Það var óskup erfitt að gera mér til geðs á þessari Airwaves hátíð. Half Tiger var eina bandið sem ég minnist þess að hafi gert eitthvað af viti uppá sviði, og þó voru þau alls ekki að sprengja huga minn. Þetta orsakaðist að hluta til af því, hugsa ég, að við vorum yfirleitt dálítið seint á ferðinni og gátum ekki hugsað okkur að bíða í endalausum röðum.
Á föstudaginn: Röðin inná Tunglið náði á einum tímapunkti að dyrum Grillhússins, og hreyfðist samasem ekki neitt.
Á laugardaginn: Röðin inná Listasafnið á meðan Boys in a Band voru að spila náði út Hafnarhúsið, yfir götuna og að Tollstjórahúsinu.
Bönd sem ég sá en gerðu samasem ekkert fyrir mig: Space Vestite, <3 Svanhvít, For a Minor Reflection, Florence & the Machine, Fuck buttons, FM Belfast, Retro Stefsson, Pnau, Crystal Castles og Yelle. Þá á ég ekki við að mér hafi dauðleiðst allan tímann en það var ekkert við tónlistina eða performansinn sem fékk mig til að vilja hlusta á þau aftur.
Ég hugsa að það hafi heldur ekki bætt úr skák að Tunglið og Organ eru báðir afspyrnulélegir tónleikastaðir, á Tunglinu var fólki hrúgað inn svo það stóð maður við mann, og bjórinn var allstaðar bjánalega dýr.
Og þetta er erfitt maður. Ég var uppgefinn á sunnudaginn, svaf helling um nóttina en vaknaði þreyttur. Ég er góður í dag. Rækt á eftir.. ég er marinn á vinstri ökkla og sköflungi eftir að hafa dottið niður tröppur í Baðhúsinu, sár á vinstri fæti eftir að hafa gengið í alltof litlum skóm laugardagsnóttina - ég gleymdi skónum mínum í TBR. Og ég er dálítið óvirkur enn í hægri úlfliðnum eftir.. vitleysu. Harðsperrur útum allt eftir badmintonið og maxxsið í ræktinni þar á eftir.
En nú er vinna næstu helgi og yndisleg rólegheit. Ég er að hugsa um að taka mér frí mánudaginn eftir og baka pönnukökur.
-b.
Sýnir færslur með efnisorðinu fyllerí. Sýna allar færslur
Sýnir færslur með efnisorðinu fyllerí. Sýna allar færslur
20 október 2008
09 september 2008
Danskar karamellur og sjór
Mér finnst undarlegt hvað ég er latur við að skrifa. Það hefur ekkert breyst nema bara það. Jæja.
Þessa dagana spyrja allir hvernig sambúðin gangi, ég veit ekki hvort veröldin er að bíða eftir því að sjóði uppúr og allt brenni í átökum og vitleysu. En það er ekkert sem bendir til þess, enn sem komið er. Hún Ingibjörg kom heim frá Danmörku í gær (í annað skiptið síðan við fluttum inn) og færði okkur karamellur frá Bornholm.
Hafsteinn átti afmæli á föstudaginn og fékk okkur í Laugar með sér á laugardeginum, okkur Egil og Bjarka. Ég var að vinna til rúmlega fimm, komst loks af stað klukkan hálfsex en var kallaður tilbaka útaf einhverju helvítis rugli í öryggiskerfinu, bölvaði, keyrði heim og sótti bjór og stuttbuxur, náði strákunum þegar þeir voru að fara að skrá sig inn. Við dembdum í okkur einum bjór og fórum í sturtu, þaðan í gufu. Á dagskránni var semsagt að fara í rúmlega 60gráðu heita gufu í korter og þaðan beint í kar fullt af ísköldum sjó (eða söltu vatni). Helst í kaf. Ég átti ekki von á að ég kæmist lengra en rétt með tærnar oní, en hafði það af.. ég veit ekki í hversu margar sekúndur ég hélt út en náði að minnsta kosti þessum tíu fimmtán sem miðað var við.
Undarleg tilfinning, að halda niðrí í sér andanum og þurfa um leið að halda fyrir nefið vegna þess að líkaminn bregst við kuldanum með því að taka andköf, eða reynir það a.m.k. Þetta gerðum við tvisvar, og fórum svo á barinn við hliðina. Þennan við hliðina á gufunni á ég við. Svo í einhverja aðra gufu, þaðan í boltaleik oní lauginni og á leiðinni uppí búningsklefa eftir leikinn.. já, ég veit ekki alveg hvort ég má segja hvað gerðist en það reddaðist allt og við vorum enn kátir. Víðir hitti okkur í búningsklefanum og við pöntuðum bíl á Vitabar.
Þar hafði Hafsteinn aldrei borðað, en mamma hans var að vinna þar svo við fengum bjór og hambó og svona, fórum svo í karókí á Frakkastíg, þaðan í partí í Samtúni. Áfengið okkar kláraðist og okkur var ekki boðið úr flöskum hússins, eða kannske var ekki tóm til þess vegna þess að við vorum beðnir um að yfirgefa pleisið eftir að Víðir stóð uppá stofuborði og fékk viftuna í hausinn. Við stigum útfyrir og réðum ráðum okkar, Hafsteinn sagðist þurfa að skreppa aftur í húsið og kom svo ekki aftur. Við röltum niður í bæ og ég kvaddi strákana fyrir utan Celtic.
Það tók mig óeðlilega langan tíma að komast heim.
Ég var að vinna á sunnudaginn líka, nett þunnur en aðallega ósofinn. Ég skreið í rúmið einhverntíman á bilinu átta og níu um kvöldið og svaf til ellefu daginn eftir. Eða í gær. Tók mér semsagt frí á mánudegi, fór í skólann og sótti strætókortið mitt, notaði það til að komast uppí Laugar og sækja bílinn minn, dólaði framá kvöld og kíkti svo með Davíð í ræktina í Laugum (enn og aftur). Nú á semsagt að byrja á því aftur. Guði sé lof.
Bamm daramm.
En það er kominn nýr gaur hingað í safnið á móti okkur Finni, og hann tekur aðeins fleiri tíma en Ólafur gerði, þannig að núna er ég bara niðri á fyrstu hæð fimmtudagsmorgna og föstudagskvöld, og fjórðu hverja helgi. Vinnuhlutfallið er þannig komið uppí 80/20 (eða niður í 80/20, eftir því hvernig á er litið).
Hvað annað? Spooks: Code 9 og NewUniversal (eftir Ellis) byrja bæði hrikalega illa, og á nákvæmlega sömu línu einhvernvegin: Einhver hrikalegur heimsviðburður verður til þess að slatti af unglingum verður að hetjum. Hversvegna fara unglingar í heimsenda-poppkúltúr svona mikið í taugarnar á mér? Ég entist a.m.k. ekki út fyrsta þáttinn/heftið. Dexter er að byrja aftur (jei), Entourage er byrjaður aftur (jei?). Ég er með þrjár bækur hérna á borðinu mínu sem mig langar til að lesa eða ætla að lesa: Ultimate X-Men, vol. 1 eftir Mark Millar, sem virðist vera tóm froða; I Shall Destroy All the Civilized Planets! eftir Fletcher Hanks, sem er forvitnileg; og The Strongest Man in the World eftir Louis Cyr og Nicholas Debon, sem ég veit ekkert um.
Mig hálflangar í X-Box bara til að geta spilað Bionic Commando.
Og endurreisn bókmenntavefsins gengur vel.
Mikið er tíminn annars fljótur að líða. Hafiði tekið eftir þessu?
-b.
Þessa dagana spyrja allir hvernig sambúðin gangi, ég veit ekki hvort veröldin er að bíða eftir því að sjóði uppúr og allt brenni í átökum og vitleysu. En það er ekkert sem bendir til þess, enn sem komið er. Hún Ingibjörg kom heim frá Danmörku í gær (í annað skiptið síðan við fluttum inn) og færði okkur karamellur frá Bornholm.
