Á hinn bóginn hef ég hvorki lesið hann né Chandler

Úr stuttu viðtali við James Ellroy, gaurinn sem skrifaði m.a. L.A. Confidential. Hann nær að vera einstaklega hrokafullur án þess að gera mikið mál úr því. Sem er virðingarvert, út af fyrir sig.

What about more contemporary forms of expediency, like the anti-terrorism measures practiced by the Bush administration?

I do not follow contemporary politics. I live in a vacuum. I don’t read books. I don’t read newspapers. I do not own a TV set or a cellphone or a computer. I spend my evenings alone, usually lying in the dark talking to women who aren’t in the room with me.

You mean they’re on the phone?

No. They’re metaphysical. I brood. I brood about former women in my life. Potential future women in my life. I ignore the culture. I don’t want it to impede, impair, interdict, suppress or subsume my imagination with extraneous influences.

Is this an act? Are you trying to pass yourself off as the sort of isolated sociopath who is a stock character in crime fiction?

No. I am not acting. There are times when I think it isn’t quite kosher to be lying in the dark talking to women who aren’t in the room with me. And it turns into a certain kind of hauntedness and loneliness. But by and large, I dig it.

Do you think of yourself as a novelist or as a crime writer?

I am a master of fiction. I am also the greatest crime writer who ever lived. I am to the crime novel in specific what Tolstoy is to the Russian novel and what Beethoven is to music.

How do you know since you say you don’t read other books?

I just know. There is a line from a wonderful Thomas Lux poem: “You’re alone and you know a few things.” I just know that I am that good.

What about Raymond Chandler, who wrote so evocatively about Los Angeles lowlifes before you?

He is egregiously overrated.

-b.

Rottugengið

Ég var að horfa á The Departed og datt í hug annar titill á myndina, eitthvað sem væri dálítið meira lýsandi. Hann er þessi:

The Rat and the Cellphone: How to Be a Rat With a Cellphone and Rat Out Other Cellphone-Carrying Rats With Your Cellphone, Like the Rat You Are, Ya Rat!.

En hún var samt fín. Góðasta löggu-bófamynd. Held ég hefði svei mér þá haft gaman af því að sjá hana í bíó. Voða slikk, góður leikur í alla staði og bara.. já. Mjög vel afgreitt alltsaman. Voða lítið meira um það að segja án þess að spilla endinum, enn og aftur.

...

Og talandi um skepnur, ég sá hrafnaþing eða krákuráð eða.. eitthvað. Svoleiðis. Á leiðinni heim úr skólanum í dag. Kom uppúr jörðinni á milli Íslandsbryggju og DR Byen og það var glás af krákum á grasinu austan megin við metrólínuna. Heill haugur. Vildi að ég hefði getað staldrað við, en því var ekki að heilsa.

Við sem lesum Gaiman vitum sosum hvernig þetta endar hvorteðer.

-b.

Fyndin stuttsaga

Hef ekki tékkað á Clevenger í dálítinn tíma, og á eftir að lesa Dermaphoria.. en þetta fannst mér helvíti gott.

I know a bloke who knows a bloke who knows a bloke. Now I know this bloke. This is a bloke I know. First hand actually, not thrice removed but I just love that line from Sexy Beast. Bloke stops into a hospital walk-in clinic last week, to check out some nagging ear pain. The examination proceeds and includes several dark and suspect hmms from the doctor.

Bloke says, I don’t think I could live without my hearing.

Doctor leaves the room, saying he’ll return shortly with a diagnosis.

Doctor does not return. Instead, two of San Francisco’s finest enter, knowing jack about a diagnosis. What they do know is how to enforce a Code 5150, which includes a) how to use handcuffs and b) the directions to the hospital’s psych wing and a vacant padded room therein. The Men in Blue demonstrate both to Bloke, who is placed under suicide watch for six hours after they confiscate his keys, shoelaces and well, pretty much everything.

You read that right. A six hour suicide watch in a padded room because of a sarcastic remark made under his breath.

The punchline: Bloke came prepared to wait, in or out of a padded cell, for his turn on the tissue paper. So he’d brought something to read and, in spite of doctor’s overreaction, the powers that be let him hang onto his book while they assessed his mental condition. The book? Yeah… The Contortionist’s Handbook.

My buddy is detained in the psych wing of a hospital for a suicide watch while reading a book about a guy detained in the psych wing of a hospital for a suicide watch.

I can’t make this stuff up.

-b.

NJ mom on cell with son #1: Anthony! Anthony, It's Mamma. Stop crying right now. It's okay, honey. It's going to stop hurting in two minutes. Jesus, with the sobbing already! Put your brother on.

NJ mom on cell with son #2: I want you to stop doing that thing to your brother. If you make him cry again I'm going to make you cry. Do you hear me? Don't play stupid with me. I get enough of that from it your father. What? Put him on... Stop laughing... Put Daddy on the phone or so help me Jesus...

NJ mom on phone with the father: Jerkoff, what the fuck is going on over there? I leave the house for five goddamm minutes and you are all flicking each other's balls again... Stop fucking laughing. You are going to make them retarded or gay or something!

Cup-Oh-Tea?

Spooks er það besta sem ég hef séð lengi vel. Ég var að klára að horfa á fyrstu þáttaröðina og mig klæjar í puttana að komast í næstu. Skrýtnast við þetta finnst mér að allra fyrsti þátturinn er eiginlega frekar lélegur. Voða lítið í gangi. En 2 til 6 eru hver öðrum betri. Fyrir utan spæjaradjobbið sjálft þá er einstaklega skemmtileg vinnustaðapólitík í gangi, sem vegur mjög þungt en virkar samt einsog daglegt brauð fyrir fólkið í MI5. Tveir samstarfsmenn leigja t.a.m. íbúð saman, og stunda það að 'sweep'-a herbergi hvors annars eða stela hlutum án þess að hinn aðilinn taki eftir því.

Ranghalar skrifræðisins eru líka áberandi eftir því sem við kynnumst stofnuninni betur. Goggunarröðin virðist ekki skipta jafn miklu máli og hversu vel hver og einn heldur á spilunum, og hversu langt maður er tilbúinn að ganga til að ná sínu fram. Engum er treystandi, allra síst fólkinu sem þú átt að kalla kollega þína, og allir hafa mismunandi hugmyndir um það eftir hvaða reglum er spilað. England er líka svo óttalega smávaxið stórveldi að óvinirnir eru allt um kring og bræðraveldin þurfa fyrst og fremst að hugsa um sig sjálf. Og svo eru spæjararnir sjálfir upp til hópa meingallaðir einstaklingar.

Hugh Laurie er æðislegur sem stórkarl hjá MI6 og Peter Firth er kaldur líkkistunagli í hlutverki yfirmannsins á svæðinu.

Að vissu leyti minnir þetta á Queen and Country (sem allir ættu að lesa og njóta), sérstaklega í því hversu ódýrt og laust við allan glamúr líf spæjarans virðist vera, en einsog þau minnast á oftar en einusinni í þættinum þá hafa fjárveitingar til stofnuninnar stóraukist eftir WTC-árásirnar í BNA 2001, og fjársveltið sem einkennir stjórnsýsluna í Q&C er því einfaldlega ekki til staðar. Q&C er ennfremur meira og minna byggt á breskum sjónvarpsþáttum að nafni Sandbaggers, sem ég hef hvergi fundið á netinu allt frá því ég las um þá fyrst. Helvítis.

Það er líka bara hressandi að horfa á ,,lögguþátt" þarsem vondu kallarnir eru virkilega slæmir tappar. Ég tel mig ekki beint grænan í þessu glápi en oftar en einusinni trúði ég varla hvað skúrkarnir komast upp með. Nú sem áður er það hættan við að skemma hlutina fyrir þeim sem hafa ekki séð draslið sem hindrar nánari athugun. Mussju Klock á ágætis punkt um spojlera, þarsem hann segir að við getum horft á myndir einsog Psycho og Citizen Kane og haft gaman af, jafnvel þótt við vitum 'leyndarmálið' áður en myndirnar upplýsa það. - En maður skyldi ekki dirfast að spilla Lost fyrir grey manninum sem á eftir að sjá síðasta þátt.

En fyrir mér er þetta allt jafn mikilvægt. Ég efast ekki um að ég hefði meira gaman af því að sjá Citizen Kane (á það eftir) ef ég vissi ekki útá hvað málið snerist. Ég hef óvart eyðilagt sjónvarpsþætti fyrir sjálfum mér með því að sjá á netinu einhverstaðar að ákveðinn aðalleikari hafi bara verið í spilinu fyrstu þáttaröðina. Ef ég er að klára skáldsögu þarf ég að passa mig sérstaklega vel á því að lesa ekki síðustu orðin á blaðsíðunni óvart.

Og svo framvegis.

En það er semsagt breskt bjúrókrata-löggudrama í gangi núna. Spooks, The State Within og Edge of Darkness. Allt einstaklega gott stöff.

-b.

Gátur

Böns af gátum og engin svör. Ég er með nr. 3, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 13 og 14; og ég held ég hafi líka nr. 4, 9 og 12 en er samt ekki viss. Nr. 2 hef ég ekki og 1 finnst mér einsog ég ætti að hafa en það vefst fyrir mér.

Hvað segið þið?

-b.

Síðasta tvennt

Málverk: Partíbíllinn hans Noam Chomsky. Pimpin.

Gaur að nafni Aries Spears með rappeftirhermur. Helvíti góður.

-b.

Tónlist 'lífs míns'

Már benti mér á þetta og ég hugsaði með mér ,,afhverju ekki, Björn?"

...

Ef líf mitt væri kvikmynd, hvert væri sándtrakkið?

1. Opnaðu alla mússíkina þína í einu helvítis forriti (ég nota Winamp því iTunes er fyrir svölu krakkana)
2. Stokkaðu henni einhvernvegin
3. Ýttu á ,,play"
4. Skrifaðu niður titilinn á fyrsta laginu fyrir fyrstu spurninguna, og svo áfram niður listann koll af kolli
5. Sama og fjögur
6. Ekki ljúga og reyna að vera kúl (en ég get ekki lofað því að ég hlýði þessari reglu)

Opnunartitlarnir: Herbie Hancock - The Pleasure Is Mine. Ég held að þetta sé eitthvað sem allir þekkja þótt þeir viti ekki endilega hvað það heitir. Þannig að það gæti farið á báða vegu: Annaðhvort styður það undir einhverja áhugaverða opnunarsenu á meðan aðalleikarar, leikstjóri og pródúserar skrifa nöfnin sín í snjóinn.. eða það verður of kitsjí og leim til að geta talist nokkuð. Gæti e.t.v. virkað ágætlega ef myndin byrjar á píanóbar. Engir textar, bara slæðingur af nátthröfnum að súpa konjak og hlusta á mig spila á píanóið, áður en ég vakna.

Risið úr rekkju: Cake - Sheep Go to Heaven (Goats Go to Hell). Án gríns, lagið byrjar ,,I'm not feeling all right today, I'm not feeling that great." Svoleiðis líður mér oftasnær þegar ég vakna, sama hvað klukkan er. Vitandi það að ég er að byrja alltof alltof langa skólagöngu í dag, vitandi það einhverstaðar inní hausnum á mér jafnvel þó ég nái ekki utanum hugmyndina ennþá, þá finn ég til samkenndar með öllum þessum rollum sem hrúgast inní tíma og fara að lokum til himna. Hvernig væri nú að sofa út, láta mér vaxa hökutopp, spila á panpípurnar mínar fyrir litla bróður, drekka smá vínglögg og fara að lokum til helvítis? Ég velti þessu fram og tilbaka í hausnum á mér áður en ég fer loks á lappir og útúr húsi.

Fyrsti skóladagurinn: Blur - Coping (af Modern Life is Rubbish). Ekkert spes lag af sæmilegri plötu. Ég höndla þennan fyrsta skóladag nokkuð skammlaust, en lítið meira en það. Ég er að raula eitthvað útí loftið og ekki alveg að nenna þessu, en kannske kemur eitthvað betra útúr krafsinu á næstu plötu. ..á morgun á ég við. Þetta skánar kannske á morgun.

Ástin grípur hjarta mitt: Hjálmar - 700 þúsund stólar. Það er kannske ekki hægt að segja ,,grípur," frekar svona ,,leggst yfir." Einsog þykkur reykur af.. einhverju. Einsog vera vill þá er ég þegar farinn að hugsa framtil þess þegar ég geng hryggbrotinn burtu, ,,veggirnir gráta" og hjarta mitt hefur ,,banað sjálfu sér." Og ég veit ekki hvað og hvað. Það er ofar mínum skilningi hverslags kvenmaður vekur svona djæfkenndar volæðistilfinningar með mér, en hún á sannlega heima á safni.

