Í lok desember skrifaði ég uppkast að ,,Best ársins" lista og svo gleymdi ég því. Jæja. Setjum það hér.
Myndasögur:
The Fate of the Artist eftir Eddie Campbell
Gus and his Gang eftir Chris Blain
Scalped eftir Jason Aaron og R.M. Guéra
American Born Chinese eftir Gene Luen Yang
I Never Liked You og The Playboy eftir Chester Brown
Slaves of Mickey Eye eftir Grant Morrison og Cameron Stewart
Incognegro eftir Mat Johnson og Warren Pleece
Spent eftir Joe Matt
The Arrival eftir Shaun Tan
Exit Wounds eftir Rutu Modan
Bíó:
Rec
Inglourious Basterds
The Hurt Locker
The Informant!
Moon
Taken
Heat
Hunger
Zombieland
The Hangover
Skammarverðlaun ársins: The Butterfly Effect
Tónlist:
Oracular Spectacular með MGMT
The Resistance með Muse
Made in the Dark með Hot Chip (ennþá)
Master of Puppets með Metallicu
Surfing on a Rocket með Air
Across 110th Street með Bobby Womack
My Weakness is Strong með Patton Oswalt
Þættir:
Between Two Ferns
In Treatment
Lost (áfram)
Bored to Death
Star Trek TNG (áfram)
The Sandbaggers (áfram)
Vonbrigði ársins: Battlestar Galactica.
Bestu þættir sem ég horfði á aftur, frá upphafi til enda, á árinu: The Wire
Bækur ársins:
Sjónhverfingar eftir Hermann Stefánsson
Anathem,
Cryptonomicon,
og Barrokk-sveigurinn (Quicksilver, The Confusion og The System of the World) eftir Neal Stephenson.
Allur Harry Potter á hljóðbók. Þær skilja kannske ekki mikið eftir sig en ég hafði gaman af þeim á meðan ég hlustaði, og Stephen Fry er einn góður upplesari.
Fyrir utan sjónhverfingar þá eru þetta allt fremur stórar og þykkar bækur. 2009 var ár hnullunganna. Og Cryptonomicon hlustaði ég líka á í hljóðbókarformi í lok ársins, kláraði um miðjan jan. Myndi nú samt frekar mæla með pappírnum, fyrir þá tilteknu bók.
Vinna ársins:
Hingað kom maður sem bað mig um að rannsaka dauða bróður síns með því að fletta upp í Öldinni okkar 1960-70.
Stelpan sem spurði hvort önnur hæð væri næsta hæð.
Stelpan sem var að leita að bókinni með brúnu kápunni.
Það er eitthvað af drasli sem er ekki hér og ég hefði alveg mátt muna eftir, en það er svona.
Sýnir færslur með efnisorðinu myndasögur. Sýna allar færslur
Sýnir færslur með efnisorðinu myndasögur. Sýna allar færslur
25 janúar 2010
11 nóvember 2009
Ég hlakka svo til
Jóla hvað? Hér er síða úr viðbótinni í omníbússinu The Years Have Pants:
Tekið úr viðtali við Campbell á cbr.
-b.
Tekið úr viðtali við Campbell á cbr.
-b.
16 maí 2009
Willingham og Ísreal
Við Davíð vorum á Grillhúsinu um daginn og spjallið barst að Fables, og þar með beinu blátt áfram líkingunni við Ísrael og félaga í 9. bók. Ég hafði lesið viðtalið við Willingham í Comics Journal en mundi ekki nákvæmlega hvað hann sagði, bara að hann hefði tekið það fram að líkindin á milli Fables/Empire og Ísrael/Palestínu hefðu verið til grundvallar. En á netinu var vísað til einhvers viðtals þarsem þessu hefði verið snúið við, að Fables-liðið væri Palestína og Empire-gaurarnir Ísrael.
Það virðist samt ekki vera.. Úr CJ viðtalinu:
Ég fann ekki Pop Culture Shock viðtalið, en það er sosum ekki erfitt að misskilja spurninguna, þótt svarið sé afdráttalaust. Ákveðinn hópur af fólki á heima á ákveðnum stað, svo kemur eitthvert stærra afl og rekur hann út, svo hann dreifist í hin og þessi gettó. Hvort á þetta við um gyðinga í seinni heimsstyrjöldinni eða Palestínumenn í kjölfar stofnun Ísraelsríkis?
Ég er aðallega að tíunda þetta hér vegna þess að mér hefði þótt hin túlkunin áhugaverðari, einmitt vegna þess að Bigby setur pro-Ísrael líkinguna fram í beinum orðum í 9. bók. Þar hefði hann getað verið að draga sínar hliðstæður útfrá týpísku Kana-sjónarmiði (einosg Davíð minntist á þá er Bigby réttur og sléttur Bandarískur heimsvaldasinni) en lesandinn gæti spurt sig hvort sú líking væri réttlætanleg. Hann getur það auðvitað ennþá en það er ósköp leiðinlegt að fá staðfestingu á því að stóri Bandaríski úlfurinn sé (amk. í þessu tilfelli) málpípa höfundar.
Maður spyr sig hvað komi í ljós ef maður reynir að finna frekari hliðstæður milli sögunnar og Ísrael/Palestínu (eða frekar allra hinna miðausturlandanna, einsog Willingham virðist meina), framyfir landflutningana. Þegar Fables liðið fer að slá á móti tildæmis, eða allt það sem gerist í 11. bók? Hver er Andstæðingurinn og hver er Keisarinn? Hver er góði prinsinn? Eða byrjar samlíkingin og endar innan þess sem Bigby ræðir í 9. bók?
-b.
Það virðist samt ekki vera.. Úr CJ viðtalinu:
DEPPEY: In an interview that you did for a website called Pop Culture Shock, you equated the basic concept behind Fables to the Jewish Diaspora; you've got characters who originally lived in the Land of Fable and then a great adversary rose up and drove them out, and now they kind of live in little ghettos in pockets around our world. I'm wondering if that was an intentional building block from the beginning, or did the metaphor rise up over time as you developed the concept?
WILLINGHAM: No, that was there from the beginning. As I said, I was raised in a pretty conservative family. My parents were both Scoop Jackson Democrats, which by today's standard would make them, you know, horrid old conservative Republicans. The other aspect of that was that my mother, for reasons that still I do not understand, was rabidly pro-Israel. The only big trip she even wanted to take in her life but she never got to was to go to Israel, and I didn't understand it as a kid, but growing up, the whole story of how the modern nation came about with the partition and the wars and all that -- and just this whole story of the tiny little country with being surrounded on all sides by these vast, vast nations dedicated to its extinction -- I guess it appealed to my mother's sense of "root for the underdog" and if there's any underdog in this world, Israel's it. So I think I just absorbed my mother's love of Israel. Politically, I'm just rabidly pro-Israel and so that, as a metaphor, was intended from the beginning. As a matter of fact, since this interview will be coming out after issue #50, there's a scene in which it's actually stated as fact that Fabletown's battle against the vast Empire, the Adversary, is very much like Israel against the Arab nations. A scrappy little country full of stiff-necked bastards who, the only way we're gonna protect our existence is to make sure that anytime you do anything bad to us, we're going to make you pay horribly. I use that as a formal analogy for the existence of Fabletown and their relationships to the Empire. So that's a roundabout way of saying that yes, that was in there purposely.
Ég fann ekki Pop Culture Shock viðtalið, en það er sosum ekki erfitt að misskilja spurninguna, þótt svarið sé afdráttalaust. Ákveðinn hópur af fólki á heima á ákveðnum stað, svo kemur eitthvert stærra afl og rekur hann út, svo hann dreifist í hin og þessi gettó. Hvort á þetta við um gyðinga í seinni heimsstyrjöldinni eða Palestínumenn í kjölfar stofnun Ísraelsríkis?
Ég er aðallega að tíunda þetta hér vegna þess að mér hefði þótt hin túlkunin áhugaverðari, einmitt vegna þess að Bigby setur pro-Ísrael líkinguna fram í beinum orðum í 9. bók. Þar hefði hann getað verið að draga sínar hliðstæður útfrá týpísku Kana-sjónarmiði (einosg Davíð minntist á þá er Bigby réttur og sléttur Bandarískur heimsvaldasinni) en lesandinn gæti spurt sig hvort sú líking væri réttlætanleg. Hann getur það auðvitað ennþá en það er ósköp leiðinlegt að fá staðfestingu á því að stóri Bandaríski úlfurinn sé (amk. í þessu tilfelli) málpípa höfundar.
Maður spyr sig hvað komi í ljós ef maður reynir að finna frekari hliðstæður milli sögunnar og Ísrael/Palestínu (eða frekar allra hinna miðausturlandanna, einsog Willingham virðist meina), framyfir landflutningana. Þegar Fables liðið fer að slá á móti tildæmis, eða allt það sem gerist í 11. bók? Hver er Andstæðingurinn og hver er Keisarinn? Hver er góði prinsinn? Eða byrjar samlíkingin og endar innan þess sem Bigby ræðir í 9. bók?
-b.
30 mars 2009
28 mars 2009
Á blaðið skaltu skrifa
Þetta twitter dæmi er náttúrulega bara rúnk.
Hugsaði ég, áður en ég skrifaði það niður. Og ég skrifaði það hérna afþví að ég var að skrifa eitthvað temmilega niðrandi um twitter, og vildi ekki gera það þar. Afhverju? Ja.
Það hefði verið annaðhvort ofsalega sniðugt eða bara lélegt. Líklega bæði í einu.
En þetta er málið í hnotskurn: Hugmyndin er aldrei nema þrjátíu til fimmtíu prósent.. Ég byrja ekki að hugsa í alvöru fyrren ég byrja að skrifa. Hvað þýðir þetta sem ég var að skrifa, get ég sagt það betur, get ég útskýrt það betur, tapast eitthvað ef ég útskýri það betur, líklega já, en ég get leitt útfrá því, í þessa og þessa átt. Helst bæði.
Á hinn bóginn: Þessi þrjátíu til fimmtíu prósent eru e.t.v. góðu prósentin. Hitt uppfylling fyrir sjálfan mig.
En það er ekki satt heldur. Ég veit það af eigin raun.
Öll þessi skrif eru náttúrulega bara rúnk. Maður er bara sneggri að ljúka því af með twitter, hvort sem það er til góðs eða ills.
...
Ég tek eftir því að stafsetningarfasistinn í firefox strikar ekki undir twitter, en strikar undir firefox. Undarlegt.
Það er ekki það að mér finnist ég hafa minna og minna að segja, heldur það að ég segi minna og minna. Þetta er ekki frá a til b og svo enter.
Ég gleymdi Cryptonomicon á safninu og bölva því.
Kvef og vesen. Lýsi, sterímar, einn brjóssiggur eftir og ab-mjólk. Te með hunangi í. Vatn. Rúm.
...
Við Davíð kíktum í spil til Egils og Önnu í gærkvöld. Spiluðum eitthvað þýskt galdrakallaspil sem var eiginlega bara kani með nokkrum aukaspilum. Nokkuð gott. Væri í raun hægt að búa það til með spilastokk og átta spilum í viðbót.
...
Er Stjórnmála-Davíð búinn að skemma línuna 'tíminn líður hratt á gervihnattaöld' eða hefur hún nú öðlast aukið vægi? Skiptir það máli fyrir skoðun þína hvort þú ert til hægri eða vinstri í stjórnmálum? Skiptir það nokkurntíman ekki máli?
Hvötin til að setja eitthvað niður á þessa auðu síðu, það er annað. Skrif verða til þess að búa til skrif.
A-ha, þessir nýju þættir, Castle, eru Californication í New York og það er morðingi í spilinu.
Mig langar að tala við einhvern um Battlestar sem kláraðist um daginn en það er enginn búinn að horfa á hann..
Ég hélt að Lost væri að klárast í vor en það er ein heil þáttaröð eftir. Þegar ég uppgötvaði það varð ég bæði leiður ( :( ) og hamingjusamur ( :) ) um leið.
Leggur ekkert inn / tekur bara út.
Ég las fyrstu Southland Tales forsögu-myndasöguna um daginn, hún var allt í lagi. Góð á köflum. Nei í rauninni bara góð, hún var stutt. En hefði allsekki virkað ein og sér, enda var það ekki ætlunin. Alltannar tónn en í myndinni samt. Merkilegt stykki, þessi mynd.
...
Ég sótti myndir úr framköllun um daginn, þær eru allar frá London. Nema tvær af flugvellinum. Stór hluti af þeim er við að sitja á bar og drekka bjór. Sem gefur raunsanna mynd af veru okkar í London.
Ég ætlaði austur í dag en ég er efins með þetta kvef. Var samt búinn að lofa.
Var ég búinn að segja ykkur hvað ég keypti í London?
Myndasögur: American Flagg, v.1; The Amazing Remarkable Monsieur Leotard (með límmiða á saursíðunni sem er áritaður af Campbell); Watchmench; og Watching the Watchmen -- sem er ekki myndasaga en ansi góður klumpur af allskonar efni frá Dave Gibbons um tilurð myndasögunnar.
DVD: Spaced, komplet pakki; Garth Marenghi's Darkplace; báðar Nolan Batman myndirnar; og svo Friends handa Nönnu. Maður á að gefa gjafir þegar maður kemur heim, þetta lærir maður af illri reynslu.