Hafsteinn átti afmæli á föstudaginn og fékk okkur í Laugar með sér á laugardeginum, okkur Egil og Bjarka. Ég var að vinna til rúmlega fimm, komst loks af stað klukkan hálfsex en var kallaður tilbaka útaf einhverju helvítis rugli í öryggiskerfinu, bölvaði, keyrði heim og sótti bjór og stuttbuxur, náði strákunum þegar þeir voru að fara að skrá sig inn. Við dembdum í okkur einum bjór og fórum í sturtu, þaðan í gufu. Á dagskránni var semsagt að fara í rúmlega 60gráðu heita gufu í korter og þaðan beint í kar fullt af ísköldum sjó (eða söltu vatni). Helst í kaf. Ég átti ekki von á að ég kæmist lengra en rétt með tærnar oní, en hafði það af.. ég veit ekki í hversu margar sekúndur ég hélt út en náði að minnsta kosti þessum tíu fimmtán sem miðað var við.
Undarleg tilfinning, að halda niðrí í sér andanum og þurfa um leið að halda fyrir nefið vegna þess að líkaminn bregst við kuldanum með því að taka andköf, eða reynir það a.m.k. Þetta gerðum við tvisvar, og fórum svo á barinn við hliðina. Þennan við hliðina á gufunni á ég við. Svo í einhverja aðra gufu, þaðan í boltaleik oní lauginni og á leiðinni uppí búningsklefa eftir leikinn.. já, ég veit ekki alveg hvort ég má segja hvað gerðist en það reddaðist allt og við vorum enn kátir. Víðir hitti okkur í búningsklefanum og við pöntuðum bíl á Vitabar.
Þar hafði Hafsteinn aldrei borðað, en mamma hans var að vinna þar svo við fengum bjór og hambó og svona, fórum svo í karókí á Frakkastíg, þaðan í partí í Samtúni. Áfengið okkar kláraðist og okkur var ekki boðið úr flöskum hússins, eða kannske var ekki tóm til þess vegna þess að við vorum beðnir um að yfirgefa pleisið eftir að Víðir stóð uppá stofuborði og fékk viftuna í hausinn. Við stigum útfyrir og réðum ráðum okkar, Hafsteinn sagðist þurfa að skreppa aftur í húsið og kom svo ekki aftur. Við röltum niður í bæ og ég kvaddi strákana fyrir utan Celtic.
Það tók mig óeðlilega langan tíma að komast heim.
Ég var að vinna á sunnudaginn líka, nett þunnur en aðallega ósofinn. Ég skreið í rúmið einhverntíman á bilinu átta og níu um kvöldið og svaf til ellefu daginn eftir. Eða í gær. Tók mér semsagt frí á mánudegi, fór í skólann og sótti strætókortið mitt, notaði það til að komast uppí Laugar og sækja bílinn minn, dólaði framá kvöld og kíkti svo með Davíð í ræktina í Laugum (enn og aftur). Nú á semsagt að byrja á því aftur. Guði sé lof.
Bamm daramm.
En það er kominn nýr gaur hingað í safnið á móti okkur Finni, og hann tekur aðeins fleiri tíma en Ólafur gerði, þannig að núna er ég bara niðri á fyrstu hæð fimmtudagsmorgna og föstudagskvöld, og fjórðu hverja helgi. Vinnuhlutfallið er þannig komið uppí 80/20 (eða niður í 80/20, eftir því hvernig á er litið).
Hvað annað? Spooks: Code 9 og NewUniversal (eftir Ellis) byrja bæði hrikalega illa, og á nákvæmlega sömu línu einhvernvegin: Einhver hrikalegur heimsviðburður verður til þess að slatti af unglingum verður að hetjum. Hversvegna fara unglingar í heimsenda-poppkúltúr svona mikið í taugarnar á mér? Ég entist a.m.k. ekki út fyrsta þáttinn/heftið. Dexter er að byrja aftur (jei), Entourage er byrjaður aftur (jei?). Ég er með þrjár bækur hérna á borðinu mínu sem mig langar til að lesa eða ætla að lesa: Ultimate X-Men, vol. 1 eftir Mark Millar, sem virðist vera tóm froða; I Shall Destroy All the Civilized Planets! eftir Fletcher Hanks, sem er forvitnileg; og The Strongest Man in the World eftir Louis Cyr og Nicholas Debon, sem ég veit ekkert um.
Mig hálflangar í X-Box bara til að geta spilað Bionic Commando.
Og endurreisn bókmenntavefsins gengur vel.
Mikið er tíminn annars fljótur að líða. Hafiði tekið eftir þessu?
-b.
12 febrúar 2008
Terpentína 2008 - týndu upptökurnar
Nú geta neytendur alnetsins loksins lifað sig inní bústaðarferðina síðustu, með því að hlusta á týndu upptökurnar sem ég fann á sama stað og ég setti þær þegar ég kom heim úr bústaðarferðinni. Alls tók ég upp rúmlega fimm klukkustundir (líklega nær sex), en þar af voru fjórar eintómar hrotur og myrkur þegar ég gleymdi tækinu í gangi og sofnaði uppá lofti á föstudagsnótt. Ég klippti út svoleiðis vitleysu, sem og allt tal um lauslátar stelpur, ólöglegt athæfi og húmor sem gæti brennt mannorð okkar niður fyrir núllpunkt.
Byrjunin (4:40, tæp 4mb)
Björn opnar - Egill kveður - Davíð telur sig hljóma asnalega, og segir sögu - Víðir ræðir eiturlyf og ferðin er nefnd.
Kynning (3:15, 3mb)
Davíð skiptir um tónlist - Björn segir fimmaurabrandara - menn kynna sig og sitt
Menn vilja vita osfrv. (2:01, tæp 2mb)
Rætt um rokkballöður - upprifjun á lagi sem gerði allt brjálað í Skaftahlíðinni - þögn til að gefa til kynna týndan tíma í bústað - tilfinningar sem brutust fram þegar áðurnefnt lag heyrðist óvænt í útvarpinu á leiðinni heim
Lagið tekið (3:53, tæp 4mb)
Let us die young or let us live forever - öllum líður vel og færðin er of góð fyrir suma - strákarnir taka lagið - var þetta ekki bústaðurinn eða?
Lagið tekið aftur (6:44, rúm 6mb)
Enn taka strákarnir lagið - það vilja allir bara lifa að eilífu, grátandi í fjólublárri rigningu - færðin þyngist - hvar er þessi bústaður maður? - Davíð lýkur laginu með stæl
Gamansögur (3:49, tæp 4mb)
Egill les úr Íslenzkri fyndni - menn gantast sín á milli um höfuð og kynfæri
Hlutaðeigandi láta mig náttúrulega bara vita ef þeir vilja láta fjarlægja eitt eða annað.. annars held ég, einsog ég kom inná áðan, að ég hafi fjarlægt allt sem gæti orsakað hjónaskilnað, útskúfun og dauða.
-b.
Byrjunin (4:40, tæp 4mb)
Björn opnar - Egill kveður - Davíð telur sig hljóma asnalega, og segir sögu - Víðir ræðir eiturlyf og ferðin er nefnd.
Kynning (3:15, 3mb)
Davíð skiptir um tónlist - Björn segir fimmaurabrandara - menn kynna sig og sitt
Menn vilja vita osfrv. (2:01, tæp 2mb)
Rætt um rokkballöður - upprifjun á lagi sem gerði allt brjálað í Skaftahlíðinni - þögn til að gefa til kynna týndan tíma í bústað - tilfinningar sem brutust fram þegar áðurnefnt lag heyrðist óvænt í útvarpinu á leiðinni heim
Lagið tekið (3:53, tæp 4mb)
Let us die young or let us live forever - öllum líður vel og færðin er of góð fyrir suma - strákarnir taka lagið - var þetta ekki bústaðurinn eða?
