Stuttermar, Gondry og Kelly

Ég hafði þetta nokkrum sinnum á orði um helgina: teeshirt monthly er æðisleg hugmynd. Þú borgar pening og svo færðu einn stuttermabol á mánuði í hálft ár. Alltaf einhver ný hönnun. Fólk má senda inn uppástungur að myndum á bolina, og ef þín hönnun er valin færðu sex mánuði fría. Þetta virkar svo sjálfbært og einfalt. En það kostar 170 evrur, hálfa árið.

Og nú er evran í rúmum 120 krónum. Ríflega tuttuguþúsundkall fyrir sex stuttermaboli?

Kannske er ég óldskúl nirfill en mér finnst það kreisí. Fyrir utan skatta og rugl sem maður getur reiknað með í innflutningi. Ég skal borga þér fimmtánhundruðkall fyrir einn bol. Það er ekki einsog þú sért að borga einhverja geðveiki fyrir orginal hönnun?

En maður rausar ekki lengi um það. Leitt að góð hugmynd skuli ekki virka, en hva.

Hallur horfir á The Wire og fílar vel. Tveir niðri, allir aðrir eftir. Gott sjónvarp í hvern haus!

Helgin var einstaklega róleg, það var ágætt.. Eða, þetta var vinnuhelgi, svo það var ágætt að vera ekki að garfast í einhverju oná það. Við Davíð kíktum á Be Kind, Rewind á föstudagskvöld. Hún var þrusufín. Gondry er frekar spes.. Eternal Sunshine.. er æði en ég nennti einhvernvegin aldrei að tékka á Science of Sleep. Treilerinn sagði mér að hún væri hreinlega ekki málið. Human Nature er skemmtileg en það vantar eitthvað í hana, án þess að ég geti sagt hvað það er nákvæmlega.

(hér skemmi ég myndina fyrir þeim sem ekki hafa séð)

Be Kind, Rewind meikar ekkert sens. Eða, hún meikar ekkert bíó-sens. Strúktúrinn er laus í rásinni, persónurnar eru ósköp flatar og samböndin á milli þeirra eru hingað og þangað.. Þetta virðist alltsaman bara vera til staðar svo þessar æðislegu bíómynda-endurgerðarsenur fái að verða til. Ghostbusters-endurgerðin er tær snilld og langa takan seinna meir, þegar hann rennir í gegnum þónokkrar kvikmyndir í einni sveiflu, er einfaldlega Gondry Sena og segjum það með brosi í hjarta - því hvað á maður að kalla það annað?

En hann gefur þetta snemma til kynna, og gefur manni þannig tækifæri til að koma til móts við myndina, að ganga að hennar forsendum: Skammt inní myndina eru hetjurnar okkar að tala saman í myndbandaleigunni. Jack Black er í einhverri skrýtinni múnderingu og hann hefur litað andlitið svart, fyrir utan skáhallandi krosslínur á andlitinu, þarsem glittir í húðina. Hann réttir Mos Def svipaðan galla og þeir leggja í'ann. Þegar þeir þurfa síðan að fela sig fyrir löggunni, þegar á hólminn er komið, kemur í ljós að gallarnir og andlitsmálningin leyfa þeim að falla inní umhverfið akkúrat á þeim tiltekna stað og úr því sjónarhorni sem við sjáum (og löggan væntanlega líka?) Eftir að löggan er farinn hættir Mos Def við alltsaman og skilur Jack Black eftir við girðinguna.

Þannig að: Það þýðir ekkert fyrir okkur að spyrja afhverju Jack Black sérhannaði búningana til að falla inní umhverfi girðingarinnar, og málaði andlitið þannig að járngrindin skýlir línunum sem hann skilur eftir ómálaðar. Hann gat ekki reiknað með því að þeir yrðu næstum gripnir í þessari stellingu á þessum stað í girðingunni, en augnablikið, þetta tiltekna skot í myndinni, krefst þess.

Að sama skapi er engin þörf á því að Mos Def komi með honum, því hann fer aftur tilbaka áður en nokkuð kemur fyrir, en það var svo miklu flottara fyrir augnablikið að hafa hann þarna líka, svo þeir hverfi báðir sjónum, hvor sínum megin við girðinguna. Eftir það má hann fara aftur heim, senan sem við áttum að sjá er komin til skila.

Þannig að ef maður hlær að þessari senu án þess að velta sér uppúr því hvaðan hún kemur og hvert hún leiðir þá ætti maður að geta skemmt sér yfir restinni af myndinni, sem gerir aldrei ráð fyrir öðru. Rétt einsog allir viðskiptavinirnir halda áfram að horfa á endurgerðirnar, eða skemmta sér yfir myndinni um Fats, leggja jafnvel til efni og vinnu við gerð myndarinnar, jafnvel þótt þeir viti að hún sé ekki ,,sönn".

Plottið í myndinni er ekki uppá marga fiska en hápunkturinn kemur ekki útfrá togstreitu á milli tveggja persóna, eða milli húseiganda og bæjaryfirvalda heldur úr einlægri hrifningu íbúanna í hverfinu á bíómyndinni sem félagarnir gera. Það standa allir upp og klappa vegna þess að augnablikið hrífur þá, og ef við áhorfendur gátum skemmt okkur yfir myndinni fram að því þá klöppum við með (þó ekki sé nema í huganum). Myndin sýnir okkur ekki hvað gerist í framhaldi af því, og þarf þessvegna ekki að láta okkur kaupa einhverskonar viðsnúning á byggingarframkvæmdum eða neitt slíkt.

Ég hugsa að þetta sé aðeins meira en það að 'forðast klisjurnar', þósvo það komi inní þetta. Kossinn sem verður að ásökunum um hommaskap og það að gamli skuli selja húsið án þess að nokkur kippi sér beint upp við það, þetta er - einsog endirinn - leið til að forðast eiginlegt klímax. Við fáum kossinn án þess að kaupa ástarsöguna, sigurinn og uppklappið án þess að krefjast þess að yfirvöldin bakki, hvortveggja vegna þess að það hefur ekki verið byggt undir þesskonar hápunkta og Gondry veit það fullvel. Hann spilar bara einstaklega vel úr því sem hann hefur.

Ég verð sífellt ánægðari með myndina eftir því sem ég hugsa meira um hana.

Það sama á reyndar við um Southland Tales, en fyrst var ég ekki viss um að það væri nokkuð varið í þá mynd. Síðan horfðum við á Donnie Darko í gær og svo beint áfram í Southland Tales og hún virkaði svei mér þá mun betur í annað skiptið - jafnvel þótt ég hafi ekki enst í að horfa á hana alla aftur.

Mig minnir að ég hafi sagt að hún væri 'gallað meistaraverk' án þess að vera meistaraverk. Hoj hoj. Hún er Misjöfn. En það er eitthvað við hana.. Sarah Michelle Gellar, klámstjarna og internet-raunveruleika-spjallþáttastjórnandi, á þessa línu hér:

You know what? I like to get fucked. I like to get fucked hard. But hey, you have to draw the line somewhere. I mean, violence is a big problem in our society today and I will not support it. That is the primary reason why I won't do anal.

Ég er almennt séð hlynntur stórkostlegum augnablikum.

-b.

Sparka!

(innanbúðarhúmor?)

-b.

Gengið mitt gráa

Miðinn á Kelduna hefur hækkað um tæpan fimmþúsundkall síðan ég keypti hann. Og sjöþúsundkall síðan laust eftir áramót.

Slurp.

-b.

Væntanlegt frá Grant Morrison

Úr nýlegu viðtali sem ég var að lesa núna áðan:

.......

NRAMA: Do you see yourself doing a long-form creator-owned series like The Invisibles again?

GM: Well, maybe not so much a long-form series, but I’ve certainly got a bunch of new books coming out from Vertigo later this year – they’ve taken a while to write, because I’ve been busy with the movies and the DCU books, but you’ll be seeing some mad creator stuff pretty soon.

The first of the books, I’m happy to say, is the long-awaited ultra-violet, necrodelic…Seaguy 2: Slaves of Mickey Eye – Cameron Stewart has the first script, and maybe now that we’re getting to finish our story, people will finally understand what it was all about!

There’s a couple of other things…so yeah, maybe a series, but nothing as long as The Invisibles. That was a big part of my life, and I got so tangled up in it I couldn’t tell where I began and it ended. I don’t know that I’d ever do something on that scale again, but then again, never say never.

NRAMA: Any updates on the quest to get Flex Mentallo reprinted?

GM: Not at all! They’re just very resistant to it. And it drives me nuts, because it’s one of my favorite pieces, and no one gets to see it unless they steal from BitTorrent. So I’d love it to be reprinted, but there are no plans at all right now. Everyone’s too afraid of Charles Atlas and his mighty fists. (laughs)

.....

Seaguy er best í heimi. Nú eru tveir hlutir sem ég hlakka til í heiminum. Hinsvegar er lélegt hjá þeim að gefa ekki út Flex Mentallo.. nú hefur karakterinn þegar komið fram í Doom Patrol-bókunum Down Paradise Way og Musclebound. Hvaða roluháttur er það halda þessum fjórum blöðum óendurútgefnum?

(Óendurútgefnum er kjánalegt orð því það inniheldur þrjú forskeyti. Kannske er það ekki einusinni orð.)

Matt Fraction bendir á þetta hér og ég geri það líka:



-b.

Eldrefsskipun dagsins:

,,Close Other Tabs".

Hún er þarfaþing.

Einnig þarfaþing: viðbót sem gerir mér kleift að loka flipum með því að tvísmella á þá. Ég hef örugglega fjölyrt um það hér áður, en ég kemst ekki yfir það hversu þægjó þetta er. Ég hef ekki nennt að koma þessu við í vinnutölvunum og ég sé eftir letinni í mér við hvert klikk á litla rauða x-ið.

Jebb. Ég drep tíma.

Tíma sem safnast upp með því að spara tíma. Þetta er guðdómlegur gleðihringur.

-b.

Krónan er hálfviti gengishömluð

Danska krónan hefur ekki verið dýrari í milljón ár. Þetta hefur nokkur áhrif á sumarplönin mín, þarsem allur matur og drykkur og þessháttar verður dýrari í íslenskum krónum talið. Ég vona bara að þetta gangi að einhverju leyti aftur, þó ekki sé nema í 13 krónu reikið.

Og ég gef mér hæ-fæf fyrir að hafa keypt Hróarskeldumiðann minn núþegar. Hann hækkaði um einhvern 1300kall núna nýverið.

Hérna má sjá graf sem ég fékk hjá glitni punkti is.



Þetta nær reyndar bara aftur til byrjun árs '97. Þannig að ég get víst bara sagt að hún hafi ekki verið dýrari í ellefu ár. En samt. Ég er viss um að milljón hljómar betur, og er þar af leiðandi að vissu leyti Satt.

-b.

Meintur ritstuldur hjá Vertigo

Ég leyfi mér að segja wtf.

Unsurprisingly, the writer of Yorick, The Last Man On Earth was a woman: Sally Polenti, a trailblazer in the comics field and almost totally unknown today. Her work on Yorick is more soap-opera-ish, perhaps, than Brian K. Vaughan’s - but then again, she also doesn’t have any of those Trivial Pursuit factoids Vaughan seems compelled to insert into any and all narratives he writes. And if you thought Vaughan’s depiction of the longing between 355 and Yorick was hot - well, Polenti’s positively smolders. Plus, mad scientists in just about every issue. Girls Romance Comics went out of business in 1958, and most of its writers went into television writing, explaining why it’s now a footnote in comics history. Highly recommended.

Meira hér.

-b.

McCain sem ADogD skrímsli

Sá það hérna og fannst fyndið. Stundum þykja mér svona skrif fyndin og ég vil benda öðru fólki á þau, ef vera kynni að því þyki þau líka fyndin. Eða í það minnsta skondin:

...

John McCain (Demon Prince of Republicans.) (Lesser God.)

FREQUENCY: Very rare
NO APPEARING: 1
ARMOUR CLASS: -7
MOVE: 3" (72" per flight sector on the campaign jet)
HIT DICE: 200 hit points (But first you have to defeat 4d8 Secret Service Agents)
% IN LAIR: 0%
TREASURE TYPE: All your NATO base are belong to us!
NO. OF ATTACKS: 1
DAMAGE/ATTACK: Invades Iran. Takes 100d20 casualties in first strike while inflicting 20 x 100d20 civilian casualties. Followed by war of attrition, economic collapse, recrimination.
SPECIAL ATTACKS: 5% chance of 30,000 Megaton nuclear first strike on Upper Volta.
SPECIAL DEFENSES: +3 or better weapon to hit. In event of combat, 20% chance of heart attack per round, followed by the swearing in of President Santorum. You wouldn't want that, would you?)
MAGIC RESISTANCE: 80% (10% vs. mind control spells by Cheney.)
INTELLIGENCE: Normal.
CHARISMA: 12 (16 to neocons)
ALIGNMENT: Chaotic evil if under control of Cheney; otherwise Chaotic neutral.
SIZE: M
LEVEL/X.P. VALUE: X/29,950* (* for impeachment)

A huge, ancient, carnivorous dinosaur from the swamps at the heart of Republican country, not unlike Godzilla in appearance and wrinkled integument, McCain has seen better years. Nevertheless he can breathe fire and threaten to stomp flat the capital city of any country that Fox News disapproves of with the best of them.

The biggest danger in facing off against a McCain is that he might be under the mind control of the Svengali-like Cheney, Prince of Darkness. In this case, he is likely to be lethally aggressive and even more unpredictable than usual.

....

Glöggir spilarar sjá strax að þarna er um að ræða 1st Ed. skrímsli, og höfundur segir það vera vegna þess að hann hafi aldrei komist uppá síðari regluútgáfur, en það hæfir jú ágætlega þessari ellihrumu ófreskju. Þarna má líka lesa um Hillary og Obama. Víú.

Hvernig líst manni svo á komandi kosningar þarna vestra? Hallur vill meina að eina vandamálið sé að þar hafi löggildir íbúar rétt til að kjósa leiðtoga Bandaríkjanna en við ekki. Sem er góður punktur. Auðvitað má benda á að ,,löggildir íbúar" sé frekar teygjanlegt í huga þeirra sem sjá um kosningarnar, og það er ekki sama hvort þú heitir Jón eða Síra Jón ef þú ætlar á annað borð að öðlast þessa nafnbót.

Annars grunar mig nú að monsterið hérna ofar grípi taumana, hvað sem hver segir.

En stopp nú. Ekkert raus um þetta helvítis helvítis helvíti.

-b.

ps. Ný bönd á Hróarskeldulistann: Neil Young og Judas Priest. Sjibbí?

Fleiri kápur

..en bíðið við! Þetta eru ekki kirkjumyndir á reyfurum. Þetta er persónulegt. Það snertir mig sjálfan, líf mitt og úmf.

Hallur og Ingi Björn fóru til Parísar um daginn og skemmtu sér víst mjög vel. Þeir fóru að sjá opnunina á listasýningunni sem Frikki og kó voru að sýsla með Gelatín. Það var eitthvað í fréttunum um hana um daginn. Svo kíkti ég á Selfoss um helgina og hitti Hall, en hann rétti mér bók sem var gjöf frá þeim Inga:



Sem mér fannst algert æði. Ég var smá stund að fatta að þetta væri skáldsaga eftir einhvern Kerúak (hu?) en ekki ný saga frá Jason. Og ég hafði aldrei heyrt af því að Jason gerði bókarkápur. En þetta er þá hluti af nýrri línu frá Penguin. Penguin Classics Deluxe. Þarna má líka sjá kápur eftir Seth, Spiegelman og Chris Ware. Og Frank Miller:



Ég fann myndirnar hérna. Slatti af kápum.

En mér skilst að Pynchon hafi beðið sérstaklega um Miller. Þessi kápa sprengir nú ekki huga minn, en sú eftir Jason er gull. Og þegar maður opnar hana er brotið uppá kápuna og á brotinu eru myndasögurammar. Ætli það sé ekki til nafn á þetta kápubrot, þarsem stundum má sjá myndir af höfundunum o.s.frv.?

Allavega. Takk fyrir bókina gaurar. Ég skal reyna að lesa hana.. þúveist.. hérna. Bráðum. Eða næst?

-b.

Bíddu bara

Mér þykir Skjálfti góður.

Ég vann í sextán tíma í dag með hléum.

Í rólegri vinnu náttúrulega. Kláraði Reader's Block á meðan ég beið eftir fólki til að þjóóónusta.

Ég er þreytti gaurinn.

Mér þykijar sKjálfti góðarinn.

Bluetoothið er týnt á tölvarunrnum mínum.

Það er enginnnn heima hema ég.

Skjálftast.

Ahemm.

Nei en svona án gríns.

Ég er farinn að sofa held ég barasta. Góðanótt heimur. Á mánudaginn fæ ég að horfa á seinasta þáttinn af The Wire nokkurntíman og ég verð að fara að ýta þessu uppá vini mína því það er það rétta í stöðunni. Og Battlestar byrjar eftir mánuð. Og brósi á afmæli eftir nokkra daga og Egill líka og ég fer til útlanda og páskar koma upp fyrsta sunnudaginn eftir fyrsta fulla tunglið eftir vorjafndægur. Góðanótt geimur.

-b.

ps. Hérna má sjá önnur og ó-nýtt endalok á myndinni I Am Legend. Og mun betri.

Úr Mælingu heimsins

Hann var eitt ár um kyrrt og æfði sig. Hann mældi sérhvern hól í Salzburg, hann kannaði loftþrýstinginn á degi hverjum, hann gerði kort af segulsviðinu, mældi loft, vatn, jörð og lit himinsins. Hann æfði sig í að taka hvert einasta tæki í sundur og setja það saman aftur þar til hann gat gert það blindandi, standandi á öðrum fæti, í rigningu eða í miðri kúahjörð og flugnageri. Heimamenn álitu hann geggjaðan. En hann varð líka að venjast því, það vissi hann. Einu sinni batt hann annan handlegginn aftur fyrir bak í heila viku til þess að venjast erfiðleikum og sársauka. Vegna þess að honum fannst einkennisbúningurinn óþægilegur lét hann gera á sig annan eins sem hann klæddist líka í rúminu á nóttunni. Allur galdurinn fælist í því, sagði hann við frú Schobel sem leigði honum herbergið, að leyfa sjálfum sér ekki að komast upp með neinn moðreyk, og bað um enn eitt glas af grænleitu mysunni sem honum fannst svo ógeðsleg.

Ég er loksins farinn að kíkja í þessa bók, en Ingi Björn mælti með henni síðasta sumar. Eða síðasta haust?

Öðrum stundum hlusta ég á Hringadróttinn. Aragorn, Legolas og Gimli voru að rekast á Gandálf. Sá er sniðugur.

-b.

It's good to be the Thing

Það er gott að lifa þessa dagana. Reykjavík er blaut og köld en hún á eftir að skána. Bráðum flýg ég til Kaupmannahafnar og keyri útí Sænska víðihlíð. (Eða einhverskonar aðra hlíð.) Ég á miða á Hróarskeldu, og ég þreytist ekki á að tala um það. Vinnuvikan er fljót að líða og ég eyði henni með góðu fólki. Helgarnar eru fyndnar.

Síðasta helgi var bjórhelgi. En hún var líka verslunarhelgi. Helvíti sem maður getur eytt. Ég lét loksins vera af því að keyra útí Ikea, mamma var í heimsókn á jeppanum og ég plataði hana til að renna með mér. Þar verslaði ég nýjan Billy bókaskáp, skemil til að setja lappirnar á þegar ég sit í stólnum mínum, og lítinn púða sem lítur út einsog fótbolti og heitir SPARKA.

Nöfnin þeirra eru æðisleg. Ég sá ferkantaðan uppháan blómavasa sem hét REKTANGEL.

En já, ég var alltaf að tala um að kaupa eitthvað til að fleygja í Víði þegar hann er með læti. Og núna er ég búinn að því. Maður kallar SPARKA! og fleygir SPARKA í gaur. En maður sparkar ekki. Nei nei nei.

(Og ef menn eru að drekka bjór þá endar það náttúrulega á því að SPARKA fer í opinn bjór og kastarinn þarf að þrífa hann upp. Gúd tæms.)

Við Sævar settum Billy hilluna saman og skelltum upp í herbergi við hliðina á hinni hillunni minni. Nú eru þær tvær. Ég sótti allar bækurnar sem ég hef geymt inní skáp og setti þær í hilluna. Þær eru næstum því fullar núna.. Og ég veit ekki hvað það er en þegar ég horfi á bókahillur fullar af bókum, röðuðum eftir kerfi með kápunum sínum og titlunum og ein og ein liggur oná hinum langsum, þá líður mér vel. Heilinn gefur frá sér einhverskonar vellíðunarensím. Getur verið að það sé eitthvað svipað í gangi hjá fólki sem horfir á endalausan hring eftir hring af formúlu 1?

Maður hefði haldið að vinnan á bókasafninu hefði drepið eitthvað í þessu, en það er alls ekki. Bókasafnið er góður staður, en þetta er einhvernvegin óskylt. Veggirnir á mínu heimili gegna einhverjum tilgangi þegar það eru komnar bækur á þá.

Mér finnst Reader's Block æði. Ég var að lesa hana í matstofunni og gaur í innkaupum ætlar að sjá hvort Markson verði ekki keyptur hingað. Það er ekkert til með honum einsog er. Það væri gaman.. ég þarf pottþétt að lesa meira eftir þetta.

Metasnakk.

Ég fór líka á bókamarkað og keypti bækur fyrir slikk. Ljóðabækur og myndasögur og einhverja helvítis bókmenntafræði. Það er það sem ég kalla hana í samtölum við annað fólk. Helvítis bókmenntafræði. Prófið það bara, það er mjög þægilegt.

Ég fíla það að eiga helling af tímum inni í vinnunni og geta mætt seint þegar ég er þreyttur í rúminu á morgnana. Yfirleitt er það á þriðjudögum. Afhverju ætli það sé.

Ég ætla samt ekki að kaupa xbox tölvu. Jafnvel þótt maður geti spilað n á henni. Nei nei nei.

Einhverjir meðleigjanda okkar eru samt hálfvitar. Þeir stálu tveimur töxum af okkur á aðfararnótt sunnudags. En það var líklega fyrir bestu.. bæjarrölt er oft foj.

-b.

Saul Bass fyrir Star Wars

Da da ramm, Battlestar byrjar aftur bráðum

Að dansa eða ekki að dansa

Ég keypti bókina Reader's Block eftir David Markson um daginn. Hún er mjög svipuð This is Not a Novel, sem er náttúrulega besta mál. Þarna eru efnisgreinarnar ein, tvær eða þrjár línur, æviatriði skálda, fræðinga og listamanna í bland við lýsingar á persónunni Reader, bókatitlar án frekari útskýringa og tilvitnanir án heimilda og stundum án höfunda.

Ein af þessum tilvitnunum er svohljóðandi:

,,Only a lunatic would dance when sober, said Cicero."

(Og svo ég leggjist nú ekki í sömu póstmódern gryfju og Markson þá er þetta semsagt héðan: Markson 2007 (1996), bls. 22.)

Þetta er flott lína. Mig langaði að vita hvaðan hún kemur svo ég gúglaði hana. Tilvitnunin er náttúrulega ensk þýðing úr latínu, svo að hún er til í nokkrum myndum. En sú langalgengasta var þessi:

,,No sane man will dance."

Má maður þá ekki gerast drukkinn lengur eða hvað? Línan er náttúrulega stutt og laggóð, fimm skoppandi atkvæði. Ég fékk reyndar svo fáar niðurstöður þegar ég sló absolút kvótinu hans Marksons upp að mig grunar að hann hafi fundið sína eigin orðaröð og hrynjandi. Það er ekki hægt að segja hlutina bara svona hinsegin, ég er viss um að Síseró hefið verið sammála því. No sane man will dance. En þá spyr maður sig hverju Markson sleppi. Varla skrifaði Síseró þessi orð á blað og setti í möppu sem barst svo til okkar í gegnum aldirnar..

Eftir smá orðabókahjakk fann ég latínuna:

,,Nemo enim fere saltat sobrius, nisi forte insanit."

Eftir meira hjakk fann ég hvaðan hún kemur, en það er úr Pro Murena (enska). Þar mælir Síseró fyrir Lucius Murena, sem var ákærður fyrir mútuþægni. Eða mér sýnist það hafa verið fyrir mútuþægni, frekar en að múta öðrum.. ég játa að ég nenni ómögulega að kynna mér málavöxtu nokkuð frekar.

En já. Semsagt. Þá getum við lesið efnisgreinina sem línan er tekin úr:

VI.[13] Cato calls Lucius Murena a dancer. If this be imputed to him truly, it is the reproach of a violent accuser; but if falsely, it is the abuse of a scurrilous railer. Wherefore, as you are a person of such influence, you ought not, O Marcus Cato, to pick up abusive expressions out of the streets, or out of some quarrel of buffoons; you ought not rashly to call a consul of the Roman people a dancer; but to consider with what other vices besides that man must be tainted to whom that can with truth be imputed. For no man, one may almost say, ever dances when sober, unless perhaps he be a madman, nor in solitude, nor in a moderate and sober party; dancing is the last companion of prolonged feasting, of luxurious situation, and of many refinements. You charge me with that which must necessarily be the last of all vices, you say nothing of those things without which this vice absolutely cannot exist: no shameless feasting, no improper love, no carousing, no lust no extravagance is alleged; and when those things which have the name of pleasure, and which are vicious, are not found, do you think that you will find the shadow of luxury in that man in whom you cannot find the luxury itself?

(Héðan. Áherslan er mín.)

Þá sýnist mér að Kató hafi sagt Murena vera dansara, og reynt þannig að rægja hann eða láta hann líta illa út. Og Síseró slengdi þessu svona aftur í fésið á honum. Meiningin er þessi, ef mér skjátlast ekki:

Þú segir Lúsíus Murena vera dansara, en allir vita að menn dansa ekki nema vel fullir eða geðveikir, og þá gjarnan á hápunkti hömlulausra partía. Með því að nefna dansinn gefur þú í skyn allskyns lesti og syndir, án þess að nefna þær beint á nafn, og það hæfir varla málfærslumanni af þínum kalíber.

Maður spyr sig þá hvort þeir Kató og Síseró gefi sér báðir að dans sé fylleríissport, það þurfi ekki að ræða það neitt frekar, og að Síseró sjái þannig hverju Kató er að ýja að. Eða er þessi tenging ekkert viðtekin, er Kató að vísa til lægstu hvata mannsins á óbeinni hátt? Þá á ég við þetta: Er Síseró, með þessum orðum sínum um dans og drykkju og brjálæði, að endurtaka viðtekinn sannleik, eða er hann að færa lúmskar árásir Katós í orð, án þess að taka undir meininguna?

Það má vera að þessu sé auðsvarað fyrir þá sem hafa í raun og veru lesið málsvörnina. En ég nenni því ekki svo ég læt mér nægja að kasta fram spurningunni.

Rosalega er gaman að skrifa á netið.

...

Markson minnist líka á að það séu enn til skrár yfir sigurvegarana í allra fyrstu ólympíuleikunum, árið 776 fyrir Krist, og áfram næstu níuhundruð árin! Og maður hugsar. Þessu nenntu þeir að halda til haga, blessaðir.

-b.

Sumir keyra til Keflavíkur, aðrir fljúga til Parísar

Hallur kom heim í Skaftahlíðina í gær með tösku og flugmiða. Við gláptum á tvo X-Files þætti og fórum svo í bælið. Hver í sitt bæli, vitaskuld. Hvað er þetta. Útúrsnúningar og dylgjur eru þetta alltaf. Ég á ekki eitt aukatekið o.s.frv.

Annars hafði ég gaman af því að velja góða X-Files þætti. Það gæti verið lítið verkefni fyrir mig að katalóga þessi ósköp, hvað virkar og hvað ekki, stýra vongóðum glápurum framhjá hrikalegu þáttunum (sem eru þónokkrir) og vekja athygli á æðislegu þáttunum (sem eru líka nokkrir, þó það nú væri). Það er spurning.

En Hallur var semsagt kominn til að leggja sig um nóttina og fara svo með Inga Birni á Leifsstöð, en ég var búinn að lofa því að keyra þá niðreftir. Við lögðum af stað um fimm og vorum komnir á fínum tíma. Ég tók í hendur og kvaddi strákana og jafnvel þótt það væri strangt til tekið ekki hægt að miða út gönguleiðir þarna á staðnum - þá taka við blindgötur, snarpar beygjur og snúningar í innskráningu og öryggisleit - þá þóttist ég sjá að þeir stefndu beina leið á barinn.

Ég heyrði annars í Inga Birni áðan og þeir voru kátir, í metróinu á leiðinni til Montparnasse. Í kvöld opnar sýningin þeirra Frikka og félaga. Það verður partí, hugsa ég.

Ég keyrði heim frá Leifsstöð, sofnaði kaldur og þreyttur og svaf yfir mig. En það kom ekki að sök. Nú stend ég vaktina niðrá safni, sjoppan lokar eftir rúma fjóra tíma. Hvað er að heyra, er strax komin helgi?

Það eru annars þrjár vikur í mína utanlandsferð. Ég bíð rólegur.

-b.

Ennþá Grettir

Hérna er skrítla sem er kölluð Arbuckle, en þar eru línurnar hans Grettis fjarlægðar og strípan teiknuð uppá nýtt. Sumt gott. Þessi hér



Verður þessi hér:



Þetta er göfugt framtak, og langt í frá að vera tímaeyðsla, hvorki fyrir hlutaðeigandi né mig, lesandann.

Grettir, Jón og Marvin

Fyrir tæpu ári benti ég á gaur sem klippti línurnar hans Grettis útúr Grettis-skrítlum og gerði þær talsvert fyndnari fyrir vikið. Þá sjaldan sem ég les Gretti síðan hef ég haft þetta bakvið eyrað. Og tíðin var góð.

Nú sé ég að einhver hefur fjarlægt Gretti allan. Sem er mjög rökrétt framhald, og bráðsnjallt. Skrítlurnar eru enn fyndnari. Og manni dettur í hug myndhöggvarinn, sem heggur burt allan óþarfa þartil myndin - sem var alltaf til staðar inní berginu - kemur í ljós. Jim Davis og co. henda grjóti í mannfólkið og betri menn höggva úr því brandara. Myndhverfingin er gölluð en samt svo rétt.



Ég veit ekki hvort það er beint samband á milli þessarra Grettis-fiktara. Það skiptir ekki öllu máli.

Og nú kemur tenging: Þessar Grettislausu Grettis-skrítlur sýna geðsjúklinginn Jón, sem talar við sjálfan sig og eyðir stundum fleiri en einum ramma í þögla vanlíðan. Þarna er verið að búa til absúrd húmor úr hefðbundu formúlugríni, sem er meira og minna það sem Steve Martin segist hafa reynt að gera þegar hann var að þróa sitt uppistand.

Ég var einmitt að klára Born Standing Up eftir Steve Martin núna rétt í þessu, sem er nokkurskonar ævisaga. Mér þykir hálfóþægilegt að lesa ævisögu þarsem ég hef verið svo hneykslaður á ævisögulestri fólks í kringum mig.. en þessi bók renndi á vissan hátt frekari stoðum undir þessa fordóma mína. Ég las bókina vegna þess að ég hef gaman af uppistandinu hans, og það var oft áhugavert að lesa um það hvernig hann byrjaði í geiranum, með hverjum hann var að túra, hvernig hann þróaði settið sitt o.s.frv. En jafnvel þótt yfirlýst markmið hans með bókinni hafi verið að skoða þetta æviskeið sitt nánar þá kemst hann ekki hjá því að ræða um fjölskyldumál og kærustur. Sem mér finnst engan veginn áhugavert.

Það er deginum ljósara að þetta blandast allt saman, uppistandarinn er mótaður af samskiptum sínum við foreldra sína allt einsog því hvað hann les eða sér útum gluggann. En einsog gamanmálin hans eru framúrstefnuleg og spennandi þá er fjölskyldudramað eitthvað sem mér finnst ég hafa séð í sjónvarpinu tíu sinnum áður: Ofbeldisfullur og afskiptinn faðir sem er ómögulegt að gera til geðs, systkini sem talast varla við og móðir sem verslar og segir ekki orð. Og allt leysist á endanum, allir skilja sem vinir.

Ég ímynda mér staðlaðan ævisögukúnster sem hrópar ,,En þetta gerðist í alvörunni! Þetta upplifði maðurinn!"

Og hvað með það?

En það má vel vera að ég sé að snúa þessu á hvolf, og að sagan sé höfuðatriði fyrir þá sem helst vilja lesa ævisögur, ekki sannindin. Plebbinn sem gólar í hausnum á mér um alvöru og staðfestar heimildir er e.t.v. hugarburður einn.

Hvað sem því líður þá er sagan frekar mistæk. Ég myndi samt mæla með henni fyrir áhugamenn um uppistand Martins eða uppistand almennt. Sögurnar af götunni og klúbbunum eru oft kostulegar. En bókin útskýrir a.m.k. hversvegna Martin er svona tregur til að veita viðtöl sem hverfast ekki útí sketsa: Einkalíf kómíkerans er ekkert sérlega fyndið, einsog hann tekur fram oftar en einusinni. Sjóið er sjó, og rjóminn er skilinn eftir á sviðinu.

...

Föruneyti hringsins er að klárast, en það er nóg af sögu eftir í eyrun. Ég fékk nýja amazón sendingu um daginn og á þessvegna nóg á skjáinn líka. Hinsvegar vantar mig eitthvað að lesa. Æ mig auman.

-b.

Sjá leiðina sem ég keyri bráðum

Sjá á stærra korti

Þetta er semsé leiðin frá Kastrup til Ölsremmu. Ef allt gengur að óskum þá fer ég þessa leið á bíl eftir flugferð og allskonar.

-b.

There Will be Old Men

Við Davíð og Sævar kíktum á There Will Be Blood sunnudagskvöldið síðastliðna. Hún er þrælmögnuð maður.. Svo kom þessi spurning upp einhverstaðar, hvor er nú betri, hún eða No Country for Old Men. Betri og verri er voða erfitt finnst mér. Eða. Barton Fink er betri en The Flintstones, en er hún betri en Miller's Crossing? Það er einhvernvegin sanngjarnara að bera saman myndir þarsem sama fólkið kemur að, eina Cohen mynd við aðra eða tvær Anderson myndir.. Er TWBB betri en Boogie Nights? Báðar eru betri en Hard Eight.

Betri verri er voða erfitt og varla þess virði að rausa um það.

Og það hlýtur að skipta máli hvernig maður horfir á myndirnar, hvar maður sér þær, með hvaða fólki. Ég sá TWBB með tveimur vinum mínum í þéttum bíósal, en NCFOM einn míns liðs á tölvuskjá. Og ég vildi eiginlega óska þess að hafa séð þær báðar í kvikmyndahúsi. Ég var að hugsa útí þetta og ég hugsa að ég hefði horft á There Will Be Blood á tölvunni ef ég hefði komst í hana áður, en að sama skapi hefði ég væntanlega farið á No Country for Old Men í bíó hefði hún komið í hús á skikkanlegum tíma. Ég vil hluti núna, ekki seinna. Netið lætur yfirleitt allt eftir mér, ég er spilltur. En svona er það bara.

Er No Country betri en Fargo betri en Big Lebowski betri en Miller's Crossing? Þær eru allar bestar. Sú síðastnefnda er samt mitt uppáhald. Sjitt hún er æði. Og aldrei sá ég hana í bíó.

En myndin er snar. Við Sævar sáum báðir Jóakim Aðalönd við varðeldinn, sem var gaman. Var það þetta sem ég vildi segja um hana? Feh, vinnan er búin í dag. Ég verð að kíkja eitthvað og gera hlut.

-b.

Skrifaði þetta upp áðan

Ég kann ekki þýsku þannig að ég var að skrifa upp slatta sem ég skil ekki. Eða ég næ orði og orði en það stendur ekki orð oná orði. Og þetta er úr þýskri þýðingu á íslenskri smásögu. Þýska nafnið er Der lebende Freund, sem þýðir.. hvað, ,,ástríki vinurinn"? Er þetta um ofurhugana í Gaulverjabæ?

............

Es waren einmal im 20. Jahrhundert fünf Freunde, die hoch und heilig gelobt hatten, sich am Heiligen Abend des Jahres 2002 im Botanischen Garten in Reykjavík zu treffen. Sie rechneten damit, dass sie vor diesem Termin das Zeitliche gesegnet haben würden, und sicherheitshalber hatten sie sich verabredet, da es passieren könnte, dass sie getrennt würden. Im jenseitigen Gewühl wäre es bestimmt nicht angenehm, jemanden ausfindig zu machen.

Als es so weit war, lebte Vernhard immer noch. Er war unschlüssig, ob er zu diesem Stelldichein gehen sollte, weil seine Freunde ihn wohl kaum erwarteten. Andererseits war er ein wenig gespannt sie zu treffen, und dies war ja im Augenblick die einzige Gelegenheit. Vernhard entschied sich nach einigem Hind-und-her-Überlegen, in den Botanischen Garten zu trotten und abzuwarten, was geschehen würde. Er wohnte ja schließlich ganz in der Nähe auf dem Sunnuvegur, und es lag kein Schnee.

Er packte die Thermoskanne mit Kaffee und ein Brot mit geräuchertem Lammfleisch in seine Badetasche, die schon so betagt war, dass noch Loftleidir darauft stand. Falls er warten müsste. Es war unbedacht gewesen, keine genaue Zeit zu vereinbaren. Außerdem war es ja auch gar nicht sicher, ob die Freunde abkömmlich waren.

Der alte Mann machte die rote Lichterkette an, als er aus dem Haus ging. Er hatte sie wie alle Jahre weider Mitte Dezember in die Eberesche gehängt. Schwer zu sagen, wie ein Mann, der so schwach auf den Beinen war, es schaffte, auf eine Leiter zu steigen. Er dachte auch nicht darüber nach, wie ohne die rote Lichterkette vor dem Wohnzimmerfenster ganz einfach undenkbar. Undenkbar war es auch, jemanden um Hilfe zu bitten. Er war zu der Erkenntnis gekommen, dass es nicht der schlimmste Tod wäre, daneben zu treten und von der Leiter zu fallen.

.............

-b.

Húmblúm

Ég sagði ,,góðan dagara" við safngest áðan.

Hann kýldi mig á kjaftinn.

-b.

Þeir eru báðir bestir

riotclitshave er best í heimi í vinnunni á laugardegi.

Dagar víns og tilhlökkunar

Ég setti svona lítinn teljara hingað á hliðina. Hérna til vinstri. Ekki að ég sé neitt að fara framúr klukkunni af eftirvæntingu og vilji spóla mig niður, heldur er þetta nú meira til að setja smá stemmara í blandið.

Það eru komin ár og dagur síðan ég taldi niður að einhverju. Svona er lífið nú skemmtilegt.

Já og Slayer voru að tilkynna komu sína. Ég hugsa að ég verði ekki eini gaurinn sem tekur lúft-Guitar Hero&trademark; sóló í tilefni af því.

-b.

Einróma lof gagnrýnenda

Doktor Sævar Öfjörð, ljóðunnandi og ljóðgagnrýnandi til margra ára** hefur nú birt umfjöllun um nýútkomna ljóðabók mína, Ljóðskáld eru hálfvitar. Þar kemur Sævar fram af mikilli næmni og innsæi, sýnir leiftrandi snilld í meðförum tyrfinna texta og brýtur jafnvel þéttustu ljóðmúra á bak aftur. Hann brýnir penna sinn og ræðst til atlögu, skilur að endingu líkingavirkin eftir í rústum og sýnir lesendum sínum hvað hýrist bakvið sleipa veggi ljóðlínanna.

Og umfram allt þá er auðséð að hann skilur ljóð rétt. Sem er meira en að segja það.

Mér þykir gaman að sjá framtakssemi þessa tiltekna gagnrýnanda og ég vona að fleiri af hans sauðahúsi sjái sóma sinn í því að sækja til mín ljóðabók og skrifa lofsamlega um hana í hvívetna.

...

Og þá er víst rétt að varpa hulunni ofan af þessari síðu. Kæru lesendur, þessi blóksíða hefur allan tímann verið dulin auglýsingaherferð fyrir þessa æðislegu ljóðabók. Með þessu móti hefur mér tekist að lokka til mín hálfan annan tug lesenda, og geri aðrir betur. Héðan í frá munu öll skrif mín hér miða að frekari dreifingu á þessu bókmenntaverki, allt þangað til ég kýs að gefa frá mér næstu ljóðabók, sem ber nú vinnuheitið Gagnrýnendur eru hálfvitar (en ekki hvað?).

Takk fyrir.

-b.

**Athugasemd: Sævar Öfjörð er ekki ljóðagangrýnandi til margra ára og er ekki með doktorspróf. Hann er tölvunarfræðingur og meðleigjandi undirritaðs.

Ónáttúra / Ó-náttúra / Ó! Náttúra!

Fyrst ég setti textann hans á netið þá get ég víst líka smellt þessu vídjói inn, Gísli Hvanndal les ljóð:



Hérna má sjá fyrsta til þriðja sætið, en þeir sem fylgjast með fréttum og svoleiðis hafa e.t.v. séð hana Halldóru í kastljósinu núþegar.

Ég á líka til vídjó af öllum hinum lesurunum, dönsurunum, spilurunum. Þetta gæti allt farið á jútúb, þessvegna.

Þess má einnig geta að sólin skín. Fimm vikur í Svíþjóð og þaðan fjórtán vikur í Hróarskeldu. Sjibang.

-b.

Watchmen ðe múví

Sumarfríið í ár

Ég á bókað flug til Kaupmannahafnar annan júlí næstkomandi. Og ég á líka bókað flug heim þann áttunda júlí næstkomandi. Glöggir lesendur hafa þegar komið auga á þá staðreynd að utanferðin faðmar fyrstu helgina í júlí, þegar tónlistarhátíð er haldin í Hróarskeldu ár hvert. Þeir vita einnig að Kaupmannahöfn er steinsnar frá Hróarskeldu, og draga þá ályktun að þessi skreppitúr minn hafi eitthvað með téð festival að gera.

Og svona ykkur að segja, glöggu lesendur, þá er það alveg rétt.

Við Davíð og Egill erum allir þrír búnir að panta okkur flug með sömu vélum og ætlum á tónlistarhátíð. Hversu svalt er það á skalanum einn til tveir?

Einsog sjá má á heimasíðu hátíðarinnar þá eru rétt rúmir 132 dagar í herlegheitin. Þar má einnig skoða heldur stuttan lista af böndum sem eru þegar búin að skrá sig á svið, en hann lengist þegar nær dregur.. Ég hef aldrei verið yfirmighrifinn af Chemical Brothers og það virðast allir fíla Band of Horses nema ég og Jakob í skemmunni, en nú skal karlinn sjá Radiohead. Fokk já. Sjö ár síðan síðast beibí, von að mann sé farið að klæja.

Þá er bara að fara að skoða tjöld, versla fána, sauma búninga, bæta stígvélin, kaupa batterí, pakka teipinu..

Uppfært um kvöld sama dags: Nú er ég kominn með miða á Kelduna sjálfa. Þeir fást í Skífunni. Allt á pappírum maður, skjalfest og staðfest og kom nú snart fest.

-b.

Hrynjið þið vitar

Ég læt það fara í taugarnar á mér þegar Íslendingar skrifa enskar línur á íslensku. Ég er farinn að halda að ég sjái þennan tendens í skrifum sem innihalda ekkert slíkt, að ég sé beinlínis farinn að leita að þessu. Á móti kemur síðan að ég les miklu meira á ensku heldur en íslensku, og óttast að gerast sekur um þetta sjálfur. Sumt kann að hljóma einsog íslenska fyrir mér vegna þess eins að ég tjúna jafnvel betur inná enskuna en íslenskuna, og tiltekin lína virkar á báða bóga.

En ,,Ég vinn heimavinnuna mína" er skelfing. Ég rakst á þetta í ónefndri bók núna áðan og rauk upp til handa og fóta einsog áramótaspaugsgamlinginn.

,,I do my homework" er dara-daradda.

,,Ég vinn heimavinnuna mína" er dara-daraddaddadda-dadda.

Þetta er ekki flókin stærðfræði. Díses.

-b.

X-Files um árin

Ég var að horfa á einn X-Files þátt í gær og á sama tíma var ég að tala við Inga Björn á msn. Ég fer að skrifa um hana Scully, einsog maður ætti alltaf að gera þegar X-Files er í gangi, og Ingi Björn vissi ekki hvað ég átti við en það minnti mig á þetta hér:

Sköllí.. með rauða hárið þitt á skjánum
og greitt afturfyrir eyra öðrum megin og með gulleyrnalokk
Sköllí komdu til mín þegar þú ert í vandræðum
la la la tí da daí..

...

Þetta var fyrir tveimur árum síðar. Hún eldist ósköp lítið á DVD disknum, blessunin.

-b.

Helgin

Ég er að spá í að fara austur á morgun eða hinn. Það gæti verið ljúft plan.

-b.

,,He's right, you know.."

Sometimes I'm a little stupid, maybe, a little slow in the head, so I'm wondering if you can help me get something straight. Maybe you can help me understand one fucking thing right now, America, and explain to me what in the Christ is going on here. 'Cause, unless I'm missing something, this country is in the middle of a motherfucking shitstorm, and I have no fucking idea what you're gonna do to get out of it. I mean, are you seriously considering voting for one of these shitbags you got here in '08? Fat fucking chance.

Way I see it, America needs a president who's gonna somehow un-royally screw up the Middle East, do some serious cleaning up after you dropped your pants and took a steaming dump all over the fucking environment, and—boom!—restore dignity, honor, and all that shit to these United States.

See, I got solutions to all your problems—I got 'em right here in my big, hairy ballsack. ...

Tími fyrir zan zan

Einsog ég sagði við vinkonu mína um daginn: Maður (eða ég, í það minnsta) er í raun og veru þrjár persónur, ef ekki fleiri. Að minnsta kosti þrjár. Það er þessi sem veit hvað klukkan er og er þreyttur en nennir samt ekki að fara að sofa. Svo er þessi sem heyrir í vekjaraklukkunni en nennir ekki á fætur alveg strax og snúsar og er viss um að ná alveg í vinnuna þótt hann hvíli sig í fimm mínútur í viðbót. Og svo er það þessi sem mætir of seint í vinnuna, er að leka niður í stólnum klukkan hálftvö og skilur ekkert í hinum tveimur, hvernig þeir fá það af sér að eyðileggja daginn fyrir honum trekk í trekk.

(Og sjá fjórði sér um að skrifa einhliða samtöl á netið.)

(Sá fimmti heitir -b.)

Egill gítarhetja

Sorrí til þeirra sem sjá ekki alla myndina á skjánum sínum en hún bara vill ekki láta minnka sig, þessi.

Terpentína 2008 - týndu upptökurnar

Nú geta neytendur alnetsins loksins lifað sig inní bústaðarferðina síðustu, með því að hlusta á týndu upptökurnar sem ég fann á sama stað og ég setti þær þegar ég kom heim úr bústaðarferðinni. Alls tók ég upp rúmlega fimm klukkustundir (líklega nær sex), en þar af voru fjórar eintómar hrotur og myrkur þegar ég gleymdi tækinu í gangi og sofnaði uppá lofti á föstudagsnótt. Ég klippti út svoleiðis vitleysu, sem og allt tal um lauslátar stelpur, ólöglegt athæfi og húmor sem gæti brennt mannorð okkar niður fyrir núllpunkt.

Byrjunin (4:40, tæp 4mb)
Björn opnar - Egill kveður - Davíð telur sig hljóma asnalega, og segir sögu - Víðir ræðir eiturlyf og ferðin er nefnd.

Kynning (3:15, 3mb)
Davíð skiptir um tónlist - Björn segir fimmaurabrandara - menn kynna sig og sitt

Menn vilja vita osfrv. (2:01, tæp 2mb)
Rætt um rokkballöður - upprifjun á lagi sem gerði allt brjálað í Skaftahlíðinni - þögn til að gefa til kynna týndan tíma í bústað - tilfinningar sem brutust fram þegar áðurnefnt lag heyrðist óvænt í útvarpinu á leiðinni heim

Lagið tekið (3:53, tæp 4mb)
Let us die young or let us live forever - öllum líður vel og færðin er of góð fyrir suma - strákarnir taka lagið - var þetta ekki bústaðurinn eða?

Lagið tekið aftur (6:44, rúm 6mb)
Enn taka strákarnir lagið - það vilja allir bara lifa að eilífu, grátandi í fjólublárri rigningu - færðin þyngist - hvar er þessi bústaður maður? - Davíð lýkur laginu með stæl

Gamansögur (3:49, tæp 4mb)
Egill les úr Íslenzkri fyndni - menn gantast sín á milli um höfuð og kynfæri

Hlutaðeigandi láta mig náttúrulega bara vita ef þeir vilja láta fjarlægja eitt eða annað.. annars held ég, einsog ég kom inná áðan, að ég hafi fjarlægt allt sem gæti orsakað hjónaskilnað, útskúfun og dauða.

-b.

Hringadróttinssaga byrjuð

Ég er byrjaður á Hringadróttinssögu, hún er að komast í gang. Það eru sirka tíu ár síðan ég byrjaði að lesa hana síðast.. ég held ég hafi gert þrjár atlögur, síðast komst ég inní miðja aðra bók. En eitt sem ég var (náttúrulega) búinn að gleyma er umræðan um tilurð sögunnar í byrjun bókarinnar. Að þessi saga, líkt og Hobbitinn, sé fengin úr ,,Rauðu bókinni". ,,Rauða bókin" er ekki til lengur, en það voru gerð mörg afrit og þessi saga er afrituð úr nákvæmustu afrituninni sem gerð var. Þannig að skv. inngangnum er þessi saga afrit af afriti af skrásetningu á munnlegri heimild. - Eða, ef ,,Rauða bókin" var skrifuð af Bilbó og Fróða - einsog mér skilst að komi síðar fram - þá er bókin að minnsta kosti afrit af afriti.

Þetta er náttúrulega vel þekkt minni, að ræða það sérstaklega hvernig textinn kemst í hendur lesenda. Mig minnir að það sé brugðið á leik með þetta í Don Kíkóta, þarsem textinn á að vera spænsk þýðing á arabískri þýðingu á spænsku sögunni um Don Kíkóta. Til grundvallar þessu er spurning um sannleiksgildi og hluttekningu: Höfundarnafnið er hefðbundin trygging fyrir sannleiksgildi sögunnar, en við upphaf bókarinnar er höfundurinn ókunnur. Við þetta bætist að sagan hefur verið afrituð af álfi og þareftir af ókunnum þriðja manni - sem maður gæti ætlað að sé Tolkien sjálfur.

Bókin reynir hinsvegar að tryggja sig gegn ásökunum um óáreiðanlegan sögumann með umfjöllun sinni um hobbita, í formálanum. Bókmenntir þeirra samanstanda af löngum, leiðinlegum frásögnum af hinu og þessu í lífi gamalla hobbitaætta, með ættartölum og -tengslum og þessháttar rausi. Skv. sögumanni er krafa þeirra ekki sú að sagan sé spennandi eða skemmtileg, heldur að hún sé sönn og helst að þeir hafi heyrt hana áður. Tilgangurinn með því að heyra eða lesa sögur er semsagt sá að staðfesta sannleika sem þeir hafa þegar meðtekið, og öll tilfinningaleg viðbrögð framar því koma málinu svo að segja ekki við.

Lesandinn hlýtur þá að ætla, eftir að höfundar ,,Rauðu bókarinnar" hafa verið kunngjörðir, að hann hafi sagt satt og rétt frá - það er það sem hobbitarnir vilja skrifa um og heyra. Nú vill bara svo til að sagt er frá stríðum og ævintýrum en ekki uppskerubresti og ættartengslum.

Hinsvegar segir líka í formálanum hvernig Bilbó laug um það hvernig hann fann hringinn, og að í afritum ,,Rauðu bókarinnar" sé að finna ýmist lygasögu Bilbós og sönnu söguna sem hann játaði síðar fyrir Gandálfi. Þar sem sannleikurinn hafði komið í ljós ritaði Fróði hann samviskusamlega ásamt öllu öðru sem viðkom sögunni, en lét fyrri sögu Bilbós óhreyfða. Það er tvennt í þessu, held ég. Annarsvegar það að lyginni er haldið fram sem heimild, eingöngu vegna þess að hún var áður gerð fræg í sögu Bilbós. Hún er orðin hluti af sögunni og seinni ritarar reyna ekki endilega að stroka hana út. Hinsvegar það að eina lygasagan sem Bilbó segir, og eftirrennarar hans láta óhreyfða, snýst um það hvernig hringurinn kemst í hendur hans.

Ég veit ekki alveg hvað það þýðir.

En þetta ber alltsaman hingað: Upprunalegu höfundar Rauðu bókarinnar, hvaðan allar sögurnar eru teknar, eru tvær af örfáum persónum sögunnar sem þurfa að bera hringinn í lengri tíma og hljóta að láta spillast að einhverju leyti - og þeir eru að skrifa sögur sem snúast meira og minna um hringinn þeirra. Og síðan eru þessar sögur endurritaðar og endurritanirnar þýddar. Á hinn bóginn spyr maður hvaða helvítis máli það skipti, maður er sosum ekki að leita að neinum Sannleika með stóru S-i í bókum um risaerni og draugaher. En er þetta eitthvað sem liggur til grundvallar textanum, í innri lógík sögunnar?

Ætli það. Ég fæ það á tilfinninguna að svona grundvallar-fantasíubókmenntir láti svona (póst-)módernískar pælingar um sannleika framhjá sér fara. Módernískar pælingar snúast um hvort heimurinn sé einsog maður skilur hann og póstmódernískar um það hvort heimurinn sé sá sami og maður þekkti hann í gær eða síðan maður blikkaði síðast augum. Það er hinsvegar grundvallaratriði fyrir fantasíuna að maður skilji heiminn sem hún setur fram og að maður kaupi hann. Um leið og þú gefur persónunum leið inní hversdagslega Reykjavík þá ertu farinn að skrifa eitthvað annað en fantasíu.

Þetta er eitthvað sem fór dálítið í taugarnar á mér við allra fyrstu Discworld-bókina, og ég hef varla verið einn á báti vegna þess að flugvélaratriðið í henni hefur ekki verið endurtekið í bókunum, svo ég viti til.

En já. Þetta er semsagt raus sem ég gleymdi að klára hérna á föstudaginn eða eitthvað.. og ég er að reyna að binda það saman einhvernvegin en ég nenni því eiginlega ekki lengur. Þetta var upphaflega smá pæling um tilurð Hringadróttinssögu, samkvæmt Hringadróttinssögu. Ég veit ekki hvað ég á að segja um það frekar.

-b.

Afmæliskveðjur

Bræður mínir áttu afmæli um daginn. Siggi varð 21. árs gamall þann 8. febrúar og Þorri varð 10 ára þann 7. febrúar. Ég talaði við hvorugan þeirra. Þorra ekki vegna þess að hann er tíu ára og ég veit ekki hvernig maður á að tala við börn í síma til annars en að biðja um foreldra þeirra. Sigga ekki vegna þess að hann er ekki með síma þarsem hann er akkúrat núna.

En ég mundi samt dagana. Til hamingju strákar.

-b.

Úr Njálu

Síðan kvað hann [Mörður Valgarðsson] svo að orði: "Þórodd nefndi eg í vætti, annan Þorbjörn nefndi eg í það vætti að eg lýsti lögmætu frumhlaupi á hönd Flosa Þórðarsyni á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson hljóp lögmætu frumhlaupi til Helga Njálssonar þá er Flosi Þórðarson særði Helga Njálsson holundarsári eða heilundar eða mergundar því er að ben gerðist en Helgi fékk bana af. Taldi eg hann eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi eg sekt fé hans allt, hálft mér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti eg til fjórðungsdóms þess sem sökin á í að koma að lögum. Lýsti eg löglýsing. Lýst eg í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti eg nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti eg handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði eg þau orð öll í lýsingu minni sem nú hafði eg í framsögu sakar minnar. Segi eg svo skapaða skóggangssök þessa fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem eg kvað að þá er eg lýsti."

Mörður mælti: "Þórodd nefndi eg í vætti, annan Þorbjörn nefndi eg í það vætti að eg lýsti sök á hönd Flosa Þórðarsyni um það er hann særði Helga Njálsson holundarsári eða heilundar eða mergundar því sári er að ben gerðist en Helgi fékk bana af á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson hljóp til Helga Njálssonar áður lögmætu frumhlaupi. Taldi eg hann eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi eg sekt fé hans allt, hálft mér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti eg til fjórðungsdóms þess er sökin á í að koma að lögum. Lýsti eg löglýsing. Lýst eg í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti eg nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti eg handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði eg þau orð öll í lýsingu minni sem nú hefi eg í framsögu sakar minnar. Segi eg svo skapaða skóggangssök þessa fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem eg kvað að þá er eg lýsti."

Lýsingarvottar Marðar gengu þá að dómi og kváðu svo að orði að annar taldi vætti fram en báðir guldu samkvæði "að Mörður nefndi sér Þórodd í vætti en annan mig en eg heiti Þorbjörn" - síðan nefndi hann föður sinn - "Mörður nefndi okkur í það vætti að hann lýsti lögmætu frumhlaupi á hönd Flosa Þórðarsyni er hann hljóp til Helga Njálssonar á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson veitti Helga Njálsson holundarsár eða heilundar eða mergundar það er að ben gerðist en Helgi fékk bana af. Taldi hann Flosa eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi hann sekt fé hans allt, hálft sér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti hann til fjórðungsdóms þess er sökin átti í að koma að lögum. Lýsti hann löglýsing. Lýst hann í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti hann nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti hann handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði hann þau orð öll í lýsingu sinni sem hann hafði í framsögu sakar sinnar og við höfum í vættisburð okkrum. Höfum við nú rétt borið vætti okkart og verðum báðir á eitt sáttir. Berum við svo skapað lýsingarvætti þetta fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem Mörður kvað að þá er hann lýsti."

Þetta er náttúrulega stórmerkilegt og bráðnauðsynlegt innan veggja sögunnar. En þegar maður eru að hlusta á bókina á rúntinum, missir úr eitt og eitt orð og svona, þá hlýtur maður að spyrja sig hvort græjan sé eitthvað farin að hiksta.

Drekki tíma í bensíni

38/401=0,0947.

Ergó: Bifreiðin eyðir níu og hálfum lítra á hundraðið innanbæjar.

Einn bensínlíter er á hundrað þrjátíu og eitthvað, sem þýðir að það kostar mig rúman tólfhundruðkall að keyra hundrað kílómetra. Sem er nú slatti.

-b.

Ljóðaslamm í gær: annað sætið

Svokallað ljóðaslamm var haldið hérna á safninu í gær, í tengslum við vetrarhátíð í Reykjavík. Það var þrælskemmtilegt, slatti af fínum atriðum. Gaurarnir í öðru sæti skildu eftir annan textanna sinna í púltinu og mér datt í hug að henda honum hingað upp, þarsem mér fannst persónulega að þeir hefðu átt að fá fyrsta sætið:

....

Við sprautum sílíkoni í konur svo þær seljist
Við sprautum hormónum í homma svo þeir kveljist
Við sprautum grænsápu í Geysi svo hann gjósi
Við sprautum genum í spenana útí fjósi
Við sprautum brundi yfir börnin yfir jólin
Við sprautum kolum útí loft svo skærar skíni,
rauðar setjist og heitar brenni sólin.
Grillveður um miðjan vetur!

Við sjúgum allt úr þessu lífi sem við getum
Við sjúgum sjúkdóma úr skítnum sem við étum
Við sjúgum líka seiðkarlinn sem okkur yngir
Við sjúgum hann með kokinu sem sæðið kyngir
sjúgum lífstóru úr liðinu í Asíu
og alla regnbogans litina úr fólksins fantasíu. VAÁ mar

Við seljum sálu okkar kölska fyrir fegurð
við seljum heilsu okkar Kröfum fyrir megurð
við seljum mömmu okkar Mammoni og frama
og ömmu í kaupbæti - hverjum er ekki sama?
seljum litlu systur okkar fokking drullusokkum
við seljum alla fyrir ekkert, aðeins fyrir okkur

Kaupum hamingju í niðursuðudósum
við kaupum varanlegar varir og við pósum
við kaupum banana og borgum barnabana
við kaupum margt en bara ekki marijúana
við kaupum sæti í krafna-maraþonhlaupi
við kaupum kæti í taflnaglasi og staupi

Við sprautum, við sjúgum, við kaupum, við seljum,
við sprengjum og reisum, við elskum og hötum
x2
Instrúmental

Við sprengjum Japana í tætlur fyrir friðinn
sprengjum milljarða fyrir mistökin og tímann sem er liðinn
og kransæðina í okkar skrokkaskrípi
og blæðum út inní okkur - drukknum í hjartans dýpi
sprengjum Araba fyrir gyðinga og uppdiktaðan guð
og fjöll og fallvötn fyrir háspennusuð
sprengjum meirihluta í minnihluta fyrir meiri völd
og ég sprengi hlustir ykkar hér í kvöld

Við reisum glerhallir og metorðastiga
við reisum mannorðið og byggjum við það lygar
við reisum vopnabúr og kvennabúr og blóðfyllta reðra
og heimsveldi í nafni okkar rasísku feðra
reisum helvíti á jörð sem enginn lifandi má sjá
og Karon upp frá dauðum þegar Amnesty fer á stjá
já nálgast hina forboðnu Akkaron-á.

Við hötum glyngrið í friðuðum hrafnalaupi
og allt sem ekki kaupa má með svartamarkaðskaupi
við hötum borgarstjórann, forsetann og Dorrit
og boð og bönn og forstjárhyggjuklámvarnarforrit
við hötum hið óþekkta og fólk sem er framandi
afætur á samfélaginu - hættulegar og lamandi

Ísland fyrir Íslendinga!

Við elskum alla nema alla nema okkur
og rennblaut ballarhöfin ef við sleppum smokknum
við elskum verkjalyf og andvana áramótaheit
við elskum herta fitu og stelpufrasann: ,,Ég er alltof feit!"
við elskum smiðinn fyrir viðinn - Ó! Gálgastokkur
við elskum engan nema engan nema okkur.

Við sprautum og sjúgum og kaupum og seljum,
sprengjum, reisum, elskum, hötum.

.....

Þetta hefði sjálfsagt þolað einhverja yfirferð, en það er margt gott þarna, fullt af fínum hendingum. Og flutningurinn ekki verri. Þetta var annars allt tekið upp og mér skilst að þrjú efstu sætin verði sett uppá netið. Sem er gaman.

Í kvöld er svo vetrarhátíð, og það þýðir að ég verð ekki laus úr vinnu fyrren um tíuleytið. En það er sosum í lagi því það er ekkert annað á dagskrá í kvöld..

-b.

Og lúkum vér þar _______ sögu.

Ég kláraði Laxdælu núna í morgun. Hún var svona svona.. Njáluyfirferðinni fer að ljúka. Ætli það sé ekki Hringadróttinssaga næst? Það er nú eitt fyrirtæki.

Nóg að gerast í vinnunni líka. Ljóðaslamm í dag, hljóðprufur í gær, myndlistaropnun á morgun og vetrarhátíð með meiru. Ég fæ víst nóg að vinna.

Hróarskeldan hækkar hægt og rólega í verði eftir því sem nær dregur og krónan lækkar. Og Svíþjóðarferð gæti verið gó vikuna eftir páska. Sævar segist vera að fara til Kína um miðjan apríl til að vera í fimm vikur. Davíð hefur talað um að fara til útlands. Ég sem er nýkominn heim og ætti að geta unað við mitt, ég væri alveg til í að kíkja eitthvað og vera.

Danmörk heldur áfram að senda mér tölvupóst. Hún saknar mín.

Það er kalt úti. Og snjór. Ég fékk þá flugu í hausinn í morgun að vera ekkert að moka af bílnum og taka bara strætó í vinnuna. Það gekk þrusuvel. Ég hef einhvernvegin komist inná það hugarfar að ég verði annaðhvort að keyra eða hjóla í vinnuna.. En í þynnkunni núna á sunnudaginn hugkvæmdist mér að taka strætó heim. Svona geta timburmennirnir verið ráðagóðir.

Og ekki spillir að ég á svona frítt-í-strætó-fyrir-stúdenta kort, jafnvel þótt ég hafi ekki setið einn kúrs svo vel megi kalla í vetur.

Tylli þessu hér því ég man ég minntist á það í einhverjum samræðum einhverntíman.. Að búa til stóla úr kampavínstöppum.

-b.

Nei sko

Á síðunni hans Bendis má finna þrjár fyrstu Powers bækurnar (og inní þá fjórðu). Það er hér. Þeir hafa víst verið að færa þetta á netið eina síðu í einu í nokkurn tíma.. Kannske ekkert sérstaklega þægilegt að lesa þetta svona, en skárra þó en að gera það ekki.

-b.

Um Gunnar og Hár og Lykil

Ég er að lesa Lykilinn að Njálu eftir Kristján Jóhann Jónsson. Hann er stórskemmtilegur. Einsog ég var sáttur við hljóðbókina Njálu þá hlýtur alltaf eitthvað að fara framhjá manni, hugurinn reikar í smástund og lesarinn heldur áfram í eyrunum án þess að maður taki eftir. Þessvegna er gott að geta farið yfir helstu atriðin í þessum Lykli, sérstaklega þarsem hann er svo skýr og leikandi aflestrar.

Ég fellst nú ekki á allt sem karlinn hendir fram, en sumar þessarra skýringa eru margt sniðugar. Samband Skarphéðins Njálssonar við föður sinn lítur t.a.m. allt öðruvísi út núna heldur en þegar ég las bókina.. Eins furðar hann sig á því að fólk geti tekið Gunnar á Hlíðarenda alvarlega þegar hann segir konu sinni og móður að vefja bogastreng úr hárlokk þeirrar fyrrnefndu. Mér sýnist það ekkert ólíklegra en að fleygja manni af spjótsoddi yfir stórfljót, en hvað gengur Gunnari þá til ef hann veit að verkið er óvinnandi? Kristján vísar í ljóð eftir Sigurð Breiðfjörð að nafni ,,Hallgerður Langbrók", þarsem skáldið heldur uppi vörnum fyrir blessaða húsfreyjuna. Ég fletti þessu ljóði upp. Þar segir mælandi:

Hún þó væri hefndargjörn
og hjartað nokkuð baldið,
flestu held ég finnist vörn
ef fallega á er haldið.

Þegar dæma einhvern á,
oss það fræðin letra,
fallegt er að færa þá
flest á veginn betra.

Og nokkru seinna:

.Boginn þegar brostinn er,
býður hann fljóði sínu
fýlulega: ,,Fá þú mér
flygsu úr hári þínu".

Meingjörð slíka man hún þá
og mótsögn þessu veitir.
Svo réð Gunnar falla frá,
frægasti maður um sveitir.

Eg um það í efa geng,
aðsóknin þó biði,
að brúðir hefðu bogastreng
búið til af liði.

Hefði Gunnar hlíta þótt
höfuðs snúi reyfi,
lokkinn mundi hann sjálfur sótt
og sýslað fátt um leyfi.

Sem er náttúrulega alveg rétt. Sigurður dregur þá ályktun að einhver hafi bætt þessu inní söguna til þess að sverta Hallgerði en það er voða einföld afgreiðsla einhvernvegin. Kristján telur að orðaskiptin hjónanna séu svartasti gálgahúmor: Þau viti bæði að maður getur ekki vafið bogastreng úr mannshári, en megi nú til með að djóka aðeins hvort í öðru rétt áður en Gunnar verður skorinn niður. Sem er miklu skemmtilegri textaskýring. Hér er hans rökstuðningur:

Hetjur eiga að segja eitthvað kaldhæðnislegt á dauðastundinni til þess að sýna að þær kæri sig kollóttar um gang örlaganna. Þá loksins ná Gunnar og Hallgerður saman þegar aðstæðurnar þvinga hann til þess að sýna gráglettinn hálfkæring með því að syrja hvort ekki sé bara hægt að flétta einhvern spotta úr hárinu á henni! Hún svarar með því að leika leikinn með honum og fyrirgefur honum kinnhestinn þar með. Hún ,,hefnir" með öðrum orðum kinnhestsins með því að neita honum um eitthvað sem kemur ekki að gagni hvort sem er. Sé lesið á þennan hátt liggur auðvitað ljóst fyrir að Rannveig gamla er steinhætt að skilja yngra fólkið. Það er líka erfitt fyrir hana að taka kaldhæðnislega afstöðu til dauða sonarins.

[...]

Að mínu mati er þessi spurning [Hallgerðar: ,,Liggur þér nokkuð við?"] hrein írónía. Það er flokkur manna á hlaðinu á Hlíðarenda. Þeir eru búnir að gera hverja tilraunina af annarri til þess að brjótast inn og drepa Gunnar, bónda hennar, og þar að auki búnir að vinda þakið ofan af skálanum. Sé litið til þess hvernig umhorfs er á sviðinu þá er miklu frekar ástæða til þess að telja að hér sé um gráglettinn hálfkæring að ræða.

Það sem mér finnst mest bera í móti þessu er að Gunnar er ekkert sérlega fyndinn gaur. En kannske er þetta einmitt rétti tíminn til að slaka aðeins á?

Myndasöguaðlögunin í Hetjunni eftir Emblu Ýr Bárudóttur og Ingólf Örn Björgvinsson, sem kom út fyrir jólin, gengur ekki svona langt, en þar eru greinilega engin illindi á milli þeirra þegar hún segir honum að fara í rassgat og mæta dauða sínum. Þau eiga voða fallegt móment saman og bókin sleppir orðum Rannveigar um að skömm Hallgerðar ,,muni lengi uppi". Það er líka fín nálgun, þannig. Myndasagan leysir margt helvíti vel þykir mér..

Augnablikið þegar Gunnar ákveður að ,,fara hvergi" er sérstaklega áhrifaríkt, bæði vegna þess hvernig það er uppsett og eins vegna þess að hann segir ekki orð. Engir bleikir akrar, engin slegin tún. Hann snýr baki í bróður sinn, horfir tilbaka og maður veit alveg hvað hann ætlar án þess að heyra Línuna enn einu sinni.

En þá er ég kominn útí allt annað. Rausa bara um Njálu.. það er sosum hægt að rausa um margt ómerkilegra.

-b.

Hún fer óðum að fyllast þessi æðislega ljóðabók

Krummi tekur krunkarann,
kallar á nafnara:
,,Ég fann hrútahöfðara,
hrygg og gærara.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari."

(Heyrt í sjálfum mér á Kaffibarnum í gær.)

-b.

Blót-Björn

(Ég virðist nota nafnið mitt meira í þessum skrifum en áður. Eða hvað, er það vitleysa í mér? Kannske er það vegna þess að í vinnunni er ég jafnan kallaður Björn eða jafnvel Björn Unnar, heilu romsunni sem móðir mín ætlaði mér fyrir öllum þessum árum síðan. Það er ekki sama hvað maður er kallaður, það hefur einhver áhrif á það hvernig maður hegðar sér. Jón eða Séra Jón.)

(En nú er ég einmitt að fara í þorrablót í vinnunni á föstudaginn. Ég er ekkert fyrir þorramat en það er nú mál að sýna lit og svona. Mæta í gleðskap, hitta fólk. En hvernig ber maður sig á svona þorrablótum? Mér skilst að það séu engar beinar tilskipanir um klæðaburð, er það lopapeysa eða skyrta eða handklæði? Ég á nefnilega enga lopapeysu. Og reyndar engar buxur heldur.)

(Eru til einhver góð ráð um svonalagað?)

(Og ef það kemur í ljós að innskotið í byrjun skrifa leiðir inní meginmálið, á maður þá að halda svigunum? Hvar hættir maður að nota þá? Hérna:?)

Hjálp.

-b.

Ég þarf stærri bát

Kvikmyndaaðlögun á Choke eftir Palahniuk á leiðinni? Með Sam Rockwell? Hvernig fór þetta framhjá mér?

-b.

Grein eftir Steve Martin

Um það hvernig hann varð fyndinn.

To test my idea, I went onstage and began: "I'd like to open up with sort of a 'funny comedy bit.' This has really been a big one for me...it's the one that put me where I am today. I'm sure most of you will recognize the title when I mention it; it's the "Nose on Microphone" routine [pause for imagined applause]. And it's always funny, no matter how many times you see it."

I leaned in and placed my nose on the mike for a few long seconds. Then I stopped and took several bows, saying, "Thank you very much." "That's it?" they thought. Yes, that was it. The laugh came not then, but only after they realized I had already moved on to the next bit.

Now that I had assigned myself to an act without jokes, I gave myself a rule. Never let them know I was bombing: this is funny, you just haven't gotten it yet. If I wasn't offering punch lines, I'd never be standing there with egg on my face. It was essential that I never show doubt about what I was doing. I would move through my act without pausing for the laugh, as though everything were an aside. Eventually, I thought, the laughs would be playing catch-up to what I was doing. Everything would be either delivered in passing, or the opposite, an elaborate presentation that climaxed in pointlessness. Another rule was to make the audience believe that I thought I was fantastic, that my confidence could not be shattered. They had to believe that I didn't care if they laughed at all and that this act was going on with or without them.

Frekar af bústaðarferð

Nei heyrðu annars. Það var ekki terpentína sem við drukkum á föstudeginum, það var bjór. Ferðin heldur samt nafninu. Og nú skal hún skrásett nánar:

Þegar ég kom heim úr vinnunni sat Víðir á stól fyrir framan dyrnar og beið eftir mér. Ég opnaði hurðina og hann sagði komum af stað. Hann var spenntur. Hei ég var það líka. En ég þurfti aðeins að græja mig, og Davíð yrði ekki búinn í vinnunni alveg strax. Þetta er svona: til að eiga efni á afslappelsi í sumarbústað þá þarf maður að vinna framá myrkur aðra daga. Og plánetan snýst.

Við gerðum okkur tilbúna og hentum þessum örfáu ferðapokum okkar í skottið á bílnum hans Víðis. Við sóttum Egil í verkstæðið hans og héldum til Davíðs. Þar sat Ari og vildi sýna okkur Guitar Hero-kúnstir sínar, sem voru þó nokkrar. Davíð lenti vígreifur og við sögðum komum af stað. Ég skrifa ekkert um það að lykillinn að bústaðnum skyldi ekki finnast undireins.

Stopp í tíu ellefu, stopp á enn einum og svo engin stopp fyrren á Grímsstöðum. Ég dró upp diktafóninn og skrásetti upphaf ferðarinnar, menn sögðu gamansögur og kölluðu hvor annan skrautlegum nöfnum, einsog vera ber. Víðir keyrði og ég fyllti úlpuvasann minn af pistasíuskeljum úr tíu ellefu. Ferðin gekk vel, fjöllin voru ekki of grimm með vindunum sínum og hrákum af skafrenningi yfir veginn okkar. Það kostar 900kall í göngin, og hefðum við verið á Fear and Loathing-ferðalagi með öllu tilheyrandi hefðum við örugglega ekki séð eftir tæpum þúsundkalli til að draga leðurblökuslektið inní hellinn aftur. En það kemur sjálfri ferðinni ekki svo mikið við.

Þegar við komum uppúr Borgarnesi og inná afleggjarann að bústaðnum fór að setja í veðrið. Vegurinn var temmilega þungur - við hefðum fráleitt komist þetta á fólksbíl - og á tímabili var snjókoman svo mikil að við rétt sáum glitta í næstu stiku, renndum eftir djúpum hjólförum í slóðanum og leituðum að Grímsstaðarljósastaurnum í myrkrinu. Við höfðum enn ekki komið auga á hann þegar við keyrðum framá sumarbústað og vorum þá komnir of langt. Við snerum við. Nú sat Davíð framí og vísaði sem best hann gat í gegnum fannfergið, við komumst uppað Grímsstöðum og þóttumst sjá hvar vegurinn að bústaðnum kæmi handan við trukkinn framundan, Víðir gaf í og festi bílinn í skafli svo hann sat á maganum.

Við Davíð gripum nokkra poka og lögðum af stað niðrí bústað að sækja skóflur. Vindurinn var í bakið en snjórinn náði okkur sumstaðar uppí mitti. (Ja, hann náði mér sumstaðar uppí mitti.) Og við vorum ekki beint klæddir fyrir svona ævintýri, í gallabuxum og úlpum og þótt ég hefði húfu og vettlinga þá öfundaði ég Davíð af treflinum hans. Ferðin tók svona rúmar tuttugu mínútur, það sem annars hefði tekið rúmar fimm. Og þegar við komum uppí bústað þá var bara ein skófla á svæðinu. En við komum pokunum fyrir, kveiktum uppí því sem hægt var að kveikja uppí og lögðum af stað tilbaka. Egill og Víðir höfðu grafið þónokkuð undan bílnum og eftir dálítinn mokstur í viðbót náðum við að losa hann. Víðir lagði á grynnri snjó, við hlóðum restinni af draslinu á okkur, röðuðum bjórnum á snjóþotu og lögðum af stað aftur. Þessi önnur ferð að bústaðnum var talsvert svipuð þeirri fyrri. Ferðin heiman frá Davíð hafði þá tekið rúma þrjá tíma, líklega nær fjórum.

Það sem var svo hrikalegt við að koma að bústaðnum í fyrri ferðinni var að vita að við þyrftum að fara þaðan aftur. Þessvegna stoppuðum við stutt og ég vildi ómögulega hvíla mig og hlýja í bílnum þegar við komum með skófluna, vegna þess að ég myndi þurfa að dýfa mér oní snjóinn aftur hvorteðvar. Að koma í bústaðinn í annað sinn, hinsvegar, vitandi það að ég myndi ekki þurfa að stíga útfyrir dyrnar aftur fyrren á sunnudaginn, var ein góð tilfinning.

Þegar við lentum í fyrra skiptið uppgötvaði ég það að diktafónninn hafði verið í gangi alla leiðina frá því þegar við snerum við, og ég hafði þá fest festinguna og fyrra bröltið uppí bústað á band. Tækið var hinsvegar vafið í sokk og geymt í peysuvasa innanundir úlpu, svo það er líklega ekki margt að heyra..

Og ég get ekki sagt frá fleiru, vegna þess að á leiðinni heim var gert samkomulag um að við myndum ekki greina frá því sem gerðist í bústaðnum. Þessu lýkur þessvegna við þröskuldinn. Nattsj.

-b.

,,I've got to take a little time.."

Helgin fékk nafnið Terpentína 2008. Bæði vegna þess að terpentína er góð til allra hluta og vegna þess að við drukkum helling af henni á föstudeginum. En ef þið viljið vita hvernig helgin var, án þess að leggjast útí heilmikinn lestur og myndaflettingar, þá skulið þið kveikja eld í hjarta ykkar og syngja eftirfarandi eins hátt og þið getið:

I wanna know what love is!
I want you to show me
I wanna feel what love is!
I know you can show me

Og þar hafiði það.

-b.

Björn og hefðin

ah reykjavík reykjavík rýr á kolli engri lík
ást mín er einsog stál
sem hent er í bál
og mallar þar og heyrðu það tík
mín reykjavík

Megas og Sylvía

M-nótt

Mér er ekkert um menninguna gefið
sagði maður einn: hún gengur ekki í nefið
né hentar hún í æð svo ég legg á helvítið fæð
og hugsi ég til hennar þá er það einkum eitthvað ljótt
en nú er ég einmitt einsog kviksettur á kolblárri menningarnótt

sylvía hún hefur það og sex það verður ekki af henni skafið
það væri suddalegt að stinga sér alveg í hana á bólakafið
og tremmakúl að eiga á því kost að spúla
hana að innan það væri fáránlega frjótt
og því segjum við: abeat og pereat kúltúr við heimtum sylvíunótt

meybarn átti grýla sem meikaði hún vægast sagt ekki
,,það má ekki ske að skrýmslið skæli hér allt og skekki"
þeetta var skýlaus viðurkenning og mærin sem hét menning
fór í mínus og fór á flakk og fór með veggjum og fór hljótt
en hún emjaði einsog stunginn grís þegar menn gripu hana og múruðu inní marklausa nótt

ég hef ekki á menningunni mætur
sagði hann: hún mætti sleppa því að fæara á fætur
og bara selja sig einsog hún er - í bælinu allsber
uns hún breyttist í rottuholu í gróinni tóft
en það er vissulega ekki við hana sjálfa að sakast heldur þá sem malla þessa menningarsótt

Hann vill spúlana að innan já.. það að ,,sprengja í" hinar og þessar, einsog maður hefur heyrt fleygt, hljómar frekar hjákátlegt í samanburði.

Einnig: sumir tala um að ,,smúla" eitt og annað, en það er ekki rétt. Maður spúlar. Smúl er smygl. Hef ég heyrt.

-b.

Því það kostar allt sem má

Djöfull er þetta hart. Dollarinn kominn uppí 66 krónur og ég veit aldrei hvenær vísa tekur mið til að senda mér reikning, en frá því ég pantaði síðasta amasón pakka hefur verðið hækkað um helling, býst ég við.

Ég var að skoða verð á Hróarskelduferð, svona hálft í gamni. Því mig langar mikið aftur, ég bara veit ekki hvort það vill nokkur koma með. Flugið er á 24þúsund og miðinn á 22þúsund. Miðinn inná svæðið hefur hækkað um tæplega helming síðan ég fór fyrir þessum sjö árum síðan. Svo þetta er svona fimmtíu þúsund, bara flug og ,,gisting". Fyrir vikuferð.. ég reikna þá með því að fara á þriðjudegi og koma aftur á mánudegi.

Fimmtíu þúsund eru kannske ekkert svo margar krónur, þannig séð?

Á hinn bóginn er aldrei að vita nema verðið hækki, þarsem danska krónan hækkar líka. Komin uppí rétt rúmar 13 krónur íslenskar núna. Og flugfargjaldið hækkar náttúrulega eftir því sem nær dregur.

Æ já bölv og ragn. Ég veit samt alveg að ég myndi ekki sjá eftir þessum krónum, sannarlega ekki á meðan ég sit fyrir framan músík og teyga öl undir danskri sól.

-b.

Birni þykir það notalegt að verða ekkert úr verki

Þessi helgi er búin að vera einstaklega róleg og þægileg. Þægilegheitin ætla sjálfsagt að fara með mann. Nú er ég búinn að horfa á 3:10 to Yuma, The Running Man, The Man from Earth og The Nines.

Swarzsssegnerg er einstaklega lélegur í Hlauparanum. Hann hefur aldrei verið góður en hver einasta lína er hörmung. Þó svipar myndinni frekar til bókarinnar en mig minnti. Jarðmaðurinn er skondin en ekkert sérlega vel heppnuð yfirfærsla af sviði. Síðdegislestin til Yuma er hreinlega ekki nógu góður titill vegna þess að spennan er fólgin í þessari nákvæmu tímasetningu, á fleiri en einn hátt. En myndin meikar ekkert sens. Þetta er fínn vestri útaf fyrir sig, en endalokin eru tóm þvæla. Sjáið frekar Seraphim Falls, sem mér fannst ekkert spes heldur, en hún gerir hlutina betur en Yuma. Hei, eða bara The Proposition. Níurnar, það er ein spes mynd. Ég veit ekki alveg hvað mér finnst um hana, en ég er allavega ánægður með að hafa séð hana.

Og lagið sem mér finnst skemmtilegast að spila í Guitar Hero er Even Flow. Allavega þessa helgi.

Og rakvélin varð rafmagnslaus í kvöld og ég komst að því að ég er rosa flottur með skeifu-yfirvaraskegg.

Og amasón pakkinn minn á að vera kominn í pósthúsið. Eftir þessa sendingu verð ég að hægja á innkaupunum í smá tíma.

Og og og og og og vatn er gott og sunnudagurinn er frændi vikunnar og sjö dagar í viku eru skrýtið geim og reynum nýjan stað í vikunni og klukkan hálfátta er góður tími líka til að gera allskonar og pillurnar eru alltaf á sinni hillu og það vantar nýjar hillur líka og ég prenta ekkert og það vantar ekkert og maður spinnur ekkert í hlýjunni við eldinn og hvernig gera þeir þetta fyrir sunnan félagi og vinnan byrjar ekkert seinna í fyrramálið þótt ég vaki lengur og hvað er í gangi með það kanntu að spyrja nema og ég þarf ekki og það er reyndar og nú er ég bara að skrifa til að skrifa.

-b.

Hlustpróf, einn tveir

Ég var að versla diktafón í vinnuna, nú stendur til að taka upp allskonar. Ég hef verið að fikta við þetta, og tók upp nokkuð sem verður eyrum ykkar til betrunar.



Afhverju hafði ég þá hugmynd í kollinum að embed-taggið væri tóm vitleysa?

-b.

Það er eitt við deja vu

sem fer dálítíð í taugarnar á mér. Núna áðan var ég að reyna að finna gott enskt orð fyrir ákveðna hugsun, hugmynd sem ég hafði nokkurnvegin á íslensku en samt ekki. Og þá fékk ég þessa tilfinningu að ég hefði rennt í gegnum þessa reynslu áður, hvað sem ég gerði varð alltíeinu fyrirfram ákveðið (en það er erfitt að hugsa framfyrir næsta skref þegar maður er upptekinn við að bera saman athöfn og óljósa minningu sem er samt ekki minning). En á sama tíma verð ég frústreraður vegna þess að ég veit að þarna við endann á brautinni er svarið sem ég leita að, ég kem til með að finna rétta orðið, en ég get ekki teygt hugann inní framtíðarminninguna og sótt það hingað. Ég verð að hugsa þessar hugsanir sem ég á að hafa hugsað áður allt þangað til ég kem niður á lausnina.

-b.

éáegiorð

Late one night in the summer of 2005, Matthew Sepi, a 20-year-old Iraq combat veteran, headed out to a 7-Eleven in the seedy Las Vegas neighborhood where he had settled after leaving the Army.

This particular 7-Eleven sits in the shadow of the Stratosphere casino-hotel in a section of town called the Naked City. By day, the area, littered with malt liquor cans, looks depressed but not menacing. By night, it becomes, in the words of a local homicide detective, “like Falluja.”

Mr. Sepi did not like to venture outside too late. But, plagued by nightmares about an Iraqi civilian killed by his unit, he often needed alcohol to fall asleep. And so it was that night, when, seized by a gut feeling of lurking danger, he slid a trench coat over his slight frame — and tucked an assault rifle inside it.

“Matthew knew he shouldn’t be taking his AK-47 to the 7-Eleven,” Detective Laura Andersen said, “but he was scared to death in that neighborhood, he was military trained and, in his mind, he needed the weapon to protect himself.”

Head bowed, Mr. Sepi scurried down an alley, ignoring shouts about trespassing on gang turf. A battle-weary grenadier who was still legally under-age, he paid a stranger to buy him two tall cans of beer, his self-prescribed treatment for post-traumatic stress disorder.

As Mr. Sepi started home, two gang members, both large and both armed, stepped out of the darkness. Mr. Sepi said in an interview that he spied the butt of a gun, heard a boom, saw a flash and “just snapped.”

In the end, one gang member lay dead, bleeding onto the pavement. The other was wounded. And Mr. Sepi fled, “breaking contact” with the enemy, as he later described it. With his rifle raised, he crept home, loaded 180 rounds of ammunition into his car and drove until police lights flashed behind him.

“Who did I take fire from?” he asked urgently. Wearing his Army camouflage pants, the diminutive young man said he had been ambushed and then instinctively “engaged the targets.” He shook. He also cried.

Jújú.. nógu gamall til að gerast hermaður í Írak, klára túrinn og koma heim nett veikur á geði og taugum, en þó ekki nógu gamall til að kaupa sér bjór. Fyndið?

-b.

Svíþjóð aflýst / frestað

Hún amma mín var að fara í aðgerð á auganu og má víst ekki fljúga í nokkrar vikur á eftir, svo við förum ekki til Svíþjóðar næstu helgi, einsog til stóð.

Það verður alveg í lagi með hans samt. Gat á sjónhimnunni skildist mér. En það er verið að redda því í þessum töluðu orðum.

-b.

Myndir af stöðum sem eru lokaðir almenningi

Forensic Anthropology Research Facility, Decomposing Corpse

The world's primary research center for the study of corpse decomposition in Knoxville, Tennessee, is nicknamed "the body farm" and hosts up to 75 cadavers in various stages of decay. The skeletal analysis of human remains helps solve murder cases.

Restin er hér.

-b.

go west

Ég var að lenda hjá Halli á Hvanneyri. Dökkur kaldi uppúr pokanum, bringur á pönnunni og veröld öll er græn. Það virðast allir vera fjarverandi eða uppteknir í elsku Reykjavík minni, og þá fer maður bara útáland.

Sjáumst götuljós. Kyss kyss.

-b.

Dolemite

Tann-Björn

Ef Nýherji væri rokkband þá myndi ég kannske ekki vera grúppía, ekki alveg, en ég myndi að minnsta kosti kaupa alla diskana þeirra.

Eða ég myndi tékka á þeim öllum þiðvitið, því ég er seinn til kaupa. Ég myndi að minnsta kosti kaupa nýju breiðskífuna þeirra, þarsem Bubbi syngur eitt lag og Leiló tekur aðeins í gítarinn. Síðan myndi ég senda þeim ímeil og spyrja hvernig þeir hafi tíma til að semja rokkmússík þegar tölvur hrannast upp í viðgerðarhillum. Og þeir myndu senda um hæl og svara að þetta sé mín myndlíking og ég ætti að halda mig við hana og vera ekki að bulla eitthvað útí bláinn.

Og svo myndi ég adda þeim á mæspeisið mitt.

Djöfuls draumórar eru í gangi. Það er örugglega föstudagur.

En þarsem ég keyrði framhjá litlu kaffistofunni í gær, á leiðinni til tannlæknisins, hringdi stimamjúk stúlka í gemsann minn og sagði að tölvan mín væri tilbúin úr viðgerðinni. ,,Hva, var þetta ekkert mál?" spurði ég. ,,Þeir skiptu um skjá" sagði hún. Og hún bætti einhverju við um ,,kælikrem á örgjörfann". Ég taldi best að fara ekki nánar útí það. Sagðist sækja hana á morgun.

Og ég renndi til þeirra í morgun, daman í afgreiðslunni tók miðann minn, rétti mér tölvuna og bað mig vel að lifa. Tölvan gengur einsog traktor. Og ég borgaði ekki krónu því hún er enn í ábyrgð. Helvíti er ég sáttur við þetta.

...

En ég fór semsagt til tannlæknis í gær. Hann skipti um fyllingu í efri góm í nóvember, og á aðfangadag fannst mér einsog það væri eitthvað hefði farið úrskeiðis, ég fékk sting í tönnina þegar ég beit saman. Það var frekar óþægilegt, að minnka bitsvæðið um 50 prósent, sirka, í þessari matar- og sælgætisorgíu sem jólin voru. En ég harkaði það af mér, að sjálfsögðu. Ég pantaði samt tíma hjá honum um leið og ég gat, og þetta var fyrsti lausi tíminn, núna í gær.

Nemahvað að núna var verkurinn að mestu farinn. Hann bankaði í tennurnar og fann ekkert, tók nokkrar röntgenmyndir og sagði svo ,,þú ert með nóg af tönnum!" Hann hafði þá fundið eitthvað merkilegt. Málið er víst að ég hef þessa tvo jaxla sem allir fá og njóta. Svo er ég með endajaxl, sem er óðum að hverfa úr manna gómum og þarf oft að rífa út sökum plássleysis (en hann vex einmitt dulítið skakkur hjá mér).

Og síðan hef ég enda-endajaxl, sem er að reyna að ryðja þeim fyrri burt. Semsagt. Nóg af tönnum.

Hann vildi meina að þetta væri frekar sjaldgæft, maður sæi þetta frekar hjá öpum og svoleiðis. Ha ha. Ég er frummaðurinn Björn. En svo gaman þótti honum að taka myndir af þessu að hann rukkaði mig ekki krónu fyrir tímann. Þeir fá víst sinn skammt fyrr en síðar, þegar það þarf að rífa báða þessa jaxla út. - En málið með þennan verk er líklega það að það er of mikið af tönnum í litlu gómplássi, og þeir liggja allir á sömu tauginni.

Ég er að vinna framá kvöld og svo er ekkert á prjónunum. Rólegheit? Kannske ég endurnýi kynnin við tölvuna mína. Við höfum verið aðskilin svo lengi, ég man varla lengur hvernig það er að smella læsingunni aftur, renna fingrunum yfir lyklana, finna rafljósið á andlitinu.. Samband okkar er framundan heilbrigt og guði þóknanlegt.

Eða hvað, er eitthvað annað á seyði? Bjór og ólsen?

-b.

we're so pretty

Þegar Víðir stígur útúr herberginu sínu á sunnudagseftirmiðdegi (eða komið inní aðfaranótt mánudags) þá skelfur hann gjarnan einsog hrísla í roki. Við höfum að sjálfsögðu gert hefð úr þessu einsog öðru, við spyrjum ,,ertu með skjálftann?" eða ,,varstu á Celtic?"

((Útúrdúr: það hefur komið uppúr kafinu að Víðir lendir inná Celtic á aðfaranótt sunnudags sama hvað hann er að gera og sama hvar hann er staddur. Nú er hann orðinn smeykur við að kaupa sér far til útlanda af ótta við að hann birtist einfaldlega á Celtic Cross klukkan hálfsex að staðartíma, og skilji farangur og ferðafélaga eftir í reiðileysi.))

Það er ekkert eðlilegra en það að gera grín að taugadauða og lifrarbilun. Og nú man ég ekki hver tilgangurinn með þessum skrifum var. Ætlaði ég ekki að leiða að einhverju? Þynnka og skjálfti, í þynnku er gott að sofa.. tja, það er nú ekki það sem ég ætlaði að rausa um, en kannske er það hægt samt.

Ég hef sofið vel og mikið síðan það sljákkaði í pestinni. Síðan á nýja árinu gat ég ósköp lítið sofið, ég var alltaf hóstandi og eitthvað vesen.. ef ég náði að festa svefn dreymdi mig tóma vitleysu svo ég var dauðþreyttur þegar ég vaknaði. En í gær svaf ég frá níu til að verða átta í morgun, og daginn þar áður var ég vakandi í níu, tíu tíma. Þetta er nauðsynlegt svo maður komist aftur á lappirnar. Sei sei.

Og ég er aftur kominn í vinnuna en það eru engar myndasögur hérna fyrir mig. Ég byrjaði á Ósýnilegum glæpum, sem er eftir einhvern gaur. Spánverja? Katalóna? Hermann Stefánsson þýddi a.m.k. Hún er fljótlesin en ekkert sérstaklega spennó, enn sem komið er. Ég er að vaða í gegnum Dexter in the Dark, klára hana kannske á leiðinni heim á eftir. Og ég er aðeins kominn inní Dermaphoria. En mig langar í myndasögur! Fjandinn.

Ah já. Nú man ég. Tölvan mín er í viðgerð. Ég er farinn að finna til fráhvarfseinkenna. Hvað geri ég þegar tölvan mín er í viðgerð? Sef mikið, jú. Fer til tannlæknis, ég er að fara austur til þess á eftir. Og hvað? Ég get ímyndað mér að ég vakni á sunnudagsmorgun, skjálfandi af tölvuleysi. Víðir kemur inní stofu skjálfandi og ég skelf með honum, við skjálfum af sitthvorum kvillanum en þó í hálfum takti.

Þetta er yrkisefni, blautur og ilmandi akur fyrir ljóðskáld hvarvetna.

Skjálf djöfuls skjálfti
tölvuleysi og þynnka
brr skjálf skjálf brr sjálf

Sko ég setti ekki k í síðasta skjálfið, svo núna er ljóðið um sjálfsmynd og hvað við þurfum að hafa inní okkur og í kringum okkur til að viðhalda ídentíteti. (Er þetta ekki miklu þægilegra, að hafa svona merkingarlykil strax á eftir ljóðunum? Monní monní.)

-b.

Ár blöðrunnar (900)

Það versta við árið 2008 er að ég skrifa töluna 8 mjög illa. Ég þarf að vanda mig mjög mikið við hana, annars lítur hún út einosg blaðra. Stór haus oná pínulitlum hnút.

Og nú man ég að það eru bráðum tíu ár síðan ég byrjaði í fjölbraut eða eitthvað.

Tölvan mín bilaði í gær, í fyrsta sinn í tvö og hálft ár. Að minnsta kosti í fyrsta sinn svo ég þurfti að fara með hana í viðgerð. Og ég ekki einusinni viss um að ég hafi þurft að fara með hana.. en ég nennti ómögulega að eiga við helvítið. Ég ræsi hana og það slokknar á skjánum, ég get kallað hann upp aftur með því að skipta á skjámyndum (fn+F7) en það slokknar á honum aftur. Stundum eftir nokkrar mínútur, stundum nokkrar sekúndur. Þetta gæti verið drævera-mál en það er tómt vesen að standa í svoleiðis þegar skjárinn virkar ekki.

Þannig að ég fór með hana í Nýherja núna í morgun. Vonandi verður hún komin í stand fyrir Svíþjóðarferðina. Hún er eftir tíu daga.

Kvefið virðist ætla að hörfa, og þótt fyrr hefði verið. Ég sit og skrifa þetta í vinnunni. (Hvað ætla ég að gera veikur heima ef ég hef ekki tölvuna mér við hlið?) Og Guitar Hero er skemmtilegt dót. Afhverju hef ég aldrei komist í tæri við það áður?

Ég hef verið að horfa á bíómyndir og nú vantar mig að sjá Michael Clayton og There Will Be Blood. Þær eru hvergi!

Satans 2008.

Gott ár samt. Sjáið bara til.

-b.

Best ársins 2007

Bækur:

Libra og Mao II eftir Don DeLillo
Rant eftir Chuck Palahniuk
Flaubert's Parrot eftir Julian Barnes
Nafn Rósarinnar eftir Umberto Eco
The Man in the High Castle eftir Philip K. Dick

Myndasögur:

Ástríkur fram að dauða Coscinnys
The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler eftir Jason
Eineygði kötturinn Kisi og leyndarmálið eftir Hugleik
The Pulse eftir Bendis
Smax eftir Alan Moore
Ode to Kirihito eftir Osamu Tezuka
Casanova eftir Matt Fraction

Bíó:

The Good Shepherd
Nil by Mouth
Zodiac
Hot Fuzz
Old Boy
No Country for Old Men
Brick
Inside Man
Children of Men
Hard Candy

Sjónvarp:

Sleeper Cell, fyrsta þáttaröð
John From Cincinnati
Studio 60, fyrsti þátturinn og endalokin að minnsta kosti
Star Trek: Deep Space Nine
Sopranos, seinni hluti sjöttu þáttaraðar
Tim and Eric, Awesome Show: Great Job!
Slings & Arrows
30 Rock
Dexter, önnur þáttaröð
Life on Mars, fyrri þáttaröð

Músík:

Hissing Fauna, Are You the Destroyer? með Of Montreal.
In the Reins með Iron and Wine og Calexico (ennþá).
In Rainbows með Radiohead
Ratatat með Ratatat
The Warning með Hot Chip
Iceland Airwaves 2007

Annars hef ég voða lítið leitað að nýrri músík undanfarið. Ég hef aðallega hlustað á hljóðbækur, þ.á.m. The Man in the High Castle og Libra, en það litla sem bætist inná ipoddinn minn er annaðhvort gamalt eða ekkert sérstakt.

Ég las annars neyðarlega lítið í ár.

Í best ársins 2006 sagði ég að þættirnir Sopranos, Battlestar Galactica og Lost hefðu misst flugið. En þeir áttu allir brjálaða lokaspretti. Andskotann er maður að tjá sig um drasl í miðjum klíðum?

-b.

Fólk er ennþá að sprengja,

ég heyri það innum gluggann minn. Áramótin voru þarna einhverstaðar í byrjun vikunnar en hvað hefur verið að gerast?

Á gamlárskvöld sat ég í makindum og horfði á Atonement. Þarsem ég vissi ekkert um myndina fyrirfram þá kom hún mér þægilega á óvart. Hún byrjar sem sveitadrama um kvöldverð og blómavasa, tekur snarpa beygju inní útí heim og þaðan inní framtíðina. Helvíti vel gert.

Síðan horfði ég á Mission: Impossible III. Það var góð bíómynd inní henni einhverstaðar en það virtist enginn annar vera að leita og ég nennti ekki að finna hana einn. Þá var það The Color of Money. Önnur Cuise mynd?! Tjá. En hún er ágæt. Charlie Wilson's War er ekkert spes.

Life eru ágætir þættir. Mikið til simpelt löggudótari, en gaman að því samt. Ég er kominn nokkuð langt inní Cane en er samt ekki að nenna þeim. Ekki Damages heldur. Svo ég glápi á þátt og þátt af BSG á meðan ég hósta og svitna og sýð meira vatn fyrir te.

Ég var orðinn veikur á gamlársdag, verri daginn þar á eftir og ómögulegur annan í nýju ári, þegar ég mætti aftur í vinnuna. Ég var sendur heim og hef síðan verið slappur og hóstandi og kyrrsettur, mestaf. En þetta er að skána. Ég verð orðinn góður á mánudaginn, hlýtur að vera.

Ég byrjaði síðasta ár líka á veikindum, en þau voru meira svona alkahól-veikindi. Maður veit þó alltaf að þau hverfa smám saman, gjarnan jafndægurs.

Í kvöld leikum við gítarhetjur, og allskonar hetjur. Því við erum hetjur, hetjan býr í oss.

-b.

,,búinn að drekka kippu..."

Lögreglan hefur nú í rannsókn stærsta stuld á bókum og ritum sem framinn hefur verið á Íslandi. Tugum bóka var stolið úr dánarbúi Böðvars Kvarans á seinni hluta ársins 2006 og fyrri hluta ársins 2007. Flestar bókanna eru afar verðmætar fornbækur, frumútgáfur og illfáanlegar annars staðar.

Talið er ljóst að verðmæti bókanna hlaupi á tugum milljóna og jafnvel allt upp í hundrað milljónir. Lögreglan birti í gær lista yfir þær bækur sem enn er saknað úr safninu.

Hjörleifur Kvaran, sonur Böðvars, segir að synir Böðvars hafi kært málið til lögreglu síðasta haust. Það sé nú í rannsókn og að því er hann best viti sé rannsóknin á lokastigi.

..ég vissi ekki að bandið væri ennþá starfandi. Hm.

-b.

The Wire aftur byrjar á sunnudaginn

Þessvegna er búið að ræsa Heaven and here aftur.

Viðtalið millum David Simon og Nick Hornby er hér.

Og svo er hér grein um David Simon í dulítið neikvæðum tón, sem er góð tilbreyting:

Behold the Hack, the veteran newsman, wise beyond his years, a man who’s seen it all, twice. He’s honest, knowing, cynical, his occasional bitterness leavened with humor. He’s a friend to the little scam, and a scourge of the big one. Experience has acquainted him with suffering and stupidity, venality and vice. His anger is softened by the sure knowledge of his own futility. And now behold David Simon, the mind behind the brilliant HBO series The Wire. A gruff fireplug of a man, balding and big-featured, he speaks with an earthy, almost theatrical bluntness, and his blue-collar crust belies his comfortable suburban upbringing. He’s for all the world the quintessential Hack, down to his ink-stained fingertips—the kind of old newshound who will remind you that a “journalist” is a dead reporter. But Simon takes the cliché one step further; he’s an old newsman who feels betrayed by newspapers themselves.

,,How America lost the war on drugs"

Frekar löng og mjög áhugaverð grein um ,,eiturlyfjastríðið" í BNA.

The last time Escobar had hastily fled one of his residences - la Catedral, the luxurious private prison he built for himself to avoid extradition to the United States - he had left behind bizarre, enchanting ­detritus, the raw stuff of what would ­become his own myth: the photos of ­himself dressed up as a Capone-era gangster with a Tommy gun, the odd collection of novels ranging from Graham Greene to the Austrian modernist Stefan Zweig. Agents from the Drug Enforcement Administration, arriving after the kingpin had fled, found neat shelves lined with loose-leaf binders, carefully organized by content. They were, says John Coleman, then the DEA's assistant administrator for operations, "filled with DEA reports" - internal documents that laid out, in extraordinary detail, the agency's repeated attempts to capture Escobar.

"He had shelves and shelves and shelves of these things," Coleman tells me. "It was stunning. A lot of the informants we had, he'd figured out who they were. All the agents we had chasing him - who we trusted in the Colombian police - it was right there. He knew so much more about what we were doing than we knew about what he was doing."

Coleman and other agents began to work deductively, backward. "We had always wondered why his guys, when we caught them, would always go to trial and risk lots of jail time, even when they would have saved themselves a lot of time if they'd just plead guilty," he says. "What we realized when we saw those binders was that they were doing a job. Their job was to stay on trial and have their lawyers use discovery to get all the information on DEA operations they could. Then they'd send copies back to Medellín, and Escobar would put it all together and figure out who we had tracking him."

Um fréttir

Helvíti áhugavert dót.

Humor in commercials was hip--subtle, even, in its use of obscure pop-cultural references--but if there were any jokes at all in news stories, they were telegraphed, blunt visual gags, usually involving weathermen. That disjunction remains: at the precise moment that Apple cast John Hodgman and Justin Long as dead-on avatars of the PC and the Mac, news anchors on networks that ran those ads were introducing people to multibillion-dollar phenomena like MySpace and Facebook with the cringingly naïve attitude of "What will those nerds think of next?"

Entertainment programs often took on issues that would never fly on Dateline. On a Thursday night, ER could do a story line on the medically uninsured, but a night later, such a "downer policy story" was a much harder sell. In the time I was at NBC, you were more likely to hear federal agriculture policy discussed on The West Wing, or even on Jon Stewart, than you were to see it reported in any depth on Dateline.

Sometimes entertainment actually drove selection of news stories. Since Dateline was the lead-in to the hit series Law & Order on Friday nights, it was understood that on Fridays we did crime. Sunday was a little looser but still a hard sell for news that wasn't obvious or close to the all-important emotional center. In 2003, I was told that a story on the emergence from prison of a former member of the Weather Underground, whose son had graduated from Yale University and won a Rhodes Scholarship, would not fly unless it dovetailed with a story line on a then-struggling, soon-to-be-cancelled, and now-forgotten Sunday-night drama called American Dreams, which was set in the 1960s. I was told that the Weather Underground story might be viable if American Dreams did an episode on "protesters or something." At the time, Dateline's priority was another series of specials about the late Princess Diana. This blockbuster was going to blow the lid off the Diana affair and deliver the shocking revelation that the poor princess was in fact even more miserable being married to Prince Charles than we all suspected. Diana's emotional center was coveted in prime time even though its relevance to anything going on in 2003 was surely out on some voyeuristic fringe.

---> 2008

Gleðilegt nýtt ár til mín og ykkar.

Þarsem ég er með hálsbólgu og líklega smá hita þá ætla ég að sleppa árlegu áramótafylleríi í kvöld. Ég er eiginlega hálffeginn.

Þess í stað ætla ég að sitja í sófastólnum mínum, drekka tebolla og horfa á góða bíómynd. Og ég hugsa til félaga minna sem klifra uppí galeiðuna og ýta úr vör, bumbuslátturinn stigmagnast þarsem þeir líða áfram útí þokuna. Hífa!

Og ég er Spartakus.

2008 gerir 28 gerir 10 gerir 1, úr 9 í 1 sendir okkur yfir smellinn í skífunni og við byrjum uppá nýtt, frekar núna en áður. Alveg Satt. Ný melódía í hreinni rás, tökum sprettinn oní Janúar, bráðum kemur blessað vorið, er ég að tala einsog Eiríkur Guðmundsson?

Gleðilegt alltsaman, allir vinir.

-b.