiðvitið, því ég er seinn til kaupa. Ég myndi að minnsta kosti kaupa nýju breiðskífuna þeirra, þarsem Bubbi syngur eitt lag og Leiló tekur aðeins í gítarinn. Síðan myndi ég senda þeim ímeil og spyrja hvernig þeir hafi tíma til að semja rokkmússík þegar tölvur hrannast upp í viðgerðarhillum. Og þeir myndu senda um hæl og svara að þetta sé mín myndlíking og ég ætti að halda mig við hana og vera ekki að bulla eitthvað útí bláinn.

Og svo myndi ég adda þeim á mæspeisið mitt.

Djöfuls draumórar eru í gangi. Það er örugglega föstudagur.

En þarsem ég keyrði framhjá litlu kaffistofunni í gær, á leiðinni til tannlæknisins, hringdi stimamjúk stúlka í gemsann minn og sagði að tölvan mín væri tilbúin úr viðgerðinni. ,,Hva, var þetta ekkert mál?" spurði ég. ,,Þeir skiptu um skjá" sagði hún. Og hún bætti einhverju við um ,,kælikrem á örgjörfann". Ég taldi best að fara ekki nánar útí það. Sagðist sækja hana á morgun.

Og ég renndi til þeirra í morgun, daman í afgreiðslunni tók miðann minn, rétti mér tölvuna og bað mig vel að lifa. Tölvan gengur einsog traktor. Og ég borgaði ekki krónu því hún er enn í ábyrgð. Helvíti er ég sáttur við þetta.

...

En ég fór semsagt til tannlæknis í gær. Hann skipti um fyllingu í efri góm í nóvember, og á aðfangadag fannst mér einsog það væri eitthvað hefði farið úrskeiðis, ég fékk sting í tönnina þegar ég beit saman. Það var frekar óþægilegt, að minnka bitsvæðið um 50 prósent, sirka, í þessari matar- og sælgætisorgíu sem jólin voru. En ég harkaði það af mér, að sjálfsögðu. Ég pantaði samt tíma hjá honum um leið og ég gat, og þetta var fyrsti lausi tíminn, núna í gær.

Nemahvað að núna var verkurinn að mestu farinn. Hann bankaði í tennurnar og fann ekkert, tók nokkrar röntgenmyndir og sagði svo ,,þú ert með nóg af tönnum!" Hann hafði þá fundið eitthvað merkilegt. Málið er víst að ég hef þessa tvo jaxla sem allir fá og njóta. Svo er ég með endajaxl, sem er óðum að hverfa úr manna gómum og þarf oft að rífa út sökum plássleysis (en hann vex einmitt dulítið skakkur hjá mér).

Og síðan hef ég enda-endajaxl, sem er að reyna að ryðja þeim fyrri burt. Semsagt. Nóg af tönnum.

Hann vildi meina að þetta væri frekar sjaldgæft, maður sæi þetta frekar hjá öpum og svoleiðis. Ha ha. Ég er frummaðurinn Björn. En svo gaman þótti honum að taka myndir af þessu að hann rukkaði mig ekki krónu fyrir tímann. Þeir fá víst sinn skammt fyrr en síðar, þegar það þarf að rífa báða þessa jaxla út. - En málið með þennan verk er líklega það að það er of mikið af tönnum í litlu gómplássi, og þeir liggja allir á sömu tauginni.

Ég er að vinna framá kvöld og svo er ekkert á prjónunum. Rólegheit? Kannske ég endurnýi kynnin við tölvuna mína. Við höfum verið aðskilin svo lengi, ég man varla lengur hvernig það er að smella læsingunni aftur, renna fingrunum yfir lyklana, finna rafljósið á andlitinu.. Samband okkar er framundan heilbrigt og guði þóknanlegt.

Eða hvað, er eitthvað annað á seyði? Bjór og ólsen?

-b.

we're so pretty

Þegar Víðir stígur útúr herberginu sínu á sunnudagseftirmiðdegi (eða komið inní aðfaranótt mánudags) þá skelfur hann gjarnan einsog hrísla í roki. Við höfum að sjálfsögðu gert hefð úr þessu einsog öðru, við spyrjum ,,ertu með skjálftann?" eða ,,varstu á Celtic?"

((Útúrdúr: það hefur komið uppúr kafinu að Víðir lendir inná Celtic á aðfaranótt sunnudags sama hvað hann er að gera og sama hvar hann er staddur. Nú er hann orðinn smeykur við að kaupa sér far til útlanda af ótta við að hann birtist einfaldlega á Celtic Cross klukkan hálfsex að staðartíma, og skilji farangur og ferðafélaga eftir í reiðileysi.))

Það er ekkert eðlilegra en það að gera grín að taugadauða og lifrarbilun. Og nú man ég ekki hver tilgangurinn með þessum skrifum var. Ætlaði ég ekki að leiða að einhverju? Þynnka og skjálfti, í þynnku er gott að sofa.. tja, það er nú ekki það sem ég ætlaði að rausa um, en kannske er það hægt samt.

Ég hef sofið vel og mikið síðan það sljákkaði í pestinni. Síðan á nýja árinu gat ég ósköp lítið sofið, ég var alltaf hóstandi og eitthvað vesen.. ef ég náði að festa svefn dreymdi mig tóma vitleysu svo ég var dauðþreyttur þegar ég vaknaði. En í gær svaf ég frá níu til að verða átta í morgun, og daginn þar áður var ég vakandi í níu, tíu tíma. Þetta er nauðsynlegt svo maður komist aftur á lappirnar. Sei sei.

Og ég er aftur kominn í vinnuna en það eru engar myndasögur hérna fyrir mig. Ég byrjaði á Ósýnilegum glæpum, sem er eftir einhvern gaur. Spánverja? Katalóna? Hermann Stefánsson þýddi a.m.k. Hún er fljótlesin en ekkert sérstaklega spennó, enn sem komið er. Ég er að vaða í gegnum Dexter in the Dark, klára hana kannske á leiðinni heim á eftir. Og ég er aðeins kominn inní Dermaphoria. En mig langar í myndasögur! Fjandinn.

Ah já. Nú man ég. Tölvan mín er í viðgerð. Ég er farinn að finna til fráhvarfseinkenna. Hvað geri ég þegar tölvan mín er í viðgerð? Sef mikið, jú. Fer til tannlæknis, ég er að fara austur til þess á eftir. Og hvað? Ég get ímyndað mér að ég vakni á sunnudagsmorgun, skjálfandi af tölvuleysi. Víðir kemur inní stofu skjálfandi og ég skelf með honum, við skjálfum af sitthvorum kvillanum en þó í hálfum takti.

Þetta er yrkisefni, blautur og ilmandi akur fyrir ljóðskáld hvarvetna.

Skjálf djöfuls skjálfti
tölvuleysi og þynnka
brr skjálf skjálf brr sjálf

Sko ég setti ekki k í síðasta skjálfið, svo núna er ljóðið um sjálfsmynd og hvað við þurfum að hafa inní okkur og í kringum okkur til að viðhalda ídentíteti. (Er þetta ekki miklu þægilegra, að hafa svona merkingarlykil strax á eftir ljóðunum? Monní monní.)

-b.

Ár blöðrunnar (900)

Það versta við árið 2008 er að ég skrifa töluna 8 mjög illa. Ég þarf að vanda mig mjög mikið við hana, annars lítur hún út einosg blaðra. Stór haus oná pínulitlum hnút.

Og nú man ég að það eru bráðum tíu ár síðan ég byrjaði í fjölbraut eða eitthvað.

Tölvan mín bilaði í gær, í fyrsta sinn í tvö og hálft ár. Að minnsta kosti í fyrsta sinn svo ég þurfti að fara með hana í viðgerð. Og ég ekki einusinni viss um að ég hafi þurft að fara með hana.. en ég nennti ómögulega að eiga við helvítið. Ég ræsi hana og það slokknar á skjánum, ég get kallað hann upp aftur með því að skipta á skjámyndum (fn+F7) en það slokknar á honum aftur. Stundum eftir nokkrar mínútur, stundum nokkrar sekúndur. Þetta gæti verið drævera-mál en það er tómt vesen að standa í svoleiðis þegar skjárinn virkar ekki.

Þannig að ég fór með hana í Nýherja núna í morgun. Vonandi verður hún komin í stand fyrir Svíþjóðarferðina. Hún er eftir tíu daga.

Kvefið virðist ætla að hörfa, og þótt fyrr hefði verið. Ég sit og skrifa þetta í vinnunni. (Hvað ætla ég að gera veikur heima ef ég hef ekki tölvuna mér við hlið?) Og Guitar Hero er skemmtilegt dót. Afhverju hef ég aldrei komist í tæri við það áður?

Ég hef verið að horfa á bíómyndir og nú vantar mig að sjá Michael Clayton og There Will Be Blood. Þær eru hvergi!

Satans 2008.

Gott ár samt. Sjáið bara til.

-b.

Best ársins 2007

Bækur:

Libra og Mao II eftir Don DeLillo
Rant eftir Chuck Palahniuk
Flaubert's Parrot eftir Julian Barnes
Nafn Rósarinnar eftir Umberto Eco
The Man in the High Castle eftir Philip K. Dick

Myndasögur:

Ástríkur fram að dauða Coscinnys
The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler eftir Jason
Eineygði kötturinn Kisi og leyndarmálið eftir Hugleik
The Pulse eftir Bendis
Smax eftir Alan Moore
Ode to Kirihito eftir Osamu Tezuka
Casanova eftir Matt Fraction

Bíó:

The Good Shepherd
Nil by Mouth
Zodiac
Hot Fuzz
Old Boy
No Country for Old Men
Brick
Inside Man
Children of Men
Hard Candy

Sjónvarp:

Sleeper Cell, fyrsta þáttaröð
John From Cincinnati
Studio 60, fyrsti þátturinn og endalokin að minnsta kosti
Star Trek: Deep Space Nine
Sopranos, seinni hluti sjöttu þáttaraðar
Tim and Eric, Awesome Show: Great Job!
Slings & Arrows
30 Rock
Dexter, önnur þáttaröð
Life on Mars, fyrri þáttaröð

Músík:

Hissing Fauna, Are You the Destroyer? með Of Montreal.
In the Reins með Iron and Wine og Calexico (ennþá).
In Rainbows með Radiohead
Ratatat með Ratatat
The Warning með Hot Chip
Iceland Airwaves 2007

Annars hef ég voða lítið leitað að nýrri músík undanfarið. Ég hef aðallega hlustað á hljóðbækur, þ.á.m. The Man in the High Castle og Libra, en það litla sem bætist inná ipoddinn minn er annaðhvort gamalt eða ekkert sérstakt.

Ég las annars neyðarlega lítið í ár.

Í best ársins 2006 sagði ég að þættirnir Sopranos, Battlestar Galactica og Lost hefðu misst flugið. En þeir áttu allir brjálaða lokaspretti. Andskotann er maður að tjá sig um drasl í miðjum klíðum?

-b.

Fólk er ennþá að sprengja,

ég heyri það innum gluggann minn. Áramótin voru þarna einhverstaðar í byrjun vikunnar en hvað hefur verið að gerast?

Á gamlárskvöld sat ég í makindum og horfði á Atonement. Þarsem ég vissi ekkert um myndina fyrirfram þá kom hún mér þægilega á óvart. Hún byrjar sem sveitadrama um kvöldverð og blómavasa, tekur snarpa beygju inní útí heim og þaðan inní framtíðina. Helvíti vel gert.

