Ég fékk mér lúr núna áðan, í sófanum uppi á kaffistofu. Þetta var einn af þessum lúrum maður. Hann var alveg snar. Ef ég gæti fengið alla mína hvíld í svona smálúrum á kaffistofum og þessháttar, þarsem fólk á næsta borði kjaftar og drekkur, þá myndi ég íhuga það vandlega.
Er óhugsandi að það starfi norn á N1-stöðinni á hringbraut? Hvort sem hún veit af því eður ei? Ég kom við á leiðinni í vinnuna, hálfsofandi og leiðinlegur, greip mér skyr.is drykk úr hillunni og missti hann í gólfið á meðan ég skoðaði samlokur. Nemahvað: dollan sprakk og bleik mjólkin vall útá gólfið og undir samlokuskápinn. Ég hóaði í afgreiðslumann sem hóaði í pólska skúringakonu.** Ég gekk að borðinu með annan skyrdall og sagði ,,ég skulda víst tvo svona, ég missti einn í gólfið.." og benti. ,,Þetta er víst einn af þessum dögum" sagði hún. ,,Já ætli það ekki" sagði ég, án þess að gera mér almennilega grein fyrir því hvað við vorum að tala um.
Hafði allt gengið á afturfótunum á vaktinni hennar þangað til? Ég var ekki á ferðinni þarna fyrren uppúr átta, þetta fólk mætir í vinnuna um sjöleytið, jafnvel fyrr. Eða var hún bara að gera lítið úr þessu óhappi og sagði það fyrsta sem henni datt í hug, eitthvað sem við þekkjum úr sjónvarpi - ,,einn af þessum dögum". Þetta er varla íslenska.
Eða sá hún færi á svartagaldri og ýtti mér, ringluðum af svefni og neyð, yfir í hugarástand vonleysis? Þarna stendur hún og hefur áhrif á hugsanagang fólks daginn út og inn. Er þetta þrautæfð íþrótt eða óviljaverk? Er þetta tiltekna viðskiptarými iðandi svarthol drepsýni og dugleysis, sem gleypir kjark og þrek? Orð hennar grófu sig innúr óvarðri hlustinni og settust að í botni meðvitundarinnar. Galdrar eru orð, hvílík ómennska að sauma þeim inná mann þegar maður er varla með rænu til að slá þau frá sér.
Þannig að fyrir atbeina þessarar afgreiðslustúlku, og sökum þess að ég gleypti galdurinn hráan, var ég korteri á eftir sjálfum mér frameftir degi. Það var ekki fyrren ég rumskaði af þessum snargeðveika blundi núna áðan að mér fannst ég hafa vaknað í réttu rúmi. Þetta var áreynslulaus hvíld, draumsvefn undir mjúkum augnlokum þarsem ímyndunin heldur manni við efnið en gerist ekki svo ágeng að maður sjái eftir draumnum þegar hann hverfur útí etrið.
Ég hef oft lýst ofboðslega góðum bíómyndum og rosalega góðum bókum þannig að ég vildi óska þess að ég gæti lesið/séð þær aftur í fyrsta sinn. Á hinn bóginn vill maður ekki gleyma því sem maður hefur unun af, og frekari neysla krefst einhverrar meðvitundar um það sem á undan hefur komið, eitt verk byggir á eða útfrá öðru o.s.frv. En draumar eru algerlega útfrá manni sjálfum og þurfa enga helvítis kanónu til þess að halda manni við efnið. Og svo akkúrat þetta: maður gleymir þeim gjarnan jafnóðum, svo þeir verða aldrei gömul saga.
Hversu oft ætli mig hafi dreymt sama drauminn og alltaf fílað hann jafn vel?
**Lýsa þessi skrif mín þeirri afstöðu að pólskar skúringakonur séu neðarlega í virðingarstiga vormorgnanna? Það vill svo til að ég þekki þessa konu, eða svona einsog maður annars kynnist þeim sem mæta á vinnustaðinn manns og þrífa. Hún var alltaf mjög indæl og skemmtileg, mun almennilegri en margar aðrar sem ég hafði fengið á mína stöð.
Mikki var það reyndar líka, einhver sá þægilegasti samstarfsmaður sem ég hef haft. Þau töluðu saman á pólsku og hann keypti prins póló handa henni endrum og eins, sjarmörinn a tarna. (En ég held reyndar að hann hafi vitað til þess að hún var harðgift.) Hérna vinna engir Pólverjar. Er það miður?