Og svo bara lestarmiðar, fæða, nasl og bjór. Jú og snassí hattur.
Ég á eftir að skrifa ferðasögu, ætli ég nenni því þegar ég er búinn að horfa á Lost, sjáum til.
-b.
Hugsaði ég, áður en ég skrifaði það niður. Og ég skrifaði það hérna afþví að ég var að skrifa eitthvað temmilega niðrandi um twitter, og vildi ekki gera það þar. Afhverju? Ja.
Það hefði verið annaðhvort ofsalega sniðugt eða bara lélegt. Líklega bæði í einu.
En þetta er málið í hnotskurn: Hugmyndin er aldrei nema þrjátíu til fimmtíu prósent.. Ég byrja ekki að hugsa í alvöru fyrren ég byrja að skrifa. Hvað þýðir þetta sem ég var að skrifa, get ég sagt það betur, get ég útskýrt það betur, tapast eitthvað ef ég útskýri það betur, líklega já, en ég get leitt útfrá því, í þessa og þessa átt. Helst bæði.
Á hinn bóginn: Þessi þrjátíu til fimmtíu prósent eru e.t.v. góðu prósentin. Hitt uppfylling fyrir sjálfan mig.
En það er ekki satt heldur. Ég veit það af eigin raun.
Öll þessi skrif eru náttúrulega bara rúnk. Maður er bara sneggri að ljúka því af með twitter, hvort sem það er til góðs eða ills.
...
Ég tek eftir því að stafsetningarfasistinn í firefox strikar ekki undir twitter, en strikar undir firefox. Undarlegt.
Það er ekki það að mér finnist ég hafa minna og minna að segja, heldur það að ég segi minna og minna. Þetta er ekki frá a til b og svo enter.
Ég gleymdi Cryptonomicon á safninu og bölva því.
Kvef og vesen. Lýsi, sterímar, einn brjóssiggur eftir og ab-mjólk. Te með hunangi í. Vatn. Rúm.
...
Við Davíð kíktum í spil til Egils og Önnu í gærkvöld. Spiluðum eitthvað þýskt galdrakallaspil sem var eiginlega bara kani með nokkrum aukaspilum. Nokkuð gott. Væri í raun hægt að búa það til með spilastokk og átta spilum í viðbót.
...
Er Stjórnmála-Davíð búinn að skemma línuna 'tíminn líður hratt á gervihnattaöld' eða hefur hún nú öðlast aukið vægi? Skiptir það máli fyrir skoðun þína hvort þú ert til hægri eða vinstri í stjórnmálum? Skiptir það nokkurntíman ekki máli?
Hvötin til að setja eitthvað niður á þessa auðu síðu, það er annað. Skrif verða til þess að búa til skrif.
A-ha, þessir nýju þættir, Castle, eru Californication í New York og það er morðingi í spilinu.
Mig langar að tala við einhvern um Battlestar sem kláraðist um daginn en það er enginn búinn að horfa á hann..
Ég hélt að Lost væri að klárast í vor en það er ein heil þáttaröð eftir. Þegar ég uppgötvaði það varð ég bæði leiður ( :( ) og hamingjusamur ( :) ) um leið.
Leggur ekkert inn / tekur bara út.
Ég las fyrstu Southland Tales forsögu-myndasöguna um daginn, hún var allt í lagi. Góð á köflum. Nei í rauninni bara góð, hún var stutt. En hefði allsekki virkað ein og sér, enda var það ekki ætlunin. Alltannar tónn en í myndinni samt. Merkilegt stykki, þessi mynd.
...
Ég sótti myndir úr framköllun um daginn, þær eru allar frá London. Nema tvær af flugvellinum. Stór hluti af þeim er við að sitja á bar og drekka bjór. Sem gefur raunsanna mynd af veru okkar í London.
Ég ætlaði austur í dag en ég er efins með þetta kvef. Var samt búinn að lofa.
Var ég búinn að segja ykkur hvað ég keypti í London?
Myndasögur: American Flagg, v.1; The Amazing Remarkable Monsieur Leotard (með límmiða á saursíðunni sem er áritaður af Campbell); Watchmench; og Watching the Watchmen -- sem er ekki myndasaga en ansi góður klumpur af allskonar efni frá Dave Gibbons um tilurð myndasögunnar.
DVD: Spaced, komplet pakki; Garth Marenghi's Darkplace; báðar Nolan Batman myndirnar; og svo Friends handa Nönnu. Maður á að gefa gjafir þegar maður kemur heim, þetta lærir maður af illri reynslu.
Og svo bara lestarmiðar, fæða, nasl og bjór. Jú og snassí hattur.
Ég á eftir að skrifa ferðasögu, ætli ég nenni því þegar ég er búinn að horfa á Lost, sjáum til.
-b.
18 mars 2009
Smukke unge Punisher
Ég hef ekki lesið bókina, en hvort er kjánalegra.
1) Að á Punisher: Girls in White Dresses bókinni sé blurb frá Garth Ennis sem hljómar svo: ,,That's the Punisher all right. That's how it's done." Eða
2) Að ég taki eiginlega meira mark á því en öðru sem þeir hefðu hugsanlega getað prentað á þessa bölvuðu bók.
Ahemm. Ég þarf alltíeinu að gera slatta af dóti í dag?
-b.
1) Að á Punisher: Girls in White Dresses bókinni sé blurb frá Garth Ennis sem hljómar svo: ,,That's the Punisher all right. That's how it's done." Eða
2) Að ég taki eiginlega meira mark á því en öðru sem þeir hefðu hugsanlega getað prentað á þessa bölvuðu bók.
Ahemm. Ég þarf alltíeinu að gera slatta af dóti í dag?
-b.
15 mars 2009
Hvað er maður að gera semsagt?
Á fimmtudaginn fór ég í ræktina og setti svo fötin mín í þvott. Þau eru þar ennþá held ég.. Ég var eitthvað annað að gera um kvöldið, fór svo beint austur eftir vinnu daginn eftir. Gleymdi þeim í gær þangaðtil ég var kominn í vinnuna og var svo í heimsókn þangaðtil ég sofnaði. Ég er ekki enn búinn að fara heim í dag. Þessar vinnuhelgar.
Það hefur annaðhvort verið á miðvikudaginn eða fimmtudaginn sem ég fór í bakinu, þessi andskotans mjóbaksverkur sem ég hef fengið endrum og eins. Þannig að ég var slæmur á fimmtudagskvöld, verri á föstudagsmorgun og alveg þangaðtil ég náði að smella því út. Taktíkin er þessi hér: Ég stend uppvið vegg og teygi mig niður til jarðar með beinar lappir, þegar ég er kominn með lófa í gólf eða þvínæst þá vagga ég frá hægri til vinstri þartil ég finn eitthvað gerast.
Ég hafði reynt það nokkrum sinnum en ekkert gerðist, svo hafði ég það milli tíu og ellefu á föstudagsmorgun. Gleðin var kannske ekki ólýsanleg, en afskaplega mikil. Ekki bara það að líða alltíeinu betur, heldur að vita það (án þess að vera viss, það er nú meinið) að nú líða ekki vikur eða mánuðir þarsem ég get ekki setið í stól eða beygt mig niður í gólf án þess að fá hníf í bakið.
Merkilegir þessir krónísku verkir, maður kann betur að meta það að líða ekki-illa, frekar en að leitast endilega eftir því að líða vel.
Eða kannske frekar: skilgreiningin á því að líða vel breytist aðeins. Ég er þakklátur fyrir að geta notað bakið yfirhöfuð.
En nóg um það.
Ég fékk frí síðustu tvo tímana í vinnunni á föstudaginn til að kíkja á málstofu á hugvísindaþinginu. Ég valdi málstofu um Njálu afþví ég fíla Njálu. Már Jónsson talaði um mismunandi orðalag í hinum ýmsu handritum Njálu, Helga Kress sagði bardaga og veislur í Njálu vera karnival. Og svo framvegis. Það var fullt útúr dyrum.
Svo sótti ég Hall og við keyrðum útúr bænum. Þegar við komum að Rauðavatni skall á með stórhríð, á Sandskeiðinu hægðum við niður í fjörutíu og sáum ekki svo mikið í kringum okkur. Þar var einn farinn útaf. Mér leist stundum ekki á blikuna því það voru 14 metrar og gleerhált, guðslifandi feginn að vera á nöglum, og ekki í fyrsta sinn í vetur.
Þannig að við rausuðum og spjölluðum og vorum rúman einn og hálfan tíma á leiðinni á Selfoss. Mér leist aldrei á bílinn fyrir framan okkur, hann var alltaf að læðast útaf veginum. Við tókum vídjó þegar við vorum að koma að Kögunarhól, ég hugsa ég setji það á Facebook einsog maður gerir. En já, við lötruðum loks inná Selfoss og yfir brúna og ég stoppaði fyrir bíl sem ætlaði að beygja en gaf ekki stefnuljós og svo beygði hann útaf og ég var að gefa í þegar jeppinn fyrir aftan klessti á bílinn minn.
Hlerinn aftaná er í rúst, annars allt í lagi. Ég á eftir að fá að vita hvað þetta kostar og hvernig það leysist. En hef litlar áhyggjur af því sosum.
Náði mynd af jeppanum samt. Hallur sagði að þetta væri Ford 350 held ég.
...
Ég fór á Selfoss til að halda upp á 25 ára afmæli Óskars bróður með honum og fjölskyldunni. En konan hans var að vinna til sjö svo hann komst ekki af stað fyrren tveimur tímum á eftir mér, þá var víst alveg blint. Hann þurfti að snúa við áður en hann komst á heiðina. Nema hvað, lærin voru í ofninum og sósan tilbúin og svona, við borðuðum afmælismatinn og gátum ekki annað.
Daginn eftir var heiðin auð, þetta hafði bara verið eitthvað spes fyrir föstudaginn þrettánda. Ég taldi fimm bíla útaf í Ölfusinu, einn í kömbunum, einn í Skíðaskálabrekkunni og loks einn á Sandskeiði.
Hallur gaf mér Watchmen-barmmerki sem ég er með núna, það er frá Þýskalandi.
Ég hlakka til útlandsins.
...
Ég er enn að lesa Cryptonomicon, er eiginlega í pásu núna því það var að koma myndasögusending á safnið. Las Secret Invasion og hét því aftur að hætta að vesenast í þessum ,,viðburðum" hjá könunum. Las Fables: War and Pieces, sem er víst ekki endir heldur miðbik eða bara einhverskonar klímax sem slúttar þó ekki sögunni. Fínt sem slíkt. Er að lesa Young Liars eftir David Stray Bullets Lapham.
(Ég var að enda við að skamma mann sem er helmingi eldri en ég fyrir að reyna að labba í burtu þegar hliðið vældi á hann. Tónninn í sjálfum mér kom mér á óvart. Fólk lætur stundum einsog smákrakkar.)
En já. Lapham. Þetta eru kunnuglegar slóðir fyrir kauða: Strákar sem eru lúserar og rosalega töff og ofbeldisfullar stelpur sem þeir eru skotnir í en hafa engan séns.
Og svo las ég slatta í The Extraordinary Works of Alan Moore sem er sýnist mér bara heillangt viðtal við karlinn. Alltí lagi.
Það er ekki bara blautt og súrt tau sem bíður eftir mér heima heldur líka næstsíðasti Battlestar þátturinn. Hann skal í strax eftir vinnu.
-b.
Það hefur annaðhvort verið á miðvikudaginn eða fimmtudaginn sem ég fór í bakinu, þessi andskotans mjóbaksverkur sem ég hef fengið endrum og eins. Þannig að ég var slæmur á fimmtudagskvöld, verri á föstudagsmorgun og alveg þangaðtil ég náði að smella því út. Taktíkin er þessi hér: Ég stend uppvið vegg og teygi mig niður til jarðar með beinar lappir, þegar ég er kominn með lófa í gólf eða þvínæst þá vagga ég frá hægri til vinstri þartil ég finn eitthvað gerast.
Ég hafði reynt það nokkrum sinnum en ekkert gerðist, svo hafði ég það milli tíu og ellefu á föstudagsmorgun. Gleðin var kannske ekki ólýsanleg, en afskaplega mikil. Ekki bara það að líða alltíeinu betur, heldur að vita það (án þess að vera viss, það er nú meinið) að nú líða ekki vikur eða mánuðir þarsem ég get ekki setið í stól eða beygt mig niður í gólf án þess að fá hníf í bakið.
Merkilegir þessir krónísku verkir, maður kann betur að meta það að líða ekki-illa, frekar en að leitast endilega eftir því að líða vel.
Eða kannske frekar: skilgreiningin á því að líða vel breytist aðeins. Ég er þakklátur fyrir að geta notað bakið yfirhöfuð.
En nóg um það.
Ég fékk frí síðustu tvo tímana í vinnunni á föstudaginn til að kíkja á málstofu á hugvísindaþinginu. Ég valdi málstofu um Njálu afþví ég fíla Njálu. Már Jónsson talaði um mismunandi orðalag í hinum ýmsu handritum Njálu, Helga Kress sagði bardaga og veislur í Njálu vera karnival. Og svo framvegis. Það var fullt útúr dyrum.