Síðan horfði ég á Mission: Impossible III. Það var góð bíómynd inní henni einhverstaðar en það virtist enginn annar vera að leita og ég nennti ekki að finna hana einn. Þá var það The Color of Money. Önnur Cuise mynd?! Tjá. En hún er ágæt. Charlie Wilson's War er ekkert spes.

Life eru ágætir þættir. Mikið til simpelt löggudótari, en gaman að því samt. Ég er kominn nokkuð langt inní Cane en er samt ekki að nenna þeim. Ekki Damages heldur. Svo ég glápi á þátt og þátt af BSG á meðan ég hósta og svitna og sýð meira vatn fyrir te.

Ég var orðinn veikur á gamlársdag, verri daginn þar á eftir og ómögulegur annan í nýju ári, þegar ég mætti aftur í vinnuna. Ég var sendur heim og hef síðan verið slappur og hóstandi og kyrrsettur, mestaf. En þetta er að skána. Ég verð orðinn góður á mánudaginn, hlýtur að vera.

Ég byrjaði síðasta ár líka á veikindum, en þau voru meira svona alkahól-veikindi. Maður veit þó alltaf að þau hverfa smám saman, gjarnan jafndægurs.

Í kvöld leikum við gítarhetjur, og allskonar hetjur. Því við erum hetjur, hetjan býr í oss.

-b.

,,búinn að drekka kippu..."

Lögreglan hefur nú í rannsókn stærsta stuld á bókum og ritum sem framinn hefur verið á Íslandi. Tugum bóka var stolið úr dánarbúi Böðvars Kvarans á seinni hluta ársins 2006 og fyrri hluta ársins 2007. Flestar bókanna eru afar verðmætar fornbækur, frumútgáfur og illfáanlegar annars staðar.

Talið er ljóst að verðmæti bókanna hlaupi á tugum milljóna og jafnvel allt upp í hundrað milljónir. Lögreglan birti í gær lista yfir þær bækur sem enn er saknað úr safninu.

Hjörleifur Kvaran, sonur Böðvars, segir að synir Böðvars hafi kært málið til lögreglu síðasta haust. Það sé nú í rannsókn og að því er hann best viti sé rannsóknin á lokastigi.

..ég vissi ekki að bandið væri ennþá starfandi. Hm.

-b.

The Wire aftur byrjar á sunnudaginn

Þessvegna er búið að ræsa Heaven and here aftur.

Viðtalið millum David Simon og Nick Hornby er hér.

Og svo er hér grein um David Simon í dulítið neikvæðum tón, sem er góð tilbreyting:

Behold the Hack, the veteran newsman, wise beyond his years, a man who’s seen it all, twice. He’s honest, knowing, cynical, his occasional bitterness leavened with humor. He’s a friend to the little scam, and a scourge of the big one. Experience has acquainted him with suffering and stupidity, venality and vice. His anger is softened by the sure knowledge of his own futility. And now behold David Simon, the mind behind the brilliant HBO series The Wire. A gruff fireplug of a man, balding and big-featured, he speaks with an earthy, almost theatrical bluntness, and his blue-collar crust belies his comfortable suburban upbringing. He’s for all the world the quintessential Hack, down to his ink-stained fingertips—the kind of old newshound who will remind you that a “journalist” is a dead reporter. But Simon takes the cliché one step further; he’s an old newsman who feels betrayed by newspapers themselves.

,,How America lost the war on drugs"

Frekar löng og mjög áhugaverð grein um ,,eiturlyfjastríðið" í BNA.

The last time Escobar had hastily fled one of his residences - la Catedral, the luxurious private prison he built for himself to avoid extradition to the United States - he had left behind bizarre, enchanting ­detritus, the raw stuff of what would ­become his own myth: the photos of ­himself dressed up as a Capone-era gangster with a Tommy gun, the odd collection of novels ranging from Graham Greene to the Austrian modernist Stefan Zweig. Agents from the Drug Enforcement Administration, arriving after the kingpin had fled, found neat shelves lined with loose-leaf binders, carefully organized by content. They were, says John Coleman, then the DEA's assistant administrator for operations, "filled with DEA reports" - internal documents that laid out, in extraordinary detail, the agency's repeated attempts to capture Escobar.

"He had shelves and shelves and shelves of these things," Coleman tells me. "It was stunning. A lot of the informants we had, he'd figured out who they were. All the agents we had chasing him - who we trusted in the Colombian police - it was right there. He knew so much more about what we were doing than we knew about what he was doing."

Coleman and other agents began to work deductively, backward. "We had always wondered why his guys, when we caught them, would always go to trial and risk lots of jail time, even when they would have saved themselves a lot of time if they'd just plead guilty," he says. "What we realized when we saw those binders was that they were doing a job. Their job was to stay on trial and have their lawyers use discovery to get all the information on DEA operations they could. Then they'd send copies back to Medellín, and Escobar would put it all together and figure out who we had tracking him."

Um fréttir

Helvíti áhugavert dót.

Humor in commercials was hip--subtle, even, in its use of obscure pop-cultural references--but if there were any jokes at all in news stories, they were telegraphed, blunt visual gags, usually involving weathermen. That disjunction remains: at the precise moment that Apple cast John Hodgman and Justin Long as dead-on avatars of the PC and the Mac, news anchors on networks that ran those ads were introducing people to multibillion-dollar phenomena like MySpace and Facebook with the cringingly naïve attitude of "What will those nerds think of next?"

Entertainment programs often took on issues that would never fly on Dateline. On a Thursday night, ER could do a story line on the medically uninsured, but a night later, such a "downer policy story" was a much harder sell. In the time I was at NBC, you were more likely to hear federal agriculture policy discussed on The West Wing, or even on Jon Stewart, than you were to see it reported in any depth on Dateline.

Sometimes entertainment actually drove selection of news stories. Since Dateline was the lead-in to the hit series Law & Order on Friday nights, it was understood that on Fridays we did crime. Sunday was a little looser but still a hard sell for news that wasn't obvious or close to the all-important emotional center. In 2003, I was told that a story on the emergence from prison of a former member of the Weather Underground, whose son had graduated from Yale University and won a Rhodes Scholarship, would not fly unless it dovetailed with a story line on a then-struggling, soon-to-be-cancelled, and now-forgotten Sunday-night drama called American Dreams, which was set in the 1960s. I was told that the Weather Underground story might be viable if American Dreams did an episode on "protesters or something." At the time, Dateline's priority was another series of specials about the late Princess Diana. This blockbuster was going to blow the lid off the Diana affair and deliver the shocking revelation that the poor princess was in fact even more miserable being married to Prince Charles than we all suspected. Diana's emotional center was coveted in prime time even though its relevance to anything going on in 2003 was surely out on some voyeuristic fringe.

---> 2008

Gleðilegt nýtt ár til mín og ykkar.

Þarsem ég er með hálsbólgu og líklega smá hita þá ætla ég að sleppa árlegu áramótafylleríi í kvöld. Ég er eiginlega hálffeginn.

Þess í stað ætla ég að sitja í sófastólnum mínum, drekka tebolla og horfa á góða bíómynd. Og ég hugsa til félaga minna sem klifra uppí galeiðuna og ýta úr vör, bumbuslátturinn stigmagnast þarsem þeir líða áfram útí þokuna. Hífa!

Og ég er Spartakus.

2008 gerir 28 gerir 10 gerir 1, úr 9 í 1 sendir okkur yfir smellinn í skífunni og við byrjum uppá nýtt, frekar núna en áður. Alveg Satt. Ný melódía í hreinni rás, tökum sprettinn oní Janúar, bráðum kemur blessað vorið, er ég að tala einsog Eiríkur Guðmundsson?

Gleðilegt alltsaman, allir vinir.

-b.

Síðasti dagur ársins

og alls alls alls ekki besta nóttin til að liggja andvaka. Ég svaf frá hálftólf til hálffjögur og glaðvaknaði svo við eitthvað. Kannske það að ég hafði gleymt að loka glugganum fyrir ofan rúmið? Ég gat í það minnsta ekki sofnað aftur.

Þannig að núna, þegar ég er mættur í vinnuna, fer ég að verða syfjaður. Og ég vinn til hálfþrjú og þarf að fara að koma mér austur því það er áramótakvöldverður í kvöld. En ég skil einhvernvegin ekki að ég endist lengi framyfir miðnætti.

Það er enginn mættur ennþá. Ég var kominn klukkan hálfníu, einsog á venjulegum mánudegi. En allt hitt liðið virðist ekki ætla að mæta fyrren rétt fyrir tíu, kannske var það málið. Ég finn samt fyrir því að það er gott að mæta í vinnuna, ég kvíði því ekki að hitta fólkið sem ég hitti, eða að gera það sem liggur fyrir.

En mér er bæði kalt og heitt og ég var hóstandi í nótt. Ætli ég byrji árið á kvefi?

-b.

in the reins

nunca pensé que jamás
tendria la oportunidad
de reencontrar el camino de nuevo
y formar un mundo mejor

Hérna eru tvö lokaatriði úr sjónvarpsþáttum. Fyrst er önnur serían úr West Wing:



Þetta er geðveik sena, en þú fattar hana ekkert án þess að hafa séð þáttinn allt þar á undan, og helst alla þáttaröðina. Ég set hana hérna samt helst vegna þess að ég heyrði þetta lag, ,,Brothers in Arms" m. Dire Straits, heima hjá Stebba fyrr í kvöld.

Ég hef sett einhverja klippu úr West Wing hérna áður, en ég er sannfærður um að þetta er eitthvað sem færir standardinn fyrir sjónvarpsefni skör hærra. Ég lánaði Danna West Wing safnið mitt í gær og ég vona bara að hann meiki það í gegnum fyrstu þættina til að húkkast. Það er góð tilfinning.

Annað lag sem hljómar einsog höggvið útúr sama klettinum er ,,Don't Stop Believing", sem var notað í loka-lokasenuna í Sopranos: (skemmiskemm skemm fyrir þá sem hafa ekki séð lokaþáttinn:)



Hérna er lestur fyrir þá sem vilja spá í þessu frekar. Það er hellingur til að spá í þarna, en helst fannst mér hvernig fókusinn helst á syninum jafnvel þótt gaurinn sé alltaf í rammanum. Mjög vel gert. Og að hafa hreðjarar í að skrifa og taka upp og senda út svona endi á þætti sem hefur gengið í fleiri ár, það er í einu orði geðveikt. Þetta getur ekki hver sem er.

Og það er sannarlega ekki tilviljun að lagið sem hljómar undir er af plötunni Any Way You Want It.

Fjandinn. Tveir þættir sem eru búnir og farnir, Sopranos enduðu eins og best var á kosið og West Wing sló sig út með Massive Attack lagi.. en ég sé það ekki á youtube einsog er.

(Ég pantaði mér X-Files sett í dag. Hm. Ó já gæskan.)

-b.

Jólagjöf næsta árs

Annarlegur jólabjórari

Afsakið skriftina, ég er aðframkominn af ráðaleysi. Nú sitjum við Hallur heima hjá honum og ráðum ráðum okkar, en ráðin eru fá og höfuðin lítil, við berjum þeim í steininn en það rennur ekkert út nema blóð. Hvar eigum við að vera? Hvar er sá staður þarsem menn geta hitt aðra menn? Bölvuð krúsin er lokuð, allstaðar eru fjölskyldur og vesen.