Slagsmál: Nick Cave - The Sorrowful Wife (af No More Shall We Part). Gæti reyndar líka þýtt ,,rifrildismússík." Þetta er eitt af þessum atriðum þarsem við sjáum mig og mína heittelskuðu í ofsafengnu rifrildi en heyrum ekkert nema þessa tregafullu píanótónlist. Einhver kastar leirtaui, einhver fleygir fyrsta högginu, og einhver rýkur á dyr á meðan einhver situr eftir og sekkur lengra og lengra oní djúp reiði og haturs. Cave telur niður í rokkið og ég staulast í huga mínum á barinn þarsem ég kann að spila á píanó og fólkið starir oní drykkina sína á meðan það hlustar.

Uppslit: Death Cab for Cutie - Soul Meets Body. ,,In my head there's a Grayhound station / where I send my thoughts to far-off destinations / so they may find a place where they're far more suited than here." Einhverstaðar hinumegin við reiðina og hatrið getur maður lagst niður í tilgerð og sagt sjálfum sér að heimurinn eigi mann ekki skilið. Best væri að taka pjönkur sínar og setjast að einhverstaðar þarsem enginn sér í gegnum mann. Með öðrum orðum þá er það hér sem ég segi ,,hún átti mig ekki skilið," og guðirnir veltast um af hlátri.

Lokaballið: Tom Waits - Innocent When You Dream (live in Seattle). Við göpum öll í kór. Einhver vitleysingur hefur fengið þennan helráma róna til að setjast við píanóið, fyllt vasana hans af konfettíi og hrint honum í gang. Hann syngur um leðurblökur í klukkuturnum og glötuð tækifæri, og ég veit það eitt að ég þarf drykk. Undir lokin syngjum við öll með: ,,It's memories that I'm stealing / But you are innocent when you dream." Í gegnum hausþoku ölæðis og ástarsorgar rámar mig í drauma um píanóleik og ég segi nýja besta vini mínum frá því, þessum sem ég var að hitta rétt áðan og man ekki hvað heitir. Nokkrum árum seinna á ég eftir að sjá Smoke og þekkja í henni lagið sem ég raulaði dagana eftir útskriftarballið.

Lífið eftir skólann: The Sounds - Don't Want to Hurt You. Trommuheili og dónaleg orð, ekki alveg kominn úr gelgjunni ennþá (hvernig sem á því stendur). ,,Give me an answer / But please don't tell me the truth." Ég er farinn að hallast að því að það sé enginn sannleikur þarna úti, og fer að fikta við rafmagnsgítarinn. Byrja að tala um pólitík án þess að fylgjast með henni að neinu ráði, bara afþví ég hef ekkert annað að gera.

Taugaáfall: The Mountain Goats - Absolute Lithops Effect. Ég missi út nokkrar vikur, vakna á baðherbergi í verslanamiðstöð og fer að heyra sögur af sjálfum mér. Ákveð að hlusta aldrei á The Mountain Goats aftur.

Bílamússík: Frank Zappa - Dinah-Moe Humm. ,,She strolled on over said 'look here, bum. / I've got a forty dollar bill says you can't make me cum. / You just can't do it." / She made a bet with her sister, who's a little bit dumb, / she could prove at any time that all men were scum. / I don't mind that she called me a bum / but I knew right away she was really conna cum. / So I got down to it." Í fullkomnum heimi væri þetta lag alltaf til staðar í bifreiðum merkurinnar. ,,Kiss my aura, Dora. Mmm, it's really angora. Do you want some more-a? Right here on the floor-a?" Allt löðrandi í kynlífi af sóðalegustu sort, rammskökk hljómborð líða yfir þungum takti og urmull af kvenfólki stynur í bakgrunninum. Þetta er það sem maður vill blasta útúm gluggann á Toyotunni á leiðinni niður Laugaveginn á föstudagseftirmiðdegi. Engin spurning.

Afturlit: The Futureheads - Robot. Afturlit.. til framtíðar? Lagið fjallar um vélmenni sem lifa skapara sína og vel það, en ryðga svo að endingu. Einum of peppað fyrir róleg rölt niður minningastíga, en grípur samt ágætlega pælinguna á bakvið endurlitið; að minnast þess sem maður hefur skilið eftir, og að dauðleikinn er það sem skilur menn frá saumavélum. Plús, rafmagnsgítarar.

Að ná aftur saman: The Mountain Goats - Orange Ball of Hate. Aldrei að segja aldrei. ,,When I notice that the radio is broken / I see you standing there in the dooraway soaking / the water drizzles off you down to the floor / and I say 'I don't want to live in New England anymore.' " Við gerum okkur bæði grein fyrir því að við hötum hvort annað ennþá, en við eigum þá allavega eitthvað sameiginlegt.

Brúðkaupið: The Walkmen - My Old Man. Ég veit ekki hvaða lúser hún fékk til að syngja í veislunni, en ég kem til með að berja hann í portinu á meðan frúin opnar pakkana á eftir. ,,And the morning is dim / Break it off with him" ?! Ég var að enda við að loka þessu, fjandinn hafi það. Jæja. Fall er fararheill.

Frumburðurinn lítur dagsins ljós: Three Dog Night - One is the Loneliest Number. Hún liggur með hana í fanginu og ég finn á mér að ég á ekkert í henni. Í þessari þrennd stend ég einn og sjálfur með lókinn í lófanum, og til þess að staðfesta karlmennsku mína fer ég á barinn að slást.

Lokabardaginn: Be Your Own Pet - Thresher's Flail. Sá er talinn heimskur sem mætir með hníf í byssubardaga, en hver kemur með gaddakylfu í barslagsmál? Nú, ég auðvitað. ,,I've never had this much fun [...] And tell me when I'm going to die." Trommurnar eru að flýta sér eitthvað og stelpan á sviðinu gólar útí loftið á meðan ég slengi kylfunni í mann og annan.

Dauðasenan: The American Analog Set - The Green Green Grass. ,,It hurts where you rule me / And the whole world / Can see through me." Að lokum er ég yfirbugaður af manni með stærðarinnar reglustiku. Hann rekur hana í bakið á mér og ég sé endann á henni stingast útum brjóstholið áður en ég líð útaf. Hljómborðstónar spólast afturábak á meðan ég man einhver andartök úr fortíðinni sem skiptu engu máli á sínum tíma.

Jarðarförin: The Futureheads - Danger of the Water. Til að bíta höfuðið af skömminni hefur einhver fengið rakarakvartett til að raula yfir jarðarförinni minni. ,,I can not remember / The times we were together / Perhaps it's just the water / Pulling both of us under." Maður hverfur frá þessum heimi á einn eða annan hátt. ,,Hann drukknaði þó að minnsta kosti ekki.. ég meina, líkið er allént ekki týnt," segir einhver. Presturinn segir henni að halda kjafti. Bömmer.

Kreditlistinn: Daft Punk - Veridis Quo. Annað instrumental í hinn endann. Nokkuð gott. Öllu rafrænna samt: Hér hafa hljómborðin töglin og haldirnar, róbótar að spila sveiflandi en múlbundna tóna á útfjólubláa geisla bakvið svart einangrunarplast. Kyrrstaða sannleikans - Heimsins diskó. Fólk tekur símana sína af ,,silent" og leitar að bíllyklunum.

...

Það fór smá tími í þetta.. og þetta byrjaði svo vel, ég var hissa hversu mikil depurð og hatur slæddist inn þegar á leið. Tvö bönd með tvö lög á þessum annars stutta lista? Fáheyrt. Við erum að tala um allnokkur gigabæt af mússík.

Jæja.

Bíðum við.. hvað á myndin að heita? Segjum að það sé næsti titill.

Líð ég um

Úff.. mikið myndi ég ekki sjá þá mynd. (Hjálmar, lag nr. 7 á Hjálmar.)

Hann Danni á afmæli í dag, mánudag. Til hamingju með það Daníel. Nú erum við aftur jafngamlir.

-b.

Ég hef heyrt að það sé málið

Vá maður ég hef ákveðið að fara og finna sjálfan mig í skóla lífsins.

,,Bark and stuff"

Klukkan er orðin margt, aftur

Var að klára Edge of Darkness, sem fór mun lengra en mig grunaði í fyrstu. Virkilega gott sjónvarp. Jedburgh er einn æðislegur karakter, og hérna er hann í símanum í síðasta þættinum:

Hernendez? Como esta, Darius Jedburgh. Ye.. Yeah you recuerde me. Look, I'm the hombre who put the bomb in your bus about a year or so ago, knocked out about half you cr.. yeah that's right, that guy. Yeah. Yeah, the gringo from texas. Hey listen. Hernendez.. I'm taking a vacation in Scotland. ...It's in Great Britain. Yeah. Kill Michael. Kill as in muerta, you know, death, murder. Michael as in Saint Michael, the patron saint of the CIA. Yeah, I know he's your patron saint Hernendez, but haven't you wised up yet? Every time you pray to him, he sends a copy to the agency!

Þar fór laugardagurinn. Kannske maður ætti að gera eitthvað á sunnudeginum, til tilbreytingar? Kláraði reyndar City of Glass í dag, mér til mikillar gleði. Meira um það síðar.

-b.

The Never Ending Robot Chicken Party

Orðin sem ég ætla ekki að endurtaka

If an Australian buys you a drink, or a "round" of drinks for a group of people, it is generally expected that other members of the group will return the favour and pay for a "round" of drinks as well. If you do not have the money or time to participate you should indicate that you will "shout" (your turn to pay for the drinks) when you are able. The onus is on you to follow through with the initial shout next opportunity. There is a popular expression "Wouldn't shout if a shark bit him" to indicate a miser.

Þessi frasi er eitthvað svo ekta. Það er annars slatti af skemmtilegu dóti þarna. Grikkirnir eru miklir gikkir. Og á Balkanskaganum á maður að gefa fólki blóm í oddatölum: Þrjár, fimm, sjö rósir. Jafnar tölur eru notaðar við jarðarfarir. Maður skyldi aldrei gefa Kínverja klukku eða úr.

Og svo er auðvitað sér síða fyrir Japan.

Frábær færsla fyrir Arabalöndin, sem segir svo margt í fáum orðum:

Public displays of women are frowned upon.

Megnið ef þessu er annars voða beisikk. Og maður veit ekki hversu mikið vit er í þessu yfirhöfuð. Dónalegt að gagnrýna frændsemi eða klíkuskap í viðskiptum í Mexíkó? Já.. jæja.

-b.

Trier, þú gamli stuðbolti þú

Úff maður. Manderlay. Sjís.

Ég verð nú að segja að mér fannst hún ekki eins hrikaleg og Dogville, en ég held það sé að hluta til vegna þess að nú veit ég að þetta er hluti af þríleik. Hvað sem hægt er að segja um þessar myndir hans þá er ekki hægt að neita því að hann veit hvað hann vill segja og gerir það á sérstakan hátt. Og ég leyfi mér að efast um að þessi mynd yrði nokkurntíman gerð í Bandaríkjunum, hvað sem það kann svo að þýða.

-b.

Tilvitnun úr tíma í dag

I'll never do anything with a guy who drinks urine again.

..og mér skildist á samhenginu að hann ætti við að hann myndi aldrei aftur gera nokkuð með manni sem drykki hland. Ekki að hann myndi aldrei gera eitthvað með manni sem drykki hland aftur. Þ.e.a.s. í seinna skiptið. Eða eitthvað..

Þetta var reyndar ekki inní reglulegum tíma-umræðum; hann var að tala við þýsku stelpurnar um skoska kærastann sinn og einhvern gaur sem hann þekkir (sem drekkur víst hland). Sá hafði nýverið farið á hommabar í Þýskalandi, fundið þar álitlegan mann og byrjað að ríða honum í rassgatið. En þegar hann ætlaði að veita honum umrenning** greip hann í tómt, og fattaði að hann var að riðlast á ansi karlmannlegri lesbíu. Viðbrögðin fannst mér reyndar ansi góð hjá honum, en hann vildi meina að fyrst hann væri á annað borð byrjaður þá gæti hann allteins klárað sig af. Og svo hnefaði lesbían hann á móti. Allir fóru sáttir heim.

-b.

** reach-around

Alan Moore í The Simpsons

Þetta er kannske ekki svo skrýtið, miðað við það að Thomas Pynchon hefur komið fram í þættinum.. En ég ætla nú samt að kalla þetta fréttnæmt.