Svo sótti ég Hall og við keyrðum útúr bænum. Þegar við komum að Rauðavatni skall á með stórhríð, á Sandskeiðinu hægðum við niður í fjörutíu og sáum ekki svo mikið í kringum okkur. Þar var einn farinn útaf. Mér leist stundum ekki á blikuna því það voru 14 metrar og gleerhált, guðslifandi feginn að vera á nöglum, og ekki í fyrsta sinn í vetur.
Þannig að við rausuðum og spjölluðum og vorum rúman einn og hálfan tíma á leiðinni á Selfoss. Mér leist aldrei á bílinn fyrir framan okkur, hann var alltaf að læðast útaf veginum. Við tókum vídjó þegar við vorum að koma að Kögunarhól, ég hugsa ég setji það á Facebook einsog maður gerir. En já, við lötruðum loks inná Selfoss og yfir brúna og ég stoppaði fyrir bíl sem ætlaði að beygja en gaf ekki stefnuljós og svo beygði hann útaf og ég var að gefa í þegar jeppinn fyrir aftan klessti á bílinn minn.
Hlerinn aftaná er í rúst, annars allt í lagi. Ég á eftir að fá að vita hvað þetta kostar og hvernig það leysist. En hef litlar áhyggjur af því sosum.
Náði mynd af jeppanum samt. Hallur sagði að þetta væri Ford 350 held ég.
...
Ég fór á Selfoss til að halda upp á 25 ára afmæli Óskars bróður með honum og fjölskyldunni. En konan hans var að vinna til sjö svo hann komst ekki af stað fyrren tveimur tímum á eftir mér, þá var víst alveg blint. Hann þurfti að snúa við áður en hann komst á heiðina. Nema hvað, lærin voru í ofninum og sósan tilbúin og svona, við borðuðum afmælismatinn og gátum ekki annað.
Daginn eftir var heiðin auð, þetta hafði bara verið eitthvað spes fyrir föstudaginn þrettánda. Ég taldi fimm bíla útaf í Ölfusinu, einn í kömbunum, einn í Skíðaskálabrekkunni og loks einn á Sandskeiði.
Hallur gaf mér Watchmen-barmmerki sem ég er með núna, það er frá Þýskalandi.
Ég hlakka til útlandsins.
...
Ég er enn að lesa Cryptonomicon, er eiginlega í pásu núna því það var að koma myndasögusending á safnið. Las Secret Invasion og hét því aftur að hætta að vesenast í þessum ,,viðburðum" hjá könunum. Las Fables: War and Pieces, sem er víst ekki endir heldur miðbik eða bara einhverskonar klímax sem slúttar þó ekki sögunni. Fínt sem slíkt. Er að lesa Young Liars eftir David Stray Bullets Lapham.
(Ég var að enda við að skamma mann sem er helmingi eldri en ég fyrir að reyna að labba í burtu þegar hliðið vældi á hann. Tónninn í sjálfum mér kom mér á óvart. Fólk lætur stundum einsog smákrakkar.)
En já. Lapham. Þetta eru kunnuglegar slóðir fyrir kauða: Strákar sem eru lúserar og rosalega töff og ofbeldisfullar stelpur sem þeir eru skotnir í en hafa engan séns.
Og svo las ég slatta í The Extraordinary Works of Alan Moore sem er sýnist mér bara heillangt viðtal við karlinn. Alltí lagi.
Það er ekki bara blautt og súrt tau sem bíður eftir mér heima heldur líka næstsíðasti Battlestar þátturinn. Hann skal í strax eftir vinnu.
-b.
11 mars 2009
Gamall Kalvin
Eða kannske frekar Kalvin á rítalíni? Mér finnst þetta vel heppnað (annar ramminn er mjög passlegur) og aðeins of sorglegt.. Kalvin á ekki að hætta að tala við Hobbes.
Meira hérna.
Og þetta hér af því að ég veit ekki hvaðan það kemur og ég veit ekki hvað ég á að halda en.. já. Sko.
-b.
23 febrúar 2009
Watchmen 1.1
Breyttur endir á Watchmen, fyrir kvikmyndina væntanlega:
Ég ætla rétt að vona ekki, en það er ágætt að hafa þetta bakvið eyrað, maður má ekki verða of bjartsýnn..
-b.
Ég ætla rétt að vona ekki, en það er ágætt að hafa þetta bakvið eyrað, maður má ekki verða of bjartsýnn..
-b.
09 janúar 2009
Best ársins 2008
Þessir árslistar geta aldrei verið samantekt á því besta sem kom út á árinu, ég fylgist ekki það vel með. En þetta getur hinsvegar verið ágætis vísir að því hvað ég fílaði á árinu, ef það er eitthvað sem birtist fyrst árið 2008 þá er það einhverskonar bónus.
Þetta er ekki í neinni ákveðinni röð:
BÆKUR
Njála
Ég nennti engan veginn að lesa hana þegar ég átti að lesa hana í íslensku 403. Maður þekkir söguna einsog langflestir Íslendingar, þetta með knérunninn og ég fer hvergi og svona. En bókin er óskaplega flott. Ég skrifaði tvisvar um hana á árinu, hérna og hérna. Engin ósköp. En hvernig ætti maður til dæmis að fara að því að skrifa ritdóm um þessa sögu nútildags? Maður gæti allteins skrifað lífsstílsdálk um arkítektúr pýramídanna.
Lesturinn var líka endalaust bættur með stuðningsritunum: Lykillinn að Njálu og myndasögum Emblu og Ingólfs.
Hvað stendur uppúr? Dauðadæmdur vinskapur Njáls og Gunnars, Skarphéðinn Njálsson á vappi um Þingvelli, lagakrókar.
Lord of the Rings eftir Tolkien
(Segi ég á ensku því ég hlustaði á hana á ensku.)
Önnur gríðarlega stór saga. Ég fílaði allar myndirnar og skil ekki hvað fólk var að vesenast með að kvarta yfir þeirri síðustu. En í bókinni er svo ótal margt sem vantar í þær - og hentar í rauninni ekki þeirri sögu sem sögð er þar. Mér fannst líka endalaust gaman að lesa söguna í þeirri tímaröð sem bækurnar setja fram. Svoleiðis virkar náttúrulega engan veginn í kvikmynd, en sagan á blaðsíðunum er sterkari fyrir vikið. Ég skrifaði eitthvað um bókina hérna.
Uppúr stendur: ,,Rauða bókin" og hetjurnar snúa aftur í rústað Skíri.
Reader's Block eftir Markson
Ég skrifaði um hana hér. Ég man óskup lítið eftir henni núna nokkrum mánuðum eftir að ég las hana, en það er ekki von: bókin er blanda af triviu og textaþrautum, sem þó er ekki endilega ætlast til að maður svari. Um leið byggir Markson upp einhverskonar stemmu um listir, listamenn og hlutverk beggja í Lífinu, með stóru L-i. This is Not a Novel var hugsanlega betri, Vanishing Point klárlega verri.
Uppúr stendur: No sane man can dance.
Mæling Heimsins eftir Daniel Kehlmann
Sem ég skrifaði uppúr hér. Bókin er fallega skrifuð og í góðri þýðingu, úir allt og grúir í pælingum um leit og rannsóknir, uppgötvanir, frásögn, vinskap, karakter, persónuna vs. samfélagið og hugvísindi vs. raunvísindi.
Uppúr stendur: Loftbelgsferðin, sverðið á lofti, súrefnisleysi á fjallstindi, and-efni í flösku.
Falling Man eftir DeLillo
Alls ekki það besta sem ég hef lesið frá honum, en bókin er vel hugsandi stúdía á eftirköstum ellefta september, þar sem hegðun fólksins í kjölfarið er langtum dramatískari en Atburðurinn sjálfur. Sem hæfir DeLillo einstaklega vel, þar sem hversdagslegt fólk talar ekki eins og fólk við annað fólk sem það ætti ekki að þekkja.
Uppúr stendur: Pókerkvöldin, listaverkasalinn, maðurinn sem lætur sig falla.
Snow Crash eftir Neil Stephenson
Ég kláraði hana núna um daginn, hún er líklega lakasta bókin á þessum lista en er svo full af skemmtilegum hugmyndum og leikandi framsettum myndum af absúrd hversdagsleika. Tengingin við Súmerska guð- og þjóðfræði er skemmtileg en ég hugsa að hann hefði mátt ýta henni aðeins aftar bakgrunninn. Ég hugsa að ég finni fleira eftir gaurinn.
Uppúr stendur: Fyrstu síðurnar með The Deliverator, ,,listen to Reason" og síbreytilegt sjónarhorn sem virkar.
Ljóðskáld eru hálfvitar
sem allir þekkja.
og Algleymi
sem ég var reyndar hálfnaður með á áramótum en hlýtur að vera besta íslenska skáldsagan útgefin 2008 sem ég las á árinu. Þótt þær séu ekki mjög margar. Ég segi það samt.
Hermann er mjög vel skrifandi, hjá honum er íslenskur veruleiki raunverulegur en rennur samt saman við vestræna sagnfræðilega fantastík án þess að hökta. Þetta er bók um hugmyndir og skynjanir, tímaferðalög, falsanir, furðuleg handrit og Tinna. Ég gæti í raun og veru ekki hugsað mér neitt meira spennandi.
Uppúr stendur: Neðanjarðarbækistöðin, Íslandsstrengurinn og endalokin.
LÉLEGAR BÆKUR SEM ÉG ANNAÐVHORT KLÁRAÐI VEGNA ÞESS AÐ ÉG VEIT EKKI HVAÐ, EÐA HÆTTI AÐ LESA ÞVÍ ÉG VILDI EKKI MEIR:
Bjöguð enska Lúdmílu eftir DCB Pierre, tilgangslaus.
Sólkross eftir Óttar Norðfjörð, misheppnuð.
Dexter in the Dark eftir Jeff Lindsay, yfirnáttúrulega leiðinleg.
Ósýnilegir glæpir eftir einhvern gaur, þýðandi Hermann Stefánsson, drafandi.
Dermaphoria eftir Craig Clevenger, óspennandi.
Hvað kom fyrir Craig? Jeminn.
MYNDASÖGUR
The Last Musketeer eftir Jason
Ekki sú besta sem hann hefur gert og líklega ekki sú næstbesta. En hann á sér ákveðinn sess. Síðustu síðurnar eru eitthvað sem ég held að gæti varla virkað nema afþví að það er Jason sem gerir það.. Hversdagsleiki, rómantík, sæ-fæ og einstaka punktar af dramatík sem sagan hefur unnið fyrir. Trúverðugleiki?
Uppúr stendur: Síðasta síðan, en ég þyrfti að lesa bókina aftur.. ég man að ég var hrifinn af ýmsum atriðum hér og þar en man ekki nægilega vel eftir þeim.
Flex Mentallo eftir Morrison
Nú keypti ég Flex á ebay áður en krónan hrundi og mikið ofboðslega er ég feginn. Skrifaði ég einhverstaðar hvað ég þurfti að borga fyrir öll fjögur blöðin? Ég ætla a.m.k. ekki að gera það hér og þaðanaf síður að reikna út hvað þau myndu kosta mig í dag.
Ég hafði lesið söguna á tölvuskjá, sótti hana á netið og fannst ekkert athugavert við það: Ég gat hvergi keypt hana úr búð. En ég ætla að setja hana á listann fyrir 2008 vegna þess að það er rétt. Ég las hana á pappír í ár og þetta er Morrison einsog hann gerist bestur. Plús það að allra síðustu síðuna vantaði í tölvu-útgáfuna sem ég las. Ég er að vísu ekki alveg viss um að sú síða hafi bætt neinu við söguna.. En það kemur þessu ekki við.
Uppúr stendur: Krossgátan, grænu myndasögurnar, brotlendingin.
I Shall Destroy all the Civilized Planets eftir Fletcher Hanks, í samantekt Paul Karasik
Ég hikstaði á fyrstu síðunum eða alveg fyrstu tveimur þremur sögunum, en þetta safn er algert gull. Þetta eru ofurhetjusögur með svo snarbrengluðum áherslum og naívu hugmyndaauðgi, ég hef aldrei séð annað eins og Karasik, sem ég býst við að hafi stúderað ,,gullaldar"-myndasögur nokkuð vel, vill meina að þær séu alveg sér á parti.
Sjáið ofurhetjuna: Stardust er almáttug geimvera, ofurhetjugaldramaður, sem er með bækistöðvar á sinni eigin plánetu einhverstaðar í geimnum, og hann ver tíma sínum í að fylgjast með smáglæpamönnum á Manhattan. Hann er alltaf að fylgjast með réttu glæpónunum á réttum tíma og leggur af stað til að stöðva þá undir eins, en nær aldrei í skottið á þeim fyrren eftir að þeir hafa drepið slatta af fólki eða valdið einhverjum fáránlegum skaða. Það er svo hann geti refsað þeim nógu grimmilega býst ég við: Plottið, glæpurinn og ,,handtakan" er hálf sagan, hinn helmingurinn er Stardust að refsa hinum seku á einhvern stórfurðulegan máta.