Lagið tekið aftur (6:44, rúm 6mb)
Enn taka strákarnir lagið - það vilja allir bara lifa að eilífu, grátandi í fjólublárri rigningu - færðin þyngist - hvar er þessi bústaður maður? - Davíð lýkur laginu með stæl
Gamansögur (3:49, tæp 4mb)
Egill les úr Íslenzkri fyndni - menn gantast sín á milli um höfuð og kynfæri
Hlutaðeigandi láta mig náttúrulega bara vita ef þeir vilja láta fjarlægja eitt eða annað.. annars held ég, einsog ég kom inná áðan, að ég hafi fjarlægt allt sem gæti orsakað hjónaskilnað, útskúfun og dauða.
-b.
29 janúar 2008
Frekar af bústaðarferð
Nei heyrðu annars. Það var ekki terpentína sem við drukkum á föstudeginum, það var bjór. Ferðin heldur samt nafninu. Og nú skal hún skrásett nánar:
Þegar ég kom heim úr vinnunni sat Víðir á stól fyrir framan dyrnar og beið eftir mér. Ég opnaði hurðina og hann sagði komum af stað. Hann var spenntur. Hei ég var það líka. En ég þurfti aðeins að græja mig, og Davíð yrði ekki búinn í vinnunni alveg strax. Þetta er svona: til að eiga efni á afslappelsi í sumarbústað þá þarf maður að vinna framá myrkur aðra daga. Og plánetan snýst.
Við gerðum okkur tilbúna og hentum þessum örfáu ferðapokum okkar í skottið á bílnum hans Víðis. Við sóttum Egil í verkstæðið hans og héldum til Davíðs. Þar sat Ari og vildi sýna okkur Guitar Hero-kúnstir sínar, sem voru þó nokkrar. Davíð lenti vígreifur og við sögðum komum af stað. Ég skrifa ekkert um það að lykillinn að bústaðnum skyldi ekki finnast undireins.
Stopp í tíu ellefu, stopp á enn einum og svo engin stopp fyrren á Grímsstöðum. Ég dró upp diktafóninn og skrásetti upphaf ferðarinnar, menn sögðu gamansögur og kölluðu hvor annan skrautlegum nöfnum, einsog vera ber. Víðir keyrði og ég fyllti úlpuvasann minn af pistasíuskeljum úr tíu ellefu. Ferðin gekk vel, fjöllin voru ekki of grimm með vindunum sínum og hrákum af skafrenningi yfir veginn okkar. Það kostar 900kall í göngin, og hefðum við verið á Fear and Loathing-ferðalagi með öllu tilheyrandi hefðum við örugglega ekki séð eftir tæpum þúsundkalli til að draga leðurblökuslektið inní hellinn aftur. En það kemur sjálfri ferðinni ekki svo mikið við.
Þegar við komum uppúr Borgarnesi og inná afleggjarann að bústaðnum fór að setja í veðrið. Vegurinn var temmilega þungur - við hefðum fráleitt komist þetta á fólksbíl - og á tímabili var snjókoman svo mikil að við rétt sáum glitta í næstu stiku, renndum eftir djúpum hjólförum í slóðanum og leituðum að Grímsstaðarljósastaurnum í myrkrinu. Við höfðum enn ekki komið auga á hann þegar við keyrðum framá sumarbústað og vorum þá komnir of langt. Við snerum við. Nú sat Davíð framí og vísaði sem best hann gat í gegnum fannfergið, við komumst uppað Grímsstöðum og þóttumst sjá hvar vegurinn að bústaðnum kæmi handan við trukkinn framundan, Víðir gaf í og festi bílinn í skafli svo hann sat á maganum.
Við Davíð gripum nokkra poka og lögðum af stað niðrí bústað að sækja skóflur. Vindurinn var í bakið en snjórinn náði okkur sumstaðar uppí mitti. (Ja, hann náði mér sumstaðar uppí mitti.) Og við vorum ekki beint klæddir fyrir svona ævintýri, í gallabuxum og úlpum og þótt ég hefði húfu og vettlinga þá öfundaði ég Davíð af treflinum hans. Ferðin tók svona rúmar tuttugu mínútur, það sem annars hefði tekið rúmar fimm. Og þegar við komum uppí bústað þá var bara ein skófla á svæðinu. En við komum pokunum fyrir, kveiktum uppí því sem hægt var að kveikja uppí og lögðum af stað tilbaka. Egill og Víðir höfðu grafið þónokkuð undan bílnum og eftir dálítinn mokstur í viðbót náðum við að losa hann. Víðir lagði á grynnri snjó, við hlóðum restinni af draslinu á okkur, röðuðum bjórnum á snjóþotu og lögðum af stað aftur. Þessi önnur ferð að bústaðnum var talsvert svipuð þeirri fyrri. Ferðin heiman frá Davíð hafði þá tekið rúma þrjá tíma, líklega nær fjórum.
Það sem var svo hrikalegt við að koma að bústaðnum í fyrri ferðinni var að vita að við þyrftum að fara þaðan aftur. Þessvegna stoppuðum við stutt og ég vildi ómögulega hvíla mig og hlýja í bílnum þegar við komum með skófluna, vegna þess að ég myndi þurfa að dýfa mér oní snjóinn aftur hvorteðvar. Að koma í bústaðinn í annað sinn, hinsvegar, vitandi það að ég myndi ekki þurfa að stíga útfyrir dyrnar aftur fyrren á sunnudaginn, var ein góð tilfinning.
Þegar við lentum í fyrra skiptið uppgötvaði ég það að diktafónninn hafði verið í gangi alla leiðina frá því þegar við snerum við, og ég hafði þá fest festinguna og fyrra bröltið uppí bústað á band. Tækið var hinsvegar vafið í sokk og geymt í peysuvasa innanundir úlpu, svo það er líklega ekki margt að heyra..
Og ég get ekki sagt frá fleiru, vegna þess að á leiðinni heim var gert samkomulag um að við myndum ekki greina frá því sem gerðist í bústaðnum. Þessu lýkur þessvegna við þröskuldinn. Nattsj.
-b.
Þegar ég kom heim úr vinnunni sat Víðir á stól fyrir framan dyrnar og beið eftir mér. Ég opnaði hurðina og hann sagði komum af stað. Hann var spenntur. Hei ég var það líka. En ég þurfti aðeins að græja mig, og Davíð yrði ekki búinn í vinnunni alveg strax. Þetta er svona: til að eiga efni á afslappelsi í sumarbústað þá þarf maður að vinna framá myrkur aðra daga. Og plánetan snýst.
Við gerðum okkur tilbúna og hentum þessum örfáu ferðapokum okkar í skottið á bílnum hans Víðis. Við sóttum Egil í verkstæðið hans og héldum til Davíðs. Þar sat Ari og vildi sýna okkur Guitar Hero-kúnstir sínar, sem voru þó nokkrar. Davíð lenti vígreifur og við sögðum komum af stað. Ég skrifa ekkert um það að lykillinn að bústaðnum skyldi ekki finnast undireins.
Stopp í tíu ellefu, stopp á enn einum og svo engin stopp fyrren á Grímsstöðum. Ég dró upp diktafóninn og skrásetti upphaf ferðarinnar, menn sögðu gamansögur og kölluðu hvor annan skrautlegum nöfnum, einsog vera ber. Víðir keyrði og ég fyllti úlpuvasann minn af pistasíuskeljum úr tíu ellefu. Ferðin gekk vel, fjöllin voru ekki of grimm með vindunum sínum og hrákum af skafrenningi yfir veginn okkar. Það kostar 900kall í göngin, og hefðum við verið á Fear and Loathing-ferðalagi með öllu tilheyrandi hefðum við örugglega ekki séð eftir tæpum þúsundkalli til að draga leðurblökuslektið inní hellinn aftur. En það kemur sjálfri ferðinni ekki svo mikið við.
Þegar við komum uppúr Borgarnesi og inná afleggjarann að bústaðnum fór að setja í veðrið. Vegurinn var temmilega þungur - við hefðum fráleitt komist þetta á fólksbíl - og á tímabili var snjókoman svo mikil að við rétt sáum glitta í næstu stiku, renndum eftir djúpum hjólförum í slóðanum og leituðum að Grímsstaðarljósastaurnum í myrkrinu. Við höfðum enn ekki komið auga á hann þegar við keyrðum framá sumarbústað og vorum þá komnir of langt. Við snerum við. Nú sat Davíð framí og vísaði sem best hann gat í gegnum fannfergið, við komumst uppað Grímsstöðum og þóttumst sjá hvar vegurinn að bústaðnum kæmi handan við trukkinn framundan, Víðir gaf í og festi bílinn í skafli svo hann sat á maganum.