Northampton writer Alan Moore is to feature in a forthcoming episode of The Simpsons.
Moore, aged 53, recorded his lines at The Lodge studios in Abington Square last month for an episode which will be called Husbands and Knives.
The Simpsons' production team are long-time fans of Moore's, whose reputation in the world of graphic novels is legendary.
A chance meeting with his fiancée Melinda Gebbie got the project rolling.
Mr Moore said: "Mel was in America promoting our new book The Lost Girls and one of the Simpsons producers spoke to her and asked if I would be in the show.
"She said: 'Why don't you give him a ring he's very approachable'. "I was happy to do it. I'm a big fan of The Simpsons."
He features in a sub-plot which sees a new 'cool' comic shop opening in Springfield in competition with the Android's Dungeon, run by Comic Book Guy who is voiced by Hank Azaria.
The new shop has persuaded Moore to make a public appearance.

Hver kemur auga á staðreyndavilluna sem er í restinni af textanum?

Verðlaun í boði. Spyrjið bara Davíð.

-b.

Múlskinna fundin

Í dag fór ég niðrí H&M og keypti mér græna úlpu. Munurinn var svakalegur. Þið ættuð að prófa að labba um á bolnum í þrjá daga að vetri til og skipta svo yfir í asskoti hlýja úlpu. Mér var sjóðheitt. En þetta bölvaða kvef fer að sama skapi að draga sig í hlé. Vona ég.

Þarsem ég var kominn í nýtt úlp ákvað ég að reyna barinn aftur. Í metrónum á leiðinni las ég í Auster. Ég labbaði frá Nörreport niðrá Stengade. Barinn heitir Stengade 30 og gæti allteins verið neðanjarðar með inngang í gegnum holu í jörðinni í bakgarðinum hjá Sívertsen hjónunum.. Hann er allajafna vel falinn, það er það sem ég á við. Gekk inná aðra hæð og sagði við barþjóninn ,,þetta er taskan mín!" Þarna var hún á borðinu bakvið barinn. Ég var að fara að segja ,,það er skrifbók í henni þarsem nafnið mitt er skrifað" en hann slengdi henni bara í mig einn tveir og þrír. Sagði ,,mér er alveg sama hvað er í henni." Tú-sjei.

Ég get ekki lýst því hvað ég var sáttur. Og er. Peysan og ipoddinn eru týnd og dönskum mosatröllum gefin, en það verður bara að hafa það. Ég kaupi mér nýjan ipodd þegar ég hef efni á því, og man að fara ekki með hann á djammið. En það er ekki einsog ég geti ekki lifað án hans.

Ég hef svona verið að prófa að setja einhverja mynd í efra hornið hægra megin. Ég hef tekið eftir því að ég les sjálfur frekar skrif þarsem myndir fylgja með, en þetta er líka bara spurning um að skreyta. Hafa eitthvað aðeins meira í gangi en bara texta, þósvo hann sé fínn eins langt og hann nær. Það er vissulega hægt að fara illa með myndskreytingar, en sumstaðar dettur maður inná skemmtilegar útfærslur einsog þeir eru með á Heaven and Here, blóksíðu um The Wire. Einsog þessi færsla hér. Endrum og eins koma inn stærðarinnar myndir sem tengjast umfjöllunarefninu ekki endilega beint, en styðja við fílínginn í greininni og staðsetja hana í tengslum við poppkúltúr eða þjóðfélagið almennt.

Virkar mjög klunnalegt svona við fyrstu sýn, en er í raun mjög skemmtileg leið til að nota myndir í þessu óendanlega stóra plássi.

En bíðum við. Já. Ég fann semsagt töskuna mína og bókina mína aftur. Þannig að þetta var góður dagur.

-b.

Hugsað upphátt um skrif í West Wing og 60

Studio 60 heldur áfram. Um sinn. Síðasti þáttur fannst mér sá versti hingaðtil en kannske nær það að klára sig.

Ég var líka að enda við að klára fjórðu seríu af The West Wing, en Sorkin hætti að skrifa þættina eftir það. Mér skilst að hann hafi skrifað eða kó-skrifað hvern einasta þátt af þessum fjórum þáttaröðum fyrir utan einn. Og sá var ekkert svo spes. Ekki það, ég tók eftir því a.m.k. í fjórðu þáttaröð að fimm til sex ,,staff writers" voru teknir fram í kreditlistanum.. en WGA fíflast ekkert með svonalagað; þú verður að hafa skrifað ákveðið stóran hluta af handritinu áður en það er hægt að titla þig fyrir því.

Munurinn á þessum tveimur þáttum er greinilegur og sá samanburður held ég að hafi farið með Studio 60 hvað varðar almenningsálit. Og það er meira en bara það að Sorkin getur skrifað góð brot úr tækifærisræðu eða kappræðum, en er alveg villtur þegar kemur að sketsum. Það eru fáir þættirnir þarsem það er ekki eitthvað að gerast í hernaðarmálum og alþjóðapólitík í The West Wing. Ég er ekki einusinni viss um að nokkur þeirra forðist það alveg. Og þannig ertu strax kominn með háfleygt-en-flókið veraldardrama til að fylgja innanhússrómantík og bröndurum um laglega repúblikana. Auðvitað tengist þetta allt á einhvern hátt, en það sem ég á við er að ef aðalpersónurnar væru einkaritararnir eða básalögfræðingar niðrí kjallara, og við færum aldrei inní ,,the situation room" til að taka ákvarðanir um sprengjuárásir og þessháttar, þá næði þátturinn aldrei sömu hæðum og hann gerir.

Þetta er það sem ég held að fólk hafi í huga þegar það spyr ,,hverjum er ekki sama?" Mér fannst þetta alltaf heimskuleg spurning til að leggja fram um sjónvarpsþátt, en kannske er hún ekki svo slæm. Það er ekki of mikið að ætlast til þess að eitt eða fleiri mannslíf hangi á bláþræði þegar maður horfir á sjónvarpsþátt. Sumstaðar er það eitthvað bölvað ástarsamband sem gæti farið á hvorn veginn sem er. Manni langar að sjá hvernig hlutirnir enda. Sjálfur er ég svo mikið meta ðég gæti horft endalaust á sjónvarpsþátt þarsem fólk skrifar sjónvarpsþátt og talar vel skrifaðan texta um það hvernig sjónvarpsþátturinn er skrifaður, en kannske myndi það ekki saka ef einhverstaðar nálægt væri einhver að bjarga berbrjósta konum úr gíslingu.

Sem leiðir yfir í punkt sem Ellis kom með fyrir ekki svo löngu síðan, og ég held hann hafi ekki tengt við 60 (en það gæti verið rangt), um hvað það er erfitt að skrifa um skrifara. Fyrstu þrjú blöðin af Transmet virka afþví að á meðan Spider situr og skrifar, þá danglar hann löppunum framaf húsþaki og á götunni fyrir neðan eru löggur að berja óbreytta borgara í spað. Hann bjargar lífum þeirra með því að rita á lappann sinn. En að öllu jöfnu skrifar fólk ekki svoleiðis.

Ímyndið ykkur æsispennandi senu í sjónvarpsþætti þarsem Björn Bjarnason situr og skrifar svarbréf til Guðna Elíssonar á bloggið sitt.

,,Quick, to the Bat-Fax!"

Ræðurnar sem verða til í The West Wing eiga sér langan aðdraganda, samkvæmt því sem þátturinn gefur upp. Stór ræða verður til á mörgum mánuðum og safnar saman punktum, þemum, uppástungum, línum og bröndurum frá fullt fullt af fólki. En við fylgjumst ekki með því vegna þess að það er ekki gaman að fylgjast með því. Það er ekki drama. Við fáum að fylgjast með aðalskrifurunum þegar eitthvað þarf að gerast einn tveir og núna; þegar það þarf að umskrifa eitthvað á hlaupum eða þegar eitthvað svakalegt ríður á ákveðnum kafla. Það gengur vegna þess að í þessu umhverfi er vel hugsanlegt að svoleiðis aðstæður komi upp endrum og eins. Það sama má segja um umhverfi einsog Studio 60 í samnefndum þætti. Tæp vika til að skrifa einn og hálfan klukkutíma af góðu stöffi? Fyndnu stöffi? Það er pressa. En í undanförnum þáttum hefur allt meira og minna snúist um skrifin, og þau valda því ekki.

Ræðuhöfundarnir í The West Wing gera ýmislegt og eru alltaf nálægir, en þeir taka ekki stóru ákvarðanirnar. Þannig virka skrif um skrif, að því er virðist.

...

Útfrá þessu væri reyndar hægt að fara útí metafiksjón, þarsem skrifin taka allar ákvarðanirnar, og það gengur upp. En virkar það í sjónvarpi? Kannske. En ekki hjá Sorkin. (Og hér hefði ég sko alls ekkert á móti því að hafa rangt fyrir mér, en aldur og fyrri verk benda til annars.)

-b.

The State Within

Síðasta fimmtudag sýndi BBC fyrsta þáttinn af sex í nýrri miníseríu sem kallast The State Within. Í byrjun þáttarins er farþegaflugvél sprengd niður þar sem hún tekst á loft af flugvelli í Washington. Til að byrja með sjáum við viðbrögð sendiherra Bretlands í Washington, sem verður næstum undir vélinni þar sem hún hrapar til jarðar. Næst erum við komin inn til varnarmálaráðherra Bandaríkjanna, sem fréttir að vélin hafi a.ö.l. verið sprengd niður af breskum múslima, og neitar að bregðast við þegar Virginíufylki byrjar að handsama og fangelsa alla breska múslima sem auga á festir. Í Vestur-Virginíu er lítill hópur af hermönnum að gera einhvern andskotann, og á dauðadeild einhverstaðar í bandarísku helvíti er bresk stríðshetja á dauðadeild, (væntanlega) ranglega sakfelldur fyrir morð á tveimur amerískum táningsstelpum. Hendið inn vænum slatta af baktjaldamakki, pólitík og.. óvæntum tengslum, og þar er þessi fyrsti þáttur kominn.

Ég kannast ekki við þá sem skrifa þetta, en þeir leggja sig greinilega fram við að rugla mann í ríminu. Manni er hent inní hringiðuna og það er ekki verið að útskýra hlutina oftar en einusinni. Gaurinn á tvsquad ber þetta saman við Syriana, sem er ekki vitlaus líking. Hver einasti þráður sögunnar hefur sérstaka áferð, og það er ekki fyrr en undir lok þáttarins sem manni sýnist þeir allir fara að tengjast. Ég er samt að spá í því hvort það sé jafnvel of snemmt, því nú eiga að vera fimm þættir eftir.. En þetta er þétt, vel skrifað og snassí. Mig langar að sjá hvað gerist næst.

Miðað við það hversu lítið þátturinn sjálfur gefur upp fannst mér dálítið skrýtið að sjá fremur ítarlegar lýsingar á persónunum á heimasíðu þáttarins á bbc.com. Einsog þetta hér, um lögfræðinginn sem skoðar mál breska fangans, merkt ,,Personal attributes":

• Feisty, brave. Passionate in her fight against miscarriage of justice. Gets personally involved.
  
• Not afraid to say what she feels. Has been reprimanded for insulting one of her Counsellors.
  
• Her file in Whitehall reads - needs watching but has great potential.
  
• The poverty of her background taught her to go for something if you want it, second chances are very rare.
  
• Has a huge well of empathy. And love of life. When she loves, she loves well.
  
• Fell madly in love but was dumped. Despite the pain, Jane refused to hide under the bedcovers. But it did remind her of the message learnt from her father and mother's destructive relationship. You get the man you believe you deserve.
  
• Jane may flirt with the boys, but she is secure enough to wait for a man to come into her life.

Þetta er einsog eitthvað sem maður myndi finna á aðdáendasíðu fyrir karakter úr Nágrönnum. Algerlega úr takti við þáttinn sjálfan.

Á heimasíðunni má líka finna pínu leim en samt nokkuð skemmtilegan diplomacy-spilaleik sem ég festist í núna eftir að hafa horft á þáttinn. Þeir kalla hann Line of Influence. Þar leikur maður áðurnefndan sendiherra Hennar Hátignar til Washington, og reynir að sigra í pólitískum viðræðum við hina og þessa opinbera starfsmenn til að ná fram markmiðum bresku utanríkisþjónustunnar. Þau geta verið allt frá því að senda neyðaraðstoð til Suður-Afríku, yfir í að hylma yfir ólöglega fangaflutninga með bandarísku leyniþjónustunni. Það er dálítið skrýtið að fá punkta fyrir svona siðlausar athafnir, en það er alltaf gaman að vinna. ..sem er pólitík í hnotskurn, býst ég við.