Endahnúturinn hans Karasik setur punktinn yfir i-ið, þarsem við fáum að vita ýmislegt misjafnt um þennan Hanks.
Uppúr stendur: Pokarottan, ísfangelsið, geislarnir, eftirmálinn.
The Umbrella Academy: Apocalypse Suite eftir Gerard Way og Gabriel Bá.
Það er alvarlegur undirtónn í þessari furðulegu fjölskyldusögu og brenglunin nær nokkuð langt undir yfirborðið. Teikningarnar hæfa sögunni í raun furðulega vel, hvort er í senn á sömu línu: einlæg án þess að vera barnaleg eða væmin, uppfull af kreisí hugmyndum sem eru þó settar fram á látlausan máta, persónurnar nánast tvívíðar en sannfærandi.
Mig langar allavega í meira.
Uppúr stendur: Tímaferðalangurinn (nema hvað).
NextWave: I Kick Your Face eftir Warren Ellis og Stuart Immonen.
Ég segi það bara aftur: Þetta er eina bókin sem Ellis ætti að vera að skrifa, en hann er það ekki lengur. Klippt á gaurinn eftir 12 tölublöð. Hrikalegt. Þetta er and-alvarleg og hýperaktív ofurhetjusaga sem á engan sinn líka, a.m.k. ekki hjá Marvel. Það mega allir missa sín, sagan er einn stór brandari, tungumálið dásamlegt, sögumaðurinn (?) fáránlega meðvitaður og hugmyndaauðgin rosaleg. Þetta er það sem Ellis getur skilað af sér þegar hann sleppir öllum útskýringum og hættir að velta sér uppúr einhverjum formtilraunum sem öllum er sama um nema honum.
Uppúr standa: Hundrað Jarðar-dollarar, risaeðlan, skrímsli barnæskunnar.
Casanova v2: Gula eftir Matt Fraction og Fabio Moon.
Ég las hana af tölvuskjá afþví það voru allir að tala um hana á netinu og ég nennti ekki að bíða eftir safninu. Þessi bók verðskuldar allt það hæp sem hún fær. Hún er laus í reimunum og létt á bárunni og poppkúltúrpottréttur og fílar það. Það skemmir bara að skrifa um hana finnst mér, það á að lesa hana frekar.
Uppúr stendur: Orðlausa heftið, viðsnúningurinn, raunveruleikabíómyndin.
KVIKMYNDIR Í BÍÓ OG ANNARSTAÐAR FRÁ
There Will Be Blood - Besta langa byrjun ársins.
Southland Tales - Besta ómögulega mynd ársins.
Be Kind, Rewind - Besti naívismi ársins.
Brazil - Besta gamla mynd sem ég hafði enn ekki séð ársins.
The Dark Knight - Besta teiknimyndahetjubíómynd nokkurntíman.
Pineapple Express og Tropic Thunder - Besta gamanbíó ársins (en eru samt örugglega ekki eins góðar á vídjó eða í seinna skiptið yfirhöfuð).
Gone Baby Gone - Besta glæpaspæjó ársins.
The King of Kong - Besta heimildamynd ársins, þótt það væri eiginlega grunsamlega mikið drama í henni og ég vildi varla trúa því að hún væri bara heimildamynd.
Michael Clayton - Besti Clooney ársins.
JCVD - Besta erlenda mynd ársins (ha ha).
SJÓNVARP, GAMALT OG NÝTT
The Singing Detective, bresk mínísería frá '86
"The doorman of a nightclub can always explain that it's lipstick on his hand and not blood, but how did it get there? Lets be economical, nothing fancy...if he smacked some dame across the mouth then he's got both answers in one."
Þetta er fyrsta línan í fyrsta þættinum (af sex) og fellur einstaklega vel að fyrirfram gefnum hugmyndum um harðsoðnar spæjarasögur sem gerast á svarthvítum eftirstríðsárum. Sem slík er hún mjög góð opnun, en þegar lengra dregur á þættina er þetta viðhorf og þessi orðræða sem viðgengst í ímynduðum spæjaraheimi rithöfundarins - aðalpersónu þáttanna - tekin í sundur og rannsökuð. Hverskonar persóna skrifar með þessari rödd og hverskonar fortíð hefur sú persóna átt?
Rithöfundurinn er miðpunktur frásagnarinnar og fortíð, nútíð og ímyndun blandast meira og meira saman eftir því sem geðheilsunni hrakar. Úr verður alveg hreint prýðilegt dæmi um ,,áhrif skáldskapar á veruleikann og öfugt"-þemað sem við erum öll svo hrifin af. (Sjá einnig: Algleymi, Mælingu heimsins, I Shall Destroy.., Flex Mentallo og JCVD.)
Mállýskan í námumannabænum í fortíðinni er líka dásamleg. Það er allt gott við þessa þætti. Mig hálflangar að sjá bíómyndina sem þeir gerðu uppúr henni hérna um árið, bara til að sjá hversu illa henni var klúðrað.
The Sandbaggers, breskir spæjaraþættir frá '78-80.
Ég er hálfnaður með þessa þætti, búinn með fyrri helming annarrar seríu, og ég myndi ekki mæla með þessu við hvern sem er. Ég las um þá í einhverjum skrifum Greg Rucka, þarsem hann sagði að myndasögurnar hans Queen and Country væru meira og minna myndasöguuppfærsla á Sandbaggers. Sem er satt og rétt.
Þetta er búrókrasíuspæjó uppúr kalda stríðinu þar sem enginn vinnur, heldur tapa allir bara mishratt.
Uppúr stendur: Ísköld fangabýttin, möguleg endalok flugvélaránsins og dauði í íbúð austan járntjaldsins.
Star Trek: The Next Generation
Þegar ég fór á DS9-fyllerí hérna um árið nældi ég mér í fyrstu tvær þáttaraðirnar af TNG um leið. Ég horfði á tvo þrjá þætti en missti áhugann: Þetta var eitthvað svo miklu daufara en DS9. En einsog með svo margt annað þá þarf maður að gefa þessum þáttum séns, það er í raun ekki fyrren í annarri þáttaröð sem þeir komast á skrið.
Ég hef ekki áhuga á því að ,,breiða út boðskapinn", þ.e. að þröngva Star Trek uppá þá sem hafa ekki á huga á því. Og ef þú fílar ekki Star Trek núþegar þá hugsa ég að TNG sé klárlega ekki til þess fallið að húkka þig.. En þeir eru samt best ársins vegna þess að þarna er heill haugur af spennandi hugmyndum, skemmtilegir karakterar, allnokkrir góðir þættir og einstaka mjög góðir þættir innanum slatta af meðalmennsku (einsog gengur og gerist).
Málið er að maður getur ekki bara horft á góðu þættina, maður verður að hafa fylgst með þáttunum í heild til að kunna að meta þá. Og til þess verður heildin að vera nógu vel úr garði gerð, að maður missi ekki áhugann þegar þessir andskotar gefa manni þrjá fjóra blátt áfram lélega þætti í röð um miðbik einhverrar þáttaraðar. TNG heldur mér í það minnsta ennþá, ég er að byrja á sjöttu seríu akkúrat núna.
Uppúr stendur: Yesterday's Enterprise, The Inner Light, Darmok, Conundrum, Sins of the Father, Cause and Effect, The Drumhead...
Battlestar Galactica
Fyrri helmingur fjórðu seríu endaði með látum. Alltaf tekst þessum kjánum að setja krókana í mann með ,,síðustu þáttunum." Þeir byrja aftur þarnæstu helgi, þessi hérna hlakkar til.
Lost
The Constant var brilljant og ég er ennþá tilhlakkandi gaurinn vegna þess að þeir byrja aftur eftir tæpar tvær vikur.
The Wire
Besta sjónvarp nokkurntíman. Fimmta sería var eins góð og hún gat orðið, endalokin mjög við hæfi og þá kannske sérstaklega hjá þeim sem fengu engin endalok.. lífið heldur áfram, fólk er einsog það er o.s.frv. Þættirnir eru stútfullir af æðislegum karakterum en að öðrum ólöstuðum þá er Bubbles einn sympatískur gaur. Hann átti þetta undir rest.
Uppúr stendur lokaþátturinn í heild sinni.
X-Files
Talandi um einstaka góða þætti innan um salla af drasli. Það er X-Files frá sjöttu þáttaröð og uppúr. Mikið óskaplega hafði ég samt gaman af því að fara í gegnum X-Files kassann minn.. Þegar þeir nenntu á annað borð að bretta fram ermarnar þá gat þetta orðið virkilega gott stöff.
Uppúr stendur: Bad Blood, Folie á Deux, nasistaþátturinn, sveppaþátturinn, Groundhog Day-þátturinn og geimveruþátturinn.
Og!
Að lokum!
TÓNLIST?!?!?!
Sætar lygar - mixteip ársins
I'm In Love With My Car með Queen - Queenlag ársins.
Surfing on a Rocket með Air - Hjólalag ársins.
Girl Talk - Hljómsveit sem ég missti af ársins.
Djöfull var ég lengi að skrifa þetta helvíti.
-b.
Þetta er ekki í neinni ákveðinni röð:
BÆKUR
Njála
Ég nennti engan veginn að lesa hana þegar ég átti að lesa hana í íslensku 403. Maður þekkir söguna einsog langflestir Íslendingar, þetta með knérunninn og ég fer hvergi og svona. En bókin er óskaplega flott. Ég skrifaði tvisvar um hana á árinu, hérna og hérna. Engin ósköp. En hvernig ætti maður til dæmis að fara að því að skrifa ritdóm um þessa sögu nútildags? Maður gæti allteins skrifað lífsstílsdálk um arkítektúr pýramídanna.
Lesturinn var líka endalaust bættur með stuðningsritunum: Lykillinn að Njálu og myndasögum Emblu og Ingólfs.
Hvað stendur uppúr? Dauðadæmdur vinskapur Njáls og Gunnars, Skarphéðinn Njálsson á vappi um Þingvelli, lagakrókar.
Lord of the Rings eftir Tolkien
(Segi ég á ensku því ég hlustaði á hana á ensku.)
Önnur gríðarlega stór saga. Ég fílaði allar myndirnar og skil ekki hvað fólk var að vesenast með að kvarta yfir þeirri síðustu. En í bókinni er svo ótal margt sem vantar í þær - og hentar í rauninni ekki þeirri sögu sem sögð er þar. Mér fannst líka endalaust gaman að lesa söguna í þeirri tímaröð sem bækurnar setja fram. Svoleiðis virkar náttúrulega engan veginn í kvikmynd, en sagan á blaðsíðunum er sterkari fyrir vikið. Ég skrifaði eitthvað um bókina hérna.
Uppúr stendur: ,,Rauða bókin" og hetjurnar snúa aftur í rústað Skíri.
Reader's Block eftir Markson
Ég skrifaði um hana hér. Ég man óskup lítið eftir henni núna nokkrum mánuðum eftir að ég las hana, en það er ekki von: bókin er blanda af triviu og textaþrautum, sem þó er ekki endilega ætlast til að maður svari. Um leið byggir Markson upp einhverskonar stemmu um listir, listamenn og hlutverk beggja í Lífinu, með stóru L-i. This is Not a Novel var hugsanlega betri, Vanishing Point klárlega verri.
Uppúr stendur: No sane man can dance.
Mæling Heimsins eftir Daniel Kehlmann
Sem ég skrifaði uppúr hér. Bókin er fallega skrifuð og í góðri þýðingu, úir allt og grúir í pælingum um leit og rannsóknir, uppgötvanir, frásögn, vinskap, karakter, persónuna vs. samfélagið og hugvísindi vs. raunvísindi.
Uppúr stendur: Loftbelgsferðin, sverðið á lofti, súrefnisleysi á fjallstindi, and-efni í flösku.
Falling Man eftir DeLillo
Alls ekki það besta sem ég hef lesið frá honum, en bókin er vel hugsandi stúdía á eftirköstum ellefta september, þar sem hegðun fólksins í kjölfarið er langtum dramatískari en Atburðurinn sjálfur. Sem hæfir DeLillo einstaklega vel, þar sem hversdagslegt fólk talar ekki eins og fólk við annað fólk sem það ætti ekki að þekkja.
Uppúr stendur: Pókerkvöldin, listaverkasalinn, maðurinn sem lætur sig falla.
Snow Crash eftir Neil Stephenson
Ég kláraði hana núna um daginn, hún er líklega lakasta bókin á þessum lista en er svo full af skemmtilegum hugmyndum og leikandi framsettum myndum af absúrd hversdagsleika. Tengingin við Súmerska guð- og þjóðfræði er skemmtileg en ég hugsa að hann hefði mátt ýta henni aðeins aftar bakgrunninn. Ég hugsa að ég finni fleira eftir gaurinn.
Uppúr stendur: Fyrstu síðurnar með The Deliverator, ,,listen to Reason" og síbreytilegt sjónarhorn sem virkar.
Ljóðskáld eru hálfvitar
sem allir þekkja.
og Algleymi
sem ég var reyndar hálfnaður með á áramótum en hlýtur að vera besta íslenska skáldsagan útgefin 2008 sem ég las á árinu. Þótt þær séu ekki mjög margar. Ég segi það samt.