-b.
10 apríl 2008
Hugmyndahellir
Kanye West er með spes síðu á blókinu sínu fyrir myndir af fólki með það sem hann kallar ,,stronger gleraugu". Er ekki til einhver mynd af Má eða öðrum með þessi riffluðu gleraugu hans? Helst þarsem viðkomandi heldur á dagblaði dagsins (fortíðarinnar) til að sýna hversu hipp og kúl hann var fyrir alla tíð.
Öryggishliðið í vinnunni er að gera mig vitlausan. (Nú myndu sumir skrifa ,,gera mig gráhærðan" en ég held það sé eitthvað annað og meira sem sér til þess.)
Það eru sjötíu og níu dagar í brottför. Paff. Það er bara sjötíu og níu sinnum einn svona dagur einsog ég sópaði burt í gær. Ekkert mál. Og ég er strax byrjaður að safna frítímum aftur, einsog ég gerði fyrir Svíþjóðarferðina.. jafnvel þótt ég hafi ekki byrjað fyrren í október þá ætti ég að geta tekið mér dulítið sumarfrí.
Sólin er farin að skína aðeins, en vorið nær bara útað glugganum, veðrið fyrir utan dyrnar er ennþá kalt. Og úti.
Ég fór að kíkja í Sjónhverfingar eftir Hermann Stefáns um daginn. Mig minnir að ég hafi keypt hana á einhverri útsölunni og lagt hana uppí hillu. En hún er helvíti skemmtileg. Það kemur sosum ekki á óvart þegar Hermann er annars vegar en Ósýnilegir glæpir var svo einstaklega litlaus og dofin. Þá hugsar maður ,,hver kýs að þýða svona bækur?" en það er sosum allur gangur á því hvað fólk þýðir. Mig langar ennþá að eignast Skuggaleiki.
Ég gerði mér einhverjar grillur um það að geta fundið hana á spænsku á Kanaríeyjum.. eða, mig langaði að kaupa einhverja bók á meðan ég var þarna úti og sú eina spænska sem mér datt í hug var Skuggaleikir. En það eina sem þessir andskotar áttu til voru landakort og þýðingar á Dan Brown.
Það var eitthvað svipað uppá teningnum í Tranemo í Svíþjóð. Eða, ekki svo mikið af óspennandi þýðingum, bara slatti af óspennandi Sænsku dótaríi. Og landakortum.
Á Kanarí fann ég reyndar spænska þýðingu á Daredevil blaði eftir Bendis. Svo það var ekki alveg ónýtt.
Ég bauð verulega summu í ákveðna myndasögu á ebay núna í gær en var toppaður. Andskotans andskotar að vilja lesa sömu góðu myndasögurnar og ég.
Farinn í mat farinn í mat.
-b.
Öryggishliðið í vinnunni er að gera mig vitlausan. (Nú myndu sumir skrifa ,,gera mig gráhærðan" en ég held það sé eitthvað annað og meira sem sér til þess.)
Það eru sjötíu og níu dagar í brottför. Paff. Það er bara sjötíu og níu sinnum einn svona dagur einsog ég sópaði burt í gær. Ekkert mál. Og ég er strax byrjaður að safna frítímum aftur, einsog ég gerði fyrir Svíþjóðarferðina.. jafnvel þótt ég hafi ekki byrjað fyrren í október þá ætti ég að geta tekið mér dulítið sumarfrí.
Sólin er farin að skína aðeins, en vorið nær bara útað glugganum, veðrið fyrir utan dyrnar er ennþá kalt. Og úti.
Ég fór að kíkja í Sjónhverfingar eftir Hermann Stefáns um daginn. Mig minnir að ég hafi keypt hana á einhverri útsölunni og lagt hana uppí hillu. En hún er helvíti skemmtileg. Það kemur sosum ekki á óvart þegar Hermann er annars vegar en Ósýnilegir glæpir var svo einstaklega litlaus og dofin. Þá hugsar maður ,,hver kýs að þýða svona bækur?" en það er sosum allur gangur á því hvað fólk þýðir. Mig langar ennþá að eignast Skuggaleiki.
