Uppkast

Flott kort

frá http://www.keiththompsonart.com/pages/grandmap.html.

Ég hlakka svo til

Jóla hvað? Hér er síða úr viðbótinni í omníbússinu The Years Have Pants:



Tekið úr viðtali við Campbell á cbr.

-b.

Eitthvað við þessa mynd

Úr þessari röð af myndum frá Kína, á The Big Picture.

Ein skýr skilaboð

Þetta finnst mér æðislegt. Tekið af sfgate.com: Ríkisstjórinn Arnold neitar að skrifa undir einhvern hlut og sendir þetta skeyti tilbaka:



...

-b.

Kján

Af einhverjum myndakorki á Cracked.

Props

___________

Mr. Ward Cleaver
485 Mapleton Drive
Mayfield, State

My Dear Mr. Cleaver:

This paragraph has absolutely nothing to do with anything.
It is here merely to fill up space. Still, it is words,
rather than repeated letters, since the latter might not
give the proper appearance, namely, that of an actual note.

For that matter, all of this is nonsense, and the only
part of this that is to be read is the last paragraph,
which part is the inspired creation of the producers of
this very fine series.

Another paragraph of stuff. Now is the time for all good
men to come to the aid of their party. The quick brown
fox jumps over the lazy dog. My typing is lousy, but the
typewriter isn’t so hot either. After all, why should I
take the blame for these mechanical imperfections, with
which all of us must contend. Lew Burdette just hit a
home run and Milwaukee leads seven to one in the series.
This is the last line of the filler material of the note.
No, my mistake, that was only the next to last. This is last.

I hope you can find a suitable explanation for Theodore’s
unusual conduct.

Yours truly,

(Signed)

Cornelia Rayburn


_________________

Tekið héðan, bloggið Letters of Note.

-b.

Dabbi kóngur

Tekið úr Davíð Oddsson: í myndum og máli 1948-2008 eftir Hannes Hólmstein Gissurarson.

-b.

Takk fyrir Halldór,

það sem ég vildi sagt hafa:



-b.

Sjáið kort

Springer Cartographics heitir fyrirtæki sem bjó til kortin í Barrokk-þríleiknum hans Stephensons. Einhver þeirra eru til sýnis þarna á síðunni þeirra. Þar á meðal þetta hér, úr The Confusion:



-b.

Flottar kápur sem eru ekki til

Ferðasagan - þriðji og fjórði dagur

Ég byrjaði óvart á fjórða degi og langaði þá bara að klára þetta, enda ósköp lítið að segja af honum. Hann er óeftirtektarverður lokahnykkur á góðri sveiflu. Áfram með smjör.

Nú færist ég alltaf lengra og lengra frá þessu, minningarnar dofna hægt en örugglega. Þá er ágætt að hafa myndir.. Ég kláraði fyrstu filmuna að kvöldi annars dags og keypti ekki aðra fyrren við vorum komnir niðrí miðborg, en átti samt eitthvað pláss inná símanum. Næstu efnisgreinar eru sóttar úr þynnku sem átti sér stað fyrir tæpum mánuði síðan, og ég styðst við gemsamyndir. Þetta verður gaman.

Þetta var í annað skiptið sem við vöknuðum í Sidcup og í minningunni rennur sá morgun saman við þann fyrsta. Ég veit að Víðir var á staðnum í þetta skiptið (daginn áður var hann farinn í skólann þegar við vöknuðum) en hann var þar líka að morgni fjórða dags. Þennan morgun sat hann á stól og las eitthvað, býst ég við? jólakortið sem ég hafði komið með handa honum.



Davíð og Ýmir lágu í rúminu sælir og glaðir. Þegar ég tók mynd settist Davíð upp af slíkum krafti að ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Ég efast ekki um að hann hafi skammað okkur aftur fyrir að vakna snemma, en þessi mynd er tekin á slaginu tíu:



Planið var óljóst. Við höfðum rætt um það að fara á Watchmen í IMAX en ég held að planið hafi verið að gera það á fjórða degi. Eða kannske ætluðum við að sjá til. Víðir þurfti að fara niður í skóla að sækja bækur og við þurftum að fá okkur að éta. Örlögin réðu svo að við sameinuðum hvortveggja í eina ævintýralega ferð niður brekkuna og upp aftur.

Fyrst borðuðum við smákökur sem Tinna hafði bakað. Ég fékk mér örlítið kaffi.

Við gengum sömu leið og við höfðum áður farið niður að lestarstöð, framhjá barnum sem við fórum ekki inná kvöldið áður, inní búð að kaupa vatn og gegnum garð þarsem trén voru. Við hittum tvær stelpur á leiðinni sem Víðir kannaðist við, önnur þeirra var með blautar hendur. Við litum á hvorn annan. Svo hittum við gaur sem bauð okkur í grillveislu. Framan við innganginn að Rose Bruford's var þessi gaur oní stéttinni:



Við innganginn þurftum við að skrifa nöfnin okkar á blað og fá barmmerki sem á stóð ,,visitor". Bæði förstneim og sörneim, svo það færi nú ekki á milli mála að við værum ekki hryðjuverkamenn. Við gengum strax útum aðrar dyr og komum inní einhverskonar garð. Til vinstri var hópur af fólki að setja upp einhverskonar míní-sýningu og aðrir að fylgjast með. Eftir því sem við gengum lengra inn og að ,,torginu" færðu þau sig úr skotinu og lengra inní garðinn hægra megin við okkur með hrópum og ýktum hreyfingum. Það var enn ekki komið hádegi en ég held að þau hafi verið að gíra sig hægt og rólega upp í einhverskonar Bakkanal sem myndi ná hámarki í grillveislunni þá um kvöldið. Sauðdrukknir menn að slást með gerivilimum á brunastiganum og blóðþyrstar Bakkæjur að rífa vegfarendur í ræmur, Dyonísus glottandi á húsþakinu með kórónuna í annarri hönd og Bakkardí Breezer í hinni.. Meira um þessa grillveislu síðar.

Víðir skildi okkur eftir í smá stund á meðan hann fór og sótti bækur á bókasafnið. Við töluðum um áfengi og ég tók leiðinleg myndbönd. Davíð var með viskí í töskunni sinni og ég benti á George Bush sem hékk á handriðinu þarna fyrir ofan.



Á leiðinni heim gengum við framhjá veitingastaðnum Sophie's Choice og þótti það vægast sagt athyglisvert nafn. Við vorum svangir en við vildum ekki deyja sjáðu til. Og á svona veitingastað er pöntunarferlið svohljóðandi: Þú og tveir vinir þínir setjist við eitt af borðunum. Þú velur einhvern rétt af matseðlinum og um leið velurðu annan af vinum þínum til að senda í útrýmingarbúðir nasista. Þið tveir sem sitjið eftir fáið réttinn sem þú valdir á tveir-fyrir-einn tilboði. Gúdd tæms.

Í staðinn stoppuðum við á delíi þarsem ung og fögur stúlka afgreiddi samlokur sem gömul smurbrauðsdama framleiddi bakvið hvítar dyr. Ég fékk mér samloku með kjúklingi og eitthvað held ég. Við röltum aftur upp brekkuna og átum heima hjá Víði. Davíð skildi viskíið sitt eftir og ég setti mitt viskí í töskuna mína.

Niður brekkuna. Lest til London. Piccadilly Circus? Keypti aðra einnota myndavél.

Við stoppuðum fyrst á HMV og skoðuðum DVD og svona. Ég keypti Garth Marenghi's Darkplace, Spaced, Batman Begins og The Dark Knight. Svo gengum við á Leicester Square og fengum okkur bjór á efri hæð barsins Crooked Surgeon.



Það var rúbbíleikur í gangi sem við horfðum á svona í og með, England-Skotland. Ég man að Hallur hringdi og sagði mér að Gunnar bróðir hans væri að uppnefna bílinn minn. Við röbbuðum um eitthvað, tókum vídjó og ég tók mynd af myndavélunum okkar (en það vantaði 180° vélina hans Davíðs, hún var líklega eftir heima):



Davíð langaði að fara í bókabúð og skoða einhvern hlut, okkur skildist að það væri Waterstone's á Oxford Street þannig að við gengum þangað. Við fundum hattabúð þarsem ég keypti hatt, ritfangabúð þarsem ég keypti tvær moleskine bækur (svarta og rauða), við stoppuðum á Starbucks þarsem ég fékk te í glas og við breyttum breska kaffinu hans Davíðs í írskt kaffi. Með viskíi.

Ég man ekki hvaða húsnúmer átti að vera á þessari bókabúð en við föttuðum alltíeinu að við höfðum gengið framhjá henni, gengum tilbaka og þá var búið að loka henni. Jæja. Gengum aðeins lengra og stoppuðum á The Tottenham. Þar var næsti rúbbíleikur í gangi, Írland-Wales. Við drukkum allskonar bjór. Einn grænan, sem hét Sign of Spring:



Þegar við höfðum setið þarna í einhvern tíma og Írland hafði unnið Wales í spennandi leik fórum við að tala um grillveisluna. Víði langaði í barbíkjú og að henda draslinu heim og svona, en við nenntum ekki lestarferðinni og langaði að borða niðrí borg. Við fórum niður einhverja þvergötu og fundum þar víetnamskan stað eða eitthvað, en það var biluð röð á hann.

Við gengum aðeins lengra og stoppuðum á steikhúsi. Eða það hét allavega steikhús. Minnir mig. En í minningunni er eitthvað austurlenskt við staðinn? Maturinn var sæmilegur, allsekkert góður en ekki slæmur. Og við biðum heillengi eftir honum. Þegar reikningurinn kom notuðum við einhverja seðla og allt klinkið sem við fundum til, en þá vantaði enn fimm pund eða eitthvað. En sko, þjónustugjaldið var reiknað inní alltsaman, þannig að við ákváðum að við hefðum beðið of lengi og að þjónustan hefði verið undir meðallagi. Og gengum út hröðum skrefum.

Við vorum komnir nokkra metra í burtu þegar Víðir fattaði að hann hafði gleymt hattinum sínum inni á staðnum. Hann fór og sótti hann og var umsvifalaust gripinn og látinn borga það sem uppá vantaði. Hann sagði okkur söguna af því.



Hinumegin við götuna var staður þarsem hægt var að spila pool en af einhverjum óskiljanlegum ástæðum var öll meðferð áfengis bönnuð á staðnum.

Nú held ég að við höfum tekið lest til Camden?

Við lentum allavega inni á rokkabillíbar sem hýsti bæði Lou Diamond Phillips og nýnasista. Ég er með mynd af þeim fyrrnefndu en ég ætla að láta þessa duga:



Þaðan fórum við á einhvern mínídansstað. Hann var bleikur og blár. Þetta var líklega lummulegasti staðurinn sem við heimsóttum í þessari Lundúnaferð: Hann var lítill og þröngur, tónlistin ömurleg og bjórinn kjánalega dýr. Í dyrunum voru tveir gaurar sem vildu leita í töskunni minni og svona, ég leyfði þeim það og mundi ekki eftir viskípelanum fyrren annar þeirra hafði tekið hann af mér. Ég sagðist hafa gleymt að ég væri með hann og hvort ég gæti ekki fengið að bakka aðeins og geyma hann einhverstaðar. Gaurinn sagðist mundi geyma hann fyrir mig, ekkert mál.

Við vorum ekki lengi þarna inni, aðalatriðið var held ég að drepa tíma þartil við gætum farið og hitt vini hans Víðis einhverstaðar nálægt og farið á klúbb. Ég fékk viskípelann minn aftur á leiðinni út og ákvað að fela hann vandlega næst þegar við færum inn einhverstaðar.

Nú verður að segjast einsog er að ég man voða lítið af framhaldinu. Ég tók mynd af strákunum þegar við hittum þá:



en ég man ekki eftir því. Á einhverjum tímapunkti vorum við komnir fremst í röðina og þar voru tveir gaurar sem vildu leita á mér. Nú hafði ég falið pelann einhverstaðar (miðað við ástandið á heilanum þá stundina tel ég líklegasta staðinn hafa verið í innanávasanum á frakkanum mínum) en hann fann hann undireins. Hann rétti félaga sínum pelann og sá kom honum fyrir þarna aftanvið sig og svo leituðu þeir báðir vandlega á mér. Ég stóð, þuklaður, og sá hvar Víðir (sem hafði komist inn rétt á undan og var við búrið að kaupa miða) teygði sig í pelann. Ég var með hann inná buxnastrengnum það sem eftir lifði og drakk og drakk..

Staðurinn var stór. Ég var á stöðugri ferð minnir mig.. Það var eitt stórt dansgólf, annað minna á hæðinni fyrir ofan, setustofa við hliðina á því. Þaðan lá gangur eitthvert áfram og niður stiga og eitthvað vesen og þar komst maður út í port að reykja. Það var bar á neðri hæðinni. Á einhverjum tímapunkti hætti ég að þvælast hingað og þangað og fór með strákunum niður á dansgólf. Þetta gæti hafa verið um það leyti sem ég kláraði úr / týndi pelanum. Ég tók þessa mynd af Víði að dansa.



Mér skilst að ég hafi líka týnt myndavélinni og að vingjarnlegur svartur maður hafi fundið hana og gengið um dansgólfið og spurt fólk hvort það hefði týnt svona grip. Var það Davíð eða Ýmir sem greip hana? Það var allavega ekki ég.

Dansi dans. Þá gerist lítið.

Daginn eftir vakna ég. Ég ímynda mér að upplitið á manni hafi verið heldur lágt þarna undir restina, hér er mynd af Davíð:



Í fyrsta skipti fannst mér sem ég hefði ekki sofið nógu vel. Pullurnar voru farnar að renna til á gólfinu, ég skildi reyndar ekki hversvegna þær hefðu ekki gert það allan tímann en það var greinilegt að þetta tímabundna flet var að flosna í sundur. Við vorum svangir. Við vorum að fara heim seinnipartinn. Ég hafði ekki verið vakandi lengi þegar ég fékk að heyra söguna af heimferðinni, eða lokapunktinum á þeirri ferð a.m.k.

Víðir hafði fundið einhvern gaur til að skutla okkur heim. Þetta var ekki leigubílstjóri þannig séð, en hann tók 50 pund fyrir að keyra okkur til Sidcup. Þegar við erum komnir úr bílnum, einhvernvegin í helvíti, missi ég gleraugun mín á jörðina og gaurinn keyrir yfir þau á leiðinni burt. Þau voru ónýt. Þau voru skraut. Þau eru í bílnum mínum núna held ég, ég er enn ekki búinn að fá önnur.

Jæja.

Ég varð furðulega lítið fúll útí sjálfan mig fyrir að hafa eyðilagt þessi blessuðu gleraugu. Hefði ég t.a.m. týnt myndavélinni hefði ég líklega skammast meira útí sjálfan mig en fyrir þetta með gleraugun. Lógíkin var einhvernvegin svona: Ég var sauðdrukkinn, hefði ekki átt að vera með gleraugun á nefinu hvorteðer. Ókei. En ég missti þau hvergi niðrí bæ, beyglaði þau ekki á einhverjum bar, heldur komst ég með þau heim. Hefði melurinn sem keyrði bílinn ekki kramið þau þá væri enn í fínu lagi með þau. Þannig að ég var svona nokkurnveginn stikkfrí.

Ekkert sérstaklega sannfærandi kannske, en ég var held ég ennþá dálítið fullur. Á fjórða degi var ekki hægt að tala um smellandi þynnku heldur einhverskonar aflíðandi halla ofaní skurðinn. Ég tók þessa mynd af gestgjöfum okkar (stelpunum þ.e.a.s.):



Og nú sé ég að smákökurnar voru bakaðar að morgni fjórða dags, ekki þess þriðja einsog ég hélt fram áður.

Við tókum okkur saman og gengum upp brekkuna á KFC. Gengum svo aftur heim. Á leiðinni kætti ég strákana með leikrænum tilþrifum og dramatískum upplestri úr hugskoti mínu. Þeir hvöttu mig áfram en þegar við lentum aftur í íbúðinni ákvað ég að láta gott heita. Maturinn var grunsamlega líkur því sem maður á að venjast hér heima. Ég lagðist í rúm og við hlustuðum á QI þátt. Þynnkan í herberginu var áþreifanleg.'

Ég tók síðustu myndina á aðra filmuna:



Stuttu síðar pökkuðum við Davíð og Ýmir saman og röltum niður brekkuna í hinsta skipti, keyptum passa og biðum eftir lestinni. Við lentum á Charing Cross held ég, settum töskurnar okkar Davíðs í geymslu og gengum yfir King's Cross (eða eitthvað torg allavega). Ég keypti þriðju myndavélina, einn minjagrip eða svo og svo stoppuðum við á Leicester Arms. Síðasti Guinnessinn í Lundúnum þar, og nokkrar flögur. Ýmir var að fara með fyrri vél þannig að hann kvaddi, ég hef ekki séð hann síðan. Við Davíð dokuðum við og röltum loks uppá Oxford street að leita að bókabúðinni.

Við fundum tvær. Ég man ekki hvort Davíð keypti nokkuð en ég eyddi síðustu 20 pundunum í veskinu mínu í Watching the Watchmen. Hún var á tilboði. Meira drasl til að bera heim.

Á leiðinni aftur á Charing Cross lentum við í smá metró-veseni sem ég fer ekki útí. Það var mér að kenna og tók ekki svo langan tíma. Sóttum töskurnar, fórum í lestina niður á flugvöll, Piccadilly Line.

Á leiðinni las ég spjald á veggnum þarsem maður var vinsamlegast beðinn um að gá frá hvaða flugstöð maður ætlaði að fljúga. Þær væru nefnilega 5 talsins á Heathrow og það skipti máli hvar maður ætlaði að stoppa. Víðir reddaði þessu fyrir okkur, ég hringdi og hann gáði á netið. Tekk Víðir.

Allt flugvalladæmið var ekki í frásögur færandi. Borðaði einhvern mat. Keypti eitthvað drasl. Rölti að hliðinu. Horfði á Master and Commander á leiðinni heim en gat ekki sofnað. Líkaminn í uppreisn. Keypti flösku af sama viskíi og ég hafði haft innanklæða nóttina áður. Nanna og Ingibjörg sóttu okkur á flugvöllinn. Ég fékk að borða og drekka. Svo sofnaði ég.

-b.

Það verður ekki af sögumanni okkar tekið
að hann metur persónur sínar ekki mikils
og áheyrendur enn minna.

Hvar eru ævintýrin sem hinir öldnu segja frá,
ránsferðir, skáldabrennur, bardagar, lystisnekkjur,
allt þetta sem við viljum heyra?

Gallið í hálsinum og bruninn niður mænuna,
þetta vantar, heimurinn er grár
og sögurnar líka.

Fylgist ekki með í næsta þætti.

Ferðasagan - annar dagur

Jæja. Mér leiðist án þess að finna beint fyrir leiða, það er einsog ég sé ennþá að gera hluti en ég finn fyrir því að ef ég hætti í smá stund detti gírarnir úr takti og ég sullist aftur í stólinn og láti mér leiðast og líki það ekki.

Þannig að ég kveiki á kerti og reyni að muna hvað við gerðum annan daginn í London.

(Ég tók ekki eftir því fyrren ég renndi yfir færsluna núna áðan, en það er nokkuð athyglisvert við staðsetningu okkar í þessari frásögn. Sá fyrsti til að koma auga á það vinnur eitthvað fallegt.)



Ég var mikið frískur þegar ég vaknaði, það var ekki að sjá að ég hefði verið að sulla í bjór allan liðlangan daginn áður. Víðir var farinn í skólann, við myndum hitta hann um kvöldið en nú var að fá sér kaffi og fara í sturtu.

Kaffið gekk fínt og strákarnir fengu sér bolla. Svei mér þá ef ég færði ekki Davíð kaffi í rúmið þarsem hann lá ennþá og nennti ekki á lappir.. bölvaði okkur að öllum líkindum fyrir að geta ekki sofið lengur. En það var bara svo bjart og klukkan orðin níu eða tíu. Ég furðaði mig á því að hafa sofið eins vel og ég gerði og stalst til að drekka bollabotnfylli af kaffi.

Íbúðin þeirra var lítil og þægileg. Stelpurnar virtust hafa komið sér betur fyrir en Víðir en það er auðvitað allt afstætt. Ég tók ekki mikið af myndum inní húsinu en á veggnum hennar Guddu sá ég röð af póstkortum sem dásömuðu bæði afmælisdaginn minn og nafnið mitt, svo ég tók mynd af því:



Ég fór í sturtu, sem þýddi að ég sat á hækjum mér í baðkarinu og reyndi að lyfta sturtuhausnum ekki of hátt yfir inntakið, en samt þannig að ég næði að vaska helstu álagspunkta á líkamanum. Svo sápaði ég með einhverju tiltæku og endurtók síðan vaskið. Ég hafði ekki tekið með mér handklæði (ég var að spara pláss, meira um það síðar) þannig að ég notaði það sem var minnst blautt og hendi næst þarna á staðnum. Þar sem ég er mikill áhugamaður um sturtur og kann vel að meta gott steypibað þá var þetta líkast því að kjamsa á dormandi belju útá túni þegar mann langar í steik, en það er viss sjarmi í því að röffa það í nokkra daga. Ég sleppti sturtunni næstu tvo morgna (ekkert meira um það síðar).

Okkur vantaði að éta og planið var að fara í London Eye og sjá svo til. Við settum í töskur og lögðum af stað niður hæðina. Samkvæmt Wikipediu er nafnið Sidcup afbökun á ,,cettecopp", sem þýðir ,,hæð sem er flöt í toppinn". Sem er varla hæð, ef maður spáir í því. En við töltum þarna niður og fundum lestarstöðina þarsem hún átti að vera, keyptum einn dagpassa og biðum eftir lestinni. Drukkum vatn. Veðrið var gott en ekkert til að hrópa húrra fyrir.. maður þakkaði bara fyrir að það var ekki slæmt.

Við fórum út á Waterloo og gengum í einhverjar áttir. Fórum yfir einhverskonar torg og upp tröppur og leist ágætlega á veitingastað sem varð á vegi okkar. Skjótt á litið leit hann út einsog bakarí en svo var sæmilega stór matsalur fyrir innan, staðurinn gaf sig út fyrir að vera með organískan mat. Það hljómaði ágætlega. Ég man að ég pantaði einhverskonar platta. Það voru ólífur, pestó, einhverjar skinkur, ostar, smjör, annarskonar mauk og einhverskonar grænmeti. Og brauð. Með þessu drakk ég hveitibjór:



Davíð pantaði bjór sem hét Freedom. Annarstaðar drakk maður London Pride eða Courage. Og hafði gott af. Hér er mynd af okkur á þessum náttúrulega stað:



Þaðan gengum við í áttina að London Eye. Fyrst löbbuðum við upp tröppur og aðeins inná Golden Jubilee Bridge:



Og svo aftur niður og framhjá fullt af fólki og vitleysingum sem stóðu og léku listir sínar (eða stóðu bara.. eða blésu í flautu og dilluðu sér) fyrir fólkið í kring og báðu um peninga. Hjólið bar við himininn og hreyfðist ósköp hægt, einsog röðin af fólki sem beið eftir að komast þar inn og upp. Miðasalan var í húsi við hliðina.

Það kom mér mest á óvart hvað það gekk allt hratt fyrir sig, svona miðað við hvað það var mikið af fólki þarna. Röðin að miðasöludömunni var löng, en ég hugsa að ég hafi oft beðið lengur til að komast að kassanum í bónus á þriðjudegi. Og kannske var það bara góð tímasetning eða heppni eða eitthvað, en biðin eftir að komast inní kálfinn var samasem engin. Öryggisvörðurinn vildi fyrst fá að leita í töskunni minni, en þegar hann sá að ég var þegar búinn að opna hana (svo hann gæti leitað í henni, einsog skiltið á leiðinni sagði mér að gera) þá langaði hann ekki lengur. Okkur var bent inní kálf sem var að silast á botninum, hurðinni var lokað og við vorum á uppleið með nokkrum stelpum hinumegin í rýminu.

Hér er mynd sem ég tók þegar stelpurnar voru ekki í augsýn:



Ég man náttúrulega ekki eftir því þannig, en samkvæmt upplýsingum sem ég hafði heyrt útundan mér þá átti ferðin að taka hálftíma. Í næstu kálfum sá ég fullt af fólki með börn og eitthvað vesen og var mikið sáttur við okkar sess.. Ég man að ein af stelpunum talaði hátt og mikið um það þegar hún var í París og fór að Effeilturninum og einhver gaur elti dúfu útum allt að reyna að ná henni, og var að gera alla brjálaða, en náði loksins dúfunni og setti hring á löppina á henni og rétti kærustunni. Viltu giftast mér, sagði hann svo.

Stelpan hneykslaði sig töluvert á því hversu fáránlegir þessir tilburðir mannsins hefðu verið, og enn frekar á því hversu vel allir viðstaddir tóku í fyrirtækið. Þetta kom engu við nema kannske að þá hafði sögumaðurinn, sessunautur okkar í þessari ferð, verið við útsýnisstórvirki í heimsborg, og núna var hún það líka. En ég hafði gaman af því.

Það voru litlir reitir vestanmegin í kálfinum, á gólfinu, sem á stóð ,,stand here for your picture", eða eitthvað þvíumlíkt. Við stóðum þar aldrei, en stelpurnar röðuðu sér. Þegar við komum út (eftir að við horfðum uppá tvær dömur fara í gegnum kálfinn og leita að sprengjunum sem við komum fyrir undir bekknum og í loftinu) hefðum við getað keypt myndir af okkur sem voru teknar á leiðinni niður, hefðum við staðið á reitunum góðu.

En þennan hálftíma sem við vorum í ferlinu held ég að það hafi í mesta lagi liðið hálf mínúta á milli smella í myndavél. Ég á allnokkrar. Get ég ekki fundið eina í viðbót til að setja hér?



Við gengum aftur framhjá ,,skemmtikröftunum" og yfir brúna. Þaðan fundum við næstu lestarstöð og fórum til London Bridge stöðvarinnar. Þaðan gengum við upp að London Bridge og nánast inn á hana, en fannst einsog hún ætti að vera öðruvísi. Þá höfðum við verið að leita að Tower Bridge - við sáum hana aðeins lengra niðureftir (eða uppeftir?) ánni. Jæja. Niður á götu og finnum bar.

Mig minnir að næsti sem við stigum inná hafi heitað Thames Riverside Inn. Þar voru einn tveir bjórar og eitthvað nasl.. það var víst hægt að leigja staðinn undir grillveislur, ég verð að muna það næst þegar mig langar að grilla í London. Við ákváðum að borða eitthvað um kvöldið, kannske var það þarna sem við ákváðum að reyna eitthvað indverskt, kannske var það síðar um daginn.. Á leiðinni út af barnum varð hópur af skólabörnum á vegi okkar og við gengum framhjá markaði.

Ými langaði að finna bar þarsem hann gæti unnið okkur í fúsball, en við leituðum nokkuð lengi að bar þarsem hægt væri að spila billjarð. Án árangurs. Fórum á næsta bar í staðinn. Á einhverjum tímapunkti komum við okkur fyrir á háborði á stigapalli á Leichester Arms, seinna sátum við og drukkum í sófa á móti pari sem lapti síder. Við vorum í nágrenni við Picadilly Circus held ég.



Við fórum aftur að London Bridge stöðinni og þar fundum við bar þarsem hægt var að spila billjarð. Víðir kom og hitti okkur þar og við tókum fleiri lestir til að komast á einhvern indverskan veitingastað. Maturinn þar var góður.

Svo löbbuðum við upp þá götu (Brick Lane?) og á einu augnabliki leit út fyrir að við ætluðum inná einhverskonar garðveislu, en þá vantaði pening og sjálfsalinn vildi ekki bekenna kortið mitt. Ég fékk peninga einhverstaðar vestar, en þarna var uppsafnað bjórmagn orðið ansi mikið og ég man ekki hvenær við ákváðum að kaupa bjór í næstu kjörbúð og taka lestina í partí í Sidcup.

Hálftíma lestarferðir gera lítið fyrir partískapið. Þegar við lentum og gengum þessa örfáu metra að hverfisbarnum (sem var búinn að loka en ekki búinn að henda vinum hans Víðis út) ákvað ég að partí með leiklistarnemum væri ekki það sem ég þyrfti á að halda í rauðu augun mín. Ég man hreinlega ekki hvort Víðir varð eftir eður ei, en við gestirnir fórum í það minnsta Við fórum allir heim að sofa. Ég svaf vel þá nótt líka, og vaknaði ágætur, en þakkaði sjálfum mér prívat og persónulega fyrir að hafa farið heim í bælið.

Bjórinn fékk að sofa inní ísskáp.. við snertum hann varla það sem eftir lifði ferðarinnar.

Ætla hetjurnar okkar ekki að gera neitt
annað en að drekka og sofa?

Vita þær ekki að lesendur ferðasagna vilja aksjón,
þrá rómans, hamfarir, steríótýpur og launráð?

Eða eru þeir úlfar í sauðagærum,
liggja ævintýrin undir yfirborðinu og brjótast
upp á þriðja degi í litla heimsveldinu?

Fylgist með. Eða ekki.



-b.

Áfram með þitt slæma sjálf, Halldór

Oooooog Watchmen:

Gamall Kalvin

Eða kannske frekar Kalvin á rítalíni? Mér finnst þetta vel heppnað (annar ramminn er mjög passlegur) og aðeins of sorglegt.. Kalvin á ekki að hætta að tala við Hobbes.

Meira hérna.

Og þetta hér af því að ég veit ekki hvaðan það kemur og ég veit ekki hvað ég á að halda en.. já. Sko.



-b.

Látið einsog ég hafi nýlega minnst á Torfhildi

Já talandi um Torfhildi.

Hér er gamla síðan sem ég bjó til og hangir ennþá uppi. Hér er sú nýja, sem er eflaust einfaldari í uppfærslu en mér finnst ekki vera eins falleg.

Þegar ég segi að ég hafi búið hana til þá á ég náttúrulega við að ég hafi púslað henni saman úr blogger-templati, einhverju css-dóti frá Ými og haloscan-kommentakerfi sem virkar nú einsog forngripur.

Og myndunum hans Davíðs. Síðan sjálf er óskup stílhrein og fúnksjónal, hvít og grá. En hausmyndirnar virkuðu vel þótti mér. Sjáið þessa sem er ennþá uppi:



og þessa sem er á nýju síðunni:



Og þó er sú efri frekar líflaus miðað við aðrar sem ég notaði.. Flott samt.

-- Reyndar er þessi nýrri frekar villandi.. Ef grannt er skoðað þá er hún bara toppurinn á þessari mynd:



Segir það manni eitthvað um ,,það sem býr að baki" eða ,,eyðilegginguna sem leynist undir yfirborðinu"? Ég veit það varla. Hinsvegar er gaman að hugsa til þess að allar hausmyndirnar sem ég setti á gömlu síðuna voru líka afmarkaðir rimar úr stærri myndum. Myndirnar virkuðu vel í sjálfum sér en það að útiloka allt annað en þessa breiðu rönd er líka aðferð til að segja eitthvað. Sjáið tildæmis þessa hér:



sem gæti engan veginn virkað sem hausmynd á vefsíðu ef við sæjum andlitin.

Fyrst var ekkert ©Darbó á þessum myndum, mig minnir að ég hafi fyrst bætt því við þegar þessi jólabanner fór upp:



Áður var þetta bara svona:



Það er kannske dálítið undarlegt að taka nafn ljósmyndarans fram í praktíkal-mynd, þ.e.a.s. mynd sem er hluti af vefhönnuninni frekar en hlutur í sjálfri sér. En mér finnst þessir bannerar vera bil beggja, og það var auðvitað útí hött að ég eignaði mér myndirnar beint eða óbeint, bara vegna þess að ég kom þeim fyrir á síðunni. En þetta kom vel út held ég.

Ég ætla bara að henda nokkrum inn í viðbót, ég hef gaman af því:











Og hérna er toppurinn á fyrstu síðunni sem ég smíðaði fyrir Torfhildi, ég sé að hún er til á archive.org.



Jeminn.

-b.