Hermann er mjög vel skrifandi, hjá honum er íslenskur veruleiki raunverulegur en rennur samt saman við vestræna sagnfræðilega fantastík án þess að hökta. Þetta er bók um hugmyndir og skynjanir, tímaferðalög, falsanir, furðuleg handrit og Tinna. Ég gæti í raun og veru ekki hugsað mér neitt meira spennandi.
Uppúr stendur: Neðanjarðarbækistöðin, Íslandsstrengurinn og endalokin.
LÉLEGAR BÆKUR SEM ÉG ANNAÐVHORT KLÁRAÐI VEGNA ÞESS AÐ ÉG VEIT EKKI HVAÐ, EÐA HÆTTI AÐ LESA ÞVÍ ÉG VILDI EKKI MEIR:
Bjöguð enska Lúdmílu eftir DCB Pierre, tilgangslaus.
Sólkross eftir Óttar Norðfjörð, misheppnuð.
Dexter in the Dark eftir Jeff Lindsay, yfirnáttúrulega leiðinleg.
Ósýnilegir glæpir eftir einhvern gaur, þýðandi Hermann Stefánsson, drafandi.
Dermaphoria eftir Craig Clevenger, óspennandi.
Hvað kom fyrir Craig? Jeminn.
MYNDASÖGUR
The Last Musketeer eftir Jason
Ekki sú besta sem hann hefur gert og líklega ekki sú næstbesta. En hann á sér ákveðinn sess. Síðustu síðurnar eru eitthvað sem ég held að gæti varla virkað nema afþví að það er Jason sem gerir það.. Hversdagsleiki, rómantík, sæ-fæ og einstaka punktar af dramatík sem sagan hefur unnið fyrir. Trúverðugleiki?
Uppúr stendur: Síðasta síðan, en ég þyrfti að lesa bókina aftur.. ég man að ég var hrifinn af ýmsum atriðum hér og þar en man ekki nægilega vel eftir þeim.
Flex Mentallo eftir Morrison
Nú keypti ég Flex á ebay áður en krónan hrundi og mikið ofboðslega er ég feginn. Skrifaði ég einhverstaðar hvað ég þurfti að borga fyrir öll fjögur blöðin? Ég ætla a.m.k. ekki að gera það hér og þaðanaf síður að reikna út hvað þau myndu kosta mig í dag.
Ég hafði lesið söguna á tölvuskjá, sótti hana á netið og fannst ekkert athugavert við það: Ég gat hvergi keypt hana úr búð. En ég ætla að setja hana á listann fyrir 2008 vegna þess að það er rétt. Ég las hana á pappír í ár og þetta er Morrison einsog hann gerist bestur. Plús það að allra síðustu síðuna vantaði í tölvu-útgáfuna sem ég las. Ég er að vísu ekki alveg viss um að sú síða hafi bætt neinu við söguna.. En það kemur þessu ekki við.
Uppúr stendur: Krossgátan, grænu myndasögurnar, brotlendingin.
I Shall Destroy all the Civilized Planets eftir Fletcher Hanks, í samantekt Paul Karasik
Ég hikstaði á fyrstu síðunum eða alveg fyrstu tveimur þremur sögunum, en þetta safn er algert gull. Þetta eru ofurhetjusögur með svo snarbrengluðum áherslum og naívu hugmyndaauðgi, ég hef aldrei séð annað eins og Karasik, sem ég býst við að hafi stúderað ,,gullaldar"-myndasögur nokkuð vel, vill meina að þær séu alveg sér á parti.
Sjáið ofurhetjuna: Stardust er almáttug geimvera, ofurhetjugaldramaður, sem er með bækistöðvar á sinni eigin plánetu einhverstaðar í geimnum, og hann ver tíma sínum í að fylgjast með smáglæpamönnum á Manhattan. Hann er alltaf að fylgjast með réttu glæpónunum á réttum tíma og leggur af stað til að stöðva þá undir eins, en nær aldrei í skottið á þeim fyrren eftir að þeir hafa drepið slatta af fólki eða valdið einhverjum fáránlegum skaða. Það er svo hann geti refsað þeim nógu grimmilega býst ég við: Plottið, glæpurinn og ,,handtakan" er hálf sagan, hinn helmingurinn er Stardust að refsa hinum seku á einhvern stórfurðulegan máta.
Endahnúturinn hans Karasik setur punktinn yfir i-ið, þarsem við fáum að vita ýmislegt misjafnt um þennan Hanks.
Uppúr stendur: Pokarottan, ísfangelsið, geislarnir, eftirmálinn.
The Umbrella Academy: Apocalypse Suite eftir Gerard Way og Gabriel Bá.
Það er alvarlegur undirtónn í þessari furðulegu fjölskyldusögu og brenglunin nær nokkuð langt undir yfirborðið. Teikningarnar hæfa sögunni í raun furðulega vel, hvort er í senn á sömu línu: einlæg án þess að vera barnaleg eða væmin, uppfull af kreisí hugmyndum sem eru þó settar fram á látlausan máta, persónurnar nánast tvívíðar en sannfærandi.
Mig langar allavega í meira.
Uppúr stendur: Tímaferðalangurinn (nema hvað).
NextWave: I Kick Your Face eftir Warren Ellis og Stuart Immonen.
Ég segi það bara aftur: Þetta er eina bókin sem Ellis ætti að vera að skrifa, en hann er það ekki lengur. Klippt á gaurinn eftir 12 tölublöð. Hrikalegt. Þetta er and-alvarleg og hýperaktív ofurhetjusaga sem á engan sinn líka, a.m.k. ekki hjá Marvel. Það mega allir missa sín, sagan er einn stór brandari, tungumálið dásamlegt, sögumaðurinn (?) fáránlega meðvitaður og hugmyndaauðgin rosaleg. Þetta er það sem Ellis getur skilað af sér þegar hann sleppir öllum útskýringum og hættir að velta sér uppúr einhverjum formtilraunum sem öllum er sama um nema honum.
Uppúr standa: Hundrað Jarðar-dollarar, risaeðlan, skrímsli barnæskunnar.
Casanova v2: Gula eftir Matt Fraction og Fabio Moon.
Ég las hana af tölvuskjá afþví það voru allir að tala um hana á netinu og ég nennti ekki að bíða eftir safninu. Þessi bók verðskuldar allt það hæp sem hún fær. Hún er laus í reimunum og létt á bárunni og poppkúltúrpottréttur og fílar það. Það skemmir bara að skrifa um hana finnst mér, það á að lesa hana frekar.
Uppúr stendur: Orðlausa heftið, viðsnúningurinn, raunveruleikabíómyndin.
KVIKMYNDIR Í BÍÓ OG ANNARSTAÐAR FRÁ
There Will Be Blood - Besta langa byrjun ársins.
Southland Tales - Besta ómögulega mynd ársins.
Be Kind, Rewind - Besti naívismi ársins.
Brazil - Besta gamla mynd sem ég hafði enn ekki séð ársins.
The Dark Knight - Besta teiknimyndahetjubíómynd nokkurntíman.
Pineapple Express og Tropic Thunder - Besta gamanbíó ársins (en eru samt örugglega ekki eins góðar á vídjó eða í seinna skiptið yfirhöfuð).
Gone Baby Gone - Besta glæpaspæjó ársins.
The King of Kong - Besta heimildamynd ársins, þótt það væri eiginlega grunsamlega mikið drama í henni og ég vildi varla trúa því að hún væri bara heimildamynd.
Michael Clayton - Besti Clooney ársins.
JCVD - Besta erlenda mynd ársins (ha ha).
SJÓNVARP, GAMALT OG NÝTT
The Singing Detective, bresk mínísería frá '86
"The doorman of a nightclub can always explain that it's lipstick on his hand and not blood, but how did it get there? Lets be economical, nothing fancy...if he smacked some dame across the mouth then he's got both answers in one."
Þetta er fyrsta línan í fyrsta þættinum (af sex) og fellur einstaklega vel að fyrirfram gefnum hugmyndum um harðsoðnar spæjarasögur sem gerast á svarthvítum eftirstríðsárum. Sem slík er hún mjög góð opnun, en þegar lengra dregur á þættina er þetta viðhorf og þessi orðræða sem viðgengst í ímynduðum spæjaraheimi rithöfundarins - aðalpersónu þáttanna - tekin í sundur og rannsökuð. Hverskonar persóna skrifar með þessari rödd og hverskonar fortíð hefur sú persóna átt?
Rithöfundurinn er miðpunktur frásagnarinnar og fortíð, nútíð og ímyndun blandast meira og meira saman eftir því sem geðheilsunni hrakar. Úr verður alveg hreint prýðilegt dæmi um ,,áhrif skáldskapar á veruleikann og öfugt"-þemað sem við erum öll svo hrifin af. (Sjá einnig: Algleymi, Mælingu heimsins, I Shall Destroy.., Flex Mentallo og JCVD.)
Mállýskan í námumannabænum í fortíðinni er líka dásamleg. Það er allt gott við þessa þætti. Mig hálflangar að sjá bíómyndina sem þeir gerðu uppúr henni hérna um árið, bara til að sjá hversu illa henni var klúðrað.
The Sandbaggers, breskir spæjaraþættir frá '78-80.
Ég er hálfnaður með þessa þætti, búinn með fyrri helming annarrar seríu, og ég myndi ekki mæla með þessu við hvern sem er. Ég las um þá í einhverjum skrifum Greg Rucka, þarsem hann sagði að myndasögurnar hans Queen and Country væru meira og minna myndasöguuppfærsla á Sandbaggers. Sem er satt og rétt.
Þetta er búrókrasíuspæjó uppúr kalda stríðinu þar sem enginn vinnur, heldur tapa allir bara mishratt.
Uppúr stendur: Ísköld fangabýttin, möguleg endalok flugvélaránsins og dauði í íbúð austan járntjaldsins.
Star Trek: The Next Generation
Þegar ég fór á DS9-fyllerí hérna um árið nældi ég mér í fyrstu tvær þáttaraðirnar af TNG um leið. Ég horfði á tvo þrjá þætti en missti áhugann: Þetta var eitthvað svo miklu daufara en DS9. En einsog með svo margt annað þá þarf maður að gefa þessum þáttum séns, það er í raun ekki fyrren í annarri þáttaröð sem þeir komast á skrið.
Ég hef ekki áhuga á því að ,,breiða út boðskapinn", þ.e. að þröngva Star Trek uppá þá sem hafa ekki á huga á því. Og ef þú fílar ekki Star Trek núþegar þá hugsa ég að TNG sé klárlega ekki til þess fallið að húkka þig.. En þeir eru samt best ársins vegna þess að þarna er heill haugur af spennandi hugmyndum, skemmtilegir karakterar, allnokkrir góðir þættir og einstaka mjög góðir þættir innanum slatta af meðalmennsku (einsog gengur og gerist).
Málið er að maður getur ekki bara horft á góðu þættina, maður verður að hafa fylgst með þáttunum í heild til að kunna að meta þá. Og til þess verður heildin að vera nógu vel úr garði gerð, að maður missi ekki áhugann þegar þessir andskotar gefa manni þrjá fjóra blátt áfram lélega þætti í röð um miðbik einhverrar þáttaraðar. TNG heldur mér í það minnsta ennþá, ég er að byrja á sjöttu seríu akkúrat núna.
Uppúr stendur: Yesterday's Enterprise, The Inner Light, Darmok, Conundrum, Sins of the Father, Cause and Effect, The Drumhead...
Battlestar Galactica
Fyrri helmingur fjórðu seríu endaði með látum. Alltaf tekst þessum kjánum að setja krókana í mann með ,,síðustu þáttunum." Þeir byrja aftur þarnæstu helgi, þessi hérna hlakkar til.
Lost
The Constant var brilljant og ég er ennþá tilhlakkandi gaurinn vegna þess að þeir byrja aftur eftir tæpar tvær vikur.
The Wire
Besta sjónvarp nokkurntíman. Fimmta sería var eins góð og hún gat orðið, endalokin mjög við hæfi og þá kannske sérstaklega hjá þeim sem fengu engin endalok.. lífið heldur áfram, fólk er einsog það er o.s.frv. Þættirnir eru stútfullir af æðislegum karakterum en að öðrum ólöstuðum þá er Bubbles einn sympatískur gaur. Hann átti þetta undir rest.
Uppúr stendur lokaþátturinn í heild sinni.
X-Files
Talandi um einstaka góða þætti innan um salla af drasli. Það er X-Files frá sjöttu þáttaröð og uppúr. Mikið óskaplega hafði ég samt gaman af því að fara í gegnum X-Files kassann minn.. Þegar þeir nenntu á annað borð að bretta fram ermarnar þá gat þetta orðið virkilega gott stöff.
Uppúr stendur: Bad Blood, Folie á Deux, nasistaþátturinn, sveppaþátturinn, Groundhog Day-þátturinn og geimveruþátturinn.
Og!
Að lokum!
TÓNLIST?!?!?!
Sætar lygar - mixteip ársins
I'm In Love With My Car með Queen - Queenlag ársins.
Surfing on a Rocket með Air - Hjólalag ársins.
Girl Talk - Hljómsveit sem ég missti af ársins.
Djöfull var ég lengi að skrifa þetta helvíti.
-b.
29 desember 2008
Does compute?