-b.

Því hann er dáðadrengur

Nú mundi ég allt í einu að þessi síða var sett á laggirnar í byrjun nóvember á síðasta ári. Fyrsta færslan, sem var reyndar lítið annað en splask-ið undan akkerinu sem ég fleygði í sjóinn, birtist þann þriðja nóv. En tautið hófst fyrir alvöru þann sjöunda, fyrir einu ári síðan akkúrat. Hlutirnir gerast ekki endilega þótt tíminn líði, og hann líður frá manni sama þótt maður geri ekki neitt. Fjögurhundruð sjötíu og fimm færslur á einu ári er skemmtileg tala og vel afmarkað tímabil, en það segir ekki neitt. Í svipinn man ég ekki eftir neinu sérstaklega merkilegu sem ég hef skrifað uppá þennan vegg, en það sama á við um flestar blóksíður.

Ég veit ekki, kannske gæti maður reynt að fikta við það.

Ég á enn eftir að redda mér nýrri yfirhöfn, á morgun borga ég leigu, í dag borgaði ég netið, ég er kominn inní hálfa fjórðu seríu af The West Wing, er að sækja þá fyrstu af Spooks og City of Glass byrjar með látum.

Og þarmeð slær hún í miðnætti. Blessámeðan.

-b.

Til þess var Dallas

Í öðrum þætti af Edge of Darkness hittir söguhetjan okkar fyrir háværan Bandaríkjamann að nafni Jedburgh, en sá vinnur að eigin sögn fyrir CIA:

Craven: Your friends are stationed in London?
Jedburgh: No sir. Colonel Kelly here is from Dallas. You ever been to Dallas, Craven?
Craven: No sir.
Jedburgh: 'S where we shoot our presidents. Jews got their cavalry but we've got Dealy Plaza.

Á eftir kemur æðisleg sena þarsem Craven raular hluta af Time of the Preacher eftir Willie Nelson, sem verður öllu skuggalegra lag fyrir vikið. Mikið er þetta gott stöff.

-b.

Þar fór það

Hann Tommy lánaði mér jakka og ég fór að leita að draslinu mínu. Einhver gaur á barnum sagðist hafa fundið töskuna mína og sett hana bakvið barinn einhverstaðar en þegar við leituðum að henni fannst hún hvergi. Og ekki peysan heldur. Þá fór ég niðrá Solbakken til að sækja jakkann minn, sem ég gleymdi þar um þarsíðustu helgi, en fann hann ekki heldur. Fyrsta mál á dagskrá er víst að kaupa nýjan jakka. Það er farið að vera kalt úti.

Taskan var ekkert spes. Bara svona einhver taska sem ég fékk gefins fyrir löngu síðan. Peysan kostaði eitthvað smotterí í H&M. Ipoddinn kostaði mig að vísu slatta af pening en ég sé samt ekki svo mikið eftir honum.. En mér finnst slæmt að glata bókinni minni. Þetta voru síður en svo merkileg skrif, en samt. Rúmt ár af sundurlausum pælingum og glórum. Það er eitthvað sem ég get ekki keypt aftur.

Ég hef samt ekki gefið upp vonina um að finna jakkann. Það er eitthvað tapað/fundið system í þessari blokk, vonandi fæst eitthvað uppúr því.

-b.

,,Helicopters now replaced by flying saucers..."

Á skalanum hverju-týndi-Bjössi þá var þetta þrusudjamm í gær. Á einhverjum helvítis bar á Stengade í Nörrebro (held ég) tapaði ég töskunni minni, skrifbókinni minni, peysunni minni og ipoddnum. Ég hefði farið í dag að leita að þessu en ég var að berjast við þynnku sem ég hef ekki fundið fyrir í mörg ár.

Fáránlegast er að ég var búinn að ákveða að gera ekkert þessa helgi. Síðan heyri ég í Frikka og hann er í Köben eina nótt, þá verður maður að kíkja í partí.

Meiri vitleysan.

Og önnur tilviljun í morgun sem kemur engum við en ég ætla að minnast á hana samt sem áður.

-b.

McSweeneys fer með Aaron Sorkin til tann..hreinsara?

Þarsem ég er að horfa á slatta af The West Wing um þessar mundir kom þetta einkar skemmtilega við mig:

AARON SORKIN: You would think it would be the "ankh" sound, as in the ankh, the Egyptian symbol of life. But it's not. It's the Paul Anka sound. You know, it would help if you said certain words back to me, just random sentences that use the same key words I'm using.

DENTAL HYGIENIST: I have a lot of other patients who need their teeth cleaned, so ...

AARON SORKIN: Like I say, "Les Six," and you say, "Les Shut Up!" Something like that. I don't know. That's just off the top of my head. It doesn't have to make sense. It just has to sound like banter. It has to give a banterlike impression. Hey, that's a good example. I could say, "It just has to sound like banter," and then you shoot back, real quick-like, "Oh, it has to give a banterlike impression." We just say the same words back to one another over and over in different random orders.

DENTAL HYGIENIST: OK, that sounds nice. Maybe at the end of the appointment, when I'm removing your bib. But right now I need you to open wide so I can ...

AARON SORKIN: Oh, then, at the end, you say something like, "In the United States today, 30 percent of the people can't do so-and-so and here we are bantering about Poulenc." And then we both look sad.

Þeir höfðu væntanlega ekki pláss til að byggja upp rökræðuferli þarsem annar aðilinn stendur auðsjáanlega verr að vígi en hinn, alveg þangaðtil hann kemur að efninu úr óvæntri átt og við sjáum að málið snýst um allt annað en það sem við héldum í upphafi. Meining er lögð fram og kjú tilfinningaþrungin tónlist.

..en þetta er samt gott sjónvarp.

Og það er eitthvað í gangi með feðurna í þessum þáttum. Ágætis póstur um það hér. En annars er ég hættur, farinn að sofa. Djöfull er klukkan orðin.

-b.

Raus um gæsalappir og Greg Rucka

Í kvöld er stórhátíð í Kaupinhafn. Á einhverjum tímapunkti byrjuðu barirnir að selja nýja jólabjórinn, múgurinn steig helgan dans og hesthúsaði hátíð ljóss og friðar. Það er enginn hérna heima einsog er. Og þetta er í fyrsta skipti sem mér dettur í hug að gefa húsfólkinu íslensk gælunöfn: Tómas fór í jólabjórinn, Katrín kom með telpuvinkonur sínar hingað heim og svo fóru þær í jólabjórinn, og Begga fór norður í sveit að hitta kærastann og mömmu sína.

Jólabjór. Og jólaskraut. Í byrjun nóvember. Kannske ætti maður að hætta að hneykslast á því barasta.

It's the 'basically' that makes it art.

Ég hlustaði á viðtal við Greg Rucka um daginn þarsem hann tók einhverja línu uppúr söngleik um skák (!) og breytti henni í þá pælingu að þegar þú skrifar eina blaðsíðu, þá sé þeim mun minna pláss fyrir allt hitt sem þú þarft að skrifa. Sem er heilbrigð afstaða, og kemur varla óvart komandi frá manni sem skrifar vel. Mig langar að tékka á Queen and Country bókunum hans. Ekki myndasögunum, hann hefur víst gefið frá sér tvær skáldsögur í sömu línu, A Gentleman's Game og Private Wars. Samt. Hvað geri ég ef fólk horfir og heldur að ég sé bara að lesa eitthvað flugvélasorp? Þetter allt í lagi, þetta er framhald af rosafínum myndasögum sem ég hef verið að lesa. Alveg róleg. Nei, það gengur ekki. En stafirnir í nafninu hans eru að minnsta kosti nógu stórir á kápunni þannig að fólk hugsar ekki með sér þessi er að lesa nýja Grishaminn. Hvað heitir hún aftur, The Attorney eða The Lawyer? Kannske ég ætti að tékka á henni sjálf / ur. Og svo framvegis.. Gæsalappaleysi gerir heiminn erfiðari.

En kannske er það þessvegna sem höfundarnöfnin eru miklu stærri á kápunum heldur en titlarnir. Hvað ertu að lesa, King? Nei Grisham. Já ókei ég er með Steele. Já ég sá það á kápunni. Takk, viltu nammi? Láttu mig í friði.

A pirate's life for me.

Þannig að ég gaf henni poka af flaueli og hún sagði sólin er að koma upp. Ég vissi ekki hvað hún átti við en ég varð að vera ósammála: við horfðum í sitthvora áttina.

Gæsalappir maður. Einhverstaðar hérna í húsinu er einhver að spila Michael Jackson. Ef ég gæti valið um það núna að þurfa aldrei að heyra Michael Jackson lag aftur þá myndi ég segja já takk og lokaðu hurðinni á eftir þér. Alveg satt. Það er dimmt í smá stund ennþá en klukkan er orðin margt. Hvernig ætli jólaskapið sé að fara í fólk?

-b.

Morðingjar

Killers tónleikarnir í gær voru bara þrusugóðir. Upphitunarböndin voru frambærileg og Morðingjarnir sjálfir gáfu fólkinu það sem það vildi. Við Ýmir tróðum okkur eins nálægt sviðinu og við mögulega gátum einsog sjá má á þessari mynd:


Það er náttúrulega vitað mál að síminn minn tekur ömurlegar myndir, en það er samt fílíngur í gangi hérna.

Ég tók mynd af þessari tilkynningu í dyrunum:


..sem segir að um leið og ég stíg innfyrir hússins dyr þá megi MTV taka myndir af mér og sjónvarpa einsog þeim dettur í hug, jafnvel selja þær öðrum. Sem mér finndist eðlilegra ef þeir væru að kosta draslið, en ég borgaði slatta fyrir þessa miða. Hvað um það. Restin er síðan þeir að fría sig ábyrgð á slysum og skemmdum eigum, sem er ósköp normalt. Égmeina, þeir kalla sig jú morðingjana. En hverskonar slys geta annars hlotist af því að einhver taki mynd af manni?

-b.

..And they have a plan.

Augnablik í Edge of Darkness

Hallur benti mér á breska míníseríu frá '85 sem heitir Edge of Darkness. Og hún er mjög bresk og hún er mjög eitís. Ég var að horfa á fyrsta þáttinn og ég skemmi ekkert fyrir neinum með því að upplýsa að í byrjun sögunnar er dóttir aðalsöguhetjunnar drepin með haglabyssu. Karlinn, sem er lögga, er augljóslega í sjokki, en lætur ekkert uppi. Eftir að löggurnar eru farnar og ró kemst á húsið hleður hann riffilinn sinn og röltir um húsið, að hugsa um dóttur sína. Hann heyrir hana tala við sig, fer í herbergið hennar og grípur í eitt og annað sem liggur frammi. Setur plötuspilarann í gang, les í skólabók, lyktar af fötunum í skápnum hennar. Opnar skúffu í kommóðunni og finnur geiger-teljarann hennar (?). Lokar opinni nærfataskúffu. Kíkir í skúffuna á náttborðinu og tekur upp veskið hennar. Skoðar myndina af henni í vegabréfinu. Tekur upp víbradorinn hennar, virðir hann fyrir sér, kyssir hann og leggur hann svo aftur niður. Rótar lengra aftur og finnur skammhleypu..

Vó vó vó! Eruði að ná þessu?

Hann tekur upp víbradorinn hennar. Virðir hann fyrir sér. Kyssir hann. Og leggur hann aftur frá sér.

Og gaurinn heldur andlitinu allan tímann.

Þetta gerist um miðbik þáttarins og maður er búinn að fylgja gaurnum í gegnum alltsaman alveg fram að því. Hann sækir dóttur sína í skólann, hún er skotin niður fyrir framan hann. Löggurnar taka sýni af höndunum á honum. Hann töltir um húsið í losti. Og svo kyssir hann víbradorinn hennar? Nú er öllum nákvæmlega sama um það að hann skuli hafa fundið byssu í framhaldinu. Hún skiptir ekki máli lengur. Ef þú ert að horfa á þetta í sjónvarpinu þá starirðu á skjáinn og spyrð Hvað var hann að gera? og ef þú ert ég þá spólarðu til baka og segir Já, mér sýndist það.