Við Davíð gripum nokkra poka og lögðum af stað niðrí bústað að sækja skóflur. Vindurinn var í bakið en snjórinn náði okkur sumstaðar uppí mitti. (Ja, hann náði mér sumstaðar uppí mitti.) Og við vorum ekki beint klæddir fyrir svona ævintýri, í gallabuxum og úlpum og þótt ég hefði húfu og vettlinga þá öfundaði ég Davíð af treflinum hans. Ferðin tók svona rúmar tuttugu mínútur, það sem annars hefði tekið rúmar fimm. Og þegar við komum uppí bústað þá var bara ein skófla á svæðinu. En við komum pokunum fyrir, kveiktum uppí því sem hægt var að kveikja uppí og lögðum af stað tilbaka. Egill og Víðir höfðu grafið þónokkuð undan bílnum og eftir dálítinn mokstur í viðbót náðum við að losa hann. Víðir lagði á grynnri snjó, við hlóðum restinni af draslinu á okkur, röðuðum bjórnum á snjóþotu og lögðum af stað aftur. Þessi önnur ferð að bústaðnum var talsvert svipuð þeirri fyrri. Ferðin heiman frá Davíð hafði þá tekið rúma þrjá tíma, líklega nær fjórum.
Það sem var svo hrikalegt við að koma að bústaðnum í fyrri ferðinni var að vita að við þyrftum að fara þaðan aftur. Þessvegna stoppuðum við stutt og ég vildi ómögulega hvíla mig og hlýja í bílnum þegar við komum með skófluna, vegna þess að ég myndi þurfa að dýfa mér oní snjóinn aftur hvorteðvar. Að koma í bústaðinn í annað sinn, hinsvegar, vitandi það að ég myndi ekki þurfa að stíga útfyrir dyrnar aftur fyrren á sunnudaginn, var ein góð tilfinning.
Þegar við lentum í fyrra skiptið uppgötvaði ég það að diktafónninn hafði verið í gangi alla leiðina frá því þegar við snerum við, og ég hafði þá fest festinguna og fyrra bröltið uppí bústað á band. Tækið var hinsvegar vafið í sokk og geymt í peysuvasa innanundir úlpu, svo það er líklega ekki margt að heyra..
Og ég get ekki sagt frá fleiru, vegna þess að á leiðinni heim var gert samkomulag um að við myndum ekki greina frá því sem gerðist í bústaðnum. Þessu lýkur þessvegna við þröskuldinn. Nattsj.
-b.
28 janúar 2008
,,I've got to take a little time.."
Helgin fékk nafnið Terpentína 2008. Bæði vegna þess að terpentína er góð til allra hluta og vegna þess að við drukkum helling af henni á föstudeginum. En ef þið viljið vita hvernig helgin var, án þess að leggjast útí heilmikinn lestur og myndaflettingar, þá skulið þið kveikja eld í hjarta ykkar og syngja eftirfarandi eins hátt og þið getið:
I wanna know what love is!
I want you to show me
I wanna feel what love is!
I know you can show me
Og þar hafiði það.
-b.
I wanna know what love is!
I want you to show me
I wanna feel what love is!
I know you can show me
Og þar hafiði það.
-b.
10 janúar 2008
we're so pretty
Þegar Víðir stígur útúr herberginu sínu á sunnudagseftirmiðdegi (eða komið inní aðfaranótt mánudags) þá skelfur hann gjarnan einsog hrísla í roki. Við höfum að sjálfsögðu gert hefð úr þessu einsog öðru, við spyrjum ,,ertu með skjálftann?" eða ,,varstu á Celtic?"
((Útúrdúr: það hefur komið uppúr kafinu að Víðir lendir inná Celtic á aðfaranótt sunnudags sama hvað hann er að gera og sama hvar hann er staddur. Nú er hann orðinn smeykur við að kaupa sér far til útlanda af ótta við að hann birtist einfaldlega á Celtic Cross klukkan hálfsex að staðartíma, og skilji farangur og ferðafélaga eftir í reiðileysi.))
Það er ekkert eðlilegra en það að gera grín að taugadauða og lifrarbilun. Og nú man ég ekki hver tilgangurinn með þessum skrifum var. Ætlaði ég ekki að leiða að einhverju? Þynnka og skjálfti, í þynnku er gott að sofa.. tja, það er nú ekki það sem ég ætlaði að rausa um, en kannske er það hægt samt.
Ég hef sofið vel og mikið síðan það sljákkaði í pestinni. Síðan á nýja árinu gat ég ósköp lítið sofið, ég var alltaf hóstandi og eitthvað vesen.. ef ég náði að festa svefn dreymdi mig tóma vitleysu svo ég var dauðþreyttur þegar ég vaknaði. En í gær svaf ég frá níu til að verða átta í morgun, og daginn þar áður var ég vakandi í níu, tíu tíma. Þetta er nauðsynlegt svo maður komist aftur á lappirnar. Sei sei.
Og ég er aftur kominn í vinnuna en það eru engar myndasögur hérna fyrir mig. Ég byrjaði á Ósýnilegum glæpum, sem er eftir einhvern gaur. Spánverja? Katalóna? Hermann Stefánsson þýddi a.m.k. Hún er fljótlesin en ekkert sérstaklega spennó, enn sem komið er. Ég er að vaða í gegnum Dexter in the Dark, klára hana kannske á leiðinni heim á eftir. Og ég er aðeins kominn inní Dermaphoria. En mig langar í myndasögur! Fjandinn.
Ah já. Nú man ég. Tölvan mín er í viðgerð. Ég er farinn að finna til fráhvarfseinkenna. Hvað geri ég þegar tölvan mín er í viðgerð? Sef mikið, jú. Fer til tannlæknis, ég er að fara austur til þess á eftir. Og hvað? Ég get ímyndað mér að ég vakni á sunnudagsmorgun, skjálfandi af tölvuleysi. Víðir kemur inní stofu skjálfandi og ég skelf með honum, við skjálfum af sitthvorum kvillanum en þó í hálfum takti.
Þetta er yrkisefni, blautur og ilmandi akur fyrir ljóðskáld hvarvetna.
Skjálf djöfuls skjálfti
tölvuleysi og þynnka
brr skjálf skjálf brr sjálf
Sko ég setti ekki k í síðasta skjálfið, svo núna er ljóðið um sjálfsmynd og hvað við þurfum að hafa inní okkur og í kringum okkur til að viðhalda ídentíteti. (Er þetta ekki miklu þægilegra, að hafa svona merkingarlykil strax á eftir ljóðunum? Monní monní.)
-b.
((Útúrdúr: það hefur komið uppúr kafinu að Víðir lendir inná Celtic á aðfaranótt sunnudags sama hvað hann er að gera og sama hvar hann er staddur. Nú er hann orðinn smeykur við að kaupa sér far til útlanda af ótta við að hann birtist einfaldlega á Celtic Cross klukkan hálfsex að staðartíma, og skilji farangur og ferðafélaga eftir í reiðileysi.))
Það er ekkert eðlilegra en það að gera grín að taugadauða og lifrarbilun. Og nú man ég ekki hver tilgangurinn með þessum skrifum var. Ætlaði ég ekki að leiða að einhverju? Þynnka og skjálfti, í þynnku er gott að sofa.. tja, það er nú ekki það sem ég ætlaði að rausa um, en kannske er það hægt samt.
Ég hef sofið vel og mikið síðan það sljákkaði í pestinni. Síðan á nýja árinu gat ég ósköp lítið sofið, ég var alltaf hóstandi og eitthvað vesen.. ef ég náði að festa svefn dreymdi mig tóma vitleysu svo ég var dauðþreyttur þegar ég vaknaði. En í gær svaf ég frá níu til að verða átta í morgun, og daginn þar áður var ég vakandi í níu, tíu tíma. Þetta er nauðsynlegt svo maður komist aftur á lappirnar. Sei sei.
