Bjössi og Júlli bræða gellurnar

Þarna erum við frændurnir, sá elsti og sá yngsti.

-b.

Heimkominn úr Svíabríaría

Þá er ég kominn heim og sit á stólnum mínum í vinnunni.

Gærdagurinn fór svo að segja allur í ferðina heim. Ég vaknaði að verða ellefu, við vorum lögð af stað klukkan tólf og keyrðum til Malmö í einum rykk. Þar borðuðum við nautasteik á trébretti sem var ljúffeng og keyrðum síðan smá krókaleið á Kastrup flugvöll. Það hefði alveg mátt tæpara standa, en við skráðum okkur inn og flugum heim án nokkurra vandkvæða. Eftir að hafa keyrt rúmlega þrjúhunduð kílómetra niðrá flugvöll eftirlét ég henni ömmu að keyra heim frá flugvellinum. Ég sofnaði skömmu eftir að ég hafði tekið úr töskunum og hent nammi í strákana.

Þetta var mikil verslunarferð, fyrir mig, manninn sem verslar sjaldan og lítið. Eða mann sem telur sjálfan sig versla sjaldan og lítið. Ég keypti eftirfarandi, magn eða fjöldi ótilgreindur:

Buxur
Boxera
Sokka
Boli
Skyrtur
Bindi
Peysu
Skó
Inniskó
Kúluspil
Píluspjald
Pílur
Bók
Bjór
Viskí
Geisladisk
Glas
Fána
Sígarettur
Heyrartól
Sælgæti

Þannig að núna á ég slatta af fötum, þar á meðal buxur sem þarf að stytta (ha ha) og inniskó í vinnuna, loksins. Píluspjaldið var keypt í íbúðina, það hefur verið sameiginlegur draumur þar á bæ síðan seguldúkurinn var festur upp skömmu eftir flutningana. Sígaretturnar eru fyrir bróður minn, og svo eru einhverjar litlar gjafir þarna inná milli.

Ég gerðist líka svo frægur að versla í sænska ríkinu, sem var nú ekki jafn forræðishyggjustofnanalegt og mér hafði verið lofað. Það var þarna eitthvað sem var afgreitt yfir borðið, en það var allt frá líkjörum uppí sterkt. Hinsvegar voru sambærilegar tegundir fáanlegar útá gólfi. Bjórinn var ögn ódýrari þarna en ekki svo mjög. Gestgjafarnir vildu meina að fólk færi helst til Þýskalands til að kaupa bjór. Þetta gera Danirnir líka, en ég hefði haldið að það hætti að borga sig þegar maður væri kominn svona langt norður í land..

Það er væntanlega spurning um magn. Og hvort maður á leið.

Í ferðinni las ég Bjagaða ensku Lúdmílu, Falling Man, Doom Patrol: Planet Love og The Last Musketeer. Ég er hreint ekki viss um Bjagaða ensku ennþá. Falling Man fannst mér leiðinleg til að byrja með en hún batnar til muna eftir að komið er inní hana hálfa, og það eru nokkrir góðir ekta DeLillo sprettir.. Pókerkvöldin reglulegu fyrir árásirnar eru t.a.m. algert hunang.

(Ég á reyndar ennþá tíu síður eftir, ég náði ekki alveg að klára hana í flugvélinni heim. En bráðum, bráðum.)

Planet Love var þokkaleg. Ég hugsa að það sé of langt síðan ég las bókina þar á undan, eða kannske las ég hana þunnur? Endalokin virkuðu frekar losaraleg. The Last Musketeer er ekki besta bókin hans Jasons, en hún er þrælgóð. Sumt virkar og sumt ekki, en það er nóg af góðum góðum Jason á þessum síðum.

Það er eitthvað við þessar mannlegu dýrafígúrur sem leyfir honum að snúa uppá lesandann öðruvísi en hann gæti annars.

Akkúrat núna er viðurkenningarafhending uppi á sjöttu hæð. Vigdís Finnbogadóttir er þar á fremsta bekk. Ég sá hana líka í fríhöfninni í gær. Hún var líklega í sömu flugvél og ég. Ég vann einusinni fyrir stofnunina hennar, á málþingi. Kannske verð ég forseti einhvern daginn. En fyrst ætla ég á þing.

Mig á þing!

Ég lofa að spillast ekki fyrren ég hef uppfyllt megnið af loforðunum mínum.

Annars fær þetta lið að éta eitthvert gotterí þegar móttakan er búin. Ég hugsa að ég skoði borðið, kannske er eitthvað þarna sem mannfólk getur borðað. Ísskápurinn minn er nánast tómur! Hjálp! Ég á kókómjólk og fjórtán prósent gáda!!! Væntanlegt hungur lamar mig í líkamanum!!!!!

-b.