Eflaust er meiningin sú að fólk geri skrýtna hluti í svona ástandi. Eins ótrúlegt og það kann að hljóma þá nær gaurinn að selja þetta, kannske vegna þess að maður hefur fylgt honum eftir svo lengi fram að þessu. En hvernig þetta spilar saman við byssuna er líka athyglisvert vegna þess að einsog ég segi þá grípur þetta athyglina frá henni. Karlinn kippir sér ekkert upp við hana heldur; hún er bara enn einn hluturinn sem dóttir hans hefur látið eftir sig. En undir lok þáttarins kemur byssan aftur við sögu og þá er spurning hvort ætlunin hafi verið að leiða athygli áhorfandans frá henni á þennan furðulega hátt.

Ég er að minnsta kosti að ná í restina af þessum þáttum. Lúkkið er dálítið svipað og í fyrstu þáttunum af Cracker en tónninn jafnvel dekkri. England er dimmt og drukkið og það rignir allstaðar, London minnir á krabbamein, hetjan er sköllóttur gaukur í rykfrakka og í sjónvarpinu er Thatcher að tala um kjarnorkuvopn. Gerist ekki betra.

-b.

Þegar fólk les bækur..

Nokkrar hlægilegar athugasemdir um hinar og þessar bækur af amazon.com. Þessi hér kvartar yfir jafnaðarstefnu í efnahagsmálum sem svífur yfir vötnum í Hundrað ára einsemd:

I spent several weeks slogging through this book and found it to be very repetitive and tedious in the extreme. Keeping track of the family tree is a constant effort. At best, Marquez reveals an egalitarian attitude that seems to pervade the Americas south of the Rio Grande (no wonder those countries are in constant economic trouble). Marquez should study supply side economics as described by Milton Friedman, another Nobel Prize winner, in order to give his book better balance.

Best fannst mér samt þessi hér, um Biblíuna:

I feel that this book started out well but lacked something of an ending. The writing styles change intermittedly and seem to lack something of a finesse, blatantly stating things that cannot be taken literally or figuratively well enough to purvey a superior understanding of the text. I found it about as entertaining as flipping through a T.V. guide but not owning a T.V. seeing all the shows that you could be watching explained in a summerized detail that never quite lets you know what it's really all about. A true literary flop.

Eflaust með hálfkæringi gert, en samt vel athugað.

Það er bilað skammdegi einsog er og ég nenni ekki að gera neitt.

-b.

Þjónustun

Ég myndi klippa það besta út, en hver einasta setning er gull:

A New Zealand doctor has upset patients by converting his medical centre into a high class brothel.

Neil Benson says he will employ "beautiful, experienced professional girls" in the up-market bordello which will cater for locals as well as visiting tourists.

The GP closed his Coopers Beach medical centre last year after a dispute with health officials over the lack of financial and community support.

The doctor, who claims "a lot of support from the men in the community", believes there are similarities between the world's oldest profession and medicine, reports The Northern Advocate

He said: "It's about providing a private service and maintaining confidentiality, which is what my medical practice was about - so it's not a big leap, really.

"Everything I have ever done is high quality. The standards of my medical practice were high and that will cross over to the brothel environment."

Janet Brennan, a local resident, said: "I never thought he would go so low. I think he's doing it to get back at the community for not supporting his clinic."

Peter Foley, chairman of the New Zealand GP Council, said the change of business proved "medicine isn't the big earner people think it is'".

Já þetta er víst allt sama tóbakið, hm. Þéttur þessi.

-b.

Sendum boltann yfir til mín

Í öðrum fréttum þá hef ég sett kommentin í pop-up glugga. Ég man ekki hversvegna ég var svona andsnúinn því þarna í den en mér finnst þetta mun þægilegra.

Og pastað sem ég lagaði í kvöld var ljúffengt.

Og Azureus skríður á maganum eftir jörðinni á 30 kílóbita hraða á sekúndu.

Og mér sýnist þeir vera komnir með einhverskonar prómó fyrir Orphans á anti.com. Hef ekki skoðað það nánar, veit ekkert hvað ég er að benda á hérna.

-b.

Lýsið, húsverk og Sorkin

Nokkrir góðir punktar um The Shining. Önnur mynd sem ég þyrfti að tékka á aftur.

At the movie's center is Jack's typewriter and the chilling moment when Wendy discovers what his work consists of: ALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOY typed thousands of times, as I hardly need to repeat. The most chilling of the suggestions the movie makes might be the idea that authorship, and maybe auteurship, are forms of psychosis. To desire to create and escape into one's one world is to risk succeeding to a sociopathic detachment. You get the sense here of an autocritique: after all, it's Kubrick who so clearly delights in the tiniest of details, like the little toy ax and American flag on the hotel manager's desk, and it's us who cheer him on. Among all filmmakers, the sense of a pure aesthetic, a fully controlled formal world, is never greater than with Kubrick. But it's just this impulse that The Shining suggests is murderous - and there's no real escape from this dream.

...

Hádegismaturinn á vínstofu Hvíts var mjög ánægjulegur. Smurbrauð og öl hittu á rétta rofann einsog skáldin sögðu. Í framhaldi af því fór ég niðrá folkeregister og spurðist fyrir um læknamál.. ég skráði mig hjá þeim fyrir lifandis löngu síðan og átti þá að velja lækni af gulum lista, en ákvað að gera það seinna þarsem ég hafði ekki hugmynd um hver þeirra, ef nokkur, væri í nágrenni við heimili mitt. Nú fór ég og tók númer, hún spurði mig um skilríki og ég rétti henni sjúkratryggingakortið sem ég hafði fengið í pósti í vikunni sem leið. Hún sýndi mér þá hvar nafn og heimilisfang læknisins míns stóð á þessu sama skírteini, skýrum stöfum. Ég tók aldrei eftir því.. sá bara nafnið mitt og danska kennitölu.

En hann er semsagt hérna rétt fyrir norðan. Panta tíma á morgun því ég þarf að fá blóðþrýstingslyfin mín.

Ég var svo sprækur þegar ég kom heim að ég ryksugaði, skúraði og setti í þvottavélar. Nú er því lokið öllusaman og tölvan búin að hala inn fimmta þætti af Dexter. Þriðja serían af The West Wing ætlar að taka tímann sinn, en undir lok annarar seríu er þátturinn kominn á flug fyrir alvöru. Byrjunin á þættinum ,,17 People", þarsem Toby er að púsla saman leyndarmálinu sem kemur til með að fleygja öllu í háaloft, er æðisleg. ,,Two nights later" - ,,Two nights after that" - ,,The next night" - ,,The next morning" - ,,That night". Og boltinn sem hann fleygir stanslaust í vegginn á meðan hann hugsar heldur taktinn einsog linnulaust bank á dyrnar til að komast að sannleikanum, brennandi forvitni manns sem finnur á sér að ekki er allt með felldu.

Þessir tímabilstitlar minnka líka smátt og smátt, rétt einsog Raza minnist á í tengslum við The Shining í greininni sem ég benti á ofar.. skemmtileg tilviljun. Og lágstemmd leið til að skapa spennu án þess að notast við örar klippingar eða háværa mússík.

..tónlistin er reyndar með því fáa sem ég sé að The West Wing. Þemað minnir á b-lista jólalag og það bregst ekki að þeir kjúi tilfinningaþrungna tóna þegar einhver ,,mælir Sannleikann." Þessar endalausu predikanir Hægri og Vinstri væru síður þreytandi ef ekki væri fyrir tónlistina að segja mér að taka mark á viðkomandi.

Og talandi um Sorkin þá er eitthvað að ske með Studio 60. enginn þáttur í gær og næsti ekki fyrren á þriðjudaginn síðasta, sem þýðir að þeir hafa breytt um sýningartíma. Tveir þættir á dagskránni einsog er, og þrjú handrit pöntuð aukalega, en engin trygging fyrir heilli þáttaröð.. En hann hefur jú verið ansi mistækur. Ég veit hreinlega ekki hvað mér fannst um síðasta þátt, og þó naut hann góðs af því að þurfa ekki að sýna fyndna sketsa á skáldaða sviðinu.

Já já. Sjónvarp sjónvarp.

Ég er annars ofsalega blankur þessa stundina. Ég á fimmtíu kall danskan í vasanum framá miðvikudag, en þá gerist Glitnir aftur vinur minn. Sem betur fer er nóg af mat í ísskápnum og núðlur í kassanum.

-b.

Marklaust raus

Hérna er eitthvað vídjó sem ég man ekki lengur hvað er.

Ég skellti tenglinum niður í performancing gluggann og fór svo að sofa. Eða eitthvað svoleiðis. En þarna er hann.

Á morgun ætla ég að hitta Gunnar Marel á þessum stað, en mér skilst að hann hafi verið vinsæll meðal íslenskra sveina á öldum áður og síðar. Ég kíkti þarna inn með honum Grím um daginn og við drukkum einn bjór. Einn bjór hvor. Það stóðu tveir gaurar við dyrnar, við völdum okkur sæti og annar þeirra kom og tók pöntun, færði okkur bjórinn og rukkaði okkur við borðið.

Öðruvísi. En þægilegt. Í dýrari kantinum, en þetta er jú á Kongens Nytorv. Hlýlegur staður.

Seinni hluta dagsins hef ég eytt í að horfa á The West Wing. Það er gott að geta spólað fram og tilbaka án mikillar fyrirhafnar, því það kemur oftar en einusinni fyrir að ég þarf að hlusta á samtöl í annað og þriðja sinn til að skilja hvað fólkið er að tala um. Og mér finnst það síður en svo óþægilegt, bara meira gaman. Og ég spóla framávið þegar þeir sýna brot úr fyrri þáttum (,,previously on The West Wing...") vegna þess að þeir gætu allteins sagt mér hvað er að fara að gerast í þættinum sem ég er að horfa á. Og ég vil ekki vita það, það er að hluta til þessvegna sem ég horfi á sjónvarp og les bækur; að fylgjast með sögunni og komast að því hvað gerist næst.

Battlestar Galactica er einstaklega erfiður hvað þetta varðar, en hann sýnir atriði úr fyrri þáttum til að setja atburði viðkomandi þáttar í samhengi (og upplýsir þannig hvaða þræði þátturinn tekur upp) og skeytir auk þess brotum úr þættinum inní titilsenuna. Mig langar ekki að vita að þetta og þetta geimskip verði sprengt í tætlur afþví þá veit ég strax hverskonar þáttur er framundan. Mig langar ekki að sjá þennan og þessa fyrir framan aftökusveit af nákvæmlega sömu ástæðu. Ég hafði fyrir því að verða mér úti um þessa þætti, eða að kveikja á sjónvarpinu á réttum tíma, þannig að við skulum gefa okkur að ég viti hvað er í gangi.

Og það er mitt álit.

Annað er að almannatengslastelpan Mandy í The West Wing hvarf sporlaust á milli atburða fyrstu og annarar seríu, og enginn hefur minnst á hana síðan. Var hún viðriðin skotárásina sem gerði allt vitlaust í síðasta þætti fyrstu þáttaraðar? Var hún blóðguð bakvið skemmuna til að friða hefndarofsa forsetans? Var henni grafin ómerkt gröf, voru eigur hennar brenndar, var nafn hennar strokað útúr gagnabönkum merkurinnar? Var vinum hennar og fjölskyldu ráðlagt að gleyma því að hún hefði dregið andann ella sæta viðbjóðslegri misnotkun í leynilegu neðanjarðarfangelsi?

Flestir myndu stinga uppá einhverju einfaldara, einhverju sem viðkemur leikurum og framleiðendum og samningum og bla bla bla, en mér finnst mín hugmynd skemmtilegri.

Og talandi um Battlestar, síðasti þáttur (,,Collaborators") var heelvíti góður. Hann bætti fyrir síðustu tvo, sem voru hættulega nálægt því að vera rusl. En Moore segir að sumir sem hafa séð alla þættina í þriðju þáttaröð segi þetta vera besta þáttinn af öllum, svo ég vona að þetta fari ekki versnandi héðan í frá. Því þetta var ekki það gott.

Síðasti þáttur annarar seríu sprengdi heiminn og það er auðvitað erfitt að fylgja því eftir, en þetta virkar nokkurnvegin einsog þeir séu að koma sér fyrir í sömu stöðu og við sáum í byrjun annarar þáttaraðar. Sem væri lélegt. En vonandi hafa þeir vit til að gera eitthvað frumlegt við það sem þeir hafa í höndunum..

Ég kláraði Foucault's Pendulum um daginn og ég man ekki hvort ég var búinn að minnast á það núþegar. Ég þyrfti að skrifa eitthvað um hana fyrr en síðar, þarsem ég er að vonast til að geta lokkað ritgerð uppúr henni.