Og ég er aftur kominn í vinnuna en það eru engar myndasögur hérna fyrir mig. Ég byrjaði á Ósýnilegum glæpum, sem er eftir einhvern gaur. Spánverja? Katalóna? Hermann Stefánsson þýddi a.m.k. Hún er fljótlesin en ekkert sérstaklega spennó, enn sem komið er. Ég er að vaða í gegnum Dexter in the Dark, klára hana kannske á leiðinni heim á eftir. Og ég er aðeins kominn inní Dermaphoria. En mig langar í myndasögur! Fjandinn.
Ah já. Nú man ég. Tölvan mín er í viðgerð. Ég er farinn að finna til fráhvarfseinkenna. Hvað geri ég þegar tölvan mín er í viðgerð? Sef mikið, jú. Fer til tannlæknis, ég er að fara austur til þess á eftir. Og hvað? Ég get ímyndað mér að ég vakni á sunnudagsmorgun, skjálfandi af tölvuleysi. Víðir kemur inní stofu skjálfandi og ég skelf með honum, við skjálfum af sitthvorum kvillanum en þó í hálfum takti.
Þetta er yrkisefni, blautur og ilmandi akur fyrir ljóðskáld hvarvetna.
Skjálf djöfuls skjálfti
tölvuleysi og þynnka
brr skjálf skjálf brr sjálf
Sko ég setti ekki k í síðasta skjálfið, svo núna er ljóðið um sjálfsmynd og hvað við þurfum að hafa inní okkur og í kringum okkur til að viðhalda ídentíteti. (Er þetta ekki miklu þægilegra, að hafa svona merkingarlykil strax á eftir ljóðunum? Monní monní.)
-b.
26 desember 2007
Annarlegur jólabjórari
Afsakið skriftina, ég er aðframkominn af ráðaleysi. Nú sitjum við Hallur heima hjá honum og ráðum ráðum okkar, en ráðin eru fá og höfuðin lítil, við berjum þeim í steininn en það rennur ekkert út nema blóð. Hvar eigum við að vera? Hvar er sá staður þarsem menn geta hitt aðra menn? Bölvuð krúsin er lokuð, allstaðar eru fjölskyldur og vesen.
Ýmir ætlar að kíkja hingað en þaðan er leiðin óskýr. Meiri bjór, eflaust.
Drall, drall, ball i aften, sögðu þær. Við ætlum í Hvíta húsið að sjá SSSól, eða í Hvíta húsið að sjá barþjón og þjónhnepptar gæskur, drekka lager, segja hæ við fólk sem þekkir mann.
Hallur spilar á gítar, mikið er hann snjall. Ég kann að spila N, ekki kalla þeir mig sNilling.
-b.
Ýmir ætlar að kíkja hingað en þaðan er leiðin óskýr. Meiri bjór, eflaust.
Drall, drall, ball i aften, sögðu þær. Við ætlum í Hvíta húsið að sjá SSSól, eða í Hvíta húsið að sjá barþjón og þjónhnepptar gæskur, drekka lager, segja hæ við fólk sem þekkir mann.
Hallur spilar á gítar, mikið er hann snjall. Ég kann að spila N, ekki kalla þeir mig sNilling.
-b.
22 desember 2007
Hitt skemmtiatriði kvöldsins
(Það fyrra var náttúrulega ísskápur auðmannsins.)
Arnaldur kom fyrstur,
frægur eins og tré.
Hann ritaði um glæpi
og rakaði inn fé.
Eyvindur var annar,
með Ósögð orðin fín
Hann skreið ofan af Pala-hnjúk
og sýndi gullin sín.
Þórunn hét sú þriðja,
þá Erlu-Valdimars.
Hún krækti sér í Njálu
og steikti krimmafars.
Sá fjórði, Einar Kára,
var fjarskalega brók.
En fæstir voru sáttir
við Endurfundabók.
Sá fimmti, Óttar Norðfjörð,
var nauðalíkur Brown.
Með auglýsingafári
og helgigriparán.
Sú sjötta, Kristín Marja,
hét ekki Karítas.
En stöðugt verri titla
úr striganum las.
Sjöundi var Hugleikur,
sá var ósköp klúr.
Hann flissaði í rökkrinu,
og fékk sér vænan lúr.
Bloggþórinn, sá áttundi,
í Hliðarsporum söng.
Hann þrælaði við smásögu
sem var þrisvar of löng.
Níundi var Kalman, Jón,
frá kaupstaðarhysk-i
hann hentist út í bláan sjó
og blaðraði um fisk-i.
Tíundi var Gyrðir Elíss,
grályndur mann.
Úr són og taði málara
Sandána vann.
Ellefti var Bertelsson,
bölvaði í erg og gríð.
Og reiðilestri dældi
yfir dóp- og krimmalýð
Einar Már, sá tólfti,
tefldi kóng í hrók.
Sögu sína ársins leigði
læstri fangablók.
Þrettánda var Yrsa Sig,
úr Öskunni reis köld.
Hún Eyjamenni stráfelldi
á Aðfangadagskvöld.
Fljótlega í hillum
verður fennt í þeirra slóð.
En klisjurnar, þær fúnkera
í fylleríisljóð.
-b.
Arnaldur kom fyrstur,
frægur eins og tré.
Hann ritaði um glæpi
og rakaði inn fé.
Eyvindur var annar,
með Ósögð orðin fín
Hann skreið ofan af Pala-hnjúk
og sýndi gullin sín.
Þórunn hét sú þriðja,
þá Erlu-Valdimars.
Hún krækti sér í Njálu
og steikti krimmafars.
Sá fjórði, Einar Kára,
var fjarskalega brók.
En fæstir voru sáttir
við Endurfundabók.
Sá fimmti, Óttar Norðfjörð,
var nauðalíkur Brown.
Með auglýsingafári
og helgigriparán.
Sú sjötta, Kristín Marja,
hét ekki Karítas.
En stöðugt verri titla
úr striganum las.
Sjöundi var Hugleikur,
sá var ósköp klúr.
Hann flissaði í rökkrinu,
og fékk sér vænan lúr.
Bloggþórinn, sá áttundi,
í Hliðarsporum söng.
Hann þrælaði við smásögu
sem var þrisvar of löng.
Níundi var Kalman, Jón,
frá kaupstaðarhysk-i
hann hentist út í bláan sjó
og blaðraði um fisk-i.
Tíundi var Gyrðir Elíss,
grályndur mann.
Úr són og taði málara
Sandána vann.
Ellefti var Bertelsson,
bölvaði í erg og gríð.
Og reiðilestri dældi
yfir dóp- og krimmalýð
Einar Már, sá tólfti,
tefldi kóng í hrók.
Sögu sína ársins leigði
læstri fangablók.
Þrettánda var Yrsa Sig,
úr Öskunni reis köld.
Hún Eyjamenni stráfelldi
á Aðfangadagskvöld.
Fljótlega í hillum
verður fennt í þeirra slóð.
En klisjurnar, þær fúnkera
í fylleríisljóð.
-b.
11 nóvember 2007
Að sofna oní matinn sinn
,,Þú sofnaðir oní matinn þinn" er það eina sem ég man, eftir að ég sofnaði oní matinn minn. Sævar var að láta mig vita. Við stóðum í röð eftir leigubíl á Lækjargötu. (Eða, hann stóð og ég hékk uppréttur vegna þess eins að vöðvarnir í löppunum og bakinu kannast við þá stellingu, ekki vegna þess að mig langaði til þess.) Röðin var ekki hræðileg, þetta hafðist fyrir rest. Þegar við komum heim fann ég opinn flöskubjór í innanávasanum mínum. Hvað hafði hann verið þarna lengi? Hvar hafði ég verið? Þetta voru góðar spurningar en ég var þegar sofnaður.