Ég er búinn að vera einsog draugur í allan morgun. Var að koma úr hádegismat og er fyrst að skríða saman núna. Ég kvitta víst ekki undir það að kjúklingadúrúm lækni öll mein, en það hlýtur að lækna nokkur mein?
Svo er síðasta Testament bókin komin í plast niðrí aðfanga. Ég hlýt að renna mér í þann gaur.
Halló heimur!
-b.
Svo er síðasta Testament bókin komin í plast niðrí aðfanga. Ég hlýt að renna mér í þann gaur.
Halló heimur!
-b.
Jólin í baksýn
Ég gat bara ekki sofnað í gær og vakti og vakti og núna er ég að vinna framá kvöld.
Ljósir punktar þessi jólin voru maturinn, góðar og praktískar jólagjafir handa mér og það að gjöfum frá mér var vel tekið. Svo tókum við strákarnir aðeins í spil, sem var gaman, og ég spilaði slatta af Magic við Óskar bróður.. í fyrsta sinn í langan tíma.
Hryllingurinn var hinsvegar sá að tölvan mín var fjarri góðu gamni og ég gat þessvegna ekki sónað mig útúr röflinu og rausinu og látunum á Heiðarveginum einsog venjulega.
Daginn fyrir Þorláksmessu sat ég við tölvuna og spjallaði við Helga tvíbura á msn, hann sendi mér tengil á eitthvað jólalag og ég var nýbyrjaður að spila það þegar ég teygði mig í vatnsflöskuna og sullaði vatni yfir lyklaborðið. Ég tók tölvuna úr sambandi, þurrkaði eins og ég gat og setti hana á hvolf. Daginn eftir kom ég heim úr vinnunni og kveikti á henni, hún virkaði fínt einsog vanter nema að lyklaborðið svaraði illa eða ekki neitt. Klukkan var orðin fjögur en ég keyrði undireins niður í Nýherja. Gæti ég fengið að prófa nýtt lyklaborð - ég gæti þessvegna skipt um það sjálfur á staðnum - og keypt það ef lyklaborðið væri eina vandamálið? Nei, ég þyrfti víst að kaupa það fyrst. Og líklega væri ráð að leyfa þeim að tékka á því hvort einhver bleyta hefði komist inní tölvuna sjálfa, bara til að vera viss.
Mér finnst kjánalegt að hugsa til þess en samt mjög rökrétt miðað við það hversu mikið ég nota gripinn: Að dauðsfalli eða alvarlegum slysum frátöldum þá var þetta það versta sem hefði getað gerst á Þorláksmessu. Fyrir mig. En gott og vel. Hún er semsé í viðgerð.
Þegar ég kom á Heiðarveginn greip ég í gömlu Thinkpad tölvuna hennar mömmu, sem hafði ekki verið notuð í einhvern tíma. Það var víst ekkert inná henni sem átti að halda uppá þannig að ég byrjaði að strauja hana - aðallega til að geta notað hana sjálfur þessa örfáu daga. En batteríið var hálfónýtt, og þegar uppsetningin á Windows var rétt að klárast hætti tölvan að taka inn rafmagn frá hleðslutækinu, batteríið tæmdist snarlega og tölvan slökkti á sér. Ég byrjaði uppá nýtt en það var sama sagan. Það virtist ekki vera hægt að setja upp Windows ef batteríið virkaði ekki í tíu mínútur eða svo.
Þannig að tölvan sem var ekki í notkun, en samt í lagi þannig séð, er nú ónothæf.
Og hin tölvan á heimilinu var full af einhverjum sora og gat ekki tengst netinu. Og var með DVD-drifið stillt á Reg.2.
Þegar ég kom heim í Mávahlíðina fékk ég hinsvegar aðeins að nota tölvuna hennar Ingibjargar, sem var óskup fallegt af henni.
Af þessu leiðir að ég er búinn að horfa á aðeins minna TNG og Deadwood en ella.
Ég las hinvegar hálft Algleymi og Nextwave: I Kick Your Face. Sú fyrrnefnda er helvíti spennandi og skemmtileg. Og Nextwave er eina bókin sem Ellis ætti að skrifa nokkurntíman, a.m.k. núna þegar hann er hættur að skrifa Planetary og Transmetropolitan. Rosagottstöff.
Í gær ætluðum við Ingibjörg að horfa á A History of Violence sem ég keypti í Kolaportinu um daginn, en diskurinn hökti einsog ég veit ekki hvað. Sást samt varla rispa á honum. Helvítis. Við horfðum á Drabet í staðinn sem var góð, dálítið langdregin undir lokin en reddaðist alveg í bláendann. Vel smíðuð. Smeið. Smeidd.
Bla.
-b.
Ljósir punktar þessi jólin voru maturinn, góðar og praktískar jólagjafir handa mér og það að gjöfum frá mér var vel tekið. Svo tókum við strákarnir aðeins í spil, sem var gaman, og ég spilaði slatta af Magic við Óskar bróður.. í fyrsta sinn í langan tíma.
Hryllingurinn var hinsvegar sá að tölvan mín var fjarri góðu gamni og ég gat þessvegna ekki sónað mig útúr röflinu og rausinu og látunum á Heiðarveginum einsog venjulega.
Daginn fyrir Þorláksmessu sat ég við tölvuna og spjallaði við Helga tvíbura á msn, hann sendi mér tengil á eitthvað jólalag og ég var nýbyrjaður að spila það þegar ég teygði mig í vatnsflöskuna og sullaði vatni yfir lyklaborðið. Ég tók tölvuna úr sambandi, þurrkaði eins og ég gat og setti hana á hvolf. Daginn eftir kom ég heim úr vinnunni og kveikti á henni, hún virkaði fínt einsog vanter nema að lyklaborðið svaraði illa eða ekki neitt. Klukkan var orðin fjögur en ég keyrði undireins niður í Nýherja. Gæti ég fengið að prófa nýtt lyklaborð - ég gæti þessvegna skipt um það sjálfur á staðnum - og keypt það ef lyklaborðið væri eina vandamálið? Nei, ég þyrfti víst að kaupa það fyrst. Og líklega væri ráð að leyfa þeim að tékka á því hvort einhver bleyta hefði komist inní tölvuna sjálfa, bara til að vera viss.
Mér finnst kjánalegt að hugsa til þess en samt mjög rökrétt miðað við það hversu mikið ég nota gripinn: Að dauðsfalli eða alvarlegum slysum frátöldum þá var þetta það versta sem hefði getað gerst á Þorláksmessu. Fyrir mig. En gott og vel. Hún er semsé í viðgerð.
Þegar ég kom á Heiðarveginn greip ég í gömlu Thinkpad tölvuna hennar mömmu, sem hafði ekki verið notuð í einhvern tíma. Það var víst ekkert inná henni sem átti að halda uppá þannig að ég byrjaði að strauja hana - aðallega til að geta notað hana sjálfur þessa örfáu daga. En batteríið var hálfónýtt, og þegar uppsetningin á Windows var rétt að klárast hætti tölvan að taka inn rafmagn frá hleðslutækinu, batteríið tæmdist snarlega og tölvan slökkti á sér. Ég byrjaði uppá nýtt en það var sama sagan. Það virtist ekki vera hægt að setja upp Windows ef batteríið virkaði ekki í tíu mínútur eða svo.
Þannig að tölvan sem var ekki í notkun, en samt í lagi þannig séð, er nú ónothæf.
Og hin tölvan á heimilinu var full af einhverjum sora og gat ekki tengst netinu. Og var með DVD-drifið stillt á Reg.2.
Þegar ég kom heim í Mávahlíðina fékk ég hinsvegar aðeins að nota tölvuna hennar Ingibjargar, sem var óskup fallegt af henni.
Af þessu leiðir að ég er búinn að horfa á aðeins minna TNG og Deadwood en ella.
Ég las hinvegar hálft Algleymi og Nextwave: I Kick Your Face. Sú fyrrnefnda er helvíti spennandi og skemmtileg. Og Nextwave er eina bókin sem Ellis ætti að skrifa nokkurntíman, a.m.k. núna þegar hann er hættur að skrifa Planetary og Transmetropolitan. Rosagottstöff.
Í gær ætluðum við Ingibjörg að horfa á A History of Violence sem ég keypti í Kolaportinu um daginn, en diskurinn hökti einsog ég veit ekki hvað. Sást samt varla rispa á honum. Helvítis. Við horfðum á Drabet í staðinn sem var góð, dálítið langdregin undir lokin en reddaðist alveg í bláendann. Vel smíðuð. Smeið. Smeidd.
Bla.
-b.
19 desember 2008
Úr viðtali við Jason
Art is such a meaningless term. It's only when it comes to things that don't really have anything to do with the actual comics that it's a concern. Yes, comics are art, so that the state can give grants to cartoonists. Yes, it's art, so that libraries will put comics on their shelves. Yes, it's art, so that comics will be reviewed in newspapers. But when you're sitting with a comic in your hands, reading, is it art or not? Who cares?
09 desember 2008
Pakkinn þann þriðjudaginn
Hálf sólarsagan, dómur er uppi.
Ég var alltof lengi að skila honum af mér, einsog hinum.
Núna rétt áðan kom hann Yngvi askvaðandi með trek handa mér. Þessi gaur er á borðinu mínu núna:
..pakkinn fær reyndar ekki góða dóma á amazon? Hvur fjárinn. Ég verð að komast í þetta sem fyrst.
Og það var ákveðið núna rétt í þessu að ég fengi frí föstudaginn 2. janúar, þannig að langa langa áramótahelgin er in effect. Einsog enskir frændur okkar vilja hafaða.
Snow Crash er að verða búin. Hún slappaðist aðeins niður þarna á skipinu en ég treysti því að hann klári með stæl. Ef hann gerir það þá þarf ég að tékka á Anathem.
Hei vá og svo kom kassi með myndasögum frá Nexus áðan. Eitthvað til að lesa: Doctor Sleepless og Scalped númer þrjú.
Og!
JCVD.
-b.
Ég var alltof lengi að skila honum af mér, einsog hinum.
Núna rétt áðan kom hann Yngvi askvaðandi með trek handa mér. Þessi gaur er á borðinu mínu núna:
..pakkinn fær reyndar ekki góða dóma á amazon? Hvur fjárinn. Ég verð að komast í þetta sem fyrst.
Og það var ákveðið núna rétt í þessu að ég fengi frí föstudaginn 2. janúar, þannig að langa langa áramótahelgin er in effect. Einsog enskir frændur okkar vilja hafaða.
Snow Crash er að verða búin. Hún slappaðist aðeins niður þarna á skipinu en ég treysti því að hann klári með stæl. Ef hann gerir það þá þarf ég að tékka á Anathem.
Hei vá og svo kom kassi með myndasögum frá Nexus áðan. Eitthvað til að lesa: Doctor Sleepless og Scalped númer þrjú.
Og!
JCVD.
-b.
25 nóvember 2008
Aðeins um bækur
Dómur: Fjall og aftur fjall, og meira fjall. Ég var ánægður með bækurnar en ekki nógu ánægður með dóminn. Mér fannst hann bæði of langur og ekki nógu innihaldsmikill.
Las myndasögu í dag! Hún heitir Lex Luthor: Man of Steel, bara nokkuð fín. Azzarello mætti alveg slappa af í orðaleikjunum og endirinn er heldur snubbóttur (ég er reyndar enn að velta því fyrir mér, kannske virkar hann best þannig) en þetta er stutt og fín lesning.
Einhver minntist á árslista um daginn. Best of. Jeminn. Töggin sem ég bætti hérna inn áttu að hjálpa mér að muna hvað ég hafði lesið yfir árið en nú veit ég ekki hvort ég vil fara í gegnum það alltsaman?
Ég reddaði mér fríi helgina milli jóla og nýárs en þarf þess í stað að vinna næstu tvær helgar. Seinni helgina kemur Víðir í heimsókn. Þannig að verður næsta helgi ekki rólegheit og vesen? Fór einn í ræktina í gær og hlustaði á Snow Crash. Það er ekki eins gaman og ég var bara pínulítið fljótari.
Snow Crash er samt alveg að gera sig. Það er náttúrulega ósanngjarnt að bera hana saman við aðrar bækur bara afþví báðar hafa verið stimplaðar sæberpönk, en hún er endalaust skemmtilegri lesning en The Neuromancer.
Ég fór að hugsa um þetta í gær, þarsem ég sat og gerði magaæfingar og hlustaði á samtal Hiro og bókavarðarins, þeir tala lengi lengi um súmerskar mýtur og heimspeki, Thoruna, herpes og gagnaflutning -- þarna er bara verið að uppfræða lesandann, það er gersamlega ekkert aksjón í gangi, púra expósisjón. En samt virkar þetta svo miklu miklu betur heldur en samskonar senur í daVinci Code eða Sólkrossi. Má vera að áherslan á keyrsluna, að allt gerist á innan við sólarhring eða hvernig sem þetta er nú hugsað hjá þeim, grafi ennþá frekar undan köflum þarsem miklum tíma er eytt í útlistun á sagnfræði? Snow Crash gerist ekki á löngum tíma sýnist mér, en framrásin er afslappaðri. Og þessar sagnfræði/guðfræði-senur í bókinni gerast inní sæber-bókasafni, utanvið söguna í kjötheimum.