Já og ég var að tékka á þessu vídjói, þetta er heimildaþáttur einhverskonar um Blade Runner. Ekki um gerð myndarinnar eða þannig heldur bara um myndina.. Nokkrir góðir viðtalsbútar og sagan af því hvernig hún rataði á tjaldið. Helvíti gaman að þessu. Þyrfti að sjá myndina aftur, sá hana síðast á VHS frá Suðurlandsvídjó.. Hvað ætli sé orðið langt síðan?

-b.

Hann gerði ekki það sem Maðurinn sagði honum að gera

Skemmtó staðreynd: Bill Hicks lokaði allra síðasta gigginu sínu með Killing in the Name. Pínu skref í burtu frá Subterranian Homesick Blues en meikar samt sens.

Á miðnætti í nótt sat ég í lest á leiðinni frá Holte til Nörreport og talaði við Atla um Cerebus.

Ég verð hérna ennþá í fyrramálið.

-b.

Saga í sex orðum

Ég man eftir þessari örsögu hans Hemingways, ,,For sale: baby shoes, never worn." Man samt ekki hvar ég las hana.. ég keypti a.m.k. ekki bókina. Wired hafði samband við slatta af fólki og fékk það til að skrifa sögu í sex orðum. Nokkrar góðar:

Computer, did we bring batteries? Computer?
  - Eileen Gunn

Gown removed carelessly. Head, less so.
  - Joss Whedon

Machine. Unexpectedly, I’d invented a time
  - Alan Moore

With bloody hands, I say good-bye.
  - Frank Miller

Epitaph: Foolish humans, never escaped Earth.
  - Vernor Vinge

He read his obituary with confusion.
  - Steven Meretzky

Dinosaurs return. Want their oil back.
  - David Brin

whorl. Help! I'm caught in a time
  - Darren Aronofsky and Ari Handel

Rained, rained, rained, and never stopped.
  - Howard Waldrop

The baby’s blood type? Human, mostly.
  - Orson Scott Card

Ég þekki ekki helminginn af þessu liði, en það er gaman að sjá hvað myndasöguhetjurnar skrifuðu. Og að Moore og Aronofsky skulu hafa skilað inn sömu hugmyndinni, svona þannig séð.

Tónninn í þessum sögum er líka mjög misjafn. Sagan hans Hemingways er augljóslega smáauglýsing, og hefur þannig ríka ástæðu til að vera stuttorð: Á þeim vettvangi borgar maður fast verð per orð. Það að skórnir séu ónotaðir bendir til þess að barnið hafi dáið áður en það náði aldri til að passa í þá, eða jafnvel áður en það fæddist. Það er augljóslega ekki inní myndinni að geyma skóna, ef ske kynni að annað barn fæddist inní fjölskylduna í framtíðinni; kannske dóu móðirin og barnið bæði í barnsförum.

Væntanlega eru þessir skór eitthvað sem foreldrið / foreldrarnir vilja losna við, til að vera ekki minnt á barnið sem er ekki lengur til staðar. En í stað þess að skórnir séu gefnir eða þeim hent eru þeir auglýstir til sölu, sem bendir til þess að efnahagurinn sé bágur á heimilinu.

Maður spyr sig samt hvort það svari kostnaði að kaupa smáauglýsingu í dagblaði.. Ef ekki, hver er þá ástæðan fyrir sölunni?

Sagan segir a.m.k. miklu meira en hún virðist gera við fyrstu sýn. Ég veit hinsvegar ekki hversvegna þetta gæti ekki flokkast undir ljóð.. Það er ekkert narratív í gangi, engin greinileg rödd fyrir utan stuttyrði auglýsingarinnar. En hvað um það.

Slatti af þessum sögum eru bara brandarar. Sem er auðvitað gott og blessað. Brevity is the soul of wit sagði skáldið (þó ég muni ekki hvernig HH þýddi). ,,Rained, rained" virkar einsog færsla í dagbók fyrir mig, en lýkur um leið sögu heimsins. Það hætti bara bókstaflega aldrei að rigna, endir.

Og hverju rigndi? Var þetta rigning einsog við höfum vanist eða eitthvað.. hræðilegra? Kannske rigndi eldi og brennisteini þartil heimurinn gaf sig. Kannske rigndi mold oná líkkistuna þartil sögumaður gaf upp öndina.

Mér finnst hún allavega með þeim betri þarna.

Risaeðlurnar eru fyrirsögn í dagblaði.. sem tengist þannig í Hemingway-söguna; í prentmiðlum er plássið jafn mikilvægt allstaðar. Því stærri sem þú vilt að orðin séu því styttri verður setningin að vera.

Einn eyðir 1/6 í sviðslýsingu: Epitaph, eða eftirmæli, grafskrift. Endalok mannkynsins veiða ekki meira en fimm orða athugasemd uppúr alheimssamfélaginu.. Maður gæti haldið því fram að Adams hafi neglt það betur með ,,Mostly harmless."

Línan hans Wheadons er gróteskur brandari, en hvar gæti þetta verið skrifað? Dagblaðsfyrirsögn myndi ekki skipta sér af kjólnum, en einhverjum hlutaðkomandi þykir þetta markvert atriði. Mér dettur helst í hug minnisbók rannsóknarlögreglumanns. Athyglisvert líka að þarna er ekki um að ræða kjól einsog í ,,dress," heldur er þetta ,,gown." Ég er ekki með það á hreinu hvort til er séríslenskt orð yfir það, en ein algeng týpa er brúðarkjóll. Brúður, myrt og afhausuð áður en hún hafði færi á að ganga frá kjólnum sínum? Það er sena.

Tíma-brandararnir þeirra Moores og Aronofskys gera sér mat úr því að fyrir hinum vestræna manni líður tíminn frá hægri til vinstri, og byrjar aldrei í miðjunni. Það væri hægt að blaðra um það til mikillar lengdar, en línurnar sjálfar bjóða ekki uppá mikið annað en augljóst formalískt metafiksjón. Stærsti munurinn á þessum sögum er sá að Moore byrjar á ,,Machine," með stóru M-i, á meðan Aronofsky og co. byrjar á ,,whorl," með litlu w-i. Það er hefð fyrir því í enskum brag að byrja línur á stórum staf, en ef setningunni er einfaldlega haldið áfram hringinn og hún kláruð í fyrsta orði línunnar, þá ætti það að vera með litlum staf. Eða hvað?

Þetta er gaman.

Og það er fullt af öðrum örsögum þarna.. slatti af drasli og lélegum bröndurum, en sumt af þessu er sniðugt og skemmtilegt til umfjöllunar og nokkuð djúpt þó það sé ekki háfleygt.

-b.

Testi test

Prófi prófi próf. Ég var að ná í performancing aftur, vegna þess að blogthis höndlar ekki Eldref tvö komma núll ennþá. Ég prófaði þetta einhverntíman fyrir nokkru síðan en hann var alltaf að klikka.. ég man ekki hvað það var en sumar færslur náðu í gegn og sumar ekki. Íslenskir stafir? Kóði kannske.. Prófum einn tengil hérna og höfum þetta feitletrað.

Ég er að fá deja-halló-heimur-vú. Sko mig að skrifa á alvefinn.

Dexter er bara helvíti góður. Frá-föður-til-sonar samtölin eru ómetanleg.. svo röng á svo mörgum sviðum þau slaga næstum í Happiness. Og fjandinn, fjöldamorðingjadrama innan um pálmatré og gylltar strendur? Skor.

Jæja hvernig lítur þetta svo út?

Setjum eitt mynd inn:



-b.

Gjuggíborg

Mér sýnist þetta ekki vera djók:

Tesco has been forced to remove a pole-dancing kit from the toys and games section of its website after it was accused of "destroying children's innocence".

The Tesco Direct site advertises the kit with the words, "Unleash the sex kitten inside...simply extend the Peekaboo pole inside the tube, slip on the sexy tunes and away you go!

"Soon you'll be flaunting it to the world and earning a fortune in Peekaboo Dance Dollars".

The £49.97 kit comprises a chrome pole extendible to 8ft 6ins, a 'sexy dance garter' and a DVD demonstrating suggestive dance moves.

The kit, condemned as 'extremely dangerous' by family campaigners yesterday, was discovered by mother of two Karen Gallimore who was searching for Christmas gifts for her two daughters, Laura 10, and Sarah, 11.

Mrs Gallimore, 33, of Ellesmere Port, Cheshire, said yesterday: "I'm no prude, but any children can go on there and see it. It's just not on."

Dr Adrian Rogers, of family campaigning group Family Focus said yesterday that the kit would "destroy children's lives".

...

Hér er mynd af dótinu:



Og á síðu sem selur þetta má lesa þetta hér:

It's up there with sexy lingerie, a dirty weekend and chocolates - namely you buy it as a gift for the lady in your life yet you probably enjoy it more than she does! It would be like buying your girlfriend a 'Greatest Premier League Goals' DVD to watch together, only in this case she'll actually like it!

For the ladies buying it, imagine buying your fella tickets to see his favourite team in the FA Cup Final. Well he'll like this more... Lots more... Imagine the look of sheer delight on his face should he get home one night to find you ready to give him his very own private pole dance!

[...]

Please note: Read instructions before use. This is not a professional pole and is designed for beginner moves and fun use only. It is not designed for swinging round although you can hang on it (weight up to 14 stones) if erected correctly, excusing the pun! Returns: We cannot accept returns on this item if the pole has been used or the garter and money bag unsealed.

Vegna þess að með stönginni fylgja 100 ,,peekaboo-pund" og sokkaband til að troða þeim í. Brilljant.

Í fréttinni er eftirfarandi tekið fram:

Tesco last night denied the pole dancing kit was sexually oriented and said it was clearly marked for "adult use".

Vegna þess að mynd af hálfnakinni konu að handleika sjálfa sig og súluna er á engan máta kynferðisleg, og það er fullkomlega eðlilegt að vörur, sem eru á engan máta kynferðislegar, séu auglýstar með orðunum ,,Aðeins fyrir fullorðna."

Jájá.. Ég dreg það samt sem áður í efa að þetta geti eyðilagt líf þeirra barna sem koma nálægt því. Stelpurnar á fréttamyndinni virðast vera við góða heilsu, þótt foreldrar þeirra mættu kannske við því að slappa aðeins af.

-b.

Eldrefur og hugs

Firefox 2.0 kom út í dag. Opinberlega. Engar svaka breytingar í gangi, allavega af því sem ég hef séð. Helvítið rembist núna við að benda mér á stafsetningarvillur í textanum mínum, en það er eitthvað sem lagast við næstu ræsingu. Ég virðist ekki geta fjarlægt litla x-ið af virka flipanum, en náði þeim af þeim óvirku. Ef ég fjarlægi GO-hnappinn hverfur veffangs-glugginn með, sem fer dálítið í taugarnar á mér.. það fyrsta sem ég geri þegar ég hleð inn svona forritum er að fjarlægja óþarfa takka og drasl. Google-leitarglugginn hypjaði sig hinsvegar.

Og slatti af viðbótunum sem ég hafði komið mér upp virka ekki lengur.

Ég hef annars verið að nota eldrefinn góða í tvö ár og fjóra mánuði, rétt tæplega. Um daginn datt mér í hug að reyna Operu, en hún vildi ekki hlýða skrun-takkanum mínum svo ég henti henni aftur útí kuldann. Eldrefurinn átti reyndar við sama vandamál að stríða til að byrja með, en ein pínulítil viðbót reddaði því; færði skrunið yfir á hægri músarhnappinn. Núna þarf þess ekki lengur.. ég man ekki hvenær hann fór að hlýða þessum sértilgerða takka. Skiptir ekki máli.

Klukkan er að slá þrjú og ég hef gert ansi lítið í dag. Það var rigning á tímabili og ég keypti mér núðlur, en það var flóknara en það kann að hljóma. Eða kannske ekki. Ég fer að hugsa um fólk sem er heima á Íslandi og ég veit að það er ekki fólkið sem ég ætti að vera að hugsa um. En þessvegna heldur maður einmitt áfram að hugsa. Hugs hugs hugs.

(Stafsetningarvillu-undirstrikarinn er enn í gangi og eitt af því fáa sem hann lætur í friði er þessi síðasta lína. Ef ekki væri fyrir það hefði ég vísast ekki velt því fyrir mér hvað hún þýðir á ensku. Og þó er ég mjög hlynntur faðmlögum - svo lengi sem þau eru ekki kristin.)

Einusinni þekkti ég gaur sem hét Kristinn. Ég hugsaði oft um það hvað nafnið hans var skrýtið. Alveg satt. Annað alveg satt: ég var einusinni of seinn í vinnuna því ég stóð á rólóvellinum heima og horfði á norðurljós. Tengingin á milli þessara staðreynda er of einföld til að ég gefi henni orðið.

