10 október 2006

What's wrong with you people? Did Einstein die in vain?!

Battlestar Galactica (Sci-Fi). In its third season, Battlestar Galactica may finally have reached a critical tipping point. On Crooked Timber, a culture blog, poster Scott McLemee muses, "If someone hinted two years ago that one day I would be eagerly awaiting the third season of a remake of Battlestar Galactica, my response would have been something like, 'Get away from me, crazy person, because that is crazy, what you are saying to me.' " But most critics take pains to point out that this is more than another dorked-out sci-fi fest. "[T]he real drama here still rests in the human relationships: flawed characters, struggling to make it through chilling times without sacrificing too much of themselves in the process," Salon's Heather Havrilesky observes earnestly. Is it based on real-life current events? Perhaps, but Joanna Weiss cautions in the Boston Globe that "Battlestar is less an allegory about current events than a rumination on how we might view things if tables were turned."


Já nú fílar liðið Battlestar. Ekkert meira um það að segja sosum, en ég hnaut um þetta komment, sem ég skáletraði: Meira en bara eitthvað skæ-fæ dót. Afhverju þarf þetta lið, þegar það uppgötvar að einhver tiltekinn vísindaskáldskapur höfðar til þess, að láta sem skæ-fæið sé bara hluti af því sem er í gangi, og að í raun og veru sé eitthvað miklu miklu meira þarna að finna? Battlestar er einfaldlega góður vísindaskáldskapur. Það er til nóg af góðum vísindaskáldskap og hann er ekki einfaldlega svokallaðar fagurbókmenntir í dularbúningi eða þvíumlíkt.** Ef þú ert að ræða um BSG eða Blade Runner eða hvað, þá geturðu ekki látið sem svo að vísindaskáldskapurinn sjái um ártalið og geimskipin, og alvöru-skáldskapurinn, það sem skiptir máli alltíeinu, nái utanum persónurnar, pólitísku umræðuefnin o.s.frv.

..svo er eflaust hægt að nefna dæmi um skáldskap sem nýtir sér skæ-fæ element á afmörkuðum svæðum, en það er bara hipp og póstmódern, og gengur ekki inná hefðina sem slíka.

**Einhverjir höfundar myndu e.t.v. halda öðru fram um sínar bækur, en hverjum er ekki sama hvað þeim finnst.

Mér sýnist allir Wire þættirnir vera komnir á netið, og ég hef mig allan í að forðast niðurhölun. DVD skrínerar, fjandinn hafi það. Auðvitað kemst þetta á netið. Þeir sendu fullt af fólki þáttaröðina einsog hún leggur sig á DVD diskum, og svo ætla þeir að taka sér pásu um miðja þáttaröð til að.. ég veit ekki, pirra fólk? Fokkjú, ég kann að skrifa mininova.
-Sem ég hefði gert hvorteðer, jújú, en það var gaman til að byrja með að fylgjast með þessu í 'rauntíma'.

Talandi um rauntíma, ég ætlaði alltaf að benda á korktöfluna á scifi.com, þarsem áhorfendur voru að skrifa inn jafnóðum og þeir horfðu á lokaþátt annarar þáttaraðar.. Kreisí dót. Það voru allir að henda fram kenningum hingað og þangað og þegar þátturinn tók mjög svo óvænta stefnu um miðbikið þá varð allt kreisí. Þau eru sofandi, þetta er allt draumur, muniði þegar hún var að tala um svefngasið og svo urðu allir svo skrýtnir alltíeinu... O.s.frv. Fólk gekk mjög langt í bæði vantrú sinni á það sem þau voru að horfa á, og formælingum í átt til framleiðanda þáttanna.

Mér fannst þátturinn frábær einmitt afþví hann sýndi mér eitthvað sem ég átti nákvæmlega enga von á. Þarna var hinsvegar fullt af liði sem hreinlega neitaði að trúa því að fólkið á bakvið þáttinn gæti viljað fara í aðra átt með næstu þáttaröð.

En mér finnst samt rétt að taka það fram að þarna er ekki um einhverskonar steríótýpíska skæ-fæ nerði að ræða.. ja, ekki endilega. Það gæti sosum verið, en málið er að viðtökurnar væru alveg nákvæmlega eins ef þarna væri á ferðinni þáttur af Desperate Housewives eða Law & Order. Munurinn er bara að undir hettu vísindaskáldskapar eru þér þematískt mun fleiri dyr opnar en í nágrannadrama eða paint-by-colors lögguþætti.

En þetta er alltof langt. Nú hefur mér loksins tekist að hala niður commentary-inu hans Ron Moores fyrir byrjunarþáttinn, og ég ætla að tékka á því drasli. Því ég er þannig gaur. Ég hlusta á fólk tala á meðan ég horfi á kvikmyndir og sjónvarpsþætti. Ójá.

(Linkur á umræðuna sem ég er að tala um.. bara random síða, en hún er rugl löng.. bestu hlutarnir eru samt þeir sem eru skrifaðir á meðan þátturinn er enn í gangi.)

-b.

09 október 2006

Morris, sjónbart, Flex

Það eru engar nýjar fréttir að það er allur andskotinn til á youtube. Ég minntist á Chris Morris um daginn og það er slatti af honum þarna, t.a.m. þetta þáttarbrot um The Day Today og BrassEye og þessi klippa hér, þarsem hann fer undir fölsku flaggi í einhvern leim umræðuþátt og bullar tóma steypu:



Þetta minnir mig á ,,Lifeboat"-sketsið í Mr. Show (sem sjá má hérna, á youtube nemahvað), eða sögu tengda því öllu heldur. Þar segir áhorfandinn þessi ódauðlegu orð:
You need to respect the baby, cause life is precious, and God and the Bible.

Einhverju seinna fékk ónefndur gaur hljóðnemann í Jerry Springer þætti og sagði þessi sömu orð í gersamlega engu samhengi við það sem var í gangi. Þá klippu fann ég reyndar ekki á youtube, og hef bara orð Brian Posehns fyrir því. Góð saga samt. Þótt hún sé stutt.

Gláp: The Corner, The Wire, Battlestar Galactica, Lost, Dexter, The Larry Sanders Show, Studio 60 on the Sunset Strip, Extras og South Park. Í engri sérstakri röð. Doom Patrol er kreisí dót, og ég skil ekki hversvegna þeir dæla ekki restinni út undireins.. það eru enn eftir 12 tölublöð af Morrison-lotunni, og þau safna bara ryki.

Eins er skrýtið að DC skuli ekki veigra sér við að gefa þessi blöð út í safnbók, þarsem Flex er ansi fyrirferðamikill á köflum, en neitar hinsvegar að safna Flex Mentallo miniseríunni í bók af ótta við Charles Atlas klíkuna. Nú hef ég lesið söguna á skjánum mínum, en mig langar í pappírinn. Það er bara betra þannig.

Strychnine Lives er enn óopnuð. En hún veit að það kemur að henni. Ah, þessi furðulega nautn sem fæst úr því að bíða með að lesa myndasögu þegar maður hefur hana innan seilingar.

-b.

08 október 2006

Ummerki hersetunnar

Samanburður á svæðinu í kringum höllina hans Saddams fyrir og eftir innrás Bandaríkjamanna. Trjágróðri skipt út fyrir bílastæði, o.s.frv. Fleira gaman hér.

Síminn minn hringdi rétt rúmlega sjö í morgun. Nú er mér illt í mjóbakinu, en þynnkan sem barði grjóti í hausinn á mér í gær er farin að bögga einhvern annan. Vekjaraklukkan mín er stopp á sautján mínútum og tuttugu og átta sekúndum yfir ellefu. Það er einhver að steikja beikon (og ef það er ekki satt þá er ég að fá slag). Ég var að spá í að steikja beikon seinna í dag. Internetið er sofandi ennþá..

-b.

07 október 2006

Ísbrjótur og smygl

Ég get ekki varist þeirri tilhugsun að þessi gaur hafi skrifað villuna viljandi, í þeirri von að fólk bendi honum á það og byrji í framhaldi að tala við hann:

Young man: I think you should have put LIFE and not LIVE on your sign.
Jesus freak, holding sign reading THROUGH JESUS WILL YOU FIND ETERNAL LIVE: Oh, thank you. Have you accepted Jesus as your savior?
Young man: No, I'm a dirty Jew. I'm going to hell.

Og þetta er bókað glæpur vikunnar:

Russian customs officers say they have discovered a mile long pipeline that was pumping vodka to Latvia.

Border cops in Buholovo, on the border, said the tunnel had been laid six feet underground by crooks to pump home-made vodka across the border. It was then sold in Latvia.

But the pipeline was discovered when local council workers started digging holes to plant trees in the area.

Yakov Kabanov, of the local border police, said: "We had our suspicions that there was someone running hooch across the border here but we could never figure out how they managed it.

"They probably would have got away with it for decades if those trees hadn't been planted as well."

Officers are questioning people in Buholovo about the pipeline, which ran between two rented houses that were empty when they were raided.

Hvar annarstaðar en í Rússlandi finnur maður vodkalögn grafna tvo metra oní freðna jörð?

-b.

06 október 2006

Það hlaut að vera

Í dag fékk ég að vita að besservisserinn í horninu í föstudagstímunum mínum er sagnfræðinemi. En ekki hvað hugsaði ég. Og viti menn: honum var eitthvað uppsigað við póststrúktúralismann. Ég man ekki alveg hvað leiddi að því, annað en að við vorum að ræða ,,The Death of the Author" eftir Barthes (sem ég hefði haldið að allir væru búnir að koma útúr kerfi sínu þegar komið er inní masterinn, en hvað um það). Hann vildi meina að fyrst við værum að læra bókmenntafræði hlytum við að vilja líta á það sem vísindi, og að þessvegna ættum við ekki að velta því fyrir okkur hvað sé ánægjulegt við lestur eða þvíumlíkt. Ef okkur finnst efnið skemmtilegt þá sé það bónus, en.. og svo kom þessi lína:
Science is about putting things into boxes. Not about.. splitting the boxes.

Þetta er sagnfræðineminn með vísindakassann sinn.Sem hlýtur að vera andlausasta sýn á bókmenntafræði og vísindi almennt, hver svo sem þau eru, sem ég hef nokkurntíman vitað. En þessi lína er ódauðleg í huga mér, einmitt sökum þess hversu litlausu og erki-pragmatísku sjónarmiði hún reynir að koma fram.

Halló herra vísindamaður!

-b.

05 október 2006

,,I see your meaning, Mr. Graves."

There are currently ten trade paperbacks in publication for this series. The titles of the trade paperbacks all seem to be somehow related with their volume number ("First Shot", "Second Chance", "Foregone", "Counterfifth", "Six Feet", "Strychnine", "Decayed"), with two being indirect references ("Samurai" being book 7, for Seven Samurai, and book 8 titled "the Hard Way," a reference to a roll in craps), save for book 3, which was originally to be called "The Charm" - as in, 'third time's the...', but was given the title of the collection's largest plot arc, "Hang Up on the Hang Low," when it won the Eisner Award.


Þegar þetta er útskýrt fyrir mér þá virkar þetta svo einfalt, en þetta er alveg skólabókardæmi um ,,það sem fer framhjá Bjössa."

Verð að tékka á þessari nýju, Decayed. Reyndar helvíti sniðugur orðaleikur þar í gangi. Sérstaklega vegna þess að við hinir vestrænu notum tíundakerfið í öllum útreikningum. Það mætti segja að Kerfið byggist á tíundinni, og það kann að tengjast því á einhvern hátt hversu rotið það er. Alveg innað beini.

Og þar er gaurinn bara kominn uppí #75! Þrír fjórðu. Þetta er alger bilun. Kannske ekki jafn slæmt og hjá sumum, en á móti kemur að 100 Bullets er góð bók á heildina litið, en ekki bara hér og þar.

-b.

Ég kvóta bara alltsaman...

Candidate's plea: Don't vote for me!

October 4, 2006


BLAINE, Minn. --Vote for my opponent. Please. Paul Herold entered the primary for a City Council seat in this Minneapolis-St. Paul suburb, but then he landed a new job that he says wouldn't leave him enough time to do a decent job for his constituents.
Article Tools

He missed the deadline for removing his name from the ballot, so he wrote a letter to a local paper pleading for nonsupport. He even offered to drive friends and neighbors to the polls to vote for anyone but him.

'I tried my best not to get any votes,' he said.

It didn't work. He came in second in the three-way race, advancing to the November ballot against incumbent Katherine Kolb.

Now he's urging people to vote for Kolb.

'Here are the only ways I can get off the ballot: A. I'd have to die; B. I'd have to move out of the district,' he said.

If he were to win, he could refuse to serve. But that would force a special election that would cost the city $30,000 or more, and Herold said he doesn't want to do that.

'Unfortunately, once he's on the ballot, there's nothing we can do,' said City Clerk Jane Cross.

Heimskt heimskt heimskt.