Ég gerði mér einhverjar grillur um það að geta fundið hana á spænsku á Kanaríeyjum.. eða, mig langaði að kaupa einhverja bók á meðan ég var þarna úti og sú eina spænska sem mér datt í hug var Skuggaleikir. En það eina sem þessir andskotar áttu til voru landakort og þýðingar á Dan Brown.
Það var eitthvað svipað uppá teningnum í Tranemo í Svíþjóð. Eða, ekki svo mikið af óspennandi þýðingum, bara slatti af óspennandi Sænsku dótaríi. Og landakortum.
Á Kanarí fann ég reyndar spænska þýðingu á Daredevil blaði eftir Bendis. Svo það var ekki alveg ónýtt.
Ég bauð verulega summu í ákveðna myndasögu á ebay núna í gær en var toppaður. Andskotans andskotar að vilja lesa sömu góðu myndasögurnar og ég.
Farinn í mat farinn í mat.
-b.
09 apríl 2008
Sakleysið uppmálað/táldregið
Áhugaverð grein um réttarhöldin yfir myndasögunum á sjötta áratugnum, Fredric Wertham og bókina hans The Seduction of the Innocent:
Líklega hefur ekkert mótað mína sýn á þennan Wertham frekar en The Dark Knight Returns, þar sem hann er paróderaður sem æsingamaður og tækifærissinni. Vitaskuld hefur maður aldrei lesið bókina hans. Hvað þarf maður að vita annað en að hann vildi banna myndasögur? En svo kemur uppúr dúrnum að það var kannske ekki heila málið.
Auðvitað hefur þetta með sjónvarpið verið reifað áður, og í öðru samhengi. Er ekki talað um það að Tómas Jónsson: Metsölubók hafi verið síðasta íslenska skáldsagan sem fólk reifst almennilega um? Síðan þá hafi enginn nennt að lesa. En það er auðvitað enn ein sagan sem ég hef einhverstaðar einhverstaðar frá.
-b.
We’re likely to think, in fact, that Wertham and Kefauver were primitive, “hot” exponents of the powers of cultural reaction, and to find their outrage and alarm over comic books psychologically simplistic and politically opportunistic. But this is winner’s bias. Other people’s culture wars always look ridiculous. That’s partly because we frame cultural controversies as battles between the old and the new, and, given that the old is someone else’s status quo and we have no stake in it, we naturally favor the new. So one way to look at the comic-book inquisition is to see it as an effort to repress an edgy, provocative, satirical popular form and to dictate to people what books they should and should not read. In this view, a big, powerful, established social entity (consisting of psychiatrists and government officials) is squashing a bunch of little, powerless entities (consisting of individual comic-book artists and readers).
“Seduction of the Innocent” is a monomaniacal book, and its claims about the causal relation between comic books and juvenile delinquency are only notionally scientific. But it struck a chord, and not just with opportunistic politicians. “All parents should be grateful to Dr. Fredric Wertham for having written ‘Seduction of the Innocent,’ ” began the review in the Times. And it concluded, “Dr. Wertham’s cases, his careful observations and his sober reflections about the American child in a world of comic violence and unfunny filth, testify to a most commendable use of the professional mind in the service of the public.” The reviewer was the sociologist C. Wright Mills, no apologist for the Cold War status quo.
Shortly after the hearings, in June, 1954, Robert Warshow, whose essays on popular culture were unusual in the period for their nuance and appreciation, wrote a famous essay for Commentary on horror comics (it’s odd that Hajdu doesn’t mention it), in which he worries about their effect on his eleven-year-old son, Paul, a member of the EC Fan-Addict Club. Warshow did not much admire Wertham’s book, but he accepted its verdict. “I myself would not like to live surrounded by the kind of culture Dr. Wertham could thoroughly approve of,” he wrote, “and what I would not like for myself I would hardly desire for Paul. The children must take their chances like the rest of us. But when Dr. Wertham is dealing with the worst of the comic books he is on strong ground; some kind of regulation seems necessary.”