Við Gunnar kíktum semsagt í afmælisteitið hans Danna. Hann á afmæli eftir tvo daga og hélt uppá það á Klassík Rokk við hliðina á Brodvei. Við fórum í pílukast og pool, sungum afmælissönginn og hlustuðum á trúbador. Það var helvíti fínt. Við gáfum karlinum þrjár myndasögur eftir Jason: You Can't Get There From Here, The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler. Ef Daníel væri ég þá væri hann hæstánægður. Ég vona að hann sé sáttur þótt hann sé hann sjálfur en ekki ég.
Og núna sit ég í vinnunni og horfí í gegnum þynnku sem gæti fengið fíl til að gleyma hvað hann heitir.
Og ég féllst á það að vinna á stöðinni þegar ég er búinn hérna. Kræst.
Our particles are in motion.
-b.
Við Gunnar kíktum semsagt í afmælisteitið hans Danna. Hann á afmæli eftir tvo daga og hélt uppá það á Klassík Rokk við hliðina á Brodvei. Við fórum í pílukast og pool, sungum afmælissönginn og hlustuðum á trúbador. Það var helvíti fínt. Við gáfum karlinum þrjár myndasögur eftir Jason: You Can't Get There From Here, The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler. Ef Daníel væri ég þá væri hann hæstánægður. Ég vona að hann sé sáttur þótt hann sé hann sjálfur en ekki ég.
Og núna sit ég í vinnunni og horfí í gegnum þynnku sem gæti fengið fíl til að gleyma hvað hann heitir.
Og ég féllst á það að vinna á stöðinni þegar ég er búinn hérna. Kræst.
Our particles are in motion.
-b.
20 október 2007
Spaðjark!
Við fórum á Organ á miðvikudaginn. Á eftir The Zuckakis Mondeyano Project átti band að nafni Coctail Vomit að spila. Það gekk eitthvað illa hjá þeim að tengja græjurnar, og stelpa úr sveitinni kynnti til leiksins vinkonu sína, eitthvað svona til að stytta okkur stundir. Þessi vinkona ku vera mjög fyndin. Segðu brandara, sagði stelpan við vinkonu sína. Og hún sagði þennan hér (á ensku reyndar, en við skulum gefa okkur að hún hafi lært hann á íslensku):
Hver er munurinn á tælenskri stelpu og pítsu?
Þú getur týnt sveppina af pítsunni.
ha ha ha.
Ég ætla nú ekki að ganga svo langt að segja að okkur hafi ofboðið, en þetta var óskaplega smekklaust. Og fékk okkur ekki til að lengja eftir hugsanlegri snilld þessarar mátulega nefndu hljómsveitar, Coctail Vomit.
En er þetta annars eitthvað sem er allt í lagi, svo lengi sem maður er á sviði? Mér datt í hug hérna einn til að stytta áhorfendum stundir, ef ég lendi í keimlíkri aðstöðu:
Hver er munurinn á blökkumanni og bjórflösku?
Bjórflaskan er ekki þjófur og morðingi.
ha ha ha.
Djöfull er gaman að vera virkur hluti af upplýstri, vestrænni æsku.
-b.
Hver er munurinn á tælenskri stelpu og pítsu?
Þú getur týnt sveppina af pítsunni.
ha ha ha.
Ég ætla nú ekki að ganga svo langt að segja að okkur hafi ofboðið, en þetta var óskaplega smekklaust. Og fékk okkur ekki til að lengja eftir hugsanlegri snilld þessarar mátulega nefndu hljómsveitar, Coctail Vomit.
En er þetta annars eitthvað sem er allt í lagi, svo lengi sem maður er á sviði? Mér datt í hug hérna einn til að stytta áhorfendum stundir, ef ég lendi í keimlíkri aðstöðu:
Hver er munurinn á blökkumanni og bjórflösku?
Bjórflaskan er ekki þjófur og morðingi.
ha ha ha.
Djöfull er gaman að vera virkur hluti af upplýstri, vestrænni æsku.
-b.
loftöldur berja á steinhausnum mínum
Hei arg
fokksjittfokk arghflokkssk
hei hva bjór fyrir mig? takk maður tcchaackckk ttteeeeekckckkeeekkccssshkjhjxxx!
ég tala alltaf við unglingana einsog þeir tala við hvorn annan því þá lít ég út fyrir að vera yngri
og svo fer ég á tónleika og ég stend fremst uppvið járnhliðið því þannig hljómar mússíkin betur
ég hitti slatta af fólki, útlending sem ég mundi ekki hvað hét en hann gisti hérna í stofunni um daginn, atla blaðasnáp, narfa og óla verkfræðinga, og svo framvegis
það er mjög erfitt fyrir mig að sleppa stórum stöfum og punktum
og þessi öskurblær (sem gæti verið orð, einhverntíman í framtíðinni, einsog spallur) hvarf bara einsog dögg fyrir sólu
....
Nei ókei. Ég er búinn að sjá slatta af böndum. Það eru allir veikir eða fullir í heiminum núna. Ég fór austur í gær og er kannske að fara til Svíþjóðar á næstunni.
-b.
fokksjittfokk arghflokkssk
hei hva bjór fyrir mig? takk maður tcchaackckk ttteeeeekckckkeeekkccssshkjhjxxx!
ég tala alltaf við unglingana einsog þeir tala við hvorn annan því þá lít ég út fyrir að vera yngri
og svo fer ég á tónleika og ég stend fremst uppvið járnhliðið því þannig hljómar mússíkin betur
ég hitti slatta af fólki, útlending sem ég mundi ekki hvað hét en hann gisti hérna í stofunni um daginn, atla blaðasnáp, narfa og óla verkfræðinga, og svo framvegis
það er mjög erfitt fyrir mig að sleppa stórum stöfum og punktum
og þessi öskurblær (sem gæti verið orð, einhverntíman í framtíðinni, einsog spallur) hvarf bara einsog dögg fyrir sólu
....
Nei ókei. Ég er búinn að sjá slatta af böndum. Það eru allir veikir eða fullir í heiminum núna. Ég fór austur í gær og er kannske að fara til Svíþjóðar á næstunni.
-b.
14 ágúst 2007
Allt um þessa helgi þarna með hlutunum og fólkinu
Ég fór á opnunina hans Halls og ég tók engar myndir og ég sagði eiginlega ekki neitt við neinn, því ég var þreyttur sem hálfur hundur. Ég hafði verið á kvöldvakt daginn áður og morgunvakt um morguninn, hálfvakandi undir stýri báðar leiðir. Austur. Vestur. Svo í rúmið. Daginn eftir líka morgunvakt og svo rölt niðrí bæ. Ég keypti fjóra bjóra á Austurvelli og rölti upp Laugarveginn í gegnum hverja familíuna á fætur annarri. Úthverfafrumeindafjölskyldurnar mæta niðrí bæ til að skoða hommana og teppa kaffihúsin mín.
Þetta er bara einsog hjá villimönnunum fyrir norðan: Um leið og það er eitthvað að gerast í plássinu þá komast svona heiðarlegar bæjarrottur ekki fyrir lengur.
Ég kíkti á Inga Björn og rétti hann af. Við súptum og kíktum á Entourage, grilluðum svín og fórum svo til Frikka að spila póker. Það virtust allir eiga bjór. Ég vissi að ég þyrfti að opna búðina klukkan að verða níu í fyrramálið, en ég fékk mér einn enn og svo annan til. Var samt á bremsunni, svona einsog maður getur. Rétt rúmlega eitt kvaddi ég og gekk upp Bergþórugötuna. Ætti ég að sækja bílinn hugsaði ég. Ég er nú bara búinn að drekka svona sirka kippu, ég ætti alveg að geta komið bílnum heim.. þá gæti ég keyrt í vinnuna í fyrramálið -- ergó, sofið aðeins lengur en ella hugsaði ég ennfremur.
Eitt af því sem spilaði inní var það að ég þurfti að hætta að vinna klukkan eitt og fara beint á völlinn að sækja ömmu, en hún var að koma frá Svíþjóð. Þá væri betra að hafa bílinn á Ægisíðunni.
En svo hugsaði ég það er auðvitað svona sem þetta gerist, maður sannfærir sjálfan sig um að maður geti keyrt þegar maður getur það vitanlega ekki. Hættu þessu rugli og labbaðu heim.