Ég hef ekki tíma til að telja upp allt það sem mér finnst heimskt við þetta einmitt núna því ég þarf að fara í skólann. En vá. Það er svo margt rangt við þetta..

Seinna: Ókei. Hérna er þetta. Ástæður fyrir því að þetta er heimskt.
  • Gaurinn býður sig fram til borgarráðs, fær svo alltíeinu nýja og betri vinnu, og vill ekki lengur bjóða sig fram. Þetta segir manni að hann hafi haft eitthvað allt annað en hugsjónir að leiðarljósi þegar hann skráði sig í slaginn. Einsog hvað? Tjah, það gæti verið.. um.. ég veit ekki, kannske.. peninga? Hauga af peningaseðlum? Og nú þegar hann sér að hann kemst í nóg af peningum annarstaðar nennir hann ekki lengur að 'þjóna kjósendum sínum'? Gæti verið.
  • Aularnir sem sjá um þessar hlægilegu kosningar segjast ekki geta kippt tappanum út því hann náði ekki að draga sig út fyrir ákveðinn tíma. Ég gæti skilið það ef gaurinn væri að sækja um að vera bætt inná listann - það er bara vesen. En ef hann vill ekki sinna þessu djobbi, hvaða ástæðu sem hann hefur sosum fyrir því, þá ætti ekki að vera of flókið að útiloka hann. Það þarf ekki endilega að krossa nafnið hans útaf kosningaseðlunum, það væri nóg að gera fólki ljóst að x við nafnið hans jafngilti ógildingu.
  • En það gæti reyndar verið snúið, því kjósendurnir virðast vera slefandi hálfvitar sem vita ekki í hvorn fótinn þeir eiga að stíga þegar komið er inní kjörklefann. Hann er búinn að útskýra fyrir þeim að hann vilji ekki taka við starfinu. Hann hefur sýnt framá það að hann sé að leita að peningum en ekki umbótum. (Eða girðingum eða verslunarmiðstöðvum eða hvað það er sem þeim vantar þarna vestra.) Og þeir kjósa hann samt!


Þetta síðasta atriði segir meira en mörg önnur orð um það hvernig í ósköpunum GB yngri náði kjöri í annað skiptið. Það virðist vera sama hvað frambjóðandinn gerir - hann gæti hafa sýnt sig óhæfan til starfsins - hann gæti jafnvel hafa sent út auglýsingu og SAGT FÓLKI AÐ KJÓSA HANN EKKI - það skiptir engu máli. Ef þessi himpigimpi hafa séð hann í sjónvarpinu og þeim líst vel á það hvernig fæturnir á honum ná alla leið niðrá kirkjugólfið, þá er það líklega það eina sem þau muna þegar kjörseðillinn liggur fyrir framan þau.

Og ég veit að þetta skiptir engu máli og hvern andskotann er ég að pirra mig á þessu en ég bara ræð ekki við mig. Hálfvitar. Pólitíkusarnir eru framapotarar og þeir brosa til kjósenda sem eiga þá skilið. Fokking hálfvitar.

-b.

'Outsourcing'

DRIVE-THRU
Outsourcer:
McDonald's
Outsourcee: If you think that person on the drive-thru intercom sounds a bit distant, you don't know the half of it. At select Mickey Dee's in the US, the person taking your order is actually in a call center in California or North Dakota, using the magic of VoIP. But who do you blame if they forget the McNuggets?

04 október 2006

The Comings and Goings of a Union Man

Þið vitið að Watchmen er aftur komin í gang? Nú ekki lengur sem The Watchmen, en ég hef engu að síður litla trú á þessu fyrirtæki, sem endranær.

Og ég kem alltaf aftur að því sem Terry Gilliam sagði, eftir að hann útilokaði að leikstýra kvikmynd byggðri á sögunni - að hann gæti hugsað sér að búa til tólf klukkustunda langa míníseríu úr efninu. Og núna þegar HBO þættir einsog Rome og Deadwood sprengja heiminn gæti ég vel hugsað mér að það gengi upp.

Góða draslið er í sjónvarpinu en þeir vilja fá myndasögurnar í lélegt bíó.

Talandi um HBO, horfði á fyrsta þátt af The Corner núna áðan. Sex þátta mínísería frá 2000, nokkurskonar undanfari The Wire. Mun hrárra á að líta einhvernvegin, og virðist eingöngu halda sig við botninn á eiturlyfjaheiminum, fíkla og dópsala á hornunum. Fullt af leikurum þarna sem koma fyrir í allt allt öðruvísi hlutverkum í The Wire, og það truflar dálítið. Mig allavega.

Extras heldur áfram að vera drepfyndið. Gaman að sjá líka hvernig farið hefur verið með þáttinn hans Andys, en það mætti segja að þar sé komin enn ein útgáfan af The Office. There but for the grace of God? Hver veit. Hefur annars nokkur horft á bandarísku útgáfuna af einhverju ráði? Ég sá fyrsta þáttinn þegar hann kom út og fannst hann hreint ekki merkilegur. En þeir virðast ætla að teygja svolítið á þessu, tvær temmilega langar þáttaraðir að baki og sú þriðja rétt byrjuð. Ætluðu ekki Sirkus eða einhver að sýna þetta heima, hvernig var það?

Meðleigjandinn minn er kominn vel inní aðra viku af OK Computer maraþoninu sínu. Ef hann er að uppgötva þessa plötu í fyrsta skipti þá veit ég sosum hvernig það er, en hún er bara svo gömul í hettunni.. Fer að verða tíu ára, blessunin. Maður spyr sig hvort það komi til 10 ára viðhafnarútgáfa næsta sumar, en það fer líklega eftir því hver ræður yfir efninu. Ef EMI á allt draslið þá er það ekki ólíklegt.

Mig minnir að ég hafi keypt mína í Skífunni í Kringlunni helgina eftir að ég fékk fyrstu útborgunina frá Landgræðslunni. Það hlýtur að hafa verið sumarið '98. Í sömu ferð keypti ég svarta albúm Metallicu og sándtrakkið úr Godzilla. Þær tvær eltust ekki eins vel.

-b.

03 október 2006

'Terror's march backwards'

Ég hef verið að ýta The Day Today og BrassEye að fólki í rúm tvö ár, allt frá því að ég sótti pedófílíuþáttinn á netinu, gapti, og pantaði báðar þáttaraðirnar á DVD. Chris Morris er brjálæðingur (og líklega alger hálfviti), en hann er líka fyndnari en allt annað. Ég var að frétta-stömbla og vissi ekki alveg hvað ég var að lesa fyrren ég sá hver hafði skrifað það. Ég er ekki kominn í gegnum alltsaman og sumt af þessu er dálítið heimskt en gullmolar einsog þessi eru púra Morris:

November 12th: New figures reveal that the number of people who perished in the attacks on 11 September may be as low as three. Counsellors are on standby to help New Yorkers deal with the trauma of being more upset than they needed to be. Pressure mounts on Mayor Giuliani - already criticised for his insistence that Ground Zero be kept shrouded in smoke - after the dust cleared briefly last week to reveal that the South Tower was still standing. Psychologists say original estimates of 6,000 were probably much larger due to 'all kinds of shit'.


Ég er alltaf að vísa á drasl sem er kannske ekki svo merkilegt, en þetta er alger skylda.

Mér sýnist þetta vera eitt af fjórum stykkjum sem þessir tappar hafa gert um sama mál. Hérna er safn af tilvitnunum sem við höfum ekki heyrt áður, hér er.. eitthvað annað í sama dúr, og svo er hér útlistun á athöfnum forseta Bandaríkjanna þennan dag:
O906... Emergency conference in school office as aides explain appalling gravity of situation. Through closed doors President is heard screaming: 'Phone Al Gore and tell him he won.'

0907... He then orders 60 kilos of cocaine and shoots a White House dog for no reason.

O943... Pentagon attacked.

Þetta er kannske smekklaust en þetta er samt svo rétt og fjandinn hafi það Morris, Nathan Barley drap þig ekki alveg úr öllum æðum. Guði sé lof.

Viðbót: Já ég tók ekki eftir því fyrren núna rétt í þessu að þetta er skrifað um miðjan mars árið 2002. Þetta er fjögurra og hálfs árs gamalt. Fáum okkur að vera dálítið framarlega á merinni hérna.. Einsog Spiegelman segir í In the Shadow of No Towers þá var nánast enginn að segja neitt af viti um ellefta september fyrr en leið að næstu forsetakosningum, tæpum þremur árum seinna, en hvað þá að gera grín að öllu saman. Uppistandarar gerðu sitt besta reyndar; George Carlin og David Cross, meðal annarra, fóru að tala um þetta innan nokkurra vikna, en það kom ekkert í líkingu við þetta fram fyrren löngu seinna.

Fokk þetta er gott stöff.

-b.

Eiturlyf

Einu skiptin sem ég verð var við dópneyslu hér um slóðir er þegar ég er staddur á lestarstöð eða við strætóstoppistöð. Það virðist vera eitthvað við almenningssamgöngur sem fær fólk til að vilja henda í hausinn á sér.

Í algerlega óskyldum fréttum þá keypti ég tvær bækur í dag. Önnur heitir Historisk Teknik og er handa honum Gunnari. Hin heitir Imaginary Cities og er handa sjálfum mér.

Bækur af þessu tagi eru reyndar þykkur höfuðlogi sem maður getur notið í lestum jafnt sem strætóum.. en ég get hætt að lesa hvenær sem ég vil!

-b.

Ég vil ekki fara út í svona veður Atli [leiðrétt]

Með þessum hérna gaur hef ég skrifað 425 blók á þessa tilteknu síðu. Á vitleysingum hef ég 1200 í viðbót. Það gera 1625 blókfærslur. Árið 1625 fann William Oughtred upp reikni-reglustikuna. Rústið því.

1625 deilt með fjórum gera sirka 406. Atli Húnakonungur fæddist um það leyti. Tilviljun?

Svo sannarlega.

-b.

Uppfært:

Ýmir benti mér á að þetta eru ekki 1200 á vitleysingum heldur 1300. Þannig að við erum að tala um 1725, fæðingarár Arthurs Guinness, sem mesti bjór veraldar er nefndur eftir. Og 431 per ár, sem er prímtala, summa sjö prímtala sem koma hver á eftir annarri: 47 + 53 + 59 + 61 + 67 + 71 + 73.

Sem er brjálað kreisí.

-bé.

02 október 2006

Karamazov og allskonar

Ég kláraði A Scanner Darkly á mettíma, held ég. Virkilega spes bók. Ég held ég hafi haft einhverja ákveðna hugmynd um hvernig saga þetta væri áður en ég byrjaði á henni, vegna þess að það eina sem ég vissi var að aðalpersónan væri í raun og veru tveir gaurar. En það var ekkert leyndarmál í bókinni sjálfri, ekkert drama í kringum það neitt. Tja.. allavega ekkert miðað við það sem maður myndi búast við eftir að hafa séð Fight Club.

Ég hafði líka gefið mér að þetta væri skæ-fæ, en það er í rauninni bara á yfirborðinu. Eitt og eitt fútúrískt tól og svona, en það sem skiptir mestu máli er það sem er í gangi inní hausnum á honum Bob. Böns af dópistum hanga saman og blaðra útí eitt, og svo kemur í ljós að ýmislegt af því sem þeim dettur í hug er ekki svo útí hött. Um leið og maður hlustar á þá rausa um eftirlit og aðrar njúrósir fylgist maður með fólkinu sem fylgist með þeim. Þetta er óður til vænisýki. Og prósinn rennur einsog smjör.

Handritið hans Kaufmanns er hreint ekkert spennandi. Hann klippir til samtöl og einræður sem ganga upp í kvikmynd, bætir við fjölskyldumyndum og einni hugsanablöðru, en þess utan er þetta bara bókin í niðursneyddri útgáfu. Confessions of a Dangerous Mind var mun betri aðlögun af hans hálfu. Að ekki sé minnst á Adaptation..

En það er allt annar handleggur.

Og þá vantaði mig nýja bók til að hlusta á. Ég sótti The Brothers Karamazov og byrjaði á henni. Lesarinn talar einsog lávarður í Merchant & Ivory mynd og virkar dálítið takmarkaður hvað varðar persónusköpun. En bókin er spennandi. Skríður áfram einsog fótbrotinn jökull en hvað vill maður sosum fá frá Rússunum? Bókin telur 900 blaðsíður, hljóðbókin sjálf er tæpir 37 klukkutímar að lengd.. Fyodor kallinn hefur bara misst sig. En það er auðvitað bara meira gaman.

Og hvað er málið með tvær 'sniðugar' myndlíkingar í einni og sömu efnisgreininni? Nú verð ég að hvíla mig í nokkra daga.

Hérna er annars mynd af punktunum hans Dostojevskís fyrir fyrstu 6 kaflana af Bræðrunum. Kreisí dót.



Þrumur og eldingar í gær. Rigning í dag. Fór ekki útúr húsi því ég nennti því ekki. Sat heima og las í skóóólabók. Með myrkrinu fór ég í sjónvarpið. The Wire gerir góða hluti. Marlo verður sífellt sterkari karakter þósvo það sé lítið að gerast í kringum hann, en það var ekki mikið aksjón þessa vikuna. Þó sit ég fyrir framan skjáinn einsog hundur með bein. Nema hvað beinið er í megabætum og ég er ekki að sleikja skjáinn... (Ég hefði ekki átt að fara þangað í þriðja skiptið.)

The Larry Sanders Show er skrýtið dót, voða mikill tíundi áratugur en einstaka lúmskt fyndin augnablik sem gera það vel þess virði að horfa. Jeffrey Tambor góður þarna líka. Sá fyrsta þáttinn af Sports Night, sem gengur hálfstigi þess að vera þokkalegur sjónvarpsþáttur og rugl sitkom-vitleysa á borð við Just Shoot Me. Og hláturinn! Hjálp. Bíð ennþá eftir Studio 60 og Extras.

Ég er að hlusta á podköstin þeirra í Penny-Arcade. Ég veit ekki alveg hversvegna.. en einhverstaðar inní hausnum á mér finnst mér gaman að hlusta á fólk blaðra. En þeir taka upp skrif-sessjónirnar sínar endrum og eins, þannig að maður getur fylgst með því hvernig þeir búa til tiltekna skrítlu. Og enn sem komið er hefur teiknarinn, 'Gabe', komið með allar hugmyndirnar. Kom mér á óvart.

En það er náttúrulega ekki svo einfalt. Væri það bara hann, einn og sér, þá myndi eflaust vanta eitthvað element. Þetta er einsog að henda bolta á milli, hugmyndin fram og tilbaka og aftur þangaðtil hún verður að annarri hugmynd sem kveikir í nýrri hugmynd o.s.frv.

Hvað segirðu, er ennþá kveikt á þessu lyklaborði?

-b.

Ég á ekki orð

og get engu við þetta bætt:

... and the landowner said, These yer two yere, colts yourn ain't they? - and the old man said they were, and the landowner said, Musta found them in the woods, strappin young niggers as that; and the old man said No sir, he got the both of them lawful married, Mist So-and-So; and the landowner said that eldes on em looks to be ready for a piece himself, and the negroes laughed, and the two boys twisted their beautiful bald gourdlike skulls in a unison of shyness and their faces were illuminated with maidenly smiles of shame, delight and fear; and meanwhile the landowner had loosened the top two buttons of his trousers, and he now reached his hand in to the middle of the forearm, and, squatting with bent knees apart, clawed, scratched and rearranged his genitals.


-b.

29 september 2006

Grjót

Grúví starfsmannavídjó fyrir Universal Studios, leikstýrt af Matt Stone og Trey Parker.

-b.

Meira sjónvarp

This last season of The Wire almost didn't get made because I was squeezed between a fanciful and well-done story about four beautiful women bored to shit on their suburban court and fucking their way through episodes and an American gladiator sport that's enjoyed to a national obsession.


Er að horfa á síðasta þáttinn í fyrstu þáttaröð af Oz. Ég get ekki sagt að þetta sé með lélegra sjónvarpi sem ég hef séð, en þetta er sannarlega það lélegasta HBO-stöff sem ég hef setið yfir. Þetta er svo illa skrifað á köflum að það er neyðarlegt.

- What's going on?
- Our worst nightmare.


Aaarrgghh. Rusl.

Ég held reyndar að þetta helvítis voice-over sé að fara með mig frekar en allt annað. Leikarinn er rétt slarkfær, framsetningin er sniðug, en prósinn hans er svo klunnalegur að það hálfa væri nóg. Rétt einsog hann gerist í öðrum þáttum sem nota nokkurnvegin nákvæmlega sama strúktúr, hvað varðar voice-over.. Áðurnefnd ,,Despó"-vitleysa, Dead Like Me og einhverjir fleiri (er ég viss um) sem líða svipað áfram um skjáinn. Joan of Arcadia.. gerði hún þetta ekki líka?

Hún er allavega nógu lélegt sjónvarp til þess.

-b.

Nothing but the ground left for you to fall to...

Viskustykki

It's difficult to figure out just where taxi drivers acquired a reputation for wisdom. As one who made his living as a hack for seven years (and that's not counting the time I drove a cab -- ka-boom), I can confidently attest that taxi drivers, as a class, rank extremely low on the Lao-Tse Scale. Somewhere there may exist a phalanx of Checker-driving louts aflame with priceless insights, but it ain't in this city, pally.

In fact, when I summon remembrance of hack conversations past, what comes to mind is not so much the biting aphorism as the bovine grunt. "Pretty slow out there tonight" just about exhausted the dialectical skills of most of my fellow drivers. And conversations that started (as they invariably did) with "The asshole stiffed me!" or "I met this incredible chick last night" rarely proved enlightening or, in the latter case, credible.

True, the job did provide occasional flashes of Zen-like insight. I recall one memorable hoodtop colloquy on the crucial epistemological question of "Have you ever been so stoned that you..." (to be printed in next month's Social Text) in which one driver said, "Have you ever been so stoned that you're driving around empty, and the dispatcher calls out an intersection right near you, and you don't check in because you THINK you have a fare?" -- a parable that illuminated the human condition in a blinding flash. But such transcendent moments were lamentably rare.


Ú og tékkið á þessu, Newsweek í Evrópu, Asíu og Suður-Ameríku versus Newsweek í Bandaríkjunum. Frábært.

-b.

26 september 2006

Nammi pseudo-lærður dópistaskáldskapur

Life ... is only heavy, and none else.
And there is only the one trip, all heavy.
Heavy that leads to the grave.
For everyone and everything.

Art Spiegelman onlæn

,,Though much of the artist's first period work was donated by his father to NY's Dep't of Sanitation Collection his historic first strips remain in private hands."

-b.

Á löppunum sagði ég

Studio 60 On the Sunset Strip er nýtt ylvolgt uppáhald.

Samkvæmt bestu upplýsingum var þriðju þáttur af The Wire sýndur í gær, en ég hef enn ekki fundið hann á.. ja, þessum hefðbundnu stöðum. Rétt einsog í síðustu viku. Þá skilaði hann sér á þriðjudegi, og ég vona að það sama verði uppi á teningnum á morgun.

Ég er búinn að vera hérna í Danmörku í mánuð og hef komist að því að lasagna og rauðvín er gott í matinn. Og líka að það er gaman að borða mismunandi bollur með allskonar áleggi á.

Annars er þetta bara svona. Maður vaknar með sólina oná löppunum, les í bók, tölvar, borðar, drekkur og er kátur. Svo fer maður að sofa. Sisona:

-b.

24 september 2006

alllooksame.com

Ég náði 5 réttum af 18 mögulegum í þessu prófi, þarsem maður á að giska hvort fólk er frá Kína, Japan eða Kóreu.. Meðaltalið er 6, en ég er samt ,,hopeless." Jæja. Er einhver ykkar klárari en ég?

-b.

Skrifstofugrín o.s.frv.

Helvíti fín grein um The Office í öllum sínum útgáfum.. Ég vissi af franska þættinum (og þeim bandaríska auðvitað) en ekki þeim þýska. Gaman að velta fyrir sér hvað hver versjón segir um heimalandið.

Watching all four versions back-to-back is not only a strangely unmooring experience—like seeing the film Groundhog Day over and over—it's a crash course in national identity. And if any conjecture could be made about the cultural differences that these subtly contrasting programs reveal, it might be this one: These days, Germans and Americans are doing much of their living in and around their offices, while the Brits and French continue to live outside of them. Here, in broad strokes, are the chief differences. In the British version, nobody is working, nobody has a happy relationship, everyone looks terrible, and everybody is depressed. In the French version, nobody is working but even the idiots look good, and everybody seems possessed of an intriguing private life. In the German version, actual work is visibly being done, most of the staff is coupled up, and the workers never stop eating and drinking—treating the office like a kitchen with desks. Stromberg continually calls his staff "Kinder," or "children," further blurring the line between Kinder, Computer, and Küche.

Og það að Rússarnir skuli kalla vinnualkahólisma það ,,að vinna einsog kani" er bara brilljant.

Í öðrum Slate-greinum er t.a.m. þessi hér: Zach Braff: Why is this guy the voice of my generation? Hún gæti allteins heitið Zach Braff er fúskari og vitleysingur sem hefur eyðilagt form kvikmyndarinnar fyrir mér. Eitthvað svoleiðis.

Hér er annars sól og blíða ennþá. Það var víst svaka partí hérna á efstu hæðinni í nótt, en það er allt svo vel einangrað hérna, ég sat við tölvuna lengi frameftir og heyrði ekki múkk. Ekki það, mig langaði allsekki í neitt djamm.. það bara hefði verið gaman að vita af því.

Kláraði The Sheild, fyrstu þáttaröð, í gær og ætla bara að mæla með þessu við alla sem vilja heyra. Þetta er einsog and-The Wire eða Homicide.. Ofurlöggur á old-timey lögreglustöð í LA, djobbið sjálft er lítið mál en mesti hasarinn er í spillingunni og öðrum hjáverkum. Og hetjan stendur öllum á sporði þegar yfir lýkur. En þetta er einhvernvegin sóðalegasti sjónvarpsþáttur sem ég hef lengi séð. Það sljákkar dálítið í honum eftir fyrsta þáttinn, en það hefði líka verið erfitt að fylgja honum eftir.. Ég vil eiginlega ekki taka nein dæmi úr söguþræðinum af ótta við að spilla honum.

Opnunartitlarnir í byrjun fyrsta þáttarins setja samt tóninn fyrir það sem kemur í kjölfarið. ,,The Shield" stendur með hvítum stöfum á svörtum grunni, og stafirnir titra einsog við séum að horfa á alvöru stafi á pappír, tekið á handheld-myndavél. Restin af titlunum; leikarar, pródúsentar og leikstjóri, koma fyrir á sama máta, hvítur texti á svörtum spjöldum sem eru klippt inní atburðarás opnunarsenunnar - sem er oftar en ekki frekar hektísk.

Aðalatriðið sýnist mér vera að það er aldrei beðið eftir einhverri pásu í atburðarásinni til að skella inn næsta titilspjaldi. Í fyrsta þættinum fylgja klippurnar taktinum í graðhestamússíkinni sem hljómar undir, og næstu þættir feta í sömu fótspor. Þannig myndast ákveðinn rythmi sem ákvarðast ekki af atburðarásinni heldur einhverju utanaðkomandi - tónlistinni, kreditlistanum.

Þetta endurpseglast í auglýsingahléunum, en þau virðast alltaf koma einsog skrattinn úr sauðaleggnum. Aksjónið er á góðu róli og þá verður allt svart alltíeinu. Það mætti kannske færa rök fyrir því að þættirnir séu byggðir upp á hefðbundinn bandarískan máta, þarsem þú miðar þáttaskiptinguna eftir auglýsingahléunum, en manni dytti það ekki í hug af því að horfa á þá. Hafi maður eitthvað horft á sjónvarp að ráði þá þekkir maður augnablikin sem leiða mann inní hléið: Það er annaðhvort smávegis andvarp eftir að eitthvað mikilvægt hefur gerst, eða cliffhanger þarsem við dokum við í smá stund og það er deginum ljósara að eitthvað mikilvægt er að fara að gerast. The Shield kemur ekki nálægt svoleiðis húmbúkki.

Það að þátturinn skuli vera settur fram á þennan þátt býr til ákveðna stemmingu sem segir manni að hérna sé ekkert verið að spá í einhverjum tittlingaskít einsog opnunartitlum eða auglýsingahléum, eða hvort maður sjái yfirhöfuð alltaf hvað er að gerast - myndavélaraugað hendist mikið um, súmmar stundum villt og galið og kemur sér fyrir á óþægilegum stöðum. Aðalatriðið er sagan sem við erum að segja, við nennum ekki að búa til eitthvað stórmál úr þessu þannig að hérna er draslið, og ef þú meikar það ekki þá geturðu bara farið í rassgat.

Sem er helvíti skemmtileg blekking. Auðvitað er legið yfir þessu öllusaman, rétt einsog í öðrum sjónvarpsþáttum, en þarna tekur form þáttarins á sig jafn ruddalega og gritty mynd og umfjöllunarefnið, og það svínvirkar.

Það eina sem brýtur á þessu eru örfáar endurlits-senur sem virka engan veginn í þessu samhengi. Flestar eru til að útskýra hlutina fyrir fólki sem hefur ekki verið að fylgjast með, en í a.m.k. einu tilfelli fáum við flashback til að útskýra afhverju hetjunni líður svona einkennilega þá stundina, en það eru einfaldlega léleg skrif. Enn vil ég ekki taka dæmið nánar því það eyðileggur fyrsta þáttinn.

...

Ég var líka að sækja Oz, fyrstu þáttaröð. Er kominn í gegnum fjóra þætti og er ekkert sérstaklega hrifinn.. Voða svipuð tilfinning fyrir þessu og þegar ég sá tvo þætti á stöð tvö einhverntíman í den. En maður heldur áfram.. þetta gæti enn skánað.

Ú og svo keypti ég mér svona rauðan bolta í gær. Loksins eru rauðir boltar orðnir hipp og kúl.

-b.

23 september 2006

Garðstóll hei-jei

Gæti verið djók, en samt það besta sem ég hef séð í dag:
TERRA by Nucleo. Grass armchair for outdoor use. Die cut cardboard pieces fit together to make the form of an armchair. Fill and cover with dirt, spinkle with grass seeds and water. Grass seeds not included. Assembly required. This item can not be gift wrapped.


-b.

Áhugaverðó

And many members repeated the saying often attributed to Voltaire: ‘I detest what you say, but I will defend to the death your right to say it.’ Actually, as John Durham Peters points out in Courting the Abyss, there is no evidence that Voltaire ever said any such thing. An English writer, Beatrice Hall, writing under a male pseudonym in 1906, suggested that Voltaire’s attitude to the burning of a book written by Helvétius might be summed up: ‘How abominably unjust to persecute a man for such an airy trifle as that! “I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it,” was his attitude now.’ It was her readers – and countless civil libertarians afterwards – who made the mistake of attributing the saying to Voltaire himself.

Whoever said it, Peters has written an interesting and provocative book, exploring what might lie behind that smug liberal proclamation. To begin with, the language attributed to Voltaire is bewildering. ‘Defend to the death your right to say it?’ Whose death? How would death be involved? I guess its most attractive meaning is something like: ‘I will fight and, if need be, lay down my life for a Bill of Rights that may have this implication.’ A more troubling reading, however, is that Nazi speech is worth protecting even if a consequence of that protection is that someone gets hurt or killed. ‘I will defend your right to say it, even if your saying it makes violence more likely against the people attacked in your pamphlets.’ Is that what is meant? Defenders of free speech squirm on this point. On the one hand, they want to say that we should be willing to brave death for the sake of this important individual right. On the other hand, they assure us dogmatically that there is no clear evidence of any causal connection between, say, racist posters and incidents of racial violence, between pamphlets that say ‘Hitler should have finished the job’ and anti-semitic attacks, or between pornography and violence against women. Indeed, they pretend to have no idea of what such a causal mechanism could possibly be: ‘We are defending only the Nazis’ speech. How on earth could there be any connection between what they say and the things that some violent individuals do?’

It’s a strange dichotomy because, in other contexts, American civil liberties scholars have no difficulty at all in seeing a connection between speech and the possibility of violence. They point to it all the time as a way of justifying restrictions on citizens’ interventions at political gatherings. If Donald Rumsfeld comes to give a speech and someone in the audience shouts out that he is a war criminal, the heckler is quickly and forcibly removed. When I came to America, I was amazed that nobody thought this was a violation of the First Amendment. (Shouting comments at public meetings was another of my favourite pastimes when I was young and irresponsible.) But I was told by my American colleagues that heckling presages disorder, and disorder threatens security. There is a time and place for heckling – usually several blocks away in a pen set up by the police to ‘accommodate’ legitimate protest, which no one except the police and the protestors themselves, certainly not Donald Rumsfeld, has any prospect of hearing. And that’s all the First Amendment requires. So there is an odd combination of tolerance for the most hateful speech imaginable, on the one hand, and obsequious deference, on the other, to the choreography which our rulers judge essential for their occasional public appearances. The Nazis can disrupt the streets of Skokie, but those who disrupt Rumsfeld’s message will be carried away with the hands of secret service agents clamped over their mouths. I have given up trying to make sense of any of this.


Sólin skín sem aldrei fyrr. Ég niðrí bæ.

-b.

20 september 2006

Lesefni dagsins | Tausekkur

In the literature of the Kabbalah the unity of God in His Sefirot and the appearance of plurality within the One are expressed through a great number of images which continually recur. They are compared to a candle flickering in the midst of ten mirrors set one within the other, each of a different color. The light is reflected differently in each, although it is the same single light. The daring image of the Sefirot as garments is extremely common. According to the Midrash (Pesikta de-Rav Kahana), at the creation of the world God clothed Himself in ten garments, and these are identified in the Kabbalah with the Sefirot, although in the latter text no distinction is made between the garment and the body -- "it is like the garment of the grasshopper whose clothing is part of itself," an image taken from the Midrash Genesis Rabbah. The garments enable man to look at the light, which without them would be blinding. By first growing used to looking at one garment man can look progressively further to the next and the next, and in this way the Sefirot serve as rungs on the ladder of ascent toward the perception of God (Asher b. David, Perush Shem ha-Meforash).

...þetta er það sem ég á að vera að lesa fyrir föstudaginn. Og þetta er alls ekki týpískur kafli, heldur eitthvað sem mér fannst athyglisvert alltíeinu. En þetta eru útlistanir á kenningum svokallaðra 'kabbalista', sem rífast fram og aftur um það hvernig skal skilgreina svona lagað. Hvernig má greina útgeislunina frá útgeislaranum (eða hinum útgeislandi)? Ef útgeislunin er verkfæri, er hún þá um leið kjarni? Vessel / essence. Og svo framvegis.

En kannske er það ekki þessar meiningar allar sem skipta máli heldur hvernig þeir reyna að setja fram kenningarnar. Þetta eru myndlíkingar á myndlíkingar ofan. Kerti innanum spegla eða kerti sem tendra hvert annað eða útgeislun sólarinnar eða vatn úr djúpum brunni eða.. erm.. tíu nýjar flíkur. Alveg stappað. Og þetta nær lengra innað tungunni. Ef eitt orð er dregið af öðru má maður vera viss um að hvað sem orðin tákna sé líka náskylt.

Þetta getur verið mjög rökrétt, en ég ímynda mér að þetta gæti líka verið villandi.. Ég hika við að taka einhver hálfdrættings-dæmi á íslensku, og ég þekki hebresku ekki neitt.

En þetta sýnir bara hversu mikið er lagt í merkingu orðanna. Orðið sem uppspretta heimsins, uppspretta merkingar. Bæði í því hvernig skilja má orðið sjálft, og hvernig þessi sami skilningur er útfærður - í orðum.

Reyndar athugavert líka að þessi gaur skuli tala um ,,images" en ekki ,,metaphores", þarsem ,,mynd" er allt annað en konstrúkt orða.

...

Í óskyldum fréttum setti ég í þvottavél um daginn (einsog ég minntist á hér neðar). Þartil hafði ég safnað óhreinu taui í bláan IKEA poka sem ég notaði á sínum tíma til að bera heim potta og pönnur og þesskonar frá Gentofte og hingað heim. Mér fannst þetta nokkuð góð lausn hjá mér: Hann tekur ekkert pláss samanbrotinn en tekur mikið og er með nokkuð góðum höldum. En það höfðu greinilega fleiri en ég séð ljósið í þessum sekk. Hvorki fleiri né færri en þrír aðrir, sem voru þarna á sama tíma og ég, báru þvottinn sinn um í svona sekk.

Kannske ekkert mjög klassí, en það svínvirkar.

-b.

19 september 2006

Best í heimi

Það var lagið! The Wire sparkar í bykkjuna. Fokkjess.

- So what did you say to him?

- I said ,,Mr. Mayor, that's a good strong dick you've got there and I see you know how to use it".. I didn't say shit!


Ég hálfskammast mín einhvernvegin fyrir að vera að skrifa eitthvað inn hérna án þess að hafa nokkuð að segja.. En svona er þetta bara þessa dagana. Helst hef ég áhyggjur af því að ég eigi ekki nóg af mjólk til að endast mér framá morgun. Og það eru náttúrulega engar áhyggjur.

Hvað blókar gaur sem er sáttur við tilveruna? Andskotann ekki neitt.

Eða ég gæti sosum sagt ykkur hvernig fahítur ég bjó til um daginn. Ég held það kallist fahítur.. Allavega svona vefjur. Tók vefjuna sko, smellti sýrðum rjóma og guacamole í miðjuna, maísbaunir þar oná, niðurskornar steiktar kjúklingabringur, eldheita taco sósu þar ofaná, rauðlauk, papriku og gúrkubita. Vafði og át. Það er líka eitthvað sem ég ætla að kalla best í heimi, og samloka þannig þessum hamingjuskrifum.

-b.

18 september 2006

Hversdagsgrúv

Í dag keypti ég í matinn, setti í þvottavél og þurrkara, tók til og ryksugaði og las í bók.

Það var frábært.

-b.

17 september 2006

Cocio er hamingjuþykkni

  • The Wire byrjar rólega einsog vant er. Mér fannst þessi fyrsti þáttur kannske dreifast heldur mikið.. nú erum við að fylgjast með öllu liðinu ennþá, og nokkrum nýjum piltum, en þræðirnir tengjast ekki nema að mjög litlu leyti. Það verður gaman að fylgjast með því hvernig þetta fléttast saman.
  • The Shield er einhver bilun. Fáum okkur aðeins veikari lögguþátt. Ég veit ekki ennþá hvort ég fílann en ég ætla svo sannarlega að horfa á meira. Ansi stórt stökk frá The Commish, svo mikið er víst..
  • Tónleikarnir með Hot Chip voru brilljant. Kærar þakkir til Ýmis fyrir að vekja mig þarna um daginn og bjóðast til að kaupa miða fyrir mig. Ég skemmti mér konunglega og keypti mér bol til að sanna það. Tók líka mynd:

  • Um daginn tók ég aðra mynd þegar ég var á leiðinni yfir götuna með bjórkassa og lagði hann frá mér til að hvíla hendurnar. Sko:



    Sólin skein og ég var að kaupa kjúkling í matinn. Bjó til fahítur. Rosa góðar líka.
  • Danir ganga oft hlið við hlið á gangstéttum og svoleiðis, og eru ekkert að víkja þegar aðrir koma á móti þeim. Mér finnst það dálítið asnalegt.
  • Í gær spiluðum við slatta af póker og fótbolta á þartilgerðu borði með plastköllum og handföngum. Þeir eru fáránlega góðir í þessu Danirnir. Gaurarnir sem ég spilaði við í gær voru líka talsvert góðir, en ég vann einn og einn leik. Sem var gaman.
  • Ég keypti mér inniskó um daginn. Allt annað líf.
  • Ég er með eina mynd í viðbót, hún er af skilti utaná hárgreiðslustofu (held ég alveg örugglega) sem er á hliðargötu af Strikinu. Ég man eftir næstum nákvæmlega eins mynd í auglýsingu fyrir Landsbankann utaná bakaríinu niðrá Grensás.



    Eitthvað svoleiðis allavega.. Man einhver annar eftir þessu?
  • Extras er ennþá mjög mjög fyndið dót. Fyrsti þáttur annarar seríu var sýndur um daginn og svínvirkar. Skil samt ekkert í dósahlátrinum í brotinu sem ég benti á á vitleysingum..
  • Studio 60 on the Sunset Strip gæti verið skemmtilegt. Fyrsti þátturinn er fínn. Man ekki hvort ég minntist á þetta á sínum tíma en ég las handritið að honum eftir að Ellis benti á það. Fannst það sniðugt. Þátturinn fínn. Jibb.
  • Mig langar að sjá Idoicracy. Hell jess.
  • Top 10: Beyond the Farthest Precinct. Ég minntist á hana hérna um daginn. Hún er hræðileg. Algert algert rusl. Það sem hún gerir er í rauninni bara að hún sýnir manni hversu góður Moore er. Það er bara svo auðvelt að taka þessar hugmyndir og keyra þær niður í svaðið. Það sem þessi aukvisi gerir reyndar of mikið af er að taka eitthvað sem Moore hefur sett fram í sínum Top 10 bókum og búa til úr því stutta frasa og neyðarlega auma brandara, í stað þess að byggja á því sem þegar er til staðar. Rusl.
  • Ég fór aftur í þessa búð, Fantasia, og keypti nýjasta heftið af Powers. Var ekki alveg að grípa mig, en slappur Powers er samt mun betri en ó svo margt annað.
  • Talandi um Bendis, mér sýndist Brubaker vera kominn í Daredevil. Spennó.
  • Allur maturinn minn er búinn. Hvað get ég gert?


-b.

16 september 2006

Is gúd

Ég er kominn með net í íbúðina!

Loksins get ég hætt að fara útúr húsi á daginn.

-b.

14 september 2006

Ég er löngu búinn með allar góðu titlahugmyndirnar mínar

Ég er lati gaurinn í útlandinu. Er ekki enn búinn að kaupa eftirfarandi:
  • Gluggatjöld
  • inniskó
  • lampa

Sem þýðir að þegar sólin sest get ég bara lesið inní eldhúsi, og það er eitthvað skrýtið við að sitja inní eldhúsi að lesa. Ég veit ekki.. En ég les á daginn og kveiki svo á tölvunni þegar dimma tekur. Það er ágætt.

Í gær hafði ég ekkert að gera við tölvið lengur og ákvað að tékka á einni af myndunum sem ég fékk frá Ými um daginn. United 93 (Spoilerar - en það breytir líklega ekki miklu..). Ég bjóst satt best að segja ekki við neinu, og var helst hræddur við að lenda í tveggja tíma fánaathöfn þarsem kanar klappa sér á bakið fyrir að vera besta þjóð í heimi.

En það var eitthvað að virka. Ég sat fastur yfir þessari mynd, hún var bara helvíti góð.. Það fer mikill tími í að sýna hversdagsleikann í lífi farþeganna, áhafnarinnar og flugumferðastjóranna, og þósvo maður sé um leið að fylgjast með hryðjuverkamönnunum nær þessi geispandi hversdagur svo góðum tökum á rammanum að flugránið sjálft slær mann í andlitið. Maður veit allan tímann að það er á leiðinni, en það nær samt að koma aftan að manni. Þetta skrifast algerlega á það hvernig myndin er tekin; stuttar og rólegar tökur með handheld myndavélum, svo maður er alltaf innanum fólkið þarsem það er að upplifa þennan morgun einsog hvern annan.

Mér fannst þessi meðferð kunnugleg einhvernvegin, en skildi ekki hversvegna fyrren í lokin þegar ég sá að Paul Greengrass leikstýrði og skrifaði. Þetta er meira og minna nákvæmlega eins og hann sýndi uppþotin í Bloody Sunday og sprengiárásina í Omagh.

Eins furðulega og það kann að hljóma þá fann ég einhvernvegin mest til með flugumferðastjórunum, sem lentu alltíeinu í því að flugvélarnar önsuðu þeim ekki, sveigðu af stefnunni og lentu loks í turnunum, og þeir vissu ekki sitt rjúkandi ráð. Að vera vanur því að geta stýrt þessum hlunkum í loftinu og sitja síðan með lókinn í lúkunum á meðan þeir sinna ekki kallinu og hrapa til jarðar.. Ráðaleysið og örvæntingin leyndi sér ekki. En það kom líka á daginn í kreditlistanum að nokkrir þeirra léku þarna sjálfa sig. Þetta er auðvitað eitthvað sem var ekki hægt í tilfelli farþeganna, en þar hefði samt nokkuð geta farið betur.

Ég gat tildæmis ekki varist þeirri tilhugsun að á hverri stundu gæti David Rasche dregið upp Gun og skotið þessa misindismenn í sundur með bros á vör. En kannske er það bara ég.

-b.

13 september 2006

Jú er það ekki

Jæja hvað segiði eru ekki allir spenntir fyrir Magna ha spenntir einsog fyrir kerru sem dregur kallinn áfram í úrslitunum ha alveg heim í hlað?

12 september 2006

Smáræði

In the early issues of Slott’s run, She-Hulk (similarly hued cousin to the Incredible you-know-who) is hired to work for the superhuman law branch of Goodman, Lieber, Kurtzberg & Holliway, a firm whose very name consists of three of the progenitors of the “Marvel Age” of comics in the sixties. The basement library contains “long boxes” full of Marvel Comics and the series allows that lawyers like She-Hulk can use fifty years of comics history as legal evidence. This convention opens up Marvel’s heritage to the judicial process.

Suddenly, Spider-Man has enough evidence to sue his defaming, newspaper publishing nemesis J. Jonah Jameson for libel. Now accidental plunges into vats of atomic hard water needn’t become origin stories; they become class action lawsuits.

Margir fínir punktar í þessari grein.. Þósvo ég hafi horft á meira Boston Legal en ég þori að viðurkenna tók ég bara eftir einu af þessum dæmum sem gaurinn tekur fram, þetta með ,,sweeps week", en setti það aldrei í stærra samhengi.

Ég hef áður tekið She-Hulk fyrir sem dæmi um metafiksjón í myndasögum, en það var 'Sensational'-lotan hans John Byrne frá níunda áratugnum. Þar var allt að gerast á blaðsíðunni sjálfri, en lítið minnst á continuity-dæmið sem þarna er komið í forgrunn. Ég greip meira að segja fyrsta safnið af þessum nýju heftum á bókasafninu um daginn, en komst ekki lengra en á fjórða hefti.. hreint úr sagt hörmuleg skrif, og teikningarnar lítt skárri. Kemur á óvart samt að þessi gaur skuli ekki minnast á eitís She-Hulk nema í framhjáhlaupi.

Og 'Retro-Cannon' vísar til orðsins 'Canon'; Kanónu eða hefðarveldis innan bókmenntagreina, sem er nátengt hugmyndinni um continuity (sem ég finn, fjandinn hafi það, ekki gott orð yfir).

Spurning hvernig hugmyndir Eliots um lífræna heild skáldskaparins flútta við þetta.. ?

En það hlustar sosum enginn á hann lengur.

Meira dót:

Conversely, some of the middle American real-life audiences that Baron Cohen and his film crew encountered while they were shooting the film became so incensed that they were being sent up, and figured it out so quickly, that Baron Cohen had to be hustled out of a couple of locations at high speed to spare himself a mob scene. In other words, it could be that his comedy is in fact hitting home with withering accuracy. Last year, there was one particularly hairy moment on location in Salem, Virginia, when Borat told the crowd at a rodeo that he fully supported George Bush's "war of terror". "I hope you kill every man, woman and child in Iraq," he said, "and may George W Bush drink their blood."

Borat then led the audience into a rendition of the national anthem, "The Star Spangled Banner", only to replace the line about "the home of the brave" with "your home is the grave". Immediately the crowd erupted in boos. A couple of people pulled out guns and started firing in the air. Baron Cohen, staying in character throughout, was hurried out of the venue before things grew any uglier. And it didn't end there. Several leading members of the production received death threats over the coming days, and an unnerved Todd Phillips, the director, decided to pull out of the project altogether. (He was quickly replaced by Larry Charles, a veteran of offbeat television comedy and longtime associate of Larry David's.)

Mín feitletrun. Og ekki að ástæðulausu.

En þessi texti er víst horfinn núna, nema maður vilji gerast áskrifandi o.s.frv.. Sorrí.

Var ég búinn að minnast á það hversu mjög ég hlakka til að sjá nýjustu þættina af The Wire? Mér þykir það alveg næg ástæða fyrir því að benda á þessa grein, sem fjallar held ég um mússíkina í kringum dæmið. Ég veit það ekki því ég er ekki búinn að lesa hana en ætla að geyma á tölvinu þartil ég kem heim því nú þarf ég að fara að koma mér í metróið niðrá Íslandsbryggju og í tíma.

Blesó.

-b.

11 september 2006

Það er sól úti!

Alveg satt. Sjáiði bara:



Og hér er mynd af húsinu sem ég á heima í. Þið sjáið ekki í íbúðina mína því hún er í hinum endanum, en ég er á efstu hæð.



Bæjó.

-b.

05 september 2006

There's a world going on...

Let us drink, then, to the Irish. No finer race of men have ever... peeled a potato.


Sá þessa mynd um daginn og hún er helvíti fín. Er líka að hlusta á Notes From the Underground eftir Dostoyevskí á simba. Náði í hana á librivox.org, sem heldur úti hljóðbókum sem eru í almannaeign. Fín hugmynd, en þeir sem lesa eru mjög mistækir. Sá sem les síðasta kaflann í fyrsta hluta af Notes drekkir t.a.m. húmornum í gersamlega óþolandi leikrænum 'tilþrifum' og ljóðrænum pásum. En það er nóg af gulli í þessari bók, sjáið bara hér:

Consciousness, for instance, is infinitely superior to twice two makes four. Once you have mathematical certainty there is nothing left to do or to understand. There will be nothing left but to bottle up your five senses and plunge into contemplation. While if you stick to consciousness, even though the same result is attained, you can at least flog yourself at times, and that will, at any rate, liven you up. Reactionary as it is, corporal punishment is better than nothing.


Ég hef annars ekki horft á sjónvarp síðan ég kom út. Sakna þess sosum ekkert. En það væri gott að geta náð í sitt eigið efni, svona einsog heima. Hef þegar rennt í gegnum The Wire seríur 1-3 aftur og haft alveg merkilega gaman af.. ég hefði ekki haldið að þessir þættir væru jafn góðir í annað skiptið. Og nú sé ég að næsta þáttaröð byrjar næstu helgi! Helvítans.

Verð bara að fá net í íbúðina. Það er ekkert sem heitir.

Í gær var ég að rölta eftir Larsbjörnsstæde þegar ég heyrði KRASS fyrir aftan mig, leit við og þá hafði blómapottur lent á götunni tæpum meter fyrir aftan mig. Munaði einu skrefi að ég hefði fengið hann í hausinn. Leit upp og þar voru gluggahlerar að skella til og frá. Fólk í grenndinni starði en ég hélt áfram. Einhver kom út, tíndi upp brotin og grey plöntuna.

En ég var á leiðinni í myndasögubúðina Fantasy, þarsem ég keypti fyrsta hefti af Testament (einhver á geoffklock mælti með þessu, minnir mig, svo ég ákvað að tékka á því), DMZ fyrstu bók, og Top 10: Beyond the Farthest Precinct. Það var ekki fyrren ég kom heim að ég sá að sú síðastnefnda er ekki eftir Moore heldur einhvern helvítis vitleysing.. Venjulega hefði ég litið í bókina áður en ég keypti, en Top 10 hefur verið svo stöðugt gott stöff að ég sá nýja bók og greip.

DMZ segir frá einhverskonar blaðamennskunema sem festist á Manhattan eyju í Bandaríkjum sem eiga í borgarastríði. Í vestur eru uppreisnarmennirnir, í austur gömlu góðu Bandaríkin, en Manhattan er einskis manns land. Svaka vesen. Flott bók, en það sem fer í taugarnar á mér eru unglingarnir. Þessi strákur á að fylgja alvöru fréttamanni, en sá er drepinn á fimmtu síðu (eða eitthvað í grenndinni). Hann stendur einn eftir, og hittir (nema hvað) unglingsstelpu, læknanema sem á heima þarna á Manhattan. Hvað er að því að skrifa sögur um fullorðið fólk? Hversvegna þurfa allar uppreisnargjarnar myndasöguhetjur að vera á aldrinum 18-22 ára?

Það sama er reyndar uppi á teningnum í Testament, en það er sett í samhengi við söguna af Abraham og Ísak: Að eldri kynslóðin fórni þeirri yngri fyrir einhvern æðri málstað. Þar má líka finna sympatískar persónur yfir 25 ára aldri, annað en í DMZ.

Ég er kominn mjög stutt inní Top 10 bókina en mér sýnist í fljótu bragði að þar sé einhver skríbent á ferðinni sem hefur gersamlega enga tilfinningu fyrir bókinni, og reynir bara að endurvinna það sem Moore hefur þegar gert við persónurnar. Fari hún í fúlan pytt.

Þetta er annars þokkaleg verslun. Haugur af bókum þarna.. reyndar alveg ofboðslega mikið af rusli, en slatti af góðu stöffi líka. Ég ætlaði aðallega að finna nýja All Star Superman heftið, en það var ekki til.. reyni að sækja það á torrent um leið og ég kemst í net sem samþykkir svoleiðis.

Skóli: Ég eyddi klukkutíma í að leita að skrifstofu enskudeildarinnar, var loks bent á einhverja korktöflu þarsem maður getur séð hver er í hvaða kúrsum. Ég komst í þá kúrsa sem ég vildi. Vúhú. Tveir svoleiðis á þessari önn, hvor um sig 15 ects-ur. 'From Mysticism to Postmodernism' og 'Images of Photography in Literature'. Fyrsti tíminn núna á föstudaginn. Spennó.

-b.

02 september 2006

Ég er hér enn, la la la..

Það er 'penthouseparty' í blokkinni í kvöld. Ég hitti þau sem ég held að standi fyrir þessu í fyrradag og þau voru mjög almennileg. Alltsaman danir.

Svo er ég búinn að hitta sambýlingana mína. Tommy er norskur sálfræðinemi, tíu árum eldri en ég. Kærastan hans býr þarna hjá honum um sinn. Í næsta herbergi er.. einhver stelpa sem ég man ekki hvað heitir. Hún er sænsk og talar ekki ensku en virðist mjög almennileg. Kærastinn hennar býr hjá henni, hann talar ensku en segist ekki vera fyrir skóla. Næs gaur. Beatrice minnir mig að sá þriðji heiti. Hún kom í gær með fullt af drasli, eldhúsborð og ég veit ekki hvað og hvað. Það var allt kreisí.

Allt þetta fólk er með miklu miklu meira drasl en ég og rembist við að raða því í alltof fáar hillur. Þarsem ég mætti fyrstur var ég búinn að raða hnífapörunum mínum (3 skeiðar, 3 gafflar, 1 hnífur, 1 stór hnífur og einn spaði) í hnífaparaskúffuna og þá vill enginn nota hana með mér. Leirtauið mitt (einn diskur, ein skál og tvö glös) fá líka sína eigin hillu, alveg útaf fyrir sig.

Það sama er uppá teningnum þegar litið er inní herbergin, en þetta lið hefur orkað að búa til kósí íbúðir á núll einni á meðan einu mubblurnar sem ég hef eru tvær ferðatöskur og kassi af Tuborg. Ég minni sjálfan mig á Ríkharð, sem ég leigði með þarna um árið. Hann var með rúm, lampa og nokkra pappakassa, og endalausar birgðir (af því er virtist) af Dominos pítsum.

Ég vildi að ég ætti endalausar birgðir af pítsum.

Keypti skinku og ost en hvorutveggja er ógeðslegra á bragðið en ég hélt að væri mögulegt fyrir skinku og ost. Spægipylsan stendur fyrir sínu, og úrvalið af pylsum er fáránlegt. Elda pakkapasta þarsem ég hef ekki nennt að draga heim allskonar til eldunar. Þetta kemur.

Og nú vona ég að skráningin sem ég sendi á allra síðustu stundu til enskudeildarinnar á netinu þann tíunda ágúst hafi tekist, því þar eru einu kúrsarnir sem mig langar að taka. Bókstaflega ekkert af viti að gerast í hinum greinunum, en ef ég fæ inn í þessa tvo þá er ég vel settur um sinn.

Rosa þægilegt að vera svona nálægt stórmarkaðnum. Maður labbar til að kaupa í matinn og það kostar ekki svo mikið. Ég reyndar veit ekki hvort þessi verslun er neitt sérlega ódýr, en mér sýnist þetta vera í lagi. Heildsölufílíngur í mörgu þarna, svipað og maður fær í Bónus.

Á mörgum stöðum raða þeir vörum upp á veggina í tíu metra hæð, liggur við. Sýna, ekki selja. Fyndið.

Og nú sé ég að ég verð að líta við á Larsbjørns Stræde. Best að drífa í því, ei?

-b.

31 ágúst 2006

Já maður, símanúmer

Takk fyrir Atli. Ég vissi ég gæti treyst á þig.

En já ég er kominn með danskt símanúmer. Það fyrsta sem ég gerði eftir að ég slökkti á tölvunni í gær og rölti útaf bókasafninu var að banka uppá hjá Sonofon og kaupa startpakka.
Sem var eins gott því þar á eftir fór ég í IKEA, keypti rúmdjöful og setti í heimsendingu, en þegar gaurinn lenti á götunni minni fann hann ekki húsið, og gat þá hringt í númerið sem ég skráði á heimsendingarseðilinn. Allt eftir prótókóli sko.

En númerið er semsagt:

(00 45) 25 61 19 90

Og nú er ég kominn með rúm. Hversu glaður er vor Björn.

-b.

30 ágúst 2006

I Denmark (400)

Meira vesenið.

Nú er ég búinn að vera hérna í tæpa viku, og eftir smá stund er ég loksins að komast á netið. Ef allt gengur upp.. ef allt gengur ekki upp þá býst ég við að það verði meir bið á þessu, og enginn les þessi orð fyrren seint og síðarmeir. Ég finn að fingurnir eru komnir úr æfingu, fjandinn hafi það. Vélrita einsog í ryðguðum danssporum, hreyfingarnar of meðvitaðar til að leyfa frelsi annars huga.

Lenti á föstudag. Ása tók á móti mér, leigari heim til hennar og svo tók ég lestina (aleinn, sko mig) frá henni til Lyngby, með einni skiptingu í Hellerup. Tvær ferðatöskur, bakpoki og plastpoki. Mér reiknast til að þetta hafi verið tæp 50 kíló, án gríns. Ég pakkaði þeirri stærri niður þannig að hún rétt slefaði yfir 20 kíló (hún skyldi á bandið á flugvellinum), en sú minni var alveg jafn þung. Ég myndi taka hana í handfarangur og vona að hún yrði ekki vigtuð, sem gekk eftir. Bakpokinn hélt í sér tölvunni og allskonar drasli sem ég treysti töskunum ekki fyrir, og seig í.

Allavega.

Þetta er það sem ég var að bera með mér í gegnum lestirnar. Og útúr lestarstöðinni, þarsem ég fattaði að ég vissi ekki hvert ég átti að fara. Ég mundi að íbúðin var einhverstaðar fyrir norðan lestarstöðina, á vegi sem héti Rævehojvej, en sá hann ekki á neinum kortum. Gekk að einhverju sem virtist vera miðbær fyrir plássið og hringdi í Ými. Hann hafði gerst svo hjálplegur að búa til kort handa mér, hvaða strætó ég ætti að taka frá Norrebro og hvenær ég ætti að stoppa - sá færi beint á staðinn. En ég tók lestina en ekki strætóinn, og var þess utan ekki með kortið - gleymdi því í prentaranum heima á Heiðarveginum.

Ýmir benti mér á strætóstopp sem var í nokkurra metra fjarlægð. 300s hét sá. Draslaði draslinu uppí hann, sat, draslaði því út aftur og bar það síðan yfir brú niður þennan Rævehojvej (sem virtist nær endalaus þegar þangað var komið). Þegar ég loksins fann herbergið var ég búinn að skemma handfangið á stóru töskunni hennar mömmu. Settist niður og sofnaði.

Þegar ég vaknaði daginn eftir fannst mér einsog ég væri þunnur, en það var bara vegna þess að ég hafði ekkert drukkið síðan í flugvélinni. E-coli sýkingin í vatnsbólinu sem þetta kollegí notar hélt mér frá því að svolgra kranavatnið, svo ég þurfti að gjöra svo vel og rölta eitthvað að kaupa mér vatn.

Laugardagur og sunnudagur voru ekki merkilegir. Ég skoðaði mig um.

Á mánudeginum tók ég lestirnar niður til Orestad, bankaði uppá í skrifstofunni og fékk lyklana með furðu litlu veseni. Ég hafði samt ekki tekið töskurnar með mér, því ef eitthvað hefði komið upp, þá hefði ég þurft að taka þær með mér tilbaka. Flutti loksins inn í gær, en var ekki kominn með rúm í staðinn ennþá svo ég svaf á fötunum mínum. Vaknaði í hvert skipti sem ég bylti mér, en maður hefur vissulega þolað það verra. Og ég ætlaði sko ekki að fara aftur til Lyngby, sama hversu lítið drasl ég kæmist upp með í þetta skiptið..

Íbúðin er galtóm. Það eru tvö önnur nöfn á hurðinni (þriðja er á leiðinni, býst ég við) en enginn fluttur inn ennþá. Þetta er líka dálítið einsog Stóri Garður þegar fólk byrjaði að flytja þar inn, allstaðar verið að byggja í kring og ekki allt klárt í húsinu sjálfu. Það liggja svalir utanum hverja hæð fyrir sig. Gaurinn útskýrði fyrir mér (á dönsku) að þetta væru jú mínar svalir, en ég mætti samt ekki henda neinum stórum hlutum þar út, því þetta væri líka brunastiginn.

Herbergið mitt á víst að vera 12 ferimetrar, en þetta er ekkert beisikk 3x4 neitt. Það lítur svona út:



Ég nenni ekki að teikna restina af íbúðinni.

Og ég nenni eiginlega ekki að röfla mikið meira í bili, þetta net-drasl hlýtur að vera dottið inn núna.. tékkum.

-b.

24 ágúst 2006

Tókst!

Jæja, búinn að pakka. Fékk þessa risa ferðatösku maður, tróð í hana öllu sem ég ætlaði að taka með, svona fyrir utan tölvuna og eitthvað smotterí. Ekkert mál, þetta small sem glófi um lófa. Vigtaði kvikindið og það voru um þrjátíu kíló. Mér skilst það séu tíu kílóum meira en leyfilegt er hjá icelandexpress.

Hnikaði aðeins til, færði þetta þyngsta í litla hjólatösku sem ég tek í handfarangur og sjá! Allt innan marka.

Creative compliance vil ég kalla það.

Annars ætla ég að henda tölvunni niður í bakpoka og vera reddí. Borða, reykjavík og þá út. Hér kem ég.

-b.

Að fara

Ég á ennþá eftir að pakka.

Það er eitthvað vesen að redda ferðatösku handa mér, eitthvað sem mér datt ekki í hug að yrði neitt vandamál.. Allt draslið er hérna, það þarf bara að koma því niður einhvernvegin.

Ég flýg klukkan hálfátta. Lendi hálfeitt. Búinn að vera að skoða þetta á gúgúlmaps og hérna er íbúðarkomplexið mitt. Ég kem til með að gista í Lyngby fyrstu helgina, í íbúð sem skólafélagi hans Ýmis leigir þarna úti. Hvað maður gerir svo þegar út er komið.. það er annar handleggur.

Jæja taski task.

-b.

22 ágúst 2006

Örvænting!

Þetta gætu verið tvær bestu hugmyndir sem ég hef lesið í dag.

Here's an amusing game for all you coal-hearted misanthropes out there. Next time you find yourself lurking in the corner at a party, watching the disgusting fun unfold around you, start saying the word "despair" out loud. Begin the incantation at conversational level, then increase the volume incrementally until someone asks you to leave. I guarantee you'll be bellowing at the top of your lungs before anyone even notices. If you're lucky, someone else'll join in, and then you've made a new friend. I know; I've tried it myself.

[...]

The only solution, as I see it, is to swap the fun/no fun balance in everyday life. I'd prefer it if the entire year consisted of one long party, punctuated by bursts of compulsory stony-faced toil, preferably doled out in the most fascistic manner possible: two hours of serious work a week, overseen by jack-booted stormtroopers who'll thrash you into a coma if you so much as chuckle before the all-clear sounds. Global efficiency levels would sky-rocket. Better still, our quality of life would improve dramatically. And that'd give everyone real cause to celebrate. Not party. Celebrate.


-b.

Myndasaga

20mb, HI-net.

21 ágúst 2006

Alveg satt

Ég var einusinni í vetur að leysa einhvern af í Háholtinu, sem er bensínstöð í Mosfellsbæ. Var að fikta við einhvern fjandann og hallaði mér yfir afgreiðsluborðið, tölvan pípti og upp komu þessi skilaboð:
Strikanúmer ekki á skrá:
0066686000062


Þarsem engin önnur hreyfing var í gangi fyrir framan skannann hlýtur hún að hafa átt við mig.. þósvo ég hafi aldrei fengið þessi skilaboð aftur, sama hversu oft ég hef farið fyrir geislann.

Ég hripaði númerið niður á reikningsblað, stakk því í vasann og tók á móti næsta kúnna. Fann blaðið áðan og mundi eftir þessu.

Blaðið sjálft er númerað 0308062.

-b.

Hann Davíð, þið vitið

Úr gamalli stílabók:

Á íslensku má alltaf finna svar
þá inntur ert'að hví og hver og hvar,
því dafna ennþá djöfuls hálf-lygar
og Davíð fær sér meiri kavíar.


Rakst á þessa bók þegar ég setti í kassa um daginn. Las í gegnum hana núna áðan. Hún er keypt tíu dögum áður en ég fer út í heimsókn til Halls í Quimper árið 2004. Ég man sosum nógu vel eftir ferðinni, en ekki endilega hvernig ég upplifði hana á þeim tíma.. svo það er gaman að líta yfir þetta.

Rímar skemmtilega við það sem er í gangi núna því það eru þrír dagar rúmir í brottför og ég veit ekki alveg hvernig mér líður. Það saxast á listann sem merktur er ,,það sem ég þarf að gera áður en ég fer út" og ég vona að ég sé ekki að gleyma neinu.. núna á eftir ætla ég að pakka niður því sem ég get, sækja og skila því sem ég á eftir að sækja og skila, og þá fer þetta að verða komið.

Til þess að fá lyklana að íbúðinni þarf ég að hringja í umsjónarmann íbúðanna í þessari tilteknu byggingu a.m.k. þremur dögum áður en ég ætla að flytja inn, og arrangera fund. Ég verð að hafa með mér undirritaðan samning og kvittun fyrir innlegginu. Ég hef enga kvittun fyrir innlegginu, en vonandi duga ljósritin af tékkanum.. danske bank sendir víst enga pappíra hingað vestur fyrir svona löguðu.

Ég hringdi í morgun og það var á tali. Það var á tali næstu tuttugu mínúturnar og þá var símatíma hjá téðum umsjónarmanni lokið. Á morgun er semsagt síðasti séns ef ég ætla að hitta hann á föstudaginn, eftir að ég lendi.

Það væri gott að hafa eitthvað bakköpp.. en vonandi gengur þetta bara. Það fara tugir íslenskra námsmanna útí lönd á hverju ári, og einhvernvegin virðist þetta ganga upp. Afhverju ætti það ekki að vera fyrir mig líka?

-b.

Alltaf á mánudögum

Hvað ef ég segði þér að ég væri búinn að setja ellefta þátt í þriðju seríu af Entourage á netið? Er það eitthvað sem þú hefðir áhuga á?

[Viðbætt:] Jú og svo hef ég hérna Deadwood, ellefta í þriðju líka..

-b

Gun Porn



ps. SAW stendur fyrir Semi-Automatic Weapon.. bara svona ef þið voruð að spá.

-b.

17 ágúst 2006

Pláss og svona

Í gær fór ég hingað og pantaði mér box undir harða diskinn sem ég skrúfaði úr gamla lappanum, áður en hann fór í kassa og uppá háaloft. Hér er diskurinn:



Renndi síðan og sótti gaurinn í dag. Það var í herbergi á annarri hæð í húsi á landamærum Reykjavíkur og Kópavogs. Gaukurinn var í símanum þegar ég kom þangað, eitt skrifborð, lappi, prentari, posi og heftari og tölvudrasl útum allt. Mér fannst það soldið hjákátlegt, og á þess utan frekar slæma reynslu af svona tölvuþjónustugaurum sem reka skrifstofu útúr einu herbergi á annarri hæð.. en hann var mjög almennilegur. Sagði að þetta myndi örugglega allt passa, ég ætti ekki að lenda í neinum vandræðum en ef það kæmi eitthvað uppá þá skyldi ég bara hafa samband.

Ég fór með draslið heim og tók til við að púsla þessu saman. Það ætlaði sko ekki að ganga upp. Ég sneri þessu á allar hliðar og mátaði hingað og þangað en það virtist aldrei smella. Þá datt mér í hug að skrúfa þetta drasl af karlinum:



Og þá rann þetta saman einsog bjór og salsa. Alltíeinu er ég með 30 gígabæt af aukaplássi.. ekkert svakalegt, en það hjálpar. Það er líka bara eitthvað við það að nýta þetta sem maður á til finnst mér. Annars hefði þetta farið í ruslið með tölvunni. En þessi diskur er einmitt það nýjasta við hana, blessunina. Fjárfesti í honum þegar tölvan var þriggja ára, og fimmfaldaði þarmeð geymsluplássið. Upprunalegi diskurinn var 6 gig. Sem væri fyndið ef það væri ekki svona satt.

..eða er það fyndnara því það er svo satt?

Hér er allavega diskurinn einsog hann lítur út núna.



-b.

16 ágúst 2006

Í bið

,,Det er stadigt optaget. Du stár i kö som nummer.. [hægt lækkandi númer]. Vent venligt."

Núna er það komið niðrí ,,et". Ég er númer eitt. Kominn tími til.. ég er búinn að vera að bíða í röð í.. ja ég veit ekki hversu lengi, ég sé það ekki á skjánum lengur því þar er tilkynning um sms - þessi sem maður fær þegar maður er nýbúinn að fylla á frelsið, en ég þorði ekki annað en að fara á glitni punkt is og kaupa þúsundkall eftir að ég hafði beðið í röð ansi lengi.

En þetta er kominn dálítill tími. Og mig grunar að það hafi fleiri fallið frá en fengið samband. Ég hljóp á heilum tölum. Næstum því.. Tíu tíu níu átta átta átta átta átta átta sex sex sex fjórir tveir tveir tveir tveir tveir tveir tveir...

Hei ég er kominn í samband. Nú veit hún hvaða íbúð ég á að leigja og ég hef verið settur í bið aftur. Jei.

Og ég er þannig séð orðinn seinn niðrá Ægisíðu. Tók tóbaksk

---

Þarna þurfti ég að rjúka út. Nú er ég kominn heim. Vaktstjórinn á morgunvaktinni hringdi og vildi í fyrsta lagi fá tóbakslykilinn og í annan stað afleysingarmann. Var eitthvað veik í mallanum. Svo ég hljóp til. Fínt mál.. þá þurfti ég ekki að hanga þarna til miðnættis.

Kom við í bankanum og fékk að vita að ávísunin sem ég sendi leiguliðunum þarna úti hefur verið leyst út. Þannig að greiðslan er amk. komin í þeirra hendur. Þá er að vona að það gangi betur að fá svör frá þessum kónum.

Þegar ég var aftur tekinn í tólið (þarna þarsem ég hætti áðan) margendurtók ég hvaða íbúð ég væri að tala um, en hún fann engan samning merktan mér. Sagði mér að hringja eitthvað annað. Ég fékk það númer, en þurfti að drífa mig í bensínið.

En þetta er allavega að silast inn. Vona ég. Klára þetta á morgun með leyfi veraldar og vænnar lukku.

-b.

ps. Þegar ég loksins skellti á Danmörku hafði símtalið staðið yfir í þrjátíu mínútur og nokkrar sekúndur. Good times.

Þátturinn sjálfur

Gleymi síðan að henda aðaldæminu á netið.. Hér er þá Deadwood, tíundi þáttur þriðju seríu.

-b.

15 ágúst 2006

Neysla

Ég er ennþá að gera það upp við mig hvað mér fannst um Powers: Forever. Góð bók í sjálfri sér, en var þetta nauðsynlegt fyrir söguna í heild? Mér fannst þetta einhvernvegin ekki flútta.. en bíðum og sjáum.

Besta myndasagan sem ég hef lesið á undanförnum vikum hlýtur samt að vera Why Are You Doing This? eftir Jason. Það er svo rólegt yfir henni og stíllinn svo skýr og líðandi að maður veit ekki fyrren sagan rífur mann í sig á síðustu metrunum. Stutt en alveg svakalega sterk saga.

Ég sá The Kid Stays in the Picture í gær. Hún var nú ekki beint það sem maður myndi búast við af Patton Oswalt að dæma, en hann var að vísu að tala um bókina.. það má vera að versta stöffið hafi verið sniðið af fyrir bíóið. Gaman af henni samt.. meira en mig hefði grunað, þarsem þetta er í sjálfu sér bara aldinn fauskur að láta gamminn geysa yfir gömlum ljósmyndum.

Talandi um gamlan fausk: Góður Entourage þáttur. Það er samt einsog það vanti eitthvað, ef maður ber þessa þáttaröð saman við þá sem kom á undan.. það var stærri saga í gangi, fannst mér.

Samurai Executioner [Ekki Assassin! Sjís. Lagað daginn eftir] kom mér líka á óvart. Fljótt á litið sýndist mér hann vera að endurtaka Lone Wolf and Cub, og ég held það sé vel skiljanlegt: aðalpersónan er sláandi lík Ogami Itto. En þarna er allt öðruvísi saga á ferðinni. Fyrsta bókin er a.m.k. bara að skoða japanska réttarkerfið á þessum tíma.. vísar til þekktra sakamála og fer útí athyglisverð smáatriði varðandi prótókóla innan kerfisins. Einskonar procedural með svona ofur-samúræja tvisti.

Las líka Orbiter og Switchblade Honey eftir Ellis í dag. Og ég þreytist víst seint á að segja það, en það skásta við megnið af sögunum hans Ellis eru inngangarnir hans. Miðað við það hversu mikið hann blaðrar um strúktúr og þessháttar í aragrúa af póstlistasendingum og blókfærslum, þá er merkilega lítið af viti að gerast í bókunum hans. Hann átti góða lotu í Transmetropolitan og það er helvíti gaman af NextWave, en ég hef fengið það á tilfinninguna að í öllum tilfellum hafi nöfnin komið fyrst, og síðan sagan í kringum þau. Sem gæti alveg virkað.. en gerir það ekki alltaf.

Það gerir manni hinsvegar ljóst að hann er allavega góður nafnahöfundur. Og það skemmtilegasta við Switchblade Honey voru einmitt nöfnin á geimskipunum. Fyrir utan skipið sem sagan dregur nafn sitt af, auðvitað. Eða öfugt.

Er líka búinn með slatta af Mike Carey-lotunni af Hellblazer. Hann er sko með sína mýtólógíu á hreinu, og þetta yfirnáttúrulega er algerlega hans tebolli (enda er hann vel settur í Lucifer). Hann skrifar meira að segja djöfull svalan Constantine.. en fjandinn, Azzarello var einhvernveginn meira spennandi.

Ég man ég las einhverstaðar í viðtali við Eddie Campbell að hann hefði verið fenginn til að skrifa fjögur fimm blöð af Hellblazer, og að þeir hjá Vertigo hefðu verið lítt hrifnir af því sem hann gaf frá sér vegna þess að það vantaði svona og svona mikið meiri mannvonsku í söguna. Ég fæ þessa tilfinningu í samanburði á Carey og Azzarello. Constantine sjálfur var ekki endilega mikið meiri bastarður, en heimurinn í kringum hann var mun svæsnari.

Núna er ég að lesa JLA: Earth 2 aftur og síðan er það Black Hole.. Og ég veit að ég er að gleyma einhverju góðu dóti, en mig langaði að koma þessu niður áður en ég gref þetta undir öðru.

-b.

ps. Jú, The Warning með Hot Chip er að virka einmitt núna. Ipod fóður og partísnakk, hei-jó. (Beint í bakaríið.)

Deadwood dagsins

Þessi samantekt er ekki tiltæk. Smelltu hér til að skoða færsluna.

Bið

Entourage, tíundi þáttur þriðju seríu.

Deadwood ennþá á leiðinni. Get ekki beðið.

-b.

13 ágúst 2006

Gátan

Hann Helgi lagði þessa gátu fyrir mannskapinn yfir matnum í gær. Ég mundi eftir henni af vísindavefnum en fattaði ekki svarið þá, og tékkaði aldrei á lausninni þegar hún var birt. En viti menn, ég leysti gaurinn þarna á staðnum! Eftir dálítinn tíma reyndar.. en það kviknaði á perunni. Djöfull var ég góður með mig, sérstaklega eftir að hafa staðið ráðþrota yfir þessari hérna (og borið við eina lélega lélega afsökun):

5 + 5 + 5 = 550

Bætið við einu striki til að rétta dæmið.. hvar sem er nema ekki á samasemmerkið. Danni hafði þessa.. helvíti góður.

Á morgun ætla ég að reyna að flytja drasl austur. Það er planið. Góðanótt í bili.

-b.

12 ágúst 2006

Listi

yfir tuttugu og fimm hluti sem þú ættir ekki að gera fyrsta mánuðinn eftir að þú flytur inn til gaurs. Megnið af þessu er dálítið leim og dálítið fyndið, en númer sjö er nákvæmlega ekkert fyndið og lýsir væntanlega biturri reynslu höfundar:
7. Get drunk on your own and refuse to do anything other than sob inconsolably and fight off his attempts at consolation once he gets home.

Þetta er innan um reglur einsog 'ekki skilja eftir sokkabuxur á ofninum' og 'ekki bjóða mömmu í heimsókn'. Kreisí.

Í gær borðuðum við á Hereford steikhúsi og líkaði ekkert sérstaklega vel. Ég held að allir hafi verið sammála um að maturinn væri ekkert spes. Já og litlir skammtar (einsog Allen djókaði forðum). Gott og vel, maður er að borga fyrir ákveðið stóra steik, en má maður ekki búast við meiru en fingurbjörg af baunum og gulrótum þegar það stendur ,,steikt grænmeti" á matseðlinum?

Það kostar nánast ekki neitt en munar mikið um að veita vel af meðlæti þegar kjötið er óspennandi og diskurinn dýr. Það held ég nú.

Síðan fórum við hingað heim og drukkum. Síðan niðrá bar í sporið. Mjög gaman, held ég.. við hittum eitthvað fólk sem ég bið að heilsa.

Í morgun tók við mesta þynnka þessa heims. Hún lá á mér frameftir degi, fór að ókyrrast um fjögur, setti svo á sig fararsnið og rauk útum dyrnar um sexleytið. Nú hef ég engan að tala við. Sjónvarpið henti mér aftur um sjö ár með Get ekki varla beðið og núna situr Föðurlandsvinurinn á kassanum og fleygir títuprjónum í augun á mér. Gibson að gera það sem hann gerir best: Að hika og sjá á eftir hlutunum. Og svo hikar hann aðeins meira.

Hvernig er það, á að vera menningarnótt í gangi núna?

-b.

08 ágúst 2006

Besta besta

besta besta besta lokun á Deadwood þætti nokkurntíman.

Og með betri þáttum yfirhöfuð.

Vá.

07 ágúst 2006

Sjóngarp

Entourage, níundi þáttur þriðju seríu.. og Deadwood, níundi þáttur þriðju seríu.

-b.

Jesus Camp

The kids are around 9 or 10 years old, recruited from various churches, and are pliant willing receptacles. They are instructed that evolution is being forced upon us by evil Godless secular humanists, that abortion must be stopped at all costs, that we must form an “army” to defeat the Godless influences, that we must band together to insure that the right judges and politicians get into the courts and office and that global warming is a lie. (This last one is a puzzle — how did accepting the evidence for climate change and global warming become anti-Jesus? Did someone simply conflate all corporate agendas with Jesus and God and these folks accept that? Would Jesus drive an SUV? Is every conclusion responsible scientists make now suspect?)

Awareness of the rest of the world is curtailed — one can only view or read that which agrees with the agenda.

Naturally, the kids being so young, there is no questioning of any kind — they simply accept what grownups Fischer and the others say — they get pumped up, agitated, they memorize right wing and Jesus slogans and shout them back obediently. They become part of a support group — a warm, safe, comfortable feeling for anyone, for any social animal, for you and me. No one strays or gets out of line even the slightest bit. (More on peer pressure later.)

[...]

They want to turn the U.S. into the "Christian" version of Iran or Saudi Arabia. A theocracy. The separation between church and state, already shaky with Bush in charge, is under full frontal assault by this bunch — and they are well organized, too. The megachurches tell their parishioners who to vote for, what judges to support, letters to write, and where they should stand on the issues. Well, we all do this to some extent — even in casual chats with friends we attempt to deduce and arrive at a consensus of opinion; a sloppy democratic give-and-take on any number of subjects often gives way to agreement. But this is top-down messaging — no discussion allowed. There’s a scene in the Colorado Springs megachurch run by the Preacher who talks with Bush once a week — same deal as with the kids, only most of the attendees are pliant adults.


Já ég hefði vísast allteins getað kvótað allt heila dæmið.. en þetta er skuggalegt maður. Djís.

Það er frí í vinnunni á morgun. En það eru ekki allir eins heppnir. Tíu ellefu hérna niðri er t.a.m. opið, og mér skilst það sé opið þar alla daga nema jóladag. Vegna þess að stúdentarnir veslast að öllum líkindum upp ef þeir fá ekki kók og appelsínur á mánudegi, hvað sem hann kallast á dagatalinu..

Hallur hringdi og ætlar að kíkja í heimsókn á eftir. Er eitthvað á kenderíi niðrí bæ víst. Síðan kem ég til með að skutla ömmu og Hafliða niðrá BSÍ í nótt.. ég er víst að fá bíl til afnota í einhvern tíma. Gæti verið gaman.

-b.

05 ágúst 2006

01 ágúst 2006

Sannlega

If you have a cool moustache, the world is a totally different place!

Hjalti spyr hvort ég vilji skrifa nokkur orð um In the Shadow of No Towers. Já, er það ekki bara? Það er nú samt ár og dagur síðan ég las bókina.. Sé til.

Mamma var að koma með kassa. Ég ætla að fylla þá af drasli og troða inní bílinn og fara með það austur. Nnnnnúna!

-b.

..og ég setti teljara þarna í hornið.

Það er sko drasl að gerast í báðum þessum þáttum sem ég minntist á hérna áður í dag. Sjúkks.

Og ég held ég hafi slegið persónulegt aðsóknarmet. Fimmtán manns á einum degi? Með aðstoð myspace hef ég reyndar komist að raun um að ég þekki þó rúmlega tuttugu manns, en engu að síður þykja mér undarleg púsl koma til grafar.

Verst þykir mér hversu margir keyra á internetexplorer, en mér skilst að tengladálkurinn birtist þar á botni síðunnar, og ég hef ekki haft nennu til að laga það.
Só bí itt.

Og einhver valsar inn á Windows '98! Mér finnst það barasta nokkuð svalt. Svipað og að ganga á Snæfellsjökul klæddur í smokk og gömul þjóðlög.

Í gær kenndi Morrison mér að galdra og á morgun flyt ég drasl austur á Selfoss með hjálp græna jeppans. Helgina eftir verslunarmannahelgi (þ.e.a.s. þarnæstu helgi) langar mig að henda upp teiti fyrir alla þá sem ég skil eftir hérna á Íslandi. Ætli einhver mæti?

Best að auglýsa þetta á Vitlaranum á morgun. Ég veit samt ekki hversu mikið verður eftir af sætum og svoleiðis hérna heima þegar þangað dregur, þannig að það væri kannske ráð að finna annan völl.

Þótt mér sé það þvert um geð. Ég hef ekki gestgefið leiðinlegt partí í þessari íbúð, að mínu mati.

-b.

31 júlí 2006

The Old Country og sjónvarp vikunnar



Yup.

_____

Lufsaðist eitthvað niðrí bæ áðan, keypti grænmeti fyrir áttatíu krónur í Bónus og er ekki viss um að ég nenni miðbænum lengur. Hvar er allt þetta fólk sem ég var vanur að tala við? Var það kannske bara þetta eina skipti?

Á netinu í dag fann ég áttunda þátt þriðju þáttaraðar af Entourage, en á eftir að horfa á hann. Það sama á við um áttunda þátt þriðju þáttaraðar af Deadwood, en það var ekki fyrren í gær sem ég hafði það að glápa á þann sjöunda. Allt ansi rólegt þar ennþá, en greinilega einhver bilun í uppsiglingu.

Sótti líka míníseríu eftir Mark Millar að nafni Wanted, en ef ég myndi setja það á HI-netið væri markhópurinn um það bil Davíð, og hann nennir ekki að lesa myndasögur á tölvunni, ef ég man rétt. Klock mælir með þessu, svo maður tékkar.. Nokkuð annað hægt?

Er með skringilega tilfinningu í vinstra eyranu. Hversu lélegt væri það af mér að drepast úr sjaldgæfri eyrnasýkiveiru rétt áður en ég fer austur?

Tilvitnun nr. 371

Randall: I could probably sue this whole corporation right now for sexual harrasment. You're just making me restock the napkin holders because of my firmly held beliefs on the subject of ass to mouth.

Dante: You never go ass to mouth!

Randall: Would you grow up?

30 júlí 2006

Vinnan um helgina

Þetta var semsagt svona:

Vinna á fimmtudegi frá þrjú til tólf. Vinna á föstudegi frá sjö til hálffjögur. Vinna á laugardegi frá sjö til tólf. Vinna í dag, sunnudag, frá níu til hálffjögur.

Ég gerði ósköp lítið annað.

Hann Þorvaldur, sem átti að mæta á seinni vakt á laugardeginum, sagðist vera veikur og það var ekki hægt að redda neinum öðrum með þessum fyrirvara, svo ég varð að standa vaktina. Sem betur fer opnar ekki fyrren níu á sunnudögum, ég veit ekki hvernig ég hefði verið hefði ég þurft að mæta klukkan sjö í morgun.

Ég hef reyndar einusinni áður tekið svona törn, en það var á virkum degi, þegar dagmanneskjan gat verið innan handar. Seinni vaktina í gær, aukavaktina, átti ég með útimanni sem kann gersamlega ekkert á kassann. Og tíu mínútum yfir þrjú, þegar ég hefði átt að vera farinn að gera upp, þá varð allt brjálað. Tómt stress og leiðindi.

Ég er viss um að fullt af fólki vinnur svona dag frá degi, en ég leyfi mér samt að væla yfir þessu. Tisk.

Það sem fór helst í taugarnar á mér var að helvítis fífl og aumingi að nafni Kristján hafði af mér þrjúþúsundkall úr kassanum sem hann átti ekkert með, og nýtti sér þar hvað ég var orðinn steiktur og sljór þegar liðið var á kvöldið. Þetta er ekkert sem ég kem til með að borga, og ég get sýnt framá mistökin með kvittununum, hann verður væntanlega látinn borga þetta áður en yfir lýkur, en það pirrar mig að klúðra einhverju svona. Alger nýliðamistök.

Annars var ég einmitt að tala um það við hann Víði um daginn.. eða einhvern annan.. var það ekki Víðir? að nú er ég orðinn nokkuð sleipur í þessu djobbi, en það er samt ekkert sem ég get nýtt mér annarstaðar.

Ég vann á bensínstöð í eitt ár og það sem ég lærði var.. hvernig maður vinnur á bensínstöð.

Hæ framtíð.

-b.

Um 2 Fast 2 Furious

Ex-cop and ex-con help sexy customs agent indict money launderer. Two fine performances, both by cars.


..Mér fannst þetta fyndið.

28 júlí 2006

Il est nul

Vá er ég ekki að meika að það sé föstudagur. Er alveg að sofna.. bévuðu skiptivaktir!

-b.

27 júlí 2006

Abstraction Contraption



Kom út fyrir þremur dögum síðan og fór í 36. sæti breska vinsældarlistans. Óle!

-b.

Ég tel

Eitt: Ég á enn eftir að horfa á Deadwood.

Tvö: Ég náði í svo mikið af myndasögum á safninu um daginn að bakið urraði á mig þarsem ég hjólaði með það heim.

Þrjú: Auk myndasagnanna tók ég Argóarflísina, sem ég hef haft gaman af í vinnunni, og klára væntanlega á morgun eða í kvöld. Hún lætur tímann líða hraðar og kemur heilanum á flug. Frábært!

Fjögur: Ég á ekki frí um verslunarmannahelgina. Helvítis ódámurinn hann Þorvaldur á frí. Ekki ég. Ég fæ samt frí á mánudeginum (jei!). Þessum rómaða nákvæma frídegi verslunarmanna, sem ég er víst þessa dagana. Verslunarmaður.

Fimm: Þetta myndband með Grant Morrison er eitthvað speisað, en ég nenni ekki að horfa á það allt núna svo ég set það hingað og horfi á það seinna. Hæ internet.

Sex: Mig langar enn að tala um Lost.

Sjö: Núðlur eru gott náttfæði.

Átta: UngesBoligService.dk hefur enn ekki svarað fyrirspurn minni, og með hverri mínútunni eykst á njúrósir mínar. Mínar nýju (eða níu) rósir. Rós efans. Rapparinn cum bókmenntafræðingurinn á skemmtilega grein um Nafn rósarinnar í Mogganum í dag.. þó held ég að þessi framhjáhlaupslína hans um að þýðingum sé spýtt út með vinstri hendi (nú umorða ég eftir minni) gæti vakið úlfúð á meðal félagsmanna íslenskra þýðenda.

Níu: Mogginn fer í taugarnar á mér. Hann gerði það aldrei áður, en áður sat ég ekki nógu lengi með hann til að lesa leiðarann. Og staksteinarnir versna stöðugt. Þessir bölvuðu afturhaldsfrekjuhundar vaða uppi með þvílíkt kjaftæði að mig verkjar í brisið, og langar helst að flýja land. Einn staksteinadálkur talaði háðslega um þá hræðilegu þróun innan íslenskra dagblaða að birta leiðara sína undir nafni ritstjóra, og þarmeð ,,hefðu dagblöðin enga skoðun." Þessi lína var margendurtekin á því litla plássi sem annars er rifið undir þessi spýjuskrif. Þetta þykir mér einmitt það ógeðfelldasta við leiðarana, Reykjavíkurbréfin og staksteinana, að þótt maður geti gefið sér að þar fari ritstjóri offorsi gagnvart pólitískum og mannlegum betrungum sínum, þá birtist ekkert þessa undir nafni. Morgunblaðið hefur ekki skoðun, Morgunblaðið er pappír. Þú þarna sem skrifar á þennan pappír auglýsir þar þínar skoðanir, og þú getur bara aulast til að kvitta undir þær, auminginn þinn.

Tíu: Powers er ennþá gott stöff, en mig vantar : Forever.

Ellefu: Nú hefur birst tengill hingað af blóksíðu Geoff Klocks, sem mér þykir bæði fallegt af honum og frekar undarlegt. Ég get ekki ímyndað mér að nokkur lesenda þeirrar síðu lesi Íslensku (leiðréttið ef svo er).. en þetta er e.t.v. spurning um kurteisi og netsiðun. Þú tengir, ég tengi.. Allt gott og blessað með það. Hæ internet.

Tólf: Ég á ennþá eftir að horfa á Equilibrium, líka.

Þrettán: Ég tók smá lit yfir helgina. Djöfull er ég töff.

-b.

Fimmtán: Það er eitthvað mjög hræðilegt við það að vera fastur í aflokuðu rými með þremur konum. Tvær eru allt í lagi og fjórar eru orðnar nógu margar til að teljast hópur, en þrjár konur ummyndast strax í einhverskonar skrímsli sem talar um konuhluti og hættir því aldrei. Maður er sannarlega ekki þriðja hjólið, en maður er ekki fjórða hjólið heldur því hjólið er löngu farið á haugana og við erum ólétt í fimmta skiptið að færa eldhúsið uppá aðra hæð og steypa nýjan bílskúr, vaska blóðið af veggjunum og tala tala tala saman. Brr. Landflótti, aftur.

26 júlí 2006

Bréfaskrif

Ég var að enda við að skrifa og senda bréf á einhverri sultudönsku austur yfir haf. Djö ég ætla að vona að þau skilji þetta þarna á UngesBoligService.. Ég er búinn að sitja við þetta næstum síðan ég kom heim úr vinnunni.

En ég er farinn að sofa. Aftur.

Góða nótt, góðir hálsar.. hvað svo sem þið eruð, múhúhahahaha!

-b.

gúgúlmaps djönk

Þetta er fokking bilun. Hvað sem þetta er..

-b.