And that is all Wertham recommended. He was against the code. He did not want to censor comic books, only to restrict their sale so that kids could not buy them without a parent present. He wanted to give them the equivalent of an R rating. Bart Beaty’s “Fredric Wertham and the Critique of Mass Culture” ($22, paper; University Press of Mississippi) makes a strong case for the revisionist position. As Beaty points out, Wertham was not a philistine; he was a progressive intellectual. His Harlem clinic was named for Paul Lafargue, Marx’s son-in-law. He collected modern art, helped produce an anthology of modernist writers, and opposed censorship. He believed that people’s behavior was partly determined by their environment, in this respect dissenting from orthodox Freudianism, and some of his work, on the psychological effects of segregation on African-Americans, was used in the Supreme Court case of Brown v. Board of Education.
Wertham thought that representations make a difference—that how people see themselves and others reflected in the media affects the way they think and behave. As Beaty says, racist (particularly concerning Asians) and sexist images and remarks can be found on almost every page of crime and horror comics. What especially strikes a reader today is the fantastic proliferation of images of violence against women, almost always depicted in highly sexualized forms. If one believes that pervasive negative images of black people are harmful, why would one not believe the same thing about images of men beating, torturing, and killing women?
Líklega hefur ekkert mótað mína sýn á þennan Wertham frekar en The Dark Knight Returns, þar sem hann er paróderaður sem æsingamaður og tækifærissinni. Vitaskuld hefur maður aldrei lesið bókina hans. Hvað þarf maður að vita annað en að hann vildi banna myndasögur? En svo kemur uppúr dúrnum að það var kannske ekki heila málið.
Auðvitað hefur þetta með sjónvarpið verið reifað áður, og í öðru samhengi. Er ekki talað um það að Tómas Jónsson: Metsölubók hafi verið síðasta íslenska skáldsagan sem fólk reifst almennilega um? Síðan þá hafi enginn nennt að lesa. En það er auðvitað enn ein sagan sem ég hef einhverstaðar einhverstaðar frá.
-b.
Ævintýri þriðjudagskvöldsins
Vegna mikillar eftirspurnar hef ég ákveðið að lyfta hulunni ofan af gærkvöldinu og gera grein fyrir ævintýrum okkar Sævars í íbúðinni í gær, á meðan Víðir var á æfingu.
Þannig er mál með vexti að í hvert skipti sem Víðir bregður sér af bæ, og við þykjumst vita að hann snúi ekki aftur í bráð, þá drögum við Sævar upp kortin okkar, setjum upp hattana og göngum á vit ævintýranna. Ég dreg kistilinn gamla undan rúminu mínu og gríp þaðan sverðið mitt Grúsnaut. Ég klæðist kóralbrynju forfeðra minna úr hafinu gleymda og dreg fangamark hins almáttuga á brjóst mitt - þríhyrnda stjörnu Kvalars, hámandi drottnara undirdjúpanna. Í hvert skipti hníg ég til jarðar undan ofboðslegum krafti meistara míns, sem dynur á mér einsog flóðbylgja, en stíg umsvifalaust á fætur aftur léttari en áður: um æðar mínar rennur ekki lengur syfjað blóð heldur blár og beinspýttur sjór, kaldur einsog dauðinn og saltur einsog ennþá meiri dauði.
Þegar ég geng fullbúinn inn í stofuna er Sævar, eða Síra Leotariids, einsog hann kýs að kalla sig í ævintýraham, gjarnan mættur í fullum skrúða. Hann klæðist síldartunnu sem hann hengir á axlirnar með akkeriskeðju, og oddmjóum hatti sem á stendur ,,Sævvvar".
Þarna stóðum við í gær, tilbúnir í allt, þegar rafmagnið fór af íbúðinni. ,,Satans!" hugsaði ég, ,,ég sem var ekki með batteríið í fartölvunni minni."Sævar Síra Leotariids brást eldsnöggur við og kveikti ljós við rafmagnstöfluna. Lekaliðinn var úti! Nú voru góð ráð dýr. Við ákváðum að smella honum aftur upp. Og sjá, ljósin kviknuðu!. En ein ljós/tenglabraut vildi ekki lifna við.