Hvert var ég kominn? HBO ætlar að framleiða 12 þætti af John From Cincinnati, sem er nýja hugarfóstrið hans David Milch. Einhverstaðar sá ég því lýst sem 'surfer noir'. Hann vonast til að geta byrjað tökur á fyrri Deadwood sjónvarpsmyndinni í sumar, en það kemur mér dálítið á óvart að hann skuli ekki hafa alla leikarana sólid ennþá.

Ég er að horfa á The West Wing, kominn inní aðra þáttaröð og fíla það bara betur og betur.

Í gær tók ég lestina heim frá Holte nokkuð seint og lenti ekki á Nörreport fyrren metróið var hætt að ganga. Tók þá í fyrsta skipti regional-lestina (minnir mig að hún heiti) sem gengur held ég frá Österport og niðrá flugvöll. Stundum heldur hún áfram til Malmö, en ekki í þetta skiptið. Þegar ég settist niður fattaði ég að ég mundi ekki kennitöluna mína. Þurfti ekkert á henni að halda, en maður hugsar þúveist. Var það 3597? Endar ekki á 9 minnir mig. Ég skrifaði það hérna niður (eða kannske á vitleysingum) en ég hef það ekki í hausnum lengur.

Jæja.

Sú gamla virkar ennþá fínt.

-b.

William og Ernest elda grátt silfur..

"He has never been known to use a word that might send a reader to the
dictionary."
-William Faulkner (about Ernest Hemingway)

"Poor Faulkner. Does he really think big emotions come from big words?"
-Ernest Hemingway (about William Faulkner)

Meira Jesus Camp

A 'Pro-Life' speaker visits the camp and explains how "God doesn't care about how small the baby is, it is still a person and a soul, even if it's just protoplasm..." he pauses to pan the young crowd with a cartoon-ish, bug-eyed smile before delivering his punch line: "...whatever that is!" Some in the theatre laughed, and some screamed. Things had become so unbelievable that the audience was just making whatever sounds were possible in their collective state of shock. The 'Pro-Life' man passed around a boxed set of plastic fetuses at different stages of development (do they sell these at Christian Supply stores?!). He then placed red gaffe tape with the word 'LIFE' written on it over each child's mouth in preparation for their protest in front of the US Capitol Building. I had to step back for a second. They are placing gaffe tape over a child's mouth, and the child is then persuaded to interpret this as a positive, meaningful experience. 'Let the church decide what goes in place of my personal thoughts and voice.' It's a sad metaphor for how these children are kept from thinking for themselves, and a sad irony how their 'LIFE', the only one they'll ever have, is truly what they are missing out on by accepting these dogmatic restrictions.

..og hér eru tvær aðrar klippur, en þar kemur m.a. fram að kerlingarálftin sem mér sýnist koma hvað verst útúr þessari mynd tekur þátt í að auglýsa myndina! Henni finnst ekkert athugavert við þetta. Alveg hreint ótrúlegt.

Og svo er hér bók sem væri gaman að skoða: Getting Out: Your Guide to Leaving America. Ekki það að ég þurfi leiðbeiningar.. en þarna segir að 300.000 manns flytji þaðan ár hvert. Einn þúsundasti af heildarfjölda. Eitt Ísland. En meðal þess sem tekið er til umfjöllunar eru löndin sem þykja ákjósanlegust fyrir örvinglaða Kana, og ég vona að gamla góða verðbólgan og varnarleysið og hátt verð á bjór (að maður minnist ekki á villimennskuna í innfæddum að veiða grey hvalina í sjónum) verði til þess að Eldgamla Ísafold haldist fjarri öllum svona listum.

Það er annars dálítið hrollvekjandi að hugsa til þess hvernig ástandið væri þarna fyrir vestan ef allir með viti tækju sig saman og flyttu eitthvað annað. Þá gæti maður fyrst farið að óttast heittrúaða geðsjúklinga með höndina á heimsenda-sveifinni.

-b.

Hermennska

Góður punktur, og í heildina ágætis grein um Garry Trudeau, gaurinn sem teiknar Doonesbury skrítlurnar.

At the table is a filmmaker named Chuck Lacy, who just produced a documentary called "The War Tapes," which followed three National Guardsmen to Iraq and back home. Lacy is saying there is something about this war unlike any other in history. The Internet has made it possible for soldiers to be in country, in a theater of war, but still communicate daily with their families, in real time, sometimes with video.

Is that good or bad? Trudeau asks.

Both, says Lacy: The soldiers say it's their lifeline, but it's also a terrible drain on their emotions; they're dealing not only with their own anxieties but also with the anxieties of their families 6,000 miles away. It can be surreal. They'll come back from a firefight and then try to resolve a mortgage problem.

Ég hef ekki lesið mikið af þessum strípum hans, en þetta virkar spennandi.. kannske maður líti á þetta einhverntíman.

-b.

Jesus Camp, aftur

Í tengslum við blókfærslu um heimildarmyndina Jesus Camp þá er hér treiler:



Sjúkt sjúkt lið.

-b.

Arbeit ist Spiel!

The Lord said 'I am the light of the World.' Now he could just as easily have said 'I am king shit of fuck mountain. Why would you fuck with me?'

..Glorious Nation of Kazakhstan

Newsweek hefur uppi á nokkrum þeim sem koma fram í Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan:

The next step was the release form. The producers usually pulled it out just before the cameras rolled, at a moment of maximum bustle. Bobby Rowe, a rodeo veteran of nearly 50 years from Dickson, Tenn., agreed to let Borat sing "The Star-Spangled Banner" before a major rodeo in western Virginia. He says the "Borat" crew showed up 10 hours later than he requested, just before the show began. (He also says he asked for a CD of Borat's singing the anthem weeks in advance; the producers mailed him one, and it was blank.) Most of the folks contacted by NEWSWEEK admit they barely read the release. Even if they did, they might not have grasped the legalese about waiving claims for "breach[es] of alleged moral behavior" and "fraud (such as any alleged deception or surprise about the Film)"—which is a nifty way of getting people to agree that it's OK to defraud them.

Hvaða hvaða..

-b.

Leti og dólg

Skemmtileg hugmynd: Að safna saman öllum þessum ,,fyrirgefið hvað ég hef verið latur/löt við að blóka uppá síðkastið"-færslum í eina færslu.. Mér fannst ég alltaf vera að sjá þetta á tímabili.

Og maður er eiginlega hættur að kippa sér upp við það þegar mister Búss lemur tíkina sem hann kallar 'Merika og segir henni að hundskast útá horn að sækja peninga fyrir sig. Maður heyrir af þessu á hverjum degi orðið. Það tala allir um þetta en hverjum langar eiginlega að skipta sér af þessu? Ekki mig. Sumir vilja berja fólkið í kringum sig og sumir vilja láta berja sig. Kemur mér ekki við.

Once President Bush signed the new law on military tribunals, administration officials and Republican leaders in Congress wasted no time giving Americans a taste of the new order created by this unconstitutional act.

Within hours, Justice Department lawyers notified the federal courts that they no longer had the authority to hear pending lawsuits filed by attorneys on behalf of inmates of the penal camp at Guantánamo Bay. They cited passages in the bill that suspend the fundamental principle of habeas corpus, making Mr. Bush the first president since the Civil War to take that undemocratic step.

Not satisfied with having won the vote, Dennis Hastert, the speaker of the House, quickly issued a statement accusing Democrats who opposed the Military Commissions Act of 2006 of putting “their liberal agenda ahead of the security of America.” He said the Democrats “would gingerly pamper the terrorists who plan to destroy innocent Americans’ lives” and create “new rights for terrorists.”

..og ástandið er orðið uggvænlegt þegar tilvitnanir í 1984 teljast hversdagslegar, jafnvel huggulegar. En þær eiga samt sem áður fullan rétt á sér. Það er pólitísk hefð fyrir því að segja eitt og gera annað, en manni hættir að lítast á blikuna þegar fólk kippir sér ekki lengur upp við það.

Æ ég veit ekki. Égmeina, ef hún vill ekki láta berja sig þá hlýtur hún að geta farið eitthvað annað?

Annars er gaman að velta þessu upp: Bandaríkjamenn eru nú orðnir 300.000.000 talsins. Þúsund sinnum fleiri en við. Íslendingar láta reyndar smala sér hingað og þangað margt svipað og miklu stærri þjóðir, en ég ímynda mér samt að þegar íbúar séu orðnir svona margir sé þjóðarhugtakið orðið ansi teygjanlegt. Er það mögulegt að hver einasti Bandaríkjamaður hafi sambærilega hugmynd um það hvað það sé að vera Bandaríkjamaður, að eiga heima í Bandaríkjunum? Þegar fólk þekkir ekki einusinni fylkin í kringum sig eða nærliggjandi borgir.. eða borgarhlutana í kringum hverfið sitt, fjandinn hafi það. Þegar landið sem þú átt að tilheyra er orðin of stór hugmynd til að meðtaka almennilega er kannske ekkert skrýtið að restin af heiminum verði ennþá meira abstrakt. 'Kanada', 'Evrópa', 'Terroristar', 'Ýmislegt'.

Nei hvað veit maður annað en til að bulla.

-b.

Já en

hvað ef þetta eru síðustu dagarnir?

Bútur úr gömlu viðtali

Sótillur tónn í Grant Morrison í viðtali frá 1990. Hér er búturinn einsog hann leggur sig:

[On the X-Men/Doom Patrol likeness]:

"X-Men should have ended in 1980. The last good story was the
one where they all went in to the future and got killed I thought
that was really good. If only they'd stopped there. I suppose it's
just money, though. And yet these things just keep winning CBG polls,
and stuff like that. I mean, who *are* these people who think this is
any good? I was actually utterly insulted to find myself in the CBG
poll of favorite writers. Did you see it?"

Interviewer: "Yes."

"There were only two British writers in it. I think it was
Alan Moore and myself. Alan Moore was second and I was number 300 or
whatever.

Interviewer: "I think you came in fifth, actually."

"Yeah, well. I mean, you're surrounded by these people who
never learned to hold a pen, let alone write. Somebody phoned me up
to congratulate me, and I thought this was reason enough to go and
slit my wrists. Obviously the 130 people who voted for me were people
of rare perspicacity, but people who put Chris Claremont above
somebody like Alan Moore. What can you do?"

Hann er alltaf svo sæll og glaður í þeim viðtölum sem ég hef lesið þessi síðustu ár, það er gaman að sjá að hann var ekki alltaf svona happy-feely.

-b.

Úr Foucault's Pendulum

"Last night I happened to come across a driver's manual. Maybe it was the semidarkness, or what you had said to me, but I began to imagine that those pages were saying Something Else. Suppose the automobile existed only to serve as metaphor of creation? And we mustn't confine ourselves to the exterior, or to the surface reality of the dashboard; we must learn to see what only the Maker sees, what lies beneath. What lies beneath and what lies above. It is the Tree of the Sefirot."
"You don't say."
"I am not the one who says; it is the thing itself that says. The drive shaft is the trunk of the tree. Count the parts: engine, two front wheels, clutch, transmission, two axles, differential, and two rear wheels. Ten parts, ten Sefirot."
"But the positions don't coincide."
"Who says they don't? Diotallevi's explained to us that in certain versions Tiferet isn't the sixth Sefirah, but the eighth, below Nezah and Hod. My axle-tree is the tree of Belboth."
"Fiat."
"But let's pursue the dialectic of the tree. At the summit is the engine, Omnia Movens, of which more later: this is the Creative Source. The engine communicates its creative engergy to the two front or higher wheels: the Wheel of Intellegence and the Wheel of Knowledge."
"If the car has front-wheel drive."
"The good thing about the Belboth tree is that it allows metaphysical alternatives. So we have the image of a spiritual cosmos with front-wheel-drive, where the engine, in front, transmits its wishes to the higher wheels, whereas in the materialistic version we have a degenerate cosmos in which motion is imparted by the engine to the two lover wheels: from the depths, the cosmic emination releases the base forces of matter."
"What about an engine in back, rear-wheel drive?"
"Satanic."

Og hann heldur áfram. Mér fannst þetta rosalega fyndið, en kannske þarf maður að hafa lesið allt það sem fer á undan til að vilja hlæja að þessu.. Að bera saman samsetningu bifreiðar og alheimsins skv. kabbalah er nógu kreisí, en hann gerir nákvæmlega það sama og allir rugludallarnir sem þeir hafa verið að hitta áður í bókinni, og reynir að þröngva inní kenninguna atriðum sem virðast ekki passa.

Það er miðvikudagur í rólegheitum og ég er einn í íbúðinni. Geispi geisp.

-b.

Rusl..

Eftir að hafa séð minnst á hann nokkrum sinnum hér og þar á netinu sótti ég pilotinn af nýjum bandarískum gamanþætti, 30 Rock. Ef ekki væri fyrir Alec Baldwin þá myndi ég lýsa þessu sem algeru sorpi, en hann hysjar þetta upp í venjulegt 'rusl'. Að öðru leyti er þetta alltof mikill rembingur, fyrirsjáanlegir brandarar og gersamlega enginn sjarmi.

Warren Ellis skrifar um þáttinn og hittir naglann á höfuðið í þessum samanburði á honum og Studio 60:

Working in 30’s favour is that it makes no bones about its show-within-the-show, The Girlie Show, being shit. And also with Tracy Morgan’s character being a shitty comedian. He’s a lowest-common-denominator ham, shamelessly playing to the audience and doing schtick that’d made the worst open-mic hack cringe.

Þátturinn sem fólkið í Studio 60 framleiðir virkar mjög óspennandi, og það er erfitt að halda því fram að Matt og Danny séu að gera eitthvað af viti þegar það vantar allan kraft í þáttinn sem þeir eiga að vera að bjarga. Brandarinn sem allt snerist um í síðasta þætti virkaði t.a.m. bara að hálfu leyti: Hann var nógu almennur til að geta verið meira en tveggja ára gamall, en var að sama skapi alls ekki nógu fyndinn til að geta fengið eins góð viðbrögð og manni var gert að trúa. Þannig myndi þátturinn sjálfur virka betur ef hann gæfi sér að SNL-klóninn sem stúdíóið framleiðir væri bara enn einn lélegur sketsaþáttur (einsog SNL). Með öðrum orðum: ef skríbentnum Matt Albie finnst þetta dótarí fyndið þá er hann ekki trúverðugur sem klár og fyndinn brandara- og sketsahöfundur.

Það er hinsvegar nægur sjarmi yfir framsetningunni og (flestum) karakterunum til að ýta SNL-froðunni útí horn, og samræðurnar einar saman hefja Studio 60 yfir megnið af öðru network-sjónvarpi, þar á meðal rusli einsog 30 Rock

...

Óljósar tengingar: Aðalpersónan 30 Rock er leikin af Tinu Fey, sem hefur einmitt verið áberandi í SNL um nokkurt skeið. Hún ætti því að vera vel kunnug bitlausum húmor einsog þeim sem sjá má í þættinum-innan-þáttarins, The Girlie Show. En Aaron Sorkin hefur held ég ekki þurft að vera fyndinn á þann hátt sem góðir sketsa-þættir krefjast og það er kannske ekki skrýtið að hann skrifi ekki góða sketsa. Albie skrifar einsamall og kemur ekki nálægt skrif-herberginu, þarsem hópur af undarlegu fólki reynir að vera fyndið oní hvort annað, en sketsaþættir eru gjarnan samvinnuverkefni..

Ég veit ekki. En Studio 60 þátturinn síðan í gær er að halast inn einmitt núna og ég fílaða. Tveir þættir eftir af The Wire og báðir bíða rólegir í sínum möppum. Það er frí í skólanum þessa vikuna og ég nenni ekki að nýta það í lestur alveg strax.

Og talandi um sketsa: Hefur nokkurntíman verið til fyndnara íslenskt sjónvarpsefni en fyrsta þáttaröð af Fóstbræðrum?

-b.

Þar kom að því

Tölvan mín datt í gólfið núna rétt áðan, í fyrsta skipti síðan ég keypti hana. Mér líður einsog ég ætti að fara með hana á barinn og gefenni einn kaldan.

Vonum bara að hún fari ekki að vera með eitthvað vesen í framhaldinu.. Það er nú sterkt í þessu.

-b.

Nei ókei án gríns. Það er allt að verða brjálað í The Wire. Þetta er brútal dót.

Vakna þú mín Torfhildur

Hún Torfhildur er komin í gírinn aftur. Fyrsta uppfærslan í.. sirka þrjú ár sem ég kem ekki nálægt. Ja, þannig séð. Ég bað rhi um að senda Andra lykilorðið að vefsvæðinu, og beið svo í einhverjar vikur, áður en ég sendi honum bara .zip fæl með afriti af ws_ftp forritinu mínu, þarsem torfhildar-passinn er dulkóðaður. En það virkar.

Einsog ég sagði honum áðan þá er þetta náttúrulega eitthvað sem ég hefði getað gert til að byrja með, þarna í byrjun annarinnar, en hvað um það..

BSG vikunnar er slappur. Gerist lítið. En síðustu þættirnir af The Wire eru að detta inn. Vantar bara númer 12 af 13.. Og volgar ciabatta-bollur með smjöri og osti eru rosa góðar svona seint á kvöldin.

-b.

Nýjasta gamalt frá Tom Waits

Þegar mig langar að skrifa eitthvað sniðugt og skemmtilegt um Tom Waits þá endar það oftar en ekki í klappstýrurímum á borð við ,,Tom Waits er bestur, lang lang bestur!" En sleppum því í þetta skiptið.

Hann er bara uppáhalds. Plöturnar hans eru endalaust góðar, og eru þær einu sem ég tók með mér hingað til Danmerkur, vitandi það að ég væri ekki með geislaspilara..

Og hann er að fara að gefa út nýja plötu. Eða plötur. Þegar Alice og Blood Money komu út á sínum tíma var það nóg til að endast mér í marga mánuði. Fyrst keypti ég Blood Money og hlustaði hana niðrá klöpp, síðan keypti ég Alice og heyrði hana í tætlur. Það var frábært.

Og núna: Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards. Þriggja diska pakki með 56 lögum, en þar af er sirka helmingur nýtt efni, á móti lögum sem hafa komið út hér og þar áður.

Bend Down the Branches kom út á plötu með lögum fyrir börn árið 2002, Fall of Troy var á Dead Man Walking-sándtrakkinu, World Keeps Turning minnir mig að hafi verið í myndinni Pollock, Buzz Fledderjohn var frítt dánlód á amazon.com á sínum tíma, og The Return of Jackie and Judy er æðislegt Ramones kóverlag sem kom út á Ramones tribute plötu um árið. Og þetta er bara það sem ég kannast við.

Ekkert (All I've Got is) Empty Pockets samt.. Sem er leitt. En fjandinn, af nóg öðru að taka.

Já þarna er líka Puttin' on the Dog, sem mig minnir að Hlynur hafi sent mér á MSN fyrir löngu síðan. Ég veit ekki hvar það kom fyrir upphaflega.

Gathering all this material together was like rounding up chickens at the beach. It’s not like you go into vault and check out what you need. Most of it was lost or buried under the house. Some of the tapes I had to pay ransom for to a plumber in Russia. You fall into the vat. We started to write just to climb out of the vat. Then you start listening and sorting and start writing in response to what you hear. And more recording. And then you get bit by a spider, go down the gopher hole, and make a whole different record. That was the process pretty much the last three years.

Sýnishorn: eitt af nýju lögunum, The Bottom of the World (aðeins meiri Waits-titill) er laust til niðurhals hérna, af anti.com.

Platan kemur út 21. nóvember. Og ég hlakka til. Sjáiði bara þetta fokking kóver! (Smelli smell) Brilljant.

-b.

Óðinsvélar

Hérna var ég í dag.

Þar smakkaði ég 'Odense Classic', sem er barasta fínn lager.

Lestarmiðinn kostaði meira en 'stúdentastrætið' hjá hórunum á Istegade. Talsvert meira. Við erum að tala um það að gaurinn tók alla peningana úr veskinu mínu og gaf mér eitt klink tilbaka. Og minntist ekki einusinni á það að maður gæti pantað sæti, til að geta sest niður í lestinni. Ég settist bara einhverstaðar, var rekinn úr því sæti, settist í næsta klefa, var rekinn úr því (sorrí, fyrsta farrými melur), stóð hálfa ferðina útá gangi með fullt af öðru fólki (þunguðum konum og gamlingjum, meðal annars) en fékk loks að setjast þegar einhver fór út einhverstaðar. Það var allt í lagi.

Gekk um Óðinsvé, hitti Ívar og tók strætó með honum á kollegíið hans. Partí um kvöldið þarsem ég lærði nokkur dönsk orð og sannfærði 19 ára gamla íslenska stelpu um að hún væri í raun og veru 28 ára í 'stelpu-árum'.

Í morgun tókum við til. Ég ákvað að fara heim, við röltum á strætóstoppið og lentum þar á sama tíma og strætóinn. Ég sagði bless í flýti, hugsaði um perlur og eðlur á leiðinni á lestarstöðina, fór uppá aðra hæð, tók númer og fékk að vita að 14:06 lestin færi til Köben, en að hún yrði sirka 25 mínútum of sein. Ég pantaði sæti í þetta skiptið. Það kostaði mig 20 krónur.

Lestin fór beinustu leið til Köben og það angraði mig enginn. Á HBG fékk ég lest til Nörreport undireins, og þar metró til Örestad undireins. Þetta var hið fullkomna lestarferðalag.

Svo kem ég heim, kveiki á tölvunni, opna itunes og hann fer sjálfkrafa að hala niður nýjustu poddköstunum sem ég er áskrifandi að. Hversu svalt er það? Ég gapi yfir því hversu lengi ég var að komast inná þann gaur. Poddkastaáskrift er algert smjör.

Poddkastið sem um ræðir er kommentaríið hans Ronalds Moore fyrir Battlestar þátt gærdagsins. Þátturinn er að hlunkast inná tölvið einsog er. Eini sjónvarpsþátturinn sem ég horfi á tvisvar í hverri viku, vegna þess að kommentaríið hans Moores er helvíti gott. Allt annað en ruslið sem þeir gefa út fyrir Family Guy.. En hvað um það. Gott að vera kominn heim.

-b.

Tölv

Ég hef verið að fletta í gegnum þennan lista af '100 bestu NES leikjunum', og það er bara nokkuð gaman. Það eitt að skjá skjámyndir af þessum elskum vekur með mér ótal minningar af því að hanga inni í góða veðrinu og spila tölvuleiki. Eitt af mínum uppáhöldum, Bionic Commando, er í 30. sæti. Ég hef náttúrulega ekki spilað nema brot af þessu öllusaman, en eitthvað þó.

Og ég fæ svona ,,alveg rétt..." tilfinningu þegar ég les dót einsog þetta, um Zelda II (25. sæti):

Lastly, if you take nothing else from this game, remember to always break into strange homes and talk to the women, because they may be keeping an old man in their basement. And he can, um, teach you things.

Vá man ég eftir þessu. Kláraði samt aldrei þennan leik. Man að hann var gulllitaður..

Og svo er hér erkisvalt lyklaborð.. úr grjóti!:



-b.

Spjallþáttabrandarinn minn

Afhverju íhugar páfinn að útrýma limbóinu?

Afþví hatturinn hans rekst alltaf uppundir slána!

Hahahaha!

-b.

Blogos Romanus

The RomeHistorian's Blog er að finna á hbo.com, en mér sýnist þarna vera á ferðinni blóksíða sagnfræðings sem tekur þátt í framleiðslu Rome, en þeir eru um þessar mundir að taka upp þættina sem koma til með að mynda aðra þáttaröð. Ég hef bara rétt skimað yfir nokkrar færslur, og þetta virkar mjög áhugavert. Dæmi:

Browsing the script for the latest episode - six - and I come across the following line: "The troops need paying. We must get the money somewhere."

Money. As much of an obsession for the ancient Romans as it is for us. The Romans were unabashed in their desire to get rich. Most, of course, never managed and spent lifetimes worrying about the next rent check. But it didn't stop them dreaming. 'Salve Lucrum' reads one of the more famous inscriptions on a doorway in Pompeii. 'Welcome Profit!'

Þetta er líka mjög sniðug hugmynd, vegna þess að þeir sem horfa á þættina held ég að hljóti að verða forvitnir um sagnfræðina sem liggur að baki framleiðslunni, og þarsem næsta þáttaröð kemur ekki á skjáinn fyrren einhverntíman á næsta ári er um að gera að hafa ofan af fyrir áhorfendum þangað til.

Sjá einnig: RomeArtDirector's Blog, en sá er ekki alveg jafn iðinn við kolann.

-b.

300 dagar eru brandari

Mér finnst einsog ég sé nýbúinn að eiga afmæli.

-b.