Ég var rosa sáttur við sjálfan mig. Djöfull valdi ég rétt. Löghlýðinn og réttsýnn borgari, ég. Það var svo ekki fyrren ég var að koma að blokkinni sem ég mundi að jakkinn minn var í bílnum og húslyklarnir voru í jakkanum. Nú myndi ég þurfa að vakna extra snemma til að labba og sækja bílinn og keyra svo í vinnuna. Því ég gæti ekki hjólað niðrí bæ, sótt bílinn og keyrt svo á völlinn og farið úr heima og labbað svo niðrí bæ aftur og sótt hjólið.. Tú möts. Ég velti vöngum yfir þessu.
En það reddaðist á endanum.
Ta-da.
Amma gaf mér kippu af bjór og toblerone. Svo fór ég heim og svaf í fjórtán tíma. Í gær fórum við Már í Góða hirðinn og geisladiskamarkaðinn við hliðina, ég keypti diska og bækur. John Wesley Harding og Blood on the Tracks með Dylan, Adore með Pumpkins, Definitely Maybe með Oasis og Worst Case Scenario með dEUS. Þeir kostuðu að meðaltali 320krónur stykkið.
Í gær vann ég með gaurnum í það sem ég vona að verði síðasta skiptið. Mér skilst að línan ,,Hún er að vinna hjá Flugfélaginu, þessi" hafi verið djókið í Eyjum. Það er gott að einhver getur haft gaman að þessu. Ég geri það líklega seinna.
Hei já en til hamingju með opnunina Hallur. Gott stöff. Þið ættuð öll að sjá þetta hjá honum. Óðinshús á Eyrarbakka, opið næstu helgi (ef ég man rétt).
-b.
Þetta er bara einsog hjá villimönnunum fyrir norðan: Um leið og það er eitthvað að gerast í plássinu þá komast svona heiðarlegar bæjarrottur ekki fyrir lengur.
Ég kíkti á Inga Björn og rétti hann af. Við súptum og kíktum á Entourage, grilluðum svín og fórum svo til Frikka að spila póker. Það virtust allir eiga bjór. Ég vissi að ég þyrfti að opna búðina klukkan að verða níu í fyrramálið, en ég fékk mér einn enn og svo annan til. Var samt á bremsunni, svona einsog maður getur. Rétt rúmlega eitt kvaddi ég og gekk upp Bergþórugötuna. Ætti ég að sækja bílinn hugsaði ég. Ég er nú bara búinn að drekka svona sirka kippu, ég ætti alveg að geta komið bílnum heim.. þá gæti ég keyrt í vinnuna í fyrramálið -- ergó, sofið aðeins lengur en ella hugsaði ég ennfremur.
Eitt af því sem spilaði inní var það að ég þurfti að hætta að vinna klukkan eitt og fara beint á völlinn að sækja ömmu, en hún var að koma frá Svíþjóð. Þá væri betra að hafa bílinn á Ægisíðunni.
En svo hugsaði ég það er auðvitað svona sem þetta gerist, maður sannfærir sjálfan sig um að maður geti keyrt þegar maður getur það vitanlega ekki. Hættu þessu rugli og labbaðu heim.
Ég var rosa sáttur við sjálfan mig. Djöfull valdi ég rétt. Löghlýðinn og réttsýnn borgari, ég. Það var svo ekki fyrren ég var að koma að blokkinni sem ég mundi að jakkinn minn var í bílnum og húslyklarnir voru í jakkanum. Nú myndi ég þurfa að vakna extra snemma til að labba og sækja bílinn og keyra svo í vinnuna. Því ég gæti ekki hjólað niðrí bæ, sótt bílinn og keyrt svo á völlinn og farið úr heima og labbað svo niðrí bæ aftur og sótt hjólið.. Tú möts. Ég velti vöngum yfir þessu.
En það reddaðist á endanum.
Ta-da.
Amma gaf mér kippu af bjór og toblerone. Svo fór ég heim og svaf í fjórtán tíma. Í gær fórum við Már í Góða hirðinn og geisladiskamarkaðinn við hliðina, ég keypti diska og bækur. John Wesley Harding og Blood on the Tracks með Dylan, Adore með Pumpkins, Definitely Maybe með Oasis og Worst Case Scenario með dEUS. Þeir kostuðu að meðaltali 320krónur stykkið.
Í gær vann ég með gaurnum í það sem ég vona að verði síðasta skiptið. Mér skilst að línan ,,Hún er að vinna hjá Flugfélaginu, þessi" hafi verið djókið í Eyjum. Það er gott að einhver getur haft gaman að þessu. Ég geri það líklega seinna.
Hei já en til hamingju með opnunina Hallur. Gott stöff. Þið ættuð öll að sjá þetta hjá honum. Óðinshús á Eyrarbakka, opið næstu helgi (ef ég man rétt).
-b.
06 ágúst 2007
Versló núll sjö
Kannske er alltof auðvelt að byrja bara að tala um hvað gerðist þessa helgi, án þess að fara útí það hversu mikil pressa er á fólki að njóta hennar. Þetta er eitthvað sem hangir í loftinu, sérstaklega þegar maður veltist um í grasbala á útihátið, en litlu minna niðrí miðbæ. Nú skal vera gaman. Svipað og um áramótin, gamlárskvöldið á að renna saman við nýársmorgun í taumlausri gleði þarsem fólk þykist vera að endurskapa viðteknar hugmyndir um fyllerí. Og svo er helmingurinn á bömmer því það var ekki nógu gaman, að hluta til vegna þess að maður var of meðvitaður um að það ætti að vera meira fjör í gangi en raunin er.
Nei samt, áramótin eru alveg kafli útaf fyrir sig. Verslunarmannahelgi er dreift á nokkra daga, það virðist eiginlega skipta meira máli að drekka nóg heldur en að hafa mest gaman í heimi. En það gekk að minnsta kosti upp í mínu tilfelli. Jei.
Nokkrir bjórar á miðvikudaginn eftir vinnu. Ég hitti Davíð á Austurvelli og við gerðum rosalega uppgötvun í Ríkinu á Austurstræti. Svo fórum við heim að glápa á vídjó: Color Me Kubrick. La la.
Sullað í bjór með Davíð og Víði og Agli á fimmtudaginn. Við kíktum niðrí bæ, en vorum ekki lengi.
Hallur kom í bæinn á laugardaginn og kíkti með okkur Davíð á Planet Terror. Fylleríisbíó, sem ég hef ekki gert í háa herrans tíð. Æðislega gaman.. þessi mynd er púra bíó. Við hlógum og kölluðum og vorum með almenn læti. Fólkið sem sat við hliðina á okkur færði sig í hléinu. Svo fórum við á Dillon og Kaffibarinn og Ellefuna, ég hitti Huldu en man ekki hvað okkur fór á milli. Hún var með húðflúr.
Við Hallur eyddum laugardeginum í seigfljótandi þynnku, lágum einsog hrúgur af blautum handklæðum, hlustuðum á dauðametal og horfðum á Mr. Show fram til klukkan að verða sjö. Kíktum þá í mat til Inga Bjarnar þarsem við drukkum hvítvín og bjór og fórum svo niðrí bæ. Ellefan, Kaffibarinn, Kofinn, Café París. Tiltölulega snemma heim.
Sunnudagsþynnkan var mild en ákveðin. Hún gjörði mér kunnugt, svo ekki yrði um villst, að hún væri ekki á förum. Hún situr hérna við hliðina á mér núna og hæðist að mér: Ha ha, þú hreyfir þig undarlega og þér líður skringilega í hálsinum og þú ert þreyttur jafnvel þótt þú hafir sofið í tíu tíma. Ég var samt kallaður til vinnu í gær, sunnudag, því Mikael þurfti að díla við eitthvað vesen. Ég fór þangað eftir að við Hallur höfðum kíkt í heimsókn til Inga í vinnuna og tékkað á lokaðri ísbúð. Það var nákvæmlega ekkert að gera. Ég sat og las 100 Bullets og Give Me Liberty og var allur þembdur og ómögulegur. Gummi Torfi kom í heimsókn, óvart held ég. Hann var á leiðinni í fjölþjóðapartí, sagðist bara eiga doktorsritgerðina eftir. Alltaf í Amríku.
Annars held ég að ég noti frídaginn í að gera mikið fátt. Borða kannske. Horfa á sjónvarp. Ætla að tékka á míníseríu að nafni The Company, taka inn einn Entourage og svo er að síga á seinni hlutann í John From Cincinnati. Setja í þvottavél. Hugsa um stríð og óendanleika.
-b.
Nei samt, áramótin eru alveg kafli útaf fyrir sig. Verslunarmannahelgi er dreift á nokkra daga, það virðist eiginlega skipta meira máli að drekka nóg heldur en að hafa mest gaman í heimi. En það gekk að minnsta kosti upp í mínu tilfelli. Jei.
Nokkrir bjórar á miðvikudaginn eftir vinnu. Ég hitti Davíð á Austurvelli og við gerðum rosalega uppgötvun í Ríkinu á Austurstræti. Svo fórum við heim að glápa á vídjó: Color Me Kubrick. La la.
Sullað í bjór með Davíð og Víði og Agli á fimmtudaginn. Við kíktum niðrí bæ, en vorum ekki lengi.
Hallur kom í bæinn á laugardaginn og kíkti með okkur Davíð á Planet Terror. Fylleríisbíó, sem ég hef ekki gert í háa herrans tíð. Æðislega gaman.. þessi mynd er púra bíó. Við hlógum og kölluðum og vorum með almenn læti. Fólkið sem sat við hliðina á okkur færði sig í hléinu. Svo fórum við á Dillon og Kaffibarinn og Ellefuna, ég hitti Huldu en man ekki hvað okkur fór á milli. Hún var með húðflúr.
Við Hallur eyddum laugardeginum í seigfljótandi þynnku, lágum einsog hrúgur af blautum handklæðum, hlustuðum á dauðametal og horfðum á Mr. Show fram til klukkan að verða sjö. Kíktum þá í mat til Inga Bjarnar þarsem við drukkum hvítvín og bjór og fórum svo niðrí bæ. Ellefan, Kaffibarinn, Kofinn, Café París. Tiltölulega snemma heim.
Sunnudagsþynnkan var mild en ákveðin. Hún gjörði mér kunnugt, svo ekki yrði um villst, að hún væri ekki á förum. Hún situr hérna við hliðina á mér núna og hæðist að mér: Ha ha, þú hreyfir þig undarlega og þér líður skringilega í hálsinum og þú ert þreyttur jafnvel þótt þú hafir sofið í tíu tíma. Ég var samt kallaður til vinnu í gær, sunnudag, því Mikael þurfti að díla við eitthvað vesen. Ég fór þangað eftir að við Hallur höfðum kíkt í heimsókn til Inga í vinnuna og tékkað á lokaðri ísbúð. Það var nákvæmlega ekkert að gera. Ég sat og las 100 Bullets og Give Me Liberty og var allur þembdur og ómögulegur. Gummi Torfi kom í heimsókn, óvart held ég. Hann var á leiðinni í fjölþjóðapartí, sagðist bara eiga doktorsritgerðina eftir. Alltaf í Amríku.
Annars held ég að ég noti frídaginn í að gera mikið fátt. Borða kannske. Horfa á sjónvarp. Ætla að tékka á míníseríu að nafni The Company, taka inn einn Entourage og svo er að síga á seinni hlutann í John From Cincinnati. Setja í þvottavél. Hugsa um stríð og óendanleika.
-b.
29 júní 2007
White Rover
Ég keyrði á Selfoss og tilbaka á mánudaginn, miðvikudaginn og aftur í dag. Ég vona að ég þurfi ekki að gera það aftur í bráð.
Augnablik kaldhæðni í gær: Við sátum á Hverfisbarnum og hlustuðum á helvíti færan trúbador. Maður gat komið upp til hans og sungið lag og fengið slatta af bjór á barnum fyrir. Einn gaukur gekk upp og vinir hans komu sér fyrir á fremsta borði. Og svo fengum við að fylgjast með þessum útúrspíttaða gaur syngja ,,The Drugs Don't Work" með Verve.
Ég ætla ekki að reyna að lýsa því. Nema þetta: Einn af vinum hans var með vídjómyndatökusíma, og söngfuglinn tók alla sína bestu Robbie Williams-takta fyrir linsuna: Gripið á hljóðnemanum, axlahreyfingarnar, fótakippirnir. Hversu mikið var dópinu að kenna og hversu miklu stjórnaði egóið eitt og sér?
En allavega. Ég er að fara að vinna. Í viku. Tsjúss.
-b.
Augnablik kaldhæðni í gær: Við sátum á Hverfisbarnum og hlustuðum á helvíti færan trúbador. Maður gat komið upp til hans og sungið lag og fengið slatta af bjór á barnum fyrir. Einn gaukur gekk upp og vinir hans komu sér fyrir á fremsta borði. Og svo fengum við að fylgjast með þessum útúrspíttaða gaur syngja ,,The Drugs Don't Work" með Verve.
Ég ætla ekki að reyna að lýsa því. Nema þetta: Einn af vinum hans var með vídjómyndatökusíma, og söngfuglinn tók alla sína bestu Robbie Williams-takta fyrir linsuna: Gripið á hljóðnemanum, axlahreyfingarnar, fótakippirnir. Hversu mikið var dópinu að kenna og hversu miklu stjórnaði egóið eitt og sér?
En allavega. Ég er að fara að vinna. Í viku. Tsjúss.
-b.
07 apríl 2007
..meiri skepnan
Við sitjum heima hjá Davíð og spilum Soul Calibur. Í hvert skipti sem einhver tekur sopa þá þurfa menn að taka sopa. Okkur vantar ekki fágaðri drykkjuleiki hérna í Miklubrautina.
Víðir er hérna. Hann biður að heilsa öllum stelpunum sem hann svaf hjá um árið sem leið, og vonar að þeim klæi ekki í físuna. Já og hann biður að heilsa mömmu sinni og pabba líka.
Ég kíkti í fermingarveisluna hans Baldurs í dag. Hann er orðinn jafnstór mér. Þegar ég sá hann síðast náði hann mér varla í háls. Djöfull stækka þeir. Hann ætlar að verða risi einsog hinir karlarnir í ættinni.
Helvíti er þetta leiðinlegt lyklaborð. Maður þarf að erfiða fyrir hverjum lykli. Skrifaðirðu i alvöru BA ritgerðina á þetta Davíð?
Annars er ekkert. Premium er góður. Páskabjórinn hjá Tuborg er það líka en hann er fyrir austan. Semper Ardens páskaölið er mjög ljúft, en dýrt. Og ég verð ekki alltof vel settur eftir þessa heimferð.
Tuggur.
Heyrðu höldum þessu bara áfram. Skál fyrir sálarsverðinu.
-b.
Víðir er hérna. Hann biður að heilsa öllum stelpunum sem hann svaf hjá um árið sem leið, og vonar að þeim klæi ekki í físuna. Já og hann biður að heilsa mömmu sinni og pabba líka.
Ég kíkti í fermingarveisluna hans Baldurs í dag. Hann er orðinn jafnstór mér. Þegar ég sá hann síðast náði hann mér varla í háls. Djöfull stækka þeir. Hann ætlar að verða risi einsog hinir karlarnir í ættinni.
Helvíti er þetta leiðinlegt lyklaborð. Maður þarf að erfiða fyrir hverjum lykli. Skrifaðirðu i alvöru BA ritgerðina á þetta Davíð?
Annars er ekkert. Premium er góður. Páskabjórinn hjá Tuborg er það líka en hann er fyrir austan. Semper Ardens páskaölið er mjög ljúft, en dýrt. Og ég verð ekki alltof vel settur eftir þessa heimferð.
Tuggur.
Heyrðu höldum þessu bara áfram. Skál fyrir sálarsverðinu.
-b.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)