Eftir hetjulega viðureign við fjöltengi og innstungur dró Sævar þá ályktun að ein af tölvunum í forstofuskápnum væri með vesen. Við létum hana ótengda og lýstum yfir sigri: Rafmagnsdjöflarnir frá allskonar helvítum og svoleiðis höfðu verið reknir á brott! Nú upphófust mikil fagnaðarlæti, söngvar voru sungnir og tölvur endurræstar, fagrar meyjar fóru úr fötunum og skvettu vatni hvor á aðra; hitinn frá hinum nýtendruðu ljósum var óbærilegur hinu fullklædda veikara kyni. Gullbrúnir þrælar fengu að göfuga verkefni að dreifa rósablöðum fyrir fætur reiðskjóta okkar, þar sem við riðum aftur inn í stofuna, og í gleði sinni gleymdu þeir um stund að þeir væru hnepptir í ánauð. Gleðin var hamslaus og brann einsog sólin og dvaldi í hjörtum okkar, konunga Skaftahlíðarinnar, og hinna vitgrönnu þegna okkar, að eilífu.
...
Já og bæ ðe bæ, Víðir fékk inngöngu í breskan leiklistarskóla sem hann sótti um í núna fyrir skemmstu. Til hamingju með það Víðir.
-b.
Þannig er mál með vexti að í hvert skipti sem Víðir bregður sér af bæ, og við þykjumst vita að hann snúi ekki aftur í bráð, þá drögum við Sævar upp kortin okkar, setjum upp hattana og göngum á vit ævintýranna. Ég dreg kistilinn gamla undan rúminu mínu og gríp þaðan sverðið mitt Grúsnaut. Ég klæðist kóralbrynju forfeðra minna úr hafinu gleymda og dreg fangamark hins almáttuga á brjóst mitt - þríhyrnda stjörnu Kvalars, hámandi drottnara undirdjúpanna. Í hvert skipti hníg ég til jarðar undan ofboðslegum krafti meistara míns, sem dynur á mér einsog flóðbylgja, en stíg umsvifalaust á fætur aftur léttari en áður: um æðar mínar rennur ekki lengur syfjað blóð heldur blár og beinspýttur sjór, kaldur einsog dauðinn og saltur einsog ennþá meiri dauði.
Þegar ég geng fullbúinn inn í stofuna er Sævar, eða Síra Leotariids, einsog hann kýs að kalla sig í ævintýraham, gjarnan mættur í fullum skrúða. Hann klæðist síldartunnu sem hann hengir á axlirnar með akkeriskeðju, og oddmjóum hatti sem á stendur ,,Sævvvar".
Þarna stóðum við í gær, tilbúnir í allt, þegar rafmagnið fór af íbúðinni. ,,Satans!" hugsaði ég, ,,ég sem var ekki með batteríið í fartölvunni minni."
Eftir hetjulega viðureign við fjöltengi og innstungur dró Sævar þá ályktun að ein af tölvunum í forstofuskápnum væri með vesen. Við létum hana ótengda og lýstum yfir sigri: Rafmagnsdjöflarnir frá allskonar helvítum og svoleiðis höfðu verið reknir á brott! Nú upphófust mikil fagnaðarlæti, söngvar voru sungnir og tölvur endurræstar, fagrar meyjar fóru úr fötunum og skvettu vatni hvor á aðra; hitinn frá hinum nýtendruðu ljósum var óbærilegur hinu fullklædda veikara kyni. Gullbrúnir þrælar fengu að göfuga verkefni að dreifa rósablöðum fyrir fætur reiðskjóta okkar, þar sem við riðum aftur inn í stofuna, og í gleði sinni gleymdu þeir um stund að þeir væru hnepptir í ánauð. Gleðin var hamslaus og brann einsog sólin og dvaldi í hjörtum okkar, konunga Skaftahlíðarinnar, og hinna vitgrönnu þegna okkar, að eilífu.
...
Já og bæ ðe bæ, Víðir fékk inngöngu í breskan leiklistarskóla sem hann sótti um í núna fyrir skemmstu. Til hamingju með það Víðir.
-b.
08 apríl 2008
07 apríl 2008
,,Glöggir lesendur hafa eflaust..."
En í mínu tilfelli er það tvítekning, óþurftur. Einsog að segja ,,fjórfættur hestur" eða ,,blautur bjór". Eftir því sem ég best veit þekki ég alla sem hingað koma og þetta er allt glöggt og myndarlegt fólk.
Við breyttum brottförinni á kelduna. Nú er planið að fljúga á sunnudeginum fyrir hátíðina.
Nemahvað, verðið hækkaði á meðan ég var að breyta fluginu. Ég hef aldrei séð svoleiðis gerast. En þarna gerðist það. Og það er einsog Davíð varð á orði, maður vælir ekki yfir því.. ég var að gefa sjálfum mér þrjá aukadaga í Karlsberg, Sjálandssól og tjaldlegu með þremur karlmönnum. Svoleiðis verður ekki metið til fjár.