Ég held það sé eitthvað til í þessu.
Adventures in Exposition: Putting the 'thought' back into "..he explained thoughtfully."
-b.
Las myndasögu í dag! Hún heitir Lex Luthor: Man of Steel, bara nokkuð fín. Azzarello mætti alveg slappa af í orðaleikjunum og endirinn er heldur snubbóttur (ég er reyndar enn að velta því fyrir mér, kannske virkar hann best þannig) en þetta er stutt og fín lesning.
Einhver minntist á árslista um daginn. Best of. Jeminn. Töggin sem ég bætti hérna inn áttu að hjálpa mér að muna hvað ég hafði lesið yfir árið en nú veit ég ekki hvort ég vil fara í gegnum það alltsaman?
Ég reddaði mér fríi helgina milli jóla og nýárs en þarf þess í stað að vinna næstu tvær helgar. Seinni helgina kemur Víðir í heimsókn. Þannig að verður næsta helgi ekki rólegheit og vesen? Fór einn í ræktina í gær og hlustaði á Snow Crash. Það er ekki eins gaman og ég var bara pínulítið fljótari.
Snow Crash er samt alveg að gera sig. Það er náttúrulega ósanngjarnt að bera hana saman við aðrar bækur bara afþví báðar hafa verið stimplaðar sæberpönk, en hún er endalaust skemmtilegri lesning en The Neuromancer.
Ég fór að hugsa um þetta í gær, þarsem ég sat og gerði magaæfingar og hlustaði á samtal Hiro og bókavarðarins, þeir tala lengi lengi um súmerskar mýtur og heimspeki, Thoruna, herpes og gagnaflutning -- þarna er bara verið að uppfræða lesandann, það er gersamlega ekkert aksjón í gangi, púra expósisjón. En samt virkar þetta svo miklu miklu betur heldur en samskonar senur í daVinci Code eða Sólkrossi. Má vera að áherslan á keyrsluna, að allt gerist á innan við sólarhring eða hvernig sem þetta er nú hugsað hjá þeim, grafi ennþá frekar undan köflum þarsem miklum tíma er eytt í útlistun á sagnfræði? Snow Crash gerist ekki á löngum tíma sýnist mér, en framrásin er afslappaðri. Og þessar sagnfræði/guðfræði-senur í bókinni gerast inní sæber-bókasafni, utanvið söguna í kjötheimum.
Ég held það sé eitthvað til í þessu.
Adventures in Exposition: Putting the 'thought' back into "..he explained thoughtfully."
-b.
23 október 2008
Herra spandexgalli
Ég las The Amazing Remarkable Monsieur Leotard í gær. Þetta er falleg bók, það er ýmislegt að gerast á þessum síðum, en það er nokkuð augljóst að Campbell hefur engan áhuga á hefðbundnu plotti. Nema væri þá and-plotti? Bókin inniheldur litríkar glefsur úr miklu stærri sögu, en það er enginn þráður sem liggur á milli, nema þá helst það að sömu persónurnar koma fyrir aftur og aftur. Atburðirnir sjálfir leiða ekki hvor í annan. Hér og þar eru síður úr dagbók Leotards, sem er illlæsileg sökum vatnsskemmda, en þar mætti e.t.v. finna nokkurskonar míníplott: Hvernig skemmdist dagbókin?
Þetta er eiginlega svo meðvitað að það er hálfóþægilegt. Campbell getur ekki stillt sig um að koma sjálfur fyrir í bókinni, á meðan Leotard dreymir; Abberline úr From Hell kemur fyrir á einum stað; hver einasti kafli heitir ,,næsti kafli" og svo framvegis.. Og heitasta ósk bæði Leotards og frænda hans er að ,,ekkert gerist", í næsta kafla eða í lífinu yfir höfuð. ,,May nothing occur." Þannig að farsæll endir þýðir ekkert annað en að allir deyja að lokum og ganga útí hvítt og atburðasnautt himnaríki. Hann nær að kreista úr þessu alveg þrusufín móment engu að síður, en sagan sjálf liggur á milli línanna.
Var ég að enda við að tengja þetta inní BA verkefnið mitt? Díses.
-b.
Þetta er eiginlega svo meðvitað að það er hálfóþægilegt. Campbell getur ekki stillt sig um að koma sjálfur fyrir í bókinni, á meðan Leotard dreymir; Abberline úr From Hell kemur fyrir á einum stað; hver einasti kafli heitir ,,næsti kafli" og svo framvegis.. Og heitasta ósk bæði Leotards og frænda hans er að ,,ekkert gerist", í næsta kafla eða í lífinu yfir höfuð. ,,May nothing occur." Þannig að farsæll endir þýðir ekkert annað en að allir deyja að lokum og ganga útí hvítt og atburðasnautt himnaríki. Hann nær að kreista úr þessu alveg þrusufín móment engu að síður, en sagan sjálf liggur á milli línanna.
Var ég að enda við að tengja þetta inní BA verkefnið mitt? Díses.
-b.
10 september 2008
Ég er ekki að lesa Leyndarmálið, sama hvað hann skrifaði um hana í Lesbókinni núna síðast
Ég kenni einkirningssóttinni um! Og Warren Ellis!
Skor í dag, fékk How to be an Artist eftir Campbell fyrir slikk. Hversvegna vill enginn lesa þessar bækur nema ég?
Og í kvöld ætla ég að henda í pítsu, því pítsur eru góðar og það geta margir borðað eina svoleiðis. Eftir að við höfum borðað pítsuna þá kíki ég kannske á vídjó? Ég á ennþá eftir að horfa á Zodiac, direkktors köttið.
Entourage byrjaði nokkuð vel, kannske bara besta leiðin til að grafa strákana uppúr holunni sem endirinn á síðustu þáttaröð var. Eða öllu heldur byrja að grafa. Og hvar annarstaðar en í Entourage: allt í volli, engin vinna og engir peningar, en samt fer hálfur þátturinn í að skvera baðstrandagellur og grilla banana.
Dexter fór líka nokkuð vel af stað. Ekki alveg sami krafturinn í þessum byrjunarþætti einsog fyrri tveimur, en það er eitthvað við þessa þætti sem tengir.
Annar dagurinn í ræktinni í gær. Lappir. Og ég er ekki ónýtur í bakinu, mér líður þvert á móti þrælvel. Hvílíkar ógeðis dásemdir. Við erum hinsvegar að sjá að vinnan er lengri á föstudagskvöldum og við þurfum líklega að sleppa þeim. En þrír dagar í viku eru ágætis byrjun.
Lifum drauminn krakkar.
-b.
Skor í dag, fékk How to be an Artist eftir Campbell fyrir slikk. Hversvegna vill enginn lesa þessar bækur nema ég?
Og í kvöld ætla ég að henda í pítsu, því pítsur eru góðar og það geta margir borðað eina svoleiðis. Eftir að við höfum borðað pítsuna þá kíki ég kannske á vídjó? Ég á ennþá eftir að horfa á Zodiac, direkktors köttið.
Entourage byrjaði nokkuð vel, kannske bara besta leiðin til að grafa strákana uppúr holunni sem endirinn á síðustu þáttaröð var. Eða öllu heldur byrja að grafa. Og hvar annarstaðar en í Entourage: allt í volli, engin vinna og engir peningar, en samt fer hálfur þátturinn í að skvera baðstrandagellur og grilla banana.
Dexter fór líka nokkuð vel af stað. Ekki alveg sami krafturinn í þessum byrjunarþætti einsog fyrri tveimur, en það er eitthvað við þessa þætti sem tengir.
Annar dagurinn í ræktinni í gær. Lappir. Og ég er ekki ónýtur í bakinu, mér líður þvert á móti þrælvel. Hvílíkar ógeðis dásemdir. Við erum hinsvegar að sjá að vinnan er lengri á föstudagskvöldum og við þurfum líklega að sleppa þeim. En þrír dagar í viku eru ágætis byrjun.
Lifum drauminn krakkar.
-b.
09 september 2008
Danskar karamellur og sjór
Mér finnst undarlegt hvað ég er latur við að skrifa. Það hefur ekkert breyst nema bara það. Jæja.
Þessa dagana spyrja allir hvernig sambúðin gangi, ég veit ekki hvort veröldin er að bíða eftir því að sjóði uppúr og allt brenni í átökum og vitleysu. En það er ekkert sem bendir til þess, enn sem komið er. Hún Ingibjörg kom heim frá Danmörku í gær (í annað skiptið síðan við fluttum inn) og færði okkur karamellur frá Bornholm.
Hafsteinn átti afmæli á föstudaginn og fékk okkur í Laugar með sér á laugardeginum, okkur Egil og Bjarka. Ég var að vinna til rúmlega fimm, komst loks af stað klukkan hálfsex en var kallaður tilbaka útaf einhverju helvítis rugli í öryggiskerfinu, bölvaði, keyrði heim og sótti bjór og stuttbuxur, náði strákunum þegar þeir voru að fara að skrá sig inn. Við dembdum í okkur einum bjór og fórum í sturtu, þaðan í gufu. Á dagskránni var semsagt að fara í rúmlega 60gráðu heita gufu í korter og þaðan beint í kar fullt af ísköldum sjó (eða söltu vatni). Helst í kaf. Ég átti ekki von á að ég kæmist lengra en rétt með tærnar oní, en hafði það af.. ég veit ekki í hversu margar sekúndur ég hélt út en náði að minnsta kosti þessum tíu fimmtán sem miðað var við.
Undarleg tilfinning, að halda niðrí í sér andanum og þurfa um leið að halda fyrir nefið vegna þess að líkaminn bregst við kuldanum með því að taka andköf, eða reynir það a.m.k. Þetta gerðum við tvisvar, og fórum svo á barinn við hliðina. Þennan við hliðina á gufunni á ég við. Svo í einhverja aðra gufu, þaðan í boltaleik oní lauginni og á leiðinni uppí búningsklefa eftir leikinn.. já, ég veit ekki alveg hvort ég má segja hvað gerðist en það reddaðist allt og við vorum enn kátir. Víðir hitti okkur í búningsklefanum og við pöntuðum bíl á Vitabar.
Þar hafði Hafsteinn aldrei borðað, en mamma hans var að vinna þar svo við fengum bjór og hambó og svona, fórum svo í karókí á Frakkastíg, þaðan í partí í Samtúni. Áfengið okkar kláraðist og okkur var ekki boðið úr flöskum hússins, eða kannske var ekki tóm til þess vegna þess að við vorum beðnir um að yfirgefa pleisið eftir að Víðir stóð uppá stofuborði og fékk viftuna í hausinn. Við stigum útfyrir og réðum ráðum okkar, Hafsteinn sagðist þurfa að skreppa aftur í húsið og kom svo ekki aftur. Við röltum niður í bæ og ég kvaddi strákana fyrir utan Celtic.
Það tók mig óeðlilega langan tíma að komast heim.
Ég var að vinna á sunnudaginn líka, nett þunnur en aðallega ósofinn. Ég skreið í rúmið einhverntíman á bilinu átta og níu um kvöldið og svaf til ellefu daginn eftir. Eða í gær. Tók mér semsagt frí á mánudegi, fór í skólann og sótti strætókortið mitt, notaði það til að komast uppí Laugar og sækja bílinn minn, dólaði framá kvöld og kíkti svo með Davíð í ræktina í Laugum (enn og aftur). Nú á semsagt að byrja á því aftur. Guði sé lof.
Bamm daramm.
En það er kominn nýr gaur hingað í safnið á móti okkur Finni, og hann tekur aðeins fleiri tíma en Ólafur gerði, þannig að núna er ég bara niðri á fyrstu hæð fimmtudagsmorgna og föstudagskvöld, og fjórðu hverja helgi. Vinnuhlutfallið er þannig komið uppí 80/20 (eða niður í 80/20, eftir því hvernig á er litið).
Hvað annað? Spooks: Code 9 og NewUniversal (eftir Ellis) byrja bæði hrikalega illa, og á nákvæmlega sömu línu einhvernvegin: Einhver hrikalegur heimsviðburður verður til þess að slatti af unglingum verður að hetjum. Hversvegna fara unglingar í heimsenda-poppkúltúr svona mikið í taugarnar á mér? Ég entist a.m.k. ekki út fyrsta þáttinn/heftið. Dexter er að byrja aftur (jei), Entourage er byrjaður aftur (jei?). Ég er með þrjár bækur hérna á borðinu mínu sem mig langar til að lesa eða ætla að lesa: Ultimate X-Men, vol. 1 eftir Mark Millar, sem virðist vera tóm froða; I Shall Destroy All the Civilized Planets! eftir Fletcher Hanks, sem er forvitnileg; og The Strongest Man in the World eftir Louis Cyr og Nicholas Debon, sem ég veit ekkert um.
Mig hálflangar í X-Box bara til að geta spilað Bionic Commando.
Og endurreisn bókmenntavefsins gengur vel.
Mikið er tíminn annars fljótur að líða. Hafiði tekið eftir þessu?
-b.