Ýmir ætlar að kíkja hingað en þaðan er leiðin óskýr. Meiri bjór, eflaust.

Drall, drall, ball i aften, sögðu þær. Við ætlum í Hvíta húsið að sjá SSSól, eða í Hvíta húsið að sjá barþjón og þjónhnepptar gæskur, drekka lager, segja hæ við fólk sem þekkir mann.

Hallur spilar á gítar, mikið er hann snjall. Ég kann að spila N, ekki kalla þeir mig sNilling.

-b.

Þorláksmessa á safninu

er óóskaplega róleg. Ég er kominn nokkuð langt með krossgátuna, sunnudagsgátuna. Ég hef aldrei klárað hana en komist vel inní nokkrar. Núna á ég bara 9 orð eftir en mér sýnist ég ekki komast lengra.

Jæja.

Jólabækurnar eru The Black Diamond Detective Agency eftir Campbell og Dermaphoria eftir Clevenger. Og svo hef ég Darkly Dreaming Dexter í eyrunum.

Ég hlustaði á Engla Dauðans eftir Þráinn núna síðustu daga. Hún byrjaði ágætlega en hann hefur ó svo margt að segja um eiturlyfjavandann og villimennina sem eitra fyrir börnunum okkar o.s.frv. o.s.frv. að hann gleymir að gera söguna spennandi. Og óspennandi krimmi er eiginlega hvorki fugl né fiskur. Mann langar kannske að vita hverjir þessir ónafngreindu einstaklingar eru, sem bókin byrjar á, en þegar það kemur í ljós þá finnst manni það varla lestrarins virði. Eða áheyrnarinnar virði.. Þetta er reiðilestur yfir eiturlyfjasölum sem Þráinn reynir að snúa uppí hugleiðingu um réttlæti, glæp og refsingu, en það leikur aldrei neinn vafi á því hver hefur rétt fyrir sér og hvers það er að dæma.

Mér finnst það eiginlega frekar leitt, því ég hef yfirleitt gaman af því sem hann skrifar í blöðin og þessháttar. En það er eitt og þetta er annað.

Svo var ég að klára Loftskeytamanninn núna áðan. Þar þýðir Jón Kalman Knut Hamsun og það virkar svona helvíti vel. Stutt saga um sterkar persónur sem maður les undir Guinness á hlýju kaffihúsi.

Rútan heim núna um sjöleytið, svo veit ég ekki meir.

-b.

Hitt skemmtiatriði kvöldsins

(Það fyrra var náttúrulega ísskápur auðmannsins.)

Arnaldur kom fyrstur,
frægur eins og tré.
Hann ritaði um glæpi
og rakaði inn fé.

Eyvindur var annar,
með Ósögð orðin fín
Hann skreið ofan af Pala-hnjúk
og sýndi gullin sín.

Þórunn hét sú þriðja,
þá Erlu-Valdimars.
Hún krækti sér í Njálu
og steikti krimmafars.

Sá fjórði, Einar Kára,
var fjarskalega brók.
En fæstir voru sáttir
við Endurfundabók.

Sá fimmti, Óttar Norðfjörð,
var nauðalíkur Brown.
Með auglýsingafári
og helgigriparán.

Sú sjötta, Kristín Marja,
hét ekki Karítas.
En stöðugt verri titla
úr striganum las.

Sjöundi var Hugleikur,
sá var ósköp klúr.
Hann flissaði í rökkrinu,
og fékk sér vænan lúr.

Bloggþórinn, sá áttundi,
í Hliðarsporum söng.
Hann þrælaði við smásögu
sem var þrisvar of löng.

Níundi var Kalman, Jón,
frá kaupstaðarhysk-i
hann hentist út í bláan sjó
og blaðraði um fisk-i.

Tíundi var Gyrðir Elíss,
grályndur mann.
Úr són og taði málara
Sandána vann.

Ellefti var Bertelsson,
bölvaði í erg og gríð.
Og reiðilestri dældi
yfir dóp- og krimmalýð

Einar Már, sá tólfti,
tefldi kóng í hrók.
Sögu sína ársins leigði
læstri fangablók.

Þrettánda var Yrsa Sig,
úr Öskunni reis köld.
Hún Eyjamenni stráfelldi
á Aðfangadagskvöld.

Fljótlega í hillum
verður fennt í þeirra slóð.
En klisjurnar, þær fúnkera
í fylleríisljóð.

-b.

Hallur starir inní ísskáp auðmannsins

Lie back and think of Earth

Fyrir okkur ísköldu kettina þá er ég hérna með tengil á texta- og myndskýringar fyrir LoEG: Black Dossier: http://www.shsu.edu/~lib_jjn/dossier.html

Þetta er voða mikið moð, en endrum og eins dettur maður niður á eitthvað sniðugt. Ég vissi t.a.m. ekki að forngríska orðið ,,bion" stæði bæði fyrir orðin ,,bogi" og ,,líf" - eftir því hvorum megin áherslan er.

Og nú verð ég að lesa bókatíðindi.

-b.

Þetta sem gaurinn sagði í símann þegar hann labbaði útúr safninu nú rétt í þessu

... já, þúveist, það má ekkert semja um ást án þess að tala um Megas? Ég meina, þeir sem hlusta á Bubba, þeir líkja honum við..."

...

Einn ég sit og þýði, inní litlu skoti, enginn kemur að sjá mig, nema hellingur af fólki, hættessu rugli og þýddu Óttar Norðfjörð, bentu í austur, brátt koma jólin, kauptu jólagjöf og éttu jólafisk.

Skeinur

Ég var að færa veitingavagn með marmaraplötu á milli hæða í gær. Hann stímdi á þröskuld og langatöng hægri handar varð á milli plötunnar og járngrindarinnar svo það blæddi inná hana. Löngutöngina. Svo brenndi ég sama fingur, en hinumegin, fyrir ofan nöglina, þegar ég var að taka kjúkling útúr ofninum í gærkvöld. Ég get ekki sýnt neinum þessi meiðsl án þess að vera dónalegur við fólkið í kringum mig.

Nýr skrifstofustóll og jólagjöf handa ömmu í gær. Ég er eitthvað þreyttur og leiðinlegur í dag. Ég virðist ekki ætla að ná að hespa þessum Hugleiks-dómi af.

-b.

THIS WARN YOU!

Ég kom við í Nexus á leiðinni heim í gær til að sjá hvort þeir ættu til Black Dossier. Þeir áttu nokkrar, halelúja. Sölumaðurinn óskaði mér gleðilegra jóla og þegar ég steig út var kominn þessi líka svakalegi jólasnjór í loftið. Hvert korn á stærð við hnefa, og þau siluðust niður til jarðar einsog laufblöð.

Alan Moore færði mér jólin?

Ég var að byrja að glugga í hana núna. Inní bókinni er bók sem kallast The Black Dossier, og maður skal gjöra svo vel og lesa það alltsaman til að geta haldið áfram með myndasöguna. Sem er spark fyrir fól einsog mig sem hafa aldrei haft sig útí að lesa textana í lok fyrri bókanna tveggja.

Allavega. Sagan gerist árið 1948, árið sem George Orwell skrifaði 1984. Bókin tekur nokkuð mið af því, og þessi svarta mappa byrjar á Orwellískri aðvörun:

THIS WARN YOU

Docs after in oldspeak. Untruth, make-ups only. Make-ups make THOUGHTCRIME. Careful. Supervisor rank or not to read. This warn you. THOUGHTCRIME in docs after. SEXCRIME in docs after. Careful. If self excited, report. If other excited, report. Everything report. Withhold accurate report is INFOCRIME. This warn you. Are you authorised, if no stop read now! Make report! We know. Careful. Any resemblance, living or dead, is ungood. Make report. If fail make report, is INFOCRIME. Make report. If report made on failing to make report, this paradox. Paradox is LOGICRIME. Do not do anything. Do not fail to do anything. This warn you. Why you nervous? Was it you? We know. IMPORTANT: Do not read next sentence. This sentence for official inspect only. Now look. Now don't. Now look. Now don't. Careful. Everything not banned compulsory. Everything not compulsory banned. Views expressed within not necessarily those of publishers, editors, writers, characters. You did it. We know. This warn you.

Disskleimer í newspeak. Jebb, Moore kemur með jólin.

-b.

Björn Tvískinnungur Valsson

Ég skal hneykslast og bölvast útí fólk sem nennir að horfa á íþróttir í sjónvarpinu þegar það gæti verið að gera eitthvað annað, en gemmér snóker eða 9ball mót og þá kemur nýtt hljóð í strokkinn.

Nema náttúrulega ef snóker og 9ball eru ekki íþróttir. Þá er allt þetta lið ennþá vangefið.

-b.

E..

Hm?

-b.

Killer idea, man

Greinaskrifum er lokið. Nú hefjast dómaskrif.

(En vitaskuld eru öll skrif í greinum og flest innihalda þau einhverskonar dóm. Blah.)

Ég fékk hugmynd í gær og ég ætla að segja frá henni án þess að framkvæma hana, því það er eiginlega það sem ég geri. Hvílík hugmynd, það.

Hugmyndin er semsagt að fyrst þessi skrif lenda á netinu, en á allt öðrum stað en þessum, þá gæti ég notað þessa rás fyrir aukaefni - útstrokaðar málsgreinar, misheppnaðar setningar, undirbúningsvinnu, beinagrindur, hástöfuð stikkorð.. Unnendur kjarngóðra bókmenntaskrifa minna gætu leitað hingað til að sjá hvernig pylsan er hökkuð og hnýtt.

En þetta er hræðileg hugmynd. Það væru endalausir dálkar af svona löguðu:

_______

fólk ,,hrapar að ályktunum“, líta á hluti... „líttu á það eins og búið og gert“ „leitt okkur einu skrefi nær þeim leyndardómi“ „höldum þessu áfram niðri á stöð“ „þá vantar mig hjálp þína“ „við höfum okkar ástæður“ „ég hef ekki beint auglýst bakgrunn minn síðan 11. september“ „honum leið eins og bjána. eins og trúði. eins og aðhlátursefni annarra.“ ,,brosti dularfullt“ „ég tek mína áhættu“ „enda var þetta litla atvik í hrópandi mótsögn við alvöru dagsins“ „heldurðu að trúarbrögðin geti nokkurn tíma lifað í friði ...?“ „bókin grefur undan sjálfri undirstöðu minni, fatíma.“ „ég hugsa ekki lengur í stökum mannslífum, ég er kominn yfir það.“ „ef 20. öldin kenndi okkur eitthvað, þá er það mikilvægi þess að móta kringumstæður áður en hætta steðjar að.“ „hvenær munum við eiginlega læra að lifa í friði?“
„,,Já, fyrirgefðu.“ Donnelly ræskti sig. „Hún er eitthvað á þessa leið.“ Hann dró andann djúpt áður en hann flutti hina leyndardómsfullu vísu.“
skúrkarnir nota í alvöru orðið útópía til að réttlæta gjörðir sínar
fólk glottir lymskulega og brosir leyndardómsfullt eða dularfullt eða andstyggilega eða vingjarnlega eða breitt,

__________

Ein leið væri að standa í endalausri vinnu við að útbúa efnið úr hráefni einsog þessu, umraða, pússa og slípa, stafsetja osfrv., vitandi það að enginn nennir að lesa svoleiðis dót hvorteðer.

Liðið sem stendur í svoleiðis djobbi fyrir dvd diska ætti að fá meiri pening, eldra viskí, yngri konur og steiktari kjúkling.

-b.

Rúsínuvin í eyðimerkurpylsu:

Ég fékk mér blund í kaffistofunni áðan. Ég er allt annar maður.

-b.

Svarið er bæði rétt og fyndið

Hvaða spendýr býr sér til stærsta hreiðrið?

Steypireiður!

Steypireiður steypir sér steypihreiður, verður svo reiður og steypir því.

Þetta var rosa fyndið í trivjal um daginn.

-b.

Föstudagur í desember

Það vekur mér ugg hversu oft ég lít á klukkuna og hún sýnir 13:37.

Ég skilaði inn megninu af yfirlitsgreininni og hún gekk vel í þá sem öllu ráða. Mér var mjög létt. Þegar þessi vinna er búin, klukkan hálfátta, hjóla ég niðrá stöð og vinn þar til tólf. En ég ætla að reyna að lesa þar og skrifa, ef ég get, þarsem þetta er þjálfun á nýjum starfsmanni, ekki komplet vakt.

Davíð stakk uppá því að við færum í bústað um helgina, en þá var ég þegar búinn að lofa mig í fyrrgreinda vinnu, og Víðir verður í einhverju húllumhæi á laugardaginn. Sem er leitt því ég var eiginlega farinn að hlakka til að komast burt. Kannske ég kíki austur í staðinn. Setjist á krús og fái mér krús, eða skrifi nokkur orð. Mikið verður gott að klára þessa grein alveg alveg.

Og afhverju er ég hættur að fara í jólafrí? Liði okkur ekki öllum betur ef við værum í fríi frá byrjun desember til byrjun janúar?

Hei já. Ég rakst á Dermaphoria hérna um daginn, hún var barasta uppí hillu. Verð að lesa hana við tækifæri.

-b.

Lesist ekki

En sko ég sit hérna og það er falleg stelpa hérna fyrir framan mig, ég sit með tjaldið í bakið og hún situr á því sem ég hef alltaf talið vera borðið mitt en það er allt í lagi hún má eiga það akkúrat núna því hún er með brúnt hár sem nær í sveig niður að augum og hún er með eitthvað nisti í langri keðju sem hangir milli brjóstanna og hún er þrýstin og mjúk og klædd í eitthvað sem maður gæti kallað síða peysu? Hún nær frá hálsi (með hettu), niður fyrir úlfliði og niður fyrir rass, hún er bæði með mjaðmir og læri, ég veit það því hún stóð upp áðan. Hún er með tómt vatnsglas fyrir framan sig, sem hún hefur troðið fullt aftur af mandarínuberki, hún er jólastelpa jólastelpa, með lítið nef sem vísar beint áfram, hún er ekki með lokka í eyrunum en samt örugglega með göt, hárið hárið það er tekið aftur í teygju en alls ekki í tagl því það vill ekki vera teglt. Við hliðina á glasinu er hún með fölappelsínugult pennaveski þarsem hún geymir allskonar allskonar eitthvað sem ég veit ekki hvað er en ef ég gæti smellt lásnum í sundur, þá myndi hún opnast fyrir mér, tölvan situr opin á borðinu og hún horfir oní hana, apple-merkið aftaná skjánum segir mér að ef hún væri í bíómynd þá myndi hún bjarga deginum, þessi hérna hún myndi sko ekki vera svikarinn eða morðinginn eða leigusalinn, hún snertir skjáinn einsog til að halda við hann, hún heldur utan um tölvuna sína, er gefandi og traustvekjandi, svo þrýstin með tvo hringi á fingrunum hún er hrúga af kjöti og beinum og fitu og silfri en það sem skiptir mestu máli er að þessi hrúga tekur pláss og maður getur fundið fyrir henni taka pláss, jafnvel þótt maður snerti hana ekki, maður finnur fyrir henni með augunum, án þess væri svæðið tómt, einsog glasið áður en hún fékk sér mandarínur með puttunum sínum með hringunum á og bar þá uppað munninum sem er rauður og mjúkur og kemur saman í krókum beggja vegna, samsíða línunni sem maður dregur í plássið með augunum þegar maður lítur á milli augnanna, frá hægri til vinstri og svo tilbaka og aftur tilbaka. Hún er með pilluglas við hliðina á vatnsglasinu og sprittkerti við hliðina á því, ég held að pillurnar séu mintur, eitthvað sem hún setur í munninn líka, þegar hún teygir höndina eftir því kippist nistið til og óróar í smá stund og hún færir til vaselíndolluna sem er við hliðina á tölvunni, hún er með vaselíndollu hún er með dollu af veselíni við hliðina á tölvunni og rólegur rólegur, þetta er eitthvað eitt í viðbót sem hún tekur með höndinni og ber uppað vörunum, það er ekki uppúr þurru og köldu og bítandi sem yfirborðið er svona borðleggjandi ég vil leggja hana á borð og skoða kjötið með fingrunum og hringjunum og brosinu undir augunum og nú dregur hún upp símann sinn því hún á síma einsog allir hinir sekkirnir en hennar er hvítur og opnast einsog ljósabekkur, og hún klípur eitthvað úr höfðinu á sér og setur það inní símann með höndunum og snýr sér svo aftur að tölvunni, hún fer höndum um tölvuna aftur og það er einsog að horfa á Maríu kjöt sitja í kofa og snerta kinnina á Guði kjöt, tveir pokar af próteini og nöglum að skiptast á heilagleik, þau eru tengd í gegnum hausinn og það er taska á stólnum við hliðina á henni því hún er að fara með vínflösku og brauðhleif uppí Þingholt, hún ætlar að henda því í rúmið þarsem kjötið liggur hún ætlar að kalla það einhverju sætu nafni með munninum og fingurnir sleppa flöskunni og hún sest í stólinn við rúmið og fæturnir fara uppúr skónum og hún setur þá uppá rúmgaflinn.

Þangað vill féð sem það er fyrir

Hæ. Ég kom hingað til að segja tvennt, en ég gleymdi öðru. Hitt er þetta.

Ég þurfti að kaupa bolla af pillum í sumar, þegar ég var nýkominn til landsins. Ég rakti þetta örugglega alltsaman þá.. en málið er að vegna þessa átti ég inni peninga hjá Tryggingastofnun. Einhverja þúsundkalla. Ég fór með pappírana uppá skrifstofu til þeirra undir lok júnímánaðar, í veikri von um að fá einhverja aura til að eyða áður en mánaðarmótin skyllu á.

Ég minnist bara á þetta núna aftur vegna þess að þeir voru að leggja inná mig í dag.

Það gerir rúmlega fimm mánaða bið.

Ég hef ekkert meira um það að segja að svö stöddu.

-b.

Verkefni dagsins, þriðjudag fjórir tólf

Að setjast í stóla sem fólk sest ekki í.

Ein pæling

Fólk sem ég þekki sem hefur eignast börn:

Frikki, Silja, Fúsi, Jóna, Hafsteinn, Bjarki. Þau áttu öll stelpur.

Núna nýlega eignaðist Ívar son. Hann er undantekningin. Annars eru allir að gefa út konur.

-b.

Guinness hækur

Ég hef óbilandi trú á Treo. Tvær töflur í vatnsglas breyta þynnkudegi í þægilegheit.

Ég hitti frænda minn á barnum í gær. Það gerist ekki oft.

En í fyrradag drukkum við Guinness og skrifuðum hækur um það. Nú skrái ég þær niður, svo höfuðstaður okkar það kvöldið hverfi aldrei:

Guinnessinn er tær
einsog blýfjall á svörtum
illviðrisdegi.

Froðuleifarnar
í höfði glassins míns og
blekið í tánum.

Stelpur með brjóst og
allskonar fá mig til að
gera allskonar.

Guinnessinn, ó já
ofinn úr gleði og þrá
ég sit einn á krá.

Gefðu mínum draft
úr geirvötrum guðanna
núna fanturinn.

Magni hættessu
melurinn þinn ég ætlað
drekkennan Guinness
sóló, þúveist einsog þú
slærð á tambúrínuna.

Mmm Mmm Mmm Mmm Mmm
Nammi nammi nammi namm
Brún leðja, svo góð.

Tígurinn sýgur
sálu úr gaurnum
á bar einum í miðbæ.

Olía lífsins
gefur mér ástæðu til að
ég drep ég er full.

Bjórinn er dauður
situr flatur og tómur
Guinnessinn drap hann.

Næsta Guinness krús
er vagina dentata:
beitt en bjóðandi.

...

Ég skrifaði hana ekki en ,,ég sit einn á krá" er besta ljóðlína síðan einhverntíman.

-b.

Einsog að lesa í spegil

YOUNGSTOWN, OH—Jason Baumer, a fancy little gent who is apparently too good to enjoy a regular cup of coffee, drank a cup of tea Sunday.

The fancy man rests a placemat beneath the precious tea to protect his beautiful table from any errant drips.

The 29-year-old web designer prepared and consumed his precious tea, which is imported from some la-di-da foreign country, at about 10:30 a.m with the loving attention of a brittle, shawl-wearing spinster.

"I normally have some Earl Grey in the morning," said Baumer, referring to a kind of tea named after a guy who used to run around England in a powdered wig and fruity tights. "Sometimes I have toast [and jam] too. Or just a bowl of cereal when I'm in a rush."

Instead of simply heating a mug of water in the microwave, Baumer used a hoity-toity copper-bottomed tea kettle, which His Lordship reportedly purchased at Pier One Imports in 2003 for the express purpose of tea-making.

Björn, Matthías og orðabókin

Einhverra hluta vegna hef ég alltaf haldið að ,,athafnaskáld" væru einfaldlega afkastamikil skáld. Ég veit ekki í hverskonar samhengi ég hef séð þetta orð venjulega, ef til vill hef ég skilið það sem svo að viðkomandi menn (og konur?) væru, auk þess að vera áhrifamikil í atvinnulífi og þessháttar, skrifandi skáld. Nú var ég að fletta í gegnum Fjötra okkar og takmörk: Helgispjall eftir Matthías Johannessen og rakst á þetta orð enn eina ferðina, en nú fletti ég því upp. Þá eru athafnaskáld einstaklingar sem hafa verið afkastamiklir brautryðjendur í atvinnulífi.

Og hér væri hægt að fara mikinn um muninn á athafnaskáldum og athafnamönnum. Er það ekki?

Annars eru þessi helgispjöll hans Matthíasar nokkuð áhugaverð.. Þetta eru allnokkrar bækur sem eru gefnar út í takmörkuðu upplagi, 200 stykkjum hver sýnist mér, númeraðar eða áritaðar. Það er þessi sem ég tók fram áðan, svo hef ég hérna Eintal á alneti, Sagnir og sögupersónur, Grímu gamals húss, Við Kárahnjúka og önnur kennileiti og Spunnið um Stalín. Þær eru fleiri. Mér sýnist þær allar fylgja sömu formúlunni, karlinn skrifar um eitthvað sem honum dettur í hug í fjölmörgum stuttum köflum. Hérna er einn sem ég tók niður í gær, úr Eintali á alneti:

Ég hef minnzt á fegurstu ástarsögu íslenzkrar tungu. Hún er ein setning í Íslendinga sögu. Yfir henni er einhver jarðneskur svali sem mig minnir á morgungeisla í sporrækri dögg. Það er annarskonar tilfinning í ástum Beru og Ljósvíkingsins. Samt þessi nálæga heiðríkja einsog í Jónsmessunæturdögginni, en ástir Solveigar og Sturlu Sighvatssonar rísa úr grasinu við Örlygsstaði einsog helgisaga úr hillingum: Hvort gerðu þeir ekki Solveigu? Og einskis spurði hann annars.

En hver er þá fegursta ástarsaga heimsbókmenntanna? Kannski þær sem ég nefndi, kannski einhverjar aðrar, ég veit það ekki. En eftirminnilegasta ástarsagan er áreiðanlega þessi eina lína, þessi hverfuli fögnuður Kierkegaards, þessi undarlega alsæla í næsta nágrenni við hyldýpi örvæntingarinnar, þessi vímukennda fullnæging sem eiturlyfjaneytendur eltast við sýnkt og heilagt: Tilveran öll var einsog ástfangin af mér...(!)

Sjálft andartakið (!) En það virðist ekki beinlínis vera það ástand sem búddatrúarmaðurinn sækist helzt eftir, takmarkið mikla: að losna við sjálfan sig einsog hvert annað mein. Sturla Sighvatsson af öllum mönnum var nær því að höndla þetta eftirsóknarverða takmark í þeirri einu setningu um Solveigu sem varðveitzt hefur en Constantin Constantinus í setningunni um ást tilverunnar á aðalpersónu endurtekningarinnar og sæluvímuna í tengslum við hana.

Þetta er náttúrulega misgáfulegt, sýnist manni.. og misáhugavert. En formið er skemmtilegt: Stuttar færslur um eitt og annað, maður getur gluggað í eina, tvær eða þrjár án þess að leggjast í langdreginn lestur. Hæfilegt fyrir létt-athyglisbrostna lesendur einsog mig.

Og hann er vel lesinn, karlinn. Skrifar góðan texta. Verst hvað hann er mikill helvítis sjálfstæðismaður.

Um leið og ég fletti upp athafnaskáldinu fletti ég upp ,,jörvagleði". Nema hvað ég fann hana undir ,,jörfagleði". Jæja. En orðabókin segir svo:

,,Jörfagleði: Árleg skemmtun, haldin á Jörfa í Haukadal. Bönnuð á 18. öld."

Síðan segir að þetta geti líka merkt taumlausa skemmtun og gleði.. einsog ég skildi það fyrir. Ég hafði samt ímyndað mér að ,,jörvi" (eða ,,jörfi") væri annað nafn fyrir mann, einsog ,,gumi" eða ,,fýr". Gaman að vita að þetta nafn sé dregið af staðnum þarsem sérstök skemmtun var haldin hérna í den. Frekar sértækt, sýnist manni.

-b.

Es. Hér er eitt orð í viðbót sem ég var að fletta upp og virðist heldur sértækt: Hrunadans. Sko:

,,Gálaust atferli sem leiðir til glötunar (eftir þjóðsögunni um dansinn í Hruna þegar kirkjan þar sökk)". Þar höfum við það.

Vitleysingahækur

Ég samdi eina fyrir Helga á msn, og ég get því allteins haldið áfram útí bálk. Sumar eru betri en aðrar, og er það ekki í nokkrum tengslum við gildi einstaklinganna sjálfra, heldur er það til vitnis um leti mína sem hækusmiðs.

Helgi Bárðarson
vex og dafnar í Svíþjóð
einsog stór, svart naut.

Ýmir Sigurðsson
er víst frekar kallaður,
tja, Sigurðarson.

Víðir Örn, M.D.
hvorki læknir né doktor
heldur Mjög Dapur.

Hlynur Bárðarson
hann veit hvað snýr í norður
og hvað alls ekki.

Hr. Már Másson:
Ég heyrðí þér í síma
Þarna um daginn.

Gunnar Guðmundsson
keyrði mjólk uppað dyrum
til mín í vinnu.

Davíð Kjartan Gé.
Darbó ellegar Dýri,
eða Débeinov.

Egill Baldursson
tengir tæki með tengjum
og sem því tengist.

Stefán Guðmundsson
rautt skeggið sprettur, en hægt.
Kippan hún er mín.

Hafsteinn Viktorsson
lyftir lóðum og hampar
lítilli dóttur.

(en)

Bjarki Áskelsson
ætlar að vinna sigur
í Barneign Open.

Víðir fær aðra því hann var að senda mér sms:

Víðir Örn verslar
sér háskerpuflatskjától,
en seinna, seinna.

[Daginn eftir:] Davíð fær líka aðra því hann lagði orð í belg:

Davíð Ká Gestsson
í Kringlunni stendur og
selur biblíur.

-b.

Lesning fyrir háttinn

Christopher Hitchens skrifar um það að fara í brasilískt vax:

The male version of the wax is officially called a sunga, which is the name for the Brazilian boys’ bikini. I regret to inform you that the colloquial term for the business is “sack, back, and crack.” I went into a cubicle which contained two vats of ominously molten wax and was instructed to call out when I had disrobed and covered my midsection with a small towel. Then in came Janea Padilha, the actual creator of the procedure. She whipped away the exiguous drapery and, instead of emitting the gasp or whistle that I had expected, asked briskly if I wanted any “shaping.” Excuse me? What was the idea? A heart shape or some tiger stripes, perhaps, on the landing strip? I disdained anything so feminine and coolly asked her to sunga away.

Here’s what happens. You have to spread your knees as far apart as they will go, while keeping your feet together. In this “wide stance” position, which is disconcertingly like waiting to have your Pampers changed, you are painted with hot wax, to which strips are successively attached and then torn away. Not once, but many, many times. I had no idea it would be so excruciating. The combined effect was like being tortured for information that you do not possess, with intervals for a (incidentally very costly) sandpaper handjob. The thing is that, in order to rip, you have to grip. A point of leverage is required: a place that can be firmly gripped and pulled while the skin is tautened. Ms. Turlington doesn’t have this problem. The businesslike Senhora Padilha daubed away, took a purchase on the only available handhold, and then wrenched and wrenched again. The impression of being a huge baby was enhanced by the blizzards of talcum powder that followed each searing application. I swear that several times she soothingly said that I was being a brave little boy … Meanwhile, everything in the general area was fighting to retract itself inside my body.

html-próf

Ég náði ekki einusinni helmingi. Nokkrum samt.. hver bestar mig? (Bannað að svindla maður.)

34

-b

Önnur mynd sem við skulum hafa hér

Góði Jah, ekki láta þessa mynd sjúga allskonar.

-b.

Mynd sem verður að vera hér

Þættirnir byrja aftur sjötta janúar næstkomandi. Tíu þættir í þessari seinustu þáttaröð. Þið megið kalla mig spennta gaurinn.

-b.

Varðandi greinina þarna þúveist

Ókei ég er allvega byrjaður að skrifa, eitthvað sem gæti flokkast með læsilegum texta. Þá er maður að minnsta kosti kominn af stað.

Til allra sálanna þarna úti: hæ sálir. Hæ fæf!

-b.

The pipes, the pipes are calling

Þetta er einsog það á að vera, eða einsog það hefur bitið í sig að vera, að ég sofna ekki fyrren rúmlega þrjú, vakna rétt fyrir átta og verð svo syfjaður einhverntíman á milli tvö og þrjú, nenni engu og vill helst leggjast undir sæng af algleymi og sykurpúðum. Ég er semsagt. Sybbinn. Geispandi. Ekki á fótum að gera hlut.

Einhverntíman fæ ég tíma til að lesa allar bækurnar.

Á rauða sófanum hérna í miðrýminu situr gaur og les Jón Ásgeir og afmælisveisluna.

Ég er búinn að vinna í dag, en hér er mynd. Norman Mailer bauð sig fram til borgarstjóra New York borgar árið '69. Hann hengdi þessi plaggöt uppá veggi þar á bæ:



-b.

Thor um Steinbeck

Ég rakst á þessar línur í greinasafni Thors Vilhjálmssonar Faldafeyki, en þetta er grein frá 1967 sem heitir ,,Niðurlæging rithöfundarins":

Sú var tíðin að við lásum bækur Steinbecks. Eldri bækurnar hans einsog Þrúgur reiðinnar og Tortilla Flat og Mýs og menn. Síðan hefur hann skrifað ýmsar marklitlar bækur. Nú er alllangt síðan ég var að reyna að lesa East of Eden þar sem áreynsla höfundarins sem hefur týnt afli sínu orkaði þannig að það lá við maður fengi vöðvagigt af því að lesa bókina. En þrátt fyrir þessa vondu bók var Steinbeck mér kær: maðurinn sem hafði skrifað Þrúgur reiðinnar. Ég hætti að lesa þessar nýju bækur sem komu við og við þótt ég blaðaði stundum í þeim og þóttist sjá að þar var ekki lengur maðurinn sem hafði skrifað Þrúgur reiðinnar. Maður hætti að spyrja: hvað skyldi Steinbeck vera að skrifa?

Hjá erlendum rithöfundum heyrði ég ekki talað um hvað Steinbeck skrifaði heldur hvort hann drykki mikið whiský. Rithöfundurinn hafði orðið eftir í þátíðinni. Þgar hann virtist alveg gleymdur kom í ljós að einhverjir mundu eftir honum og hann fékk Nóbelsverðlaunin vegna bókanna sem hann skrifaði fyrr löngu. Þrúgur reiðinnar sem var beisk þjóðfélagsádeila þrungin mannúð og sársauka höfundar sem vildi ekki láta níðast á fólki og hataði þau þjóðfélagsöfl sem troða á litilmagnanum.

Í íslenzkum þjóðsögum er talað um umskiptinga. Þar segir frá því þegar gjörvileg börn hurfu og í staðinn kom vera með sál ófreskjunnar. Sama haust og Steinbeck fékk Nóbelsverðlaunin sýndi amerískur vinur minn í Róm mér feiknamikinn doðrant sem var orðabók yfir enska tungu. Þetta var efnilegur rithöfundur. Steinbeck hafði gefið honum bókina og skrifað langa tileinkun sem hófst á orðunum: í upphafi var orðið, og fjallaði um mátt og ábyrgð orðsins. Um skyldur og forréttindi rithöfundarins sem máttur orðisins veitir honum. Þetta var svo góð hugleiðing að ég sagði við þennan vin minn: jú það er allt í lagi þó hann fái Nóbelsverðlaun. Hvað hefur komið fyrir þennan mann sem núna skrifar greinar frá Vietnam og lýsir hernaðarleiðangri í amerískri flugvél á þennan hátt: ,,Ég vildi að ég gæti sagt ykkur frá þessum flugmönnum. Þeir gera mig sjúkan af öfund. Þeir stjórna farartækjum sínum á sama hátt og maður hefur stjórn á glæsilegum vel þjálfuðum veðhlaupahesti..." Nokkru seinna eru þeir orðnir einsog ,,múrsvala að kvöldlagi". Þannig vefur höfundur sig frá einni líkingu til annarrar í indæli morðleiðangursins. Hann situr dolfallinn einblínandi á hina óviðjafnanlegu flugmenn og hrifningin verður æ geystari: ,,Ég horfi á hendur þeirra og fætur á stjórntækjunum, þessi fíngerða samhæfing minnir á öruggar en þó hæglátar hendur Casals á sellóinu."

Þegar maður sem hefur skrifað góðar bækur einhverntíma er farinn að skrifa svona hlýtur að vera brýnna fyrir hann að ná sambandi við lækni heldur en prentara.

,,Hendur þeirra eru vissulega hendur hljómlistarmanns og þeir leika á stjórntæki sín eins og hljoðfæri og þeir dansa á þeim einsog ballerínur." Svona ofskynjanir hljóta að vera forvitnilegar fyrir lækni, reynið bara að sjá þetta fyrir ykkur. Og loks segir Steinbeck af þessu sérstaka tilefni: ,,Minnist þess er þið voruð börn og ykkur dreymdi, að þið flygjuð frjáls og lífið var dásamlegt?" ... ,,Ég verð að fullnægja þrá minni með því einu að horfa á þá."

Þegar bráir af höfundinum ofurlítið segir hann: ,,Mér þykir fyrir því að hafa gleymt mér í hrifningunni, en ég varð að fá útrás, annars hefði ég sprungið." Af hrifningu? Þegar hann er fluttur á vit amerískrar hersveitar í frumskóginum rennur víman á hann aftur og frammi fyrir þessum mönnum þar sem honum birtast ,,andlit svört eða hvít" (sem) ,,hafa sökum svita og ryks orðið nokkurnvegin rauðgrá", segir maðurinn: ,,Getið þið skilið hinn snögga hreyknisblossa, sem kviknar innra með manni, þegar hann skynjar, að hann tilheyrir sama kynstofni og þessir menn?" Hvaða kynstofni?

Hann segir síðan: ,,Ég býst við að sú tilfinning sé andstæða þess skammarhrolls, sem ég hef fundið til, er ég sé víetnikkana heima í skítugum fötum, illa innrætta, súrþefjandi auðnuleysingja og hina ógeðslegu og eyðimerkurlegu göngufélaga þeirra."

Svona sér nú rithöfundurinn fyrir sér það fólk sem er á móti stríði.

Hann veit alveg hvað þeim gengur til, og segir: ,,Óhreinlynd mótmæli þeirra þess efnis, að samvizka þeirra banni þeim að drepa fólk eru dálítið heimskuleg. Þeir eru ekki í þeirri hættu. Ég býst við, að aðaláhyggjur þeirra séu, að einhentur, hálfblindur 12 ára drengur í Víetcong-hreyfingunni geti lamið þá með knippi af þroskuðum banönum."

Þetta er nýstárlegur skilningur á stríði. Rithöfundurinn er stoltur af þeim mönnum sem þora í þennan tilnefnda einhenta hálfblinda 12 ára dreng þegar hann reiðir bananaknippið á loft. Þetta er göfugur hernaður samkvæmt útlistun rithöfundarins og ég efast um að þeir andstæðingar stríðsins sem hann lýsir svo fagurlega hefðu getað magnað fram svo átakanlega mynd af grimmd og rangindum þessa stríðs og hinum vonda málstað sem Steinbeck þjónar.

Þrátt fyrir viðbjóð og fyrirlitningu verður maður hryggur að horfa upp á niðurlægingu af þessu tagi.

Ekki vissi ég að Steinbeck hefði verið svona mikill málsvari Víetnam-stríðsins.. Enda er ég lítt lesinn í þeim báðum, Thor og Steinbeck. En þarna hefur aðdáun breyst í vongrigði og þaðan í viðbjóð, og karlinn situr ekkert á þeirri skoðun sinni. Klassi.

-b.

Lokunarraus

Þegar það er korter í lokun þá fer ég að rausa eitthvað. Fólk skrifar ekki jafn mikið á netið og það gerði hérna í den. Allavega ekki fólkið sem ég þekki. Í staðinn fer það í vinnu, eignast börn, leggur parket.

Ég byrjaði á Bert-bókinni núna í dag en ég veit ekki hvort ég held það út. Þar er annað sem var einfaldara í fyrndinni. Bókin virkar dálítið á mig einsog Leaves of Grass, þarsem allskonar textabrotum ægir saman. Bert skrifar í dagbókina sína og svo krassar hann yfir og skrifar eitthvað annað, límir inn úrklippur úr blöðum, myndir af hinu og þessu, heilu blaðsíðurnar af hamri og sigð.. Það má sjá mismunandi rithendur líka, sem ég veit enn ekki hvað á að fyrirstilla. Þetta gæti alveg verið gaman, en bókin er fokking 800 síður!

Hver hefur tíma fyrir svona lagað?

Ég sendi eftir pakka frá amazon um daginn. Hann inniheldur myndefni og lesefni. Ég á von á honum um mánaðamótin. En tveim dögum eftir að ég sendi eftir pakkanum kom The League of Extraordinary Gentlemen: Black Dossier út. Ég verð hugsanlega að senda eftir henni líka. Ef fréttir segja rétt frá þá verður hún ekki til almennrar sölu utan Bandaríkjanna. Maður þarf því að panta hana sérstaklega. Tildæmis frá amazon.

Og fyrir utan það þá er víst von á viðhafnarútgáfu sem kemur meðal annars til með að innihalda hljómplötu þarsem Moore syngur einhvern fjára. Kreisí gaur.

Þrjár mínútur í lokun og það er eitthvað barn að öskra af sér úlpuna inná kaffistofu. Hvað er að þessu liði?

-b.

Ný kápa úr gömlu klæði (kápu-pönn eru víst fyndin)

Ég sýndi þessa kápu um daginn. Þetta er franska þýðingin á Skugga-Baldri eftir Sjón.



Síðan rakst ég á þessa í dag, en það er sænska þýðingin á Jöklaleikhúsinu eftir Steinunnu Sigurðardóttur.



Hana fékk ég hérna á safninu, en það stendur ekkert um kápumyndina í henni.. hver tók hana, hvar eða hvenær. Þá fyrri hafði ég af netinu, og þá kemur slíkt náttúrulega hvergi fram.

Þær eru ansi líkar.

-b.

Hvað varð um Treb Walker?

Nú fyrir jólin kemur út ný bók um Bert Ljung, vin okkar allra, dagbókarvörð og bókmenntahetju minnar ungu kynslóðar. Sjáið hér kápumynd í slæmri upplausn:



Bert hefur tekið stakkaskiptum, á kápunni er hann orðinn að japanskri teiknimyndafígúru. Höfundar bókaflokksins, Sören Olsson og Anders Jakobssen, hafa einnig vent kvæð sínu í kross, en bókin nefnist Bert og kalda stríðið:

Bert er nítján ára taugahrúga sem býr nálægt finnsku landamærunum á sjötta áratug síðustu aldar. Hversdagslegar áhyggur unglingsáranna blandast nú saman við ídeológíska tilvistarkreppu og sjúklegt ofsóknarbrjálæði, þar sem Bert les heimspeki og stjórnmálafræði til undirbúnings háskólanáms, veltist á milli kommúnisma og kapítalisma, en treystir hvorugu. Dagbókin reynist besti vinur hans í þessari skuggaveröld hugmyndafræðanna, þar mátar hann við sig öfgasjónarmið á báða vængi og reynir fyrir sér í yfirlýsingum og hápólitískum stíl.

Við þetta bætist sífellt þrúgaðra andrúmsloft á heimili Berts. Kvöldmatarborðið var eitt sinn öruggur og skemmtilegur vettvangur þar sem Bert gat rætt málin, stór sem smá, við foreldra sína. En síðan Bert eignaðist nýja litlu systur hefur mamma hans hegðað sér skringilega. Hún skrifar bréf sem enginn má sjá, og fara ekki í póst með öðrum bréfum; hún bannar Bert að nota símann; hún hverfur lögum stundum og birtist aftur, drukkin og illa til reika, án þess að gefa nokkrar skýringar. Og síðast en ekki síst þá hefur Bert nýverið fengið þann grun sinn staðfestan að móðir hans sé að lesa dagbókina hans!

Spennan magnast þegar Bert treystir Áka fyrir þessum grunsemdum sínum, en hann svíkur vinskap þeirra og fer með upplýsingarnar beinustu leið í Stjórnarráðið. Skömmu síðar hverfa bæði mamma Berts og litla systir sporlaust, og nú finnur Bert hvergi dagbókina sína...

Já, það lítur út fyrir að Bert hafi vaxið úr grasi, á fleiri en eina vegu. Er þetta holl lesning fyrir yngri kynslóðina, spyr ég?

-b.

Lokun maður

Hei hei allir góðir drengir! Korter í lokun, þaðan hálftími í brottför. Við skiljum hvað þið segið, við vitum hvað ykkur vantar, við könnumst við leiðina sem þið genguð hingað, en okkur er alveg sama. Klukkan slær í hálfan bjór og helgin er ekki gerð til að svara spurningum. Ekki gerð til að svara spurningum sem innihalda fleiri en fimm atkvæði. Við erum í kappi við tímann, það er vináttulandsleikur í gangi hérna minn kæri. Það þýðir að sigurvegarinn er bestur allra en til heiðurs honum er bannað að skora stig, bannað að reka boltann, bannað að stökkva uppí loft. Og bannað að banna hluti. Gerðu það sem þú vilt ef þú vilt það í raun og veru, en vertu reiðubúinn að ansa bæði Raun og Veru ef þær telja þig villtan. Þú mátt ganga villigötur aftur tilbaka, en við könnumst við þær líka, og þá er betur á kaffistofu setið. En heim farið. Átta mínútur í lokun og munið að skilja veskin ykkar eftir í vasanum, við eigum nóg af peningum en við getum aldrei verið viss. Við getum aldrei verið viss nema við berum okkur saman við færsluyfirlitin ykkar. Þið vigtið okkur og við vigtum okkur en vigtin skuldar ykkur pening og við vigtin erum svilar. Við vitum alveg hvernig í þessu liggur en það eru tvær mínútur í lokun og við verðum að skella hurðinni svo náttfuglarnir sleppi ekki inn. Sleppi ekki inn einsog annað fólk. Því við viljum annað fólk. Og ennþá meira þegar þau eru annarsstaðar, annarshugar og annarleg, því Anna er rjómakona og hún er að segja að nú lokum við.

Snart, snart sagði rottan

Ég sýndi eina kápu með þessu lagi hérna um daginn, það var ein af Kalman-þýðingunum þýsku. En hérna eru þrjár í röð. Sveitarómantíkin blívur á þessum sem öðrum íslenskum krimmakápum, en hér er ekki nóg að stilla myndinni upp heldur er búið að ramma hana inn. Hver kápa er þá einsog uppstilling á smábæjarmynd, hver bók orðin að bláum dyrum inní íslenskt dreifbýlishimnaríki:







Jújú, þessi fyrsta er af Reykjavík, en hvað ætli þeir viti það.

-b.

no fit state

Ég vaknaði eldsnemma í morgun og keyrði á Selfoss að hitta tannlækninn minn. Þegar ég sit í þessum stól og horfi uppí loftið þá breytist sjónsviðið í leiksvið. Það er ekki oft sem maður fær að fylgjast með fólki sinna daglegum störfum frá þessu sjónarhorni. Allt svo fyrirfram ákveðið, svo afslappað. Hann setti einhverskonar hring utanum tönnina og festi tjald utaná hann svo skemmda tönnin var einangruð. Mikið hefur breyst síðan það var síðast borað í kjaftinn á mér. Borarnir voru misstórir, ég var deyfður tvisvar og þetta tók sirka hálftíma, allt í allt.

Og núna er ég þreyttari en flest sem mér dettur í hug. Vinna eftir tæpa tvo tíma.. gæti ég mögulega dottað í klukkustund? Ég hef samt heyrt að maður eigi ekki að sofa á meðan maður er enn með deyfingu.. Helvítis.

-b.

Þú segir það já

,,Þessi saga bygir miklu frekar á staðreyndum en Da Vinci lykillinn. Ég las Da Vinci lykilinn á sínum tíma og fannst hún svona la-la. Ég komst svo að því eftir á að þær kieningar sem Dan Brown reifar í bókinni eru að miklu leyti kjaftæði. Dan Brown kann vel við sig á skilunum a´milli staðreynda og s´kaldskapar og nýtur þess að bulla í fólk og láta það halda að hann sé að segja satt. Maður þurfti svo ekki nema að fletta hlutunum upp á Wikipedia á Netinu til að átta sig á að Brown var að hafa mann að fífli."
Óttar viðurkennir þó fúslega að Dan Brown hafi haft mikil áhrif á Hníf Abrahams og hann sé í ákveðinni þakkarskuld vil hann. ,,Ég hef alltaf elskað Indiana Jones en hafði ekki gert mér grein fyrir því að hægt væri að gera þessa hluti í bókum. Þetta er nú það helst asem Brown hefur gert fyrir mig. Hann opnaði augu mín fyrir því að hægt væri að flétta sagnfræði og annan skyldan fróðleik við spennusögu. Að þessu leyti er ég undir áhrifum frá honum og í raun hlýtur að mega rekja allar sagnfræðilegar spennusögur síðustu þriggja til fjögurra ára á einhvern hátt til Browns."

...

Deilur kristinna og múslima hafa verið Óttari hugleiknar og hann glímir við þessi átök hugmyndaheima í Hníf Abrahams. ,,Eftir að ég var búinn að bíta í mig að skrifa um deilur íslams og kristni út frá Abraham fór ég að pæla í sögunni sjálfri og áttaði mig strax á að ekkert vit væri í að láta hana gerast í Reykjavík eða á Íslandi. Það er erfitt að láta okkur passa inn í þetta og New York kom strax sterklega til greina meðal annars vegna 11. september. Ég er samt emð íslenska personu þannig að það er smá Íslandstenging í bókinni. Sagan er alþjóðleg og ég hefði skrifað hana á ensku ef ég væri nógu góður í ensku. Ég held hún verði trúverðugri á ensku og ég ætla að reyna að koma henni yfir á útlensku. Sumt í henni hljómar beinlínis kjánalega á íslensku.

Þegar mánudagar eru fréttnæmir þá fæ ég sting í síðuna

Mér kom varla dúr á auga í nótt, því ég vissi að með fyrra máli myndi ég þurfa að skrifa hluti úr höfðinu á mér. Þetta er vítahringur, sjáðu til: Maður tæmir hugann í gegnum fingurna og svo fyllir maður hann aftur í gegnum augun, af ótta við að heilinn gleymi því hvernig það er að vita hluti. Éttu þetta, éttu hitt, í guðs bænum ekki stilla þig tóman og skilja mig eftir í garðinum.

Í gær svaf ég svefni hinna fávísu alveg framá hádegi. Svo renndi ég austur og hitti þau Jón Özur og Elínu í gamla gula skólanum þarsem við ræddum ljóð. Myrkrið helltist yfir mig þegar ég fékk ljóðabunkann í hendurnar. Í bókstaflegum skilningi. Það kom uppúr kafinu að rafmagnsleysið var samkvæmt áætlun, hafði verið auglýst með nokkrum fyrirvara. Og það tók skjótt af.

Í valdi embættis míns sem meðlimur dómnefndar krassaði ég á blöð, hló upphátt, barði mér á brjóst, grét bláum tárum og flokkaði jafnóðum í ,,já", ,,nei" og ,,hættu nú alveg".

Embætti hafa þessi áhrif á mig.

Þetta kom nú kannske betur út en maður þorði að vona. En þetta er víst alltsaman trúnaðarmál og niðurstöðurnar verða ekki gjörðar kunnar fyrren á föstudaginn, þannig að maður segir ekki orð.

Síðan kíkti ég til Halls seinna um kvöldið og skoðaði myndirnar sem hann var að mála. Helvíti er hann fær þessi strákur. Einsog kanarnir, vinir mínir, segja: Hann er að fara á staði.

-b.

Að sofna oní matinn sinn

,,Þú sofnaðir oní matinn þinn" er það eina sem ég man, eftir að ég sofnaði oní matinn minn. Sævar var að láta mig vita. Við stóðum í röð eftir leigubíl á Lækjargötu. (Eða, hann stóð og ég hékk uppréttur vegna þess eins að vöðvarnir í löppunum og bakinu kannast við þá stellingu, ekki vegna þess að mig langaði til þess.) Röðin var ekki hræðileg, þetta hafðist fyrir rest. Þegar við komum heim fann ég opinn flöskubjór í innanávasanum mínum. Hvað hafði hann verið þarna lengi? Hvar hafði ég verið? Þetta voru góðar spurningar en ég var þegar sofnaður.

Við Gunnar kíktum semsagt í afmælisteitið hans Danna. Hann á afmæli eftir tvo daga og hélt uppá það á Klassík Rokk við hliðina á Brodvei. Við fórum í pílukast og pool, sungum afmælissönginn og hlustuðum á trúbador. Það var helvíti fínt. Við gáfum karlinum þrjár myndasögur eftir Jason: You Can't Get There From Here, The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler. Ef Daníel væri ég þá væri hann hæstánægður. Ég vona að hann sé sáttur þótt hann sé hann sjálfur en ekki ég.

Og núna sit ég í vinnunni og horfí í gegnum þynnku sem gæti fengið fíl til að gleyma hvað hann heitir.

Og ég féllst á það að vinna á stöðinni þegar ég er búinn hérna. Kræst.

Our particles are in motion.

-b.

Skugga-Baldur og svoleiðis

Mér datt í hug að skrifa ,,Skugga-Baldri verður kápan úr því klæðinu." En eru kápu-orðaleikir kannske þessi síðasti biti sem maður ætti að láta eiga sig?

Hérna eru að minnsta kosti kápur utanaf Skugga-Baldri. Byrjum á þeirri Íslensku:



Hér er færeysk:



Næst dönsk:



Þá finnsk:



Þýsk:



Frönsk:



Hollensk:



Og síðast ítölsk:



Þessi hollenska finnst mér nú síst. Hún er voða daufleg eitthvað.. blár himinn við hvítan snjó og skepna sem gólar. Þessi franska, sem gæti verið þýsk - með sínum gamla timburpalli við jökulvatn og það er svo kalt og úti og framandi - notar í það minnsta fallega mynd, þó ekki sé annað. Þessar skandinavísku brúka allar sömu kápumynd en breyta um letur og liti í titlinum, sem er alveg passlegt. Þú færð engin stig fyrir svoleiðis en það er heldur ekkert dregið af þér.

Þessi ítalska lítur út einsog plata með Björk. Eða myndband með Björk. Sem er aðeins sniðugri leið til að merkja sig Íslandi en að sýna mynd af kirkju uppá jökli. Hún er samt ekkert sérlega falleg.

Hérna koma þýskararnir hinsvegar á óvart. Hérna er ekkert hálendi eða jökull eða eyðibær eða rauðir sandar við fjallkot. Hálfur úlfur á hreyfingu og titill í hástöfum á kremhvítu baki. Kannske er það vegna þess að maður býst orðið við einhverri velgju úr þessari átt, en mér finnst þessi kápa mjög frambærileg.

Kallinn hefur ekki verið þýddur á fleiri tungumál svo ég viti.

...

Það hringdi í mig gamall kennari núna áðan og spurði hvort ég vildi vera í dómnefnd. Auðvitað geri ég það glöðu geði. Sýnið mér dótið ykkar og ég skal segja ykkur hvort það er nokkuð varið í það. Ég er dómari ykkar og böðull, og ekki endilega í þeirri röð! Ég skil hugverk rétt!

Annars eru tveir tímar eftir af vinnu. Dadaraí.

-b.

Uppfærð! Anna frá Noregi bendir á þessa norsku kápu:



Sem er vissulega frábrugðin þessum skandinavísku.. Ég skil nú ekki alveg hvað er á seyði á þessari mynd. Er þetta playmo-kall? Nú er kannske rétt að játa að ég hef ekki lesið bókina. Ef til vill meikar þetta perfekkt sens.

En þá vantaði mig líka þá sænsku, en sú stendur eins nálægt þeirri íslensku og hún mögulega getur.



Þá ætti þetta að vera komið. Ekki satt?

-b.

Bróðir, bróðir, sagði refurinn við rakkann bundinn

Já ég er alltof latur við þetta djös djöll. Hvað er að gerast Björn, segir Björn framtíðarinnar. Um daginn rambaði ég inná færslu á vitleysingum þarsem ég sagðist vera nýhættur að drekka kaffi. Hún var skrifuð þann 11. september 2004, og þar stendur: ,,Meira svona handa sjálfum mér, svo ég geti séð nokkurnvegin hvenær það var sem ég reyndi þetta í fyrsta skipti fyrir alvöru. Ég er hættur að drekka kaffi." Þrjú ár síðan lagsmaður. Og nú vitna ég í sjálfan mig fyrir sjálfan mig, þarsem ég er að skrifa fyrir sjálfan mig. Þessi blókveröld er svo sjálfhverf að maður getur allteins velt sér uppúr því og slett úr sjálfs-klaufunum.

Það hefði verið gaman að kíkja austur um helgina en ég er að vinna. Á morgun og hinn og hinn. Mamma var að koma frá Bandaríkjum Norður-Ameríku, þarsem hún var í heimsókn hjá Rósu frænku. Mér líður einsog í Djöflaeyjunni, við eigum góðhjartaða frænku í Amríku, hún sendir okkur gotterí.

En látum sjá.

Ég er enn að hlusta á In Rainbows. Í blaðinu í dag, Morgunblaðinu eða Fréttablaðinu, skrifar einhver stutta og hálfvitlausa grein um það að Radiohead hafi lítið grætt á því að gefa plötuna út á netinu og leyfa fólki að ráða verðinu sjálft. Þar kemur fram að u.þ.b. tveir þriðju þeirra sem sóttu plötuna hafi ekkert gefið fyrir hana, og meðalgreiðsla þeirra sem borguðu hafi verið 6 dollarar, eða um 350 krónur. Nú las ég fyrir skömmu, annaðhvort í Morgunblaðinu eða Fréttablaðinu, að hefði Radiohead gefið plötuna út hjá plötufyrirtæki hefði þeirra skerfur verið sirka 100 krónur per plötu. Og ég leyfi mér að ætla að fólk sem kallar sig fréttamenn hafi aðgang að þessum upplýsingum einsog ég.

Þetta þýðir að jafnvel þótt tveir þriðju hafi neitað að borga krónu þá greiða hinir upp þetta fræðilega ,,tap", og fimmtíu krónum betur. Gróflega áætlað eru Radiohead þá að fá 113 krónur per plötu í stað 100. 13% aukning er ekkert smáræði.

Tónninn í þessari grein er hinsvegar sá að Radiohead hafi tekið áhættu með því að dreifa plötunni á netinu, og mistekist. Þessi fljótfærni og þessi makalaust fyrirsjáanlega neikvæðni í garð netdreifingar og nýrra viðskiptamódela fyrir þennan geira er eitthvað sem á ekki að líðast þegar hlutir einsog torrent.is, höfundarréttarbrot og hugverkaþjófnaður á netinu eru í umræðunni. Mér þykir það mjög ólíklegt að þeir sem sóttu plötuna fríkeypis hefðu borgað fyrir hana útí búð að öðrum kosti, en á hinn bóginn er mun líklegra að einhverjir þeirra sem gerðu það hafi fílað hana nógu vel til að vilja kaupa viðhafnarpakkann, vínilinn og allt það gúmm.

En þetta er reyndar ekkert nýtt úr mínum munni. Hinsvegar er tvennt í þessu sem er gaman að minnast á. Radiohead tilkynna með mjög stuttum fyrirvara að þeir ætli að setja nýja plötu á netið. Heila plötu, ekki bara nokkur lög sem þeir hafa náð að klára. Enda sýnist mér, eftir að hafa hlustað á plötuna ótal mörgum sinnum uppá síðkastið, að þar sé komin heildstæðasta skífan þeirra síðan OK Computer sprengdi huga minn. Í mínum huga eru lög ennþá hlutar úr heild, og þetta tiltekna band er a.m.k. á sömu skoðun.

Hitt er svo að upptökurnar sem Radiohead seldu á netinu eru í undarlega lélegum gæðum, og því hefur verið fleygt að þessi netsala hafi verið til þess eins að auka sölur á geisladiskunum, þegar þeir koma út fyrir rest. Lögin eru í 160kbps, sem dugar ef skal, en sjálfur rífur maður ekki niðrí minna en 190kbps. Ef þeir eru vísvitandi að selja slappa vöru, og hugsa sér hana sem kynniseintak frekar en stafræna præm eign, þá veit maður varla hvað maður á að halda. Ég vona að sú sé ekki raunin. En hvað veit maður.

Hana. Yorke að syngja og spila Videotape:



Og góðanótt fjandinn. Ég ætlaði ekkert að rausa um þetta..

-b.

Mynd?!

Besta síðan Die Hard lagið

Kápugaur

Hvernig er það, eru bókarkápur leiðinlegar? Sumum finnst það kannske. En ég hef ekkert annað til að setja inná þetta pláss. Pah á auðu síðuna, allt netið er autt ef maður spáir í því þannig. Óendanleikinn er harður húsbóndi.

En látum sjá. Hérna eru tvær skemmtilegar kápur.



Mamma átti einhverjar bækur í hillu þegar ég var lítill á Selfossi. Eða kannske átti hún ekkert í þessum bókum, kannske voru þetta bara bækur í hillu. Þessi var þar á meðal. Ég las hana ekki fyrren miklu síðar, en ég hafði mikinn áhuga á þessari kápu. Það er svo mikil hreyfing og stórskorinn galsi í þessari mynd. Það er allt á iði; símtólið, brjóstið (hvar er hitt brjóstið?) beinin og dekkið, að ógleymdum smokknum. Og einhver skemmdur hrammur heldur kverkataki utanum forviða gaur, sem maður hlýtur að ætla að sé aðalpersóna bókarinnar. Það er einsog einhver hafi sópað saman afgangstáknmyndum af kynlífi og ofbeldi, fleygt þeim uppí loftið og tekið mynd af ósköpunum.

Eða hvað, er ég að lesa of mikið inní þetta ef ég tek símtólið og beinin sem reðurtákn, og bíldekkið sem einn smokk í viðbót? (Mig minnir að á einum stað í bókinni óski sér smokka sem eru jafn slitsterkir og bíldekk.) Hm. Ekkert nema kynlíf og ofbeldi.



Svo er hérna fallegur flughvalur. Hann flýgur. Og hann er fallegur. Eða, líklega finnst öðrum hvölum hann fallegur? Það er flugvél á myndinni svo við sjáum að hann er fljúgandi en ekki ekki fljúgandi. Ég er ekki búinn að lesa bókina en hún er örugglega heví skemmtó.

-b.

Sunshine reggí

Hver er það sem mætir í heiminn á mánudagsmorgnum og sér til þess að venjulegt fólk þurfi að fara á lappir? Þetta er ,,hvað ef væri stríð og enginn mætti" fyrir vinnulýð. Ævintýri helgarinnar verða til þess að taugakerfið leiðir ekki sem skyldi, skipanir frá heila niður til fingurgóma villast á leiðinni, grafa sig í fönn og verða úti innaní hægri olnboga. Eða kannske er þetta svefnleysið.

Það er alltaf sama kvartið á mánudagsmorgnunum.

Sá Battlestar Galactica: Razor í gær. Lítið á seyði þar.

En það er ekki morgunn lengur. Klukkan er orðin fjögur, öllum að óvörum. Hei ég fór ekki einusinni í kaffi. Kannske ég geri það núna. Hætti klukkan fimm, engum að óvörum. Heyrði í Halli Karli áðan og ætla að renna til hans núna á eftir.. um að gera að nýta þennan bílgarm á meðan ég hef hann.

-b.

Þrjár kápur til viðbótar

Fyrst, hérna er e.t.v. besta 101 Reykjavík kápan sem ég fann. Ég veit ekki hvað stendur utaná henni og ég minnist þess ekki að appelsínur hafi komið neitt sérstaklega mikið við sögu, en hún grípur augað. Og svo eru appelsínur líka góðar.


Síðan er hérna viðtalsbók. Matthías Johannessen ræðir við Þórberg Þórðarson. Þarna er ekki alveg jafn mikið í gangi og á 101 hér fyrir ofan en þó alveg nóg. Það er stjarna á himni, titillinn er yfirlýsing sem er þrykkt upp í næturblámann. Rauður, gulur, blár, smá hvítur. Mjög præm og þjóðlegt. Eða kannske kitlar það mig bara hvað kápan er lík þeirri á Breakfast of Champions. Og þó ekki svo mjög.


Og að lokum er hérna bók sem ég keypti á útsölu í Eymundsson í gær. Ég var að fara í Bónus í Kringlunni og kíkti til Davíðs í leiðinni. Ég fór og skoðaði útsöluborðið, ráfaði um, sá Davíð í fjarska, las í bókum, beið eftir því að hann losnaði frá kúnna, las aðeins meira, keypti bókina, skoðaði í kringum mig og náði loks sambandi við Davíð þegar hann sá mig útundan sér og hélt ég væri kúnni. held ég. En þetta er semsagt kápan:


Og nú er hægt að smella á hana og lesa textann. Ég las innganginn áðan og hann er mjög fyndinn. Þetta er nördahúmor, rólegheitahúmor. Eitthvað sem passar til að hafa í sófanum á meðan maður borðar kleinu, drekkur kannske tebolla.

Kannske ég geri það þegar ég kem heim.

Og nú er ég búinn að ráða mig í meiri vinnu hérna á safninu. Sjáum hvernig það fer.

-b.

Handa Inga

Fleiri þýskar kápur. Núna er það Jón Kalmann:

Snarkið í stjörnunum:


Birtan á fjöllunum:


Ýmislegt um risafurur og tímann:


Sumarið bakvið brekkuna:


Sumarið bakvið brekkuna aftur:


Mér skilst að Skurðir í rigningu séu prentaðir með Sumrinu í brekkunni, og þannig látnir fylgja með. Hvort það á við um báðar útgáfurnar, það veit ég ekki.

En þetta eru samt sveitasögur, eða hvað? Kannske er þetta ekki svo fráleitt, allavega skömminni skárra en Arnaldar-fjallkirkjur og jökulvíðáttur. Hinsvegar eru rauðir akrar og grænar seftjarnir ekki það fyrsta sem mér dettur í hug þegar íslenska náttúru ber á góma..

Hvað segir þú Ingi?

-b.

Ég vil skjóóóóta heiminn í spað

Er lína úr lagi sem á vel við í dag held ég. Mælirinn sýnir tvær gráður í morgunsárið en þegar maður hjólar niður Hverfisgötuna bítur vindurinn í hnúana einhverstaðar undir frostmarki. Maður kvartar samt ekki of mikið: Það er að minnsta kosti ennþá fært á hjólinu. Maður situr og skannar og verður þreyttari með hverri umferð en fær samt ekki af sér að drekka svartan hraða úr bolla. Tilfinningum mínum til kaffis verður ekki lýst í tómum orðum. Ég þyrfti ljósasvall, fígúratívan dans, gítarsóló, kokkálaða lúðrasveit og tækifærisræðu flutta afturábak. Kannske ég ráði her af ljóðskáldum til að lýsa þessu fyrir sjálfum mér og heiminum. Hann myndi mæta hingað á skrifstofuna og biðja um kaffi. Ég ræki hann á dyr.

Síðan komu svona milljón nýjar myndasögur á safnið um daginn. Ég stend með opinn góm og merki við einstakar kiljur í huganum. Í dag sat ég eftir og las Desolation Jones: Made in America eftir Warren Ellis og I Killed Adolf Hitler eftir Jason. Sú fyrri er bara þrusufín. Ég les alltaf Ellis og verð oftar fyrir vonbrigðum en ella en sumt kann hann vel og þá er fjör að lesa myndasögur. Og þessvegna heldur maður áfram að les'ann. Fáum hérna eitt fínt kóver:



I Killed Adolf Hitler er það besta sem ég hef lesið frá Jason síðan ég las Why Are You Doing This? Það er reyndar ekki svo langt síðan ég las þá bók, en það er bara betra. Maðurinn hefur gaman af því að sýna furðulega og átakanlega hluti á hversdagslegan hátt, og þarna fær maður að sjá hann skrifa um tímaflakk, nasista og leigumorðingjaparadís. En fyrir Jason er það alltsaman aukaatriði, nemahvað.

Æði.

Og næst er það Powers: Cosmic. Glarghbendisssllagghrlaghl.

-b.

Þetta er skipið úr The Filth

En það lítur út fyrir að það sé einhver að byggja þennan behemot í alvörunni, þótt það virðist ganga heldur hægt hjá þeim.. Lesa grein hér? Þarna á það að heita ,,Freedom Ship" en Morrison skírði sitt ,,Libertania". Mér finnst það nú fallegra nafn.

Hann hlaut að hafa þetta einhverstaðar frá, melurinn.

Hei og svo er bæði vetrardagurinn fyrsti og 300asti dagur ársins í dag. Ber þá alltaf upp á sama dag? Hef ekki spáð í það áður..

-b.

101Reykjavík kápur

Hér er gamla góða:

Franska kápan:

Hollenska kápan:

Finnska kápan:

Sú ítalska:

Og sú norska:

Pólska er slöpp:

Sú þýska er svona:

Og þetta er einhver kápa sem ég fann á japanskri síðu.. gæti verið bandarísk, en afhverju er hún þá ekki uppúr kvikmyndinni?


Sú finnska er kreisí, sú ítalska snyrtileg og sú norska er eitthvað allt annað. Hvaða stelpa er þetta á þýsku kápunni?

Nei ég var bara að finna þetta til núna í dag.

-b.

Auglýsing dagsins