Talandi um bjór og svona, helgin var ansi strembin. Ef ég ætti að segja frá henni þá myndi það hreint ekki hljóma svo kræsilega, en takið mig trúanlegan: Þú hefðir þurft að vera þar. Eða einhverstaðar annarstaðar að hugsa um hvernig það væri að vera þar á þeirri sömu stundu. Ég er ekkert lokaður fyrir exósæsmísku djammi. Svo fór ég í vinnuna og þaðan í tvær upptökureisur.
Samstarfskonurnar brostu: Stefnumót við rithöfunda yrði titill ævisögu minnar. Mig grunar reyndar að eitthvað fleira hafi búið þar að baki.
En það er ekki svo galið. Hver einasti hittingur hefur verið spes. Ég er hinsvegar enginn rithöfundur, og það dugar víst skammt að segja ,,þú hefðir bara þurft að vera þar" eða ,,það var sko hvernig hann sagði það" ef maður ætlar að kalla það frásögn.
Ég keypti myndasögublað á ebay um daginn. Það mun vera í fyrsta skipti sem ég kaupi eitthvað í gegnum þá síðu. Ég er að reyna að finna Flex Mentallo blöð á uppboði, og það virðist vera hægt að fá þau endrum og eins. Það er bara svívirðilegt hvað þessir andskotar vilja fá fyrir þau oftast nær.. Mér er sléttsama hvort þetta er ,,near mint" eða "fine/very fine" ástand, mig langar bara að eiga blaðið til að geta lesið það.
Melir.
Blessað píluspjaldið hefur fengið að kenna á því. Ég ætti að reyna að setja upp mynd af því.
-b.
Við breyttum brottförinni á kelduna. Nú er planið að fljúga á sunnudeginum fyrir hátíðina.
Nemahvað, verðið hækkaði á meðan ég var að breyta fluginu. Ég hef aldrei séð svoleiðis gerast. En þarna gerðist það. Og það er einsog Davíð varð á orði, maður vælir ekki yfir því.. ég var að gefa sjálfum mér þrjá aukadaga í Karlsberg, Sjálandssól og tjaldlegu með þremur karlmönnum. Svoleiðis verður ekki metið til fjár.
Talandi um bjór og svona, helgin var ansi strembin. Ef ég ætti að segja frá henni þá myndi það hreint ekki hljóma svo kræsilega, en takið mig trúanlegan: Þú hefðir þurft að vera þar. Eða einhverstaðar annarstaðar að hugsa um hvernig það væri að vera þar á þeirri sömu stundu. Ég er ekkert lokaður fyrir exósæsmísku djammi. Svo fór ég í vinnuna og þaðan í tvær upptökureisur.
Samstarfskonurnar brostu: Stefnumót við rithöfunda yrði titill ævisögu minnar. Mig grunar reyndar að eitthvað fleira hafi búið þar að baki.
En það er ekki svo galið. Hver einasti hittingur hefur verið spes. Ég er hinsvegar enginn rithöfundur, og það dugar víst skammt að segja ,,þú hefðir bara þurft að vera þar" eða ,,það var sko hvernig hann sagði það" ef maður ætlar að kalla það frásögn.
Ég keypti myndasögublað á ebay um daginn. Það mun vera í fyrsta skipti sem ég kaupi eitthvað í gegnum þá síðu. Ég er að reyna að finna Flex Mentallo blöð á uppboði, og það virðist vera hægt að fá þau endrum og eins. Það er bara svívirðilegt hvað þessir andskotar vilja fá fyrir þau oftast nær.. Mér er sléttsama hvort þetta er ,,near mint" eða "fine/very fine" ástand, mig langar bara að eiga blaðið til að geta lesið það.
Melir.
Blessað píluspjaldið hefur fengið að kenna á því. Ég ætti að reyna að setja upp mynd af því.
-b.
04 apríl 2008
Þetta er það rétta í stöðunni
Ég er að hugsa um að fara að tala meira við sjálfan mig. Ég sé enga ástæðu til þess að hafna slíkri uppástungu: hún kemur frá manni sem ég treysti, meira eða minna.
-b.
-b.
02 apríl 2008
Heimkominn úr Svíabríaría
Þá er ég kominn heim og sit á stólnum mínum í vinnunni.
Gærdagurinn fór svo að segja allur í ferðina heim. Ég vaknaði að verða ellefu, við vorum lögð af stað klukkan tólf og keyrðum til Malmö í einum rykk. Þar borðuðum við nautasteik á trébretti sem var ljúffeng og keyrðum síðan smá krókaleið á Kastrup flugvöll. Það hefði alveg mátt tæpara standa, en við skráðum okkur inn og flugum heim án nokkurra vandkvæða. Eftir að hafa keyrt rúmlega þrjúhunduð kílómetra niðrá flugvöll eftirlét ég henni ömmu að keyra heim frá flugvellinum. Ég sofnaði skömmu eftir að ég hafði tekið úr töskunum og hent nammi í strákana.
Þetta var mikil verslunarferð, fyrir mig, manninn sem verslar sjaldan og lítið. Eða mann sem telur sjálfan sig versla sjaldan og lítið. Ég keypti eftirfarandi, magn eða fjöldi ótilgreindur:
Buxur
Boxera
Sokka
Boli
Skyrtur
Bindi
Peysu
Skó
Inniskó
Kúluspil
Píluspjald
Pílur
Bók
Bjór
Viskí
Geisladisk
Glas
Fána
Sígarettur
Heyrartól
Sælgæti
Þannig að núna á ég slatta af fötum, þar á meðal buxur sem þarf að stytta (ha ha) og inniskó í vinnuna, loksins. Píluspjaldið var keypt í íbúðina, það hefur verið sameiginlegur draumur þar á bæ síðan seguldúkurinn var festur upp skömmu eftir flutningana. Sígaretturnar eru fyrir bróður minn, og svo eru einhverjar litlar gjafir þarna inná milli.
Ég gerðist líka svo frægur að versla í sænska ríkinu, sem var nú ekki jafn forræðishyggjustofnanalegt og mér hafði verið lofað. Það var þarna eitthvað sem var afgreitt yfir borðið, en það var allt frá líkjörum uppí sterkt. Hinsvegar voru sambærilegar tegundir fáanlegar útá gólfi. Bjórinn var ögn ódýrari þarna en ekki svo mjög. Gestgjafarnir vildu meina að fólk færi helst til Þýskalands til að kaupa bjór. Þetta gera Danirnir líka, en ég hefði haldið að það hætti að borga sig þegar maður væri kominn svona langt norður í land..
Það er væntanlega spurning um magn. Og hvort maður á leið.
Í ferðinni las ég Bjagaða ensku Lúdmílu, Falling Man, Doom Patrol: Planet Love og The Last Musketeer. Ég er hreint ekki viss um Bjagaða ensku ennþá. Falling Man fannst mér leiðinleg til að byrja með en hún batnar til muna eftir að komið er inní hana hálfa, og það eru nokkrir góðir ekta DeLillo sprettir.. Pókerkvöldin reglulegu fyrir árásirnar eru t.a.m. algert hunang.
(Ég á reyndar ennþá tíu síður eftir, ég náði ekki alveg að klára hana í flugvélinni heim. En bráðum, bráðum.)
Planet Love var þokkaleg. Ég hugsa að það sé of langt síðan ég las bókina þar á undan, eða kannske las ég hana þunnur? Endalokin virkuðu frekar losaraleg. The Last Musketeer er ekki besta bókin hans Jasons, en hún er þrælgóð. Sumt virkar og sumt ekki, en það er nóg af góðum góðum Jason á þessum síðum.
Það er eitthvað við þessar mannlegu dýrafígúrur sem leyfir honum að snúa uppá lesandann öðruvísi en hann gæti annars.
Akkúrat núna er viðurkenningarafhending uppi á sjöttu hæð. Vigdís Finnbogadóttir er þar á fremsta bekk. Ég sá hana líka í fríhöfninni í gær. Hún var líklega í sömu flugvél og ég. Ég vann einusinni fyrir stofnunina hennar, á málþingi. Kannske verð ég forseti einhvern daginn. En fyrst ætla ég á þing.
Mig á þing!
Ég lofa að spillast ekki fyrren ég hef uppfyllt megnið af loforðunum mínum.
Annars fær þetta lið að éta eitthvert gotterí þegar