Úr Svíþjóðara

Nú er ég í Svíþjóð, í bæ sem heitir Ölsremma, og sit við tölvu í fyrsta sinn síðan ég kom hingað. En það er óttalega lítið að segja, þetta hefur allt gengið vel. Ferðadagurinn fór í ferðina, sá næsti í versl og gærdagurinn í ósköp lítið. Ég veit ekki hvort það verður nokkur ferð á manni í dag. Það er ágætt að slappa bara af og lesa í bók.

Verst hvað krakkinn öskrar mikið. Það sker í eyrun. En ég kom líka með eyrnatappa. Tækni er æði.

Húsið er hitað upp með trjábolum, sem eru settir í ofn og brenndir, svo þeir hita upp vatn sem er síðan hleypt á ofnana. Það er rosalega stjörnubjart á næturna og mjög mjög rólegt. Kyrrt.

Í bænum er enginn skóli, engin verslun, ekkert pósthús, nó noþink. Það er röraverksmiðja (PipeLife heitir hún, án gríns) og tvær kirkjur. Ein fyrir óháða söfnuðinn svokallaða. Speisað?

Jæja.

-b.

Þriðjudagspunktar

..fyrir viku sem er einn dagur á lengd og þarsem þriðjudagurinn virkar einsog mánudagur.

Ég flýg semsagt út til Kaupmannahafnar í fyrramálið og keyri þvínæst norður til Ölsremmu í Svíþjóð. Ég ætla að skilja tölvuna eftir en taka með mér eina tvær bækur. Ég tek líka með mér eitthvað til að gefa grey Svíunum. Ný-Svíunum. En allsekki mikinn farangur. Ég er að hugsa mér að kaupa nýja skó.

Eftir tæplega hundrað, eða rúmlega níutíu, daga flýg ég aftur til Kaupmannahafnar og tek þaðan lest til Hróarskeldu. Já vinir, nú eru ekki lengur rúmlega hundrað dagar heldur tæplega (!!) hundrað dagar. Tvær tölur, ekki þrjár. Sjibbí.

Og forsjálni mín fær meira klapp á bakið; miðinn er kominn í tæpar þrjátíuþúsund krónur íslenskar. Verða þetta kannske eintómir nær-skandinavar?

Síðan hefur komið upp sú hugmynd að lengja ferðina í annan endann. Það myndi kosta okkur tvöþúsundkall sýnist mér (fyrir utan aukið uppihald), dagarnir þarna á undan áætluðum brottfarardegi eru í níuþúsundkallinum, aðeins minna en pantaði miðinn. Þetta er eitthvað sem hægt væri að pæla í. Ef eitthvað er betra en vika í sól og bjór (sjö níu þrettán) þá er það tvær vikur í bjór og sól.

Ég drakk landa í fyrsta skipti í dálítinn tíma um helgina. Páskalanda? Það var samt í heimahúsi og í alvarlegum félagsskap. Hann var líka góður. Skömmu áður hafði ég borðað pekingönd** sem var ljúffeng. Og ég át svín og lamb í fermingu og rosa pottrétt á páskadag og meiri pottrétt, sem ég tók að heiman, í gær. Jeminn. Páskar.

Og svo skilaði ég skattskýrslunni minni núna áðan. Þessir dónar vilja taka skatt af Nordplus-styrknum mínum, sem mér þykir frekar óforskammað, en ég trúi varla að það fari í háan mínus. Aukinheldur fékk ég gefins bíl á árinu, en það er víst ekki hægt að skrá bíleign sem ,,núll krónur" að andvirði, þannig að ég skrifaði 10.000 kall. Ég hugsa að hann sé ekki mikið meira virði, fyrst ég er neyddur til að koma honum á pappír.

Þetta er ákveðinn galli við Kerfið: Ef ég fæ gjöf þá verð ég að skrá hana sem eign, en Kerfið skilur ekki eignir sem kostuðu mig ekki krónu. Er þetta virkilega besta hugsanlega fyrirkomulagið, fyrir utan öll þau önnur sem reynd hafa verið?

Höfum við reynt önnur?

Ooooog Bragi Ólafsson kom í upplestur til mín áðan. Ég er að bíða eftir Bjarna Bjarnasyni einsog er. Bragi var fljótur að þessu, þetta gekk hratt og vel. Fínir textar sem hann valdi. Þetta kemur uppá bókmenntavefinn innan skamms. Kannske ég fari í það núna að klippa þetta niður, frekar en að rausa úr mér hausnum á þessa hvítu síðu?

-b.

**Það er Peking-önd, ekki pekin-gönd.

Sjá leiðina sem ég keyri bráðum

Sjá á stærra korti

Þetta er semsé leiðin frá Kastrup til Ölsremmu. Ef allt gengur að óskum þá fer ég þessa leið á bíl eftir flugferð og allskonar.

-b.