Þessa dagana spyrja allir hvernig sambúðin gangi, ég veit ekki hvort veröldin er að bíða eftir því að sjóði uppúr og allt brenni í átökum og vitleysu. En það er ekkert sem bendir til þess, enn sem komið er. Hún Ingibjörg kom heim frá Danmörku í gær (í annað skiptið síðan við fluttum inn) og færði okkur karamellur frá Bornholm.
Hafsteinn átti afmæli á föstudaginn og fékk okkur í Laugar með sér á laugardeginum, okkur Egil og Bjarka. Ég var að vinna til rúmlega fimm, komst loks af stað klukkan hálfsex en var kallaður tilbaka útaf einhverju helvítis rugli í öryggiskerfinu, bölvaði, keyrði heim og sótti bjór og stuttbuxur, náði strákunum þegar þeir voru að fara að skrá sig inn. Við dembdum í okkur einum bjór og fórum í sturtu, þaðan í gufu. Á dagskránni var semsagt að fara í rúmlega 60gráðu heita gufu í korter og þaðan beint í kar fullt af ísköldum sjó (eða söltu vatni). Helst í kaf. Ég átti ekki von á að ég kæmist lengra en rétt með tærnar oní, en hafði það af.. ég veit ekki í hversu margar sekúndur ég hélt út en náði að minnsta kosti þessum tíu fimmtán sem miðað var við.
Undarleg tilfinning, að halda niðrí í sér andanum og þurfa um leið að halda fyrir nefið vegna þess að líkaminn bregst við kuldanum með því að taka andköf, eða reynir það a.m.k. Þetta gerðum við tvisvar, og fórum svo á barinn við hliðina. Þennan við hliðina á gufunni á ég við. Svo í einhverja aðra gufu, þaðan í boltaleik oní lauginni og á leiðinni uppí búningsklefa eftir leikinn.. já, ég veit ekki alveg hvort ég má segja hvað gerðist en það reddaðist allt og við vorum enn kátir. Víðir hitti okkur í búningsklefanum og við pöntuðum bíl á Vitabar.
Þar hafði Hafsteinn aldrei borðað, en mamma hans var að vinna þar svo við fengum bjór og hambó og svona, fórum svo í karókí á Frakkastíg, þaðan í partí í Samtúni. Áfengið okkar kláraðist og okkur var ekki boðið úr flöskum hússins, eða kannske var ekki tóm til þess vegna þess að við vorum beðnir um að yfirgefa pleisið eftir að Víðir stóð uppá stofuborði og fékk viftuna í hausinn. Við stigum útfyrir og réðum ráðum okkar, Hafsteinn sagðist þurfa að skreppa aftur í húsið og kom svo ekki aftur. Við röltum niður í bæ og ég kvaddi strákana fyrir utan Celtic.
Það tók mig óeðlilega langan tíma að komast heim.
Ég var að vinna á sunnudaginn líka, nett þunnur en aðallega ósofinn. Ég skreið í rúmið einhverntíman á bilinu átta og níu um kvöldið og svaf til ellefu daginn eftir. Eða í gær. Tók mér semsagt frí á mánudegi, fór í skólann og sótti strætókortið mitt, notaði það til að komast uppí Laugar og sækja bílinn minn, dólaði framá kvöld og kíkti svo með Davíð í ræktina í Laugum (enn og aftur). Nú á semsagt að byrja á því aftur. Guði sé lof.
Bamm daramm.
En það er kominn nýr gaur hingað í safnið á móti okkur Finni, og hann tekur aðeins fleiri tíma en Ólafur gerði, þannig að núna er ég bara niðri á fyrstu hæð fimmtudagsmorgna og föstudagskvöld, og fjórðu hverja helgi. Vinnuhlutfallið er þannig komið uppí 80/20 (eða niður í 80/20, eftir því hvernig á er litið).
Hvað annað? Spooks: Code 9 og NewUniversal (eftir Ellis) byrja bæði hrikalega illa, og á nákvæmlega sömu línu einhvernvegin: Einhver hrikalegur heimsviðburður verður til þess að slatti af unglingum verður að hetjum. Hversvegna fara unglingar í heimsenda-poppkúltúr svona mikið í taugarnar á mér? Ég entist a.m.k. ekki út fyrsta þáttinn/heftið. Dexter er að byrja aftur (jei), Entourage er byrjaður aftur (jei?). Ég er með þrjár bækur hérna á borðinu mínu sem mig langar til að lesa eða ætla að lesa: Ultimate X-Men, vol. 1 eftir Mark Millar, sem virðist vera tóm froða; I Shall Destroy All the Civilized Planets! eftir Fletcher Hanks, sem er forvitnileg; og The Strongest Man in the World eftir Louis Cyr og Nicholas Debon, sem ég veit ekkert um.
Mig hálflangar í X-Box bara til að geta spilað Bionic Commando.
Og endurreisn bókmenntavefsins gengur vel.
Mikið er tíminn annars fljótur að líða. Hafiði tekið eftir þessu?
-b.
17 júlí 2008
You killed my parents!
Maður er alltaf að henda youtube í fólk, en þessi gaur finnst mér tært æði.
Svona í tilefni þess að ég á ekki miða á Nexus forsýningu á The Dark Knight, en áætla að kíkja á hana í næstu viku.
-b.
Svona í tilefni þess að ég á ekki miða á Nexus forsýningu á The Dark Knight, en áætla að kíkja á hana í næstu viku.
-b.
14 júlí 2008
timemachinego
Þetta test tókst sæmilega sko, það bara var ekki réttur myndari í því. Ég get séð svona smámynd þegar ég fletti upp í 'galleríinu' en ekki þegar ég er að velja myndir til að setja inní vef-form. Jæja. Það gengur eitthvað erfiðlega að tengjast gmail hólfinu í gegnum opið þráðlaust net hérna niðrí bæ, en m-blogg formið á vitleysingum virkar hinsvegar fínt. Einhver lokuð port eða hvað veit maður.
Fyrir nú utan það að ég hef engar myndir til að sýna hvorteðer. Nú er rigning, ég vinn og glápi á vídjó. Þessa stundina er ég að vinna, einhverntíman seinna í kvöld verð ég eflaust að glápa á vídjó. Ég fór yfir vinnustundina hjá mér í fyrsta skipti síðan ég fór á Ísafjörð, ég var frá vinnu 2. til 23. júní og þar á eftir í hálfri vinnu eina viku. En nú er Finnur kominn í frí og þá er engin miskunn.
Ekki það, það er óskup rólegt niðrí á fyrstu hæð, jafnvel þótt það sé helgi á kalendarnum. Ég las tvær myndasögur og inní þriðju. Secret Invasion: The Infiltration, bara svona til að sjá hvað væri í gangi. Þetta er kannske fínt dót en einsog allt þetta krossóver maxi-kræsis ívent dæmi þá er meira gaman af því ef allar þessar persónur skipta mann einhverju máli. The Umbrella Academy: Apocalypse Suite er hinsvegar algert æði. Temmilega klikkuð fjölskyldu/ofurhetju(?)-saga, kreisí hugmyndir en hógvær skrif. Og Fables: The Good Prince. Þetta er eitt af því sem ég verð að lesa um leið og ég kemst í það en hef þannig séð enga löngun til að lesa aftur. Spennandi og skemmtileg saga, hæfur teiknari, litari bla bla bla en þannig séð ekkert úmf. Að minnsta kosti fá úmf með löngu millibili.
Ég er samt bara rétt hálfnaður með hana. Sjáum til.
E.t.v. fer það ennþá dálítið í taugarnar á mér að í síðustu bók, númer 9, var Fabletown-flóttafólkinu blátt áfram líkt við Ísrael, og Illa heimsveldinu, sem rak þau úr söguveröldinni, stillt upp sem Palestínu. Þarna finnst manni höfundurinn vera farinn að flækjast fyrir.
...
Það var dulítil umræða í gangi á geoffklock um X-Files, stóru söguna versus stöku þættina, og ég hlaut að vera sammála þeim sem tók til máls, að þeir stöku væru betri en meta-sagan. Eða að minnsta kosti að það væru þeir sem sætu frekar eftir, þegar þættirnir væru frá gengnir. Kannske sérstaklega vegna þess að meta-sögunni fipaðist flugið allsvakalega í síðustu tveimur þremur þáttaröðunum. Í framhjáhlaupi tók ég The Unnatural fram sem dæmi um sérstaklega slæman stakan þátt -- því þeir eru jú fjölmargir, jafnvel nokkru fleiri en þeir sérstaklega góðu.
En viti menn, fólk fílar hann. Ég rausaði eitthvað um að þátturinn væri ein stór klisja sem talaði niður til áhorfenda og ýjaði að því að hann væri rasískur, mótmælandi hélt fram að þátturinn vísaði til einfaldari, gömludaga sæ-fæ á borð við Twilight Zone. En líklega er málið bara að þetta eru kanar sem fíla hafnabolta og ég ekki. Ekki það að umræðan sé dauð og ómerk eða að punktar hvors um sig séu ekki á rökum reistir, en kannske skipta þeir ekki jafn miklu máli og einhver svona beisikk uppeldisgrunnur.
Hvernig gæti hugsandi fólk annars litið framhjá því hversu illa þátturinn er skrifaður?
Segi ég.
...
Já og svo sá ég Wall-E í gær. Hún er barasta fín. Það var sérstaklega gaman að hafa ekkert séð úr henni eða lesið um hana, og vita þessvegna ekkert um á hvaða leið myndin var. Og fyrri hlutinn var endalaust skemmtilegri en sá síðari, en ég er jú svona yfirleitt hallur undir dystópíur frekar en hetjusögur.
Vinni vinn.
-b.
Fyrir nú utan það að ég hef engar myndir til að sýna hvorteðer. Nú er rigning, ég vinn og glápi á vídjó. Þessa stundina er ég að vinna, einhverntíman seinna í kvöld verð ég eflaust að glápa á vídjó. Ég fór yfir vinnustundina hjá mér í fyrsta skipti síðan ég fór á Ísafjörð, ég var frá vinnu 2. til 23. júní og þar á eftir í hálfri vinnu eina viku. En nú er Finnur kominn í frí og þá er engin miskunn.
Ekki það, það er óskup rólegt niðrí á fyrstu hæð, jafnvel þótt það sé helgi á kalendarnum. Ég las tvær myndasögur og inní þriðju. Secret Invasion: The Infiltration, bara svona til að sjá hvað væri í gangi. Þetta er kannske fínt dót en einsog allt þetta krossóver maxi-kræsis ívent dæmi þá er meira gaman af því ef allar þessar persónur skipta mann einhverju máli. The Umbrella Academy: Apocalypse Suite er hinsvegar algert æði. Temmilega klikkuð fjölskyldu/ofurhetju(?)-saga, kreisí hugmyndir en hógvær skrif. Og Fables: The Good Prince. Þetta er eitt af því sem ég verð að lesa um leið og ég kemst í það en hef þannig séð enga löngun til að lesa aftur. Spennandi og skemmtileg saga, hæfur teiknari, litari bla bla bla en þannig séð ekkert úmf. Að minnsta kosti fá úmf með löngu millibili.
Ég er samt bara rétt hálfnaður með hana. Sjáum til.
E.t.v. fer það ennþá dálítið í taugarnar á mér að í síðustu bók, númer 9, var Fabletown-flóttafólkinu blátt áfram líkt við Ísrael, og Illa heimsveldinu, sem rak þau úr söguveröldinni, stillt upp sem Palestínu. Þarna finnst manni höfundurinn vera farinn að flækjast fyrir.
...
Það var dulítil umræða í gangi á geoffklock um X-Files, stóru söguna versus stöku þættina, og ég hlaut að vera sammála þeim sem tók til máls, að þeir stöku væru betri en meta-sagan. Eða að minnsta kosti að það væru þeir sem sætu frekar eftir, þegar þættirnir væru frá gengnir. Kannske sérstaklega vegna þess að meta-sögunni fipaðist flugið allsvakalega í síðustu tveimur þremur þáttaröðunum. Í framhjáhlaupi tók ég The Unnatural fram sem dæmi um sérstaklega slæman stakan þátt -- því þeir eru jú fjölmargir, jafnvel nokkru fleiri en þeir sérstaklega góðu.
En viti menn, fólk fílar hann. Ég rausaði eitthvað um að þátturinn væri ein stór klisja sem talaði niður til áhorfenda og ýjaði að því að hann væri rasískur, mótmælandi hélt fram að þátturinn vísaði til einfaldari, gömludaga sæ-fæ á borð við Twilight Zone. En líklega er málið bara að þetta eru kanar sem fíla hafnabolta og ég ekki. Ekki það að umræðan sé dauð og ómerk eða að punktar hvors um sig séu ekki á rökum reistir, en kannske skipta þeir ekki jafn miklu máli og einhver svona beisikk uppeldisgrunnur.
Hvernig gæti hugsandi fólk annars litið framhjá því hversu illa þátturinn er skrifaður?
Segi ég.
...
Já og svo sá ég Wall-E í gær. Hún er barasta fín. Það var sérstaklega gaman að hafa ekkert séð úr henni eða lesið um hana, og vita þessvegna ekkert um á hvaða leið myndin var. Og fyrri hlutinn var endalaust skemmtilegri en sá síðari, en ég er jú svona yfirleitt hallur undir dystópíur frekar en hetjusögur.
Vinni vinn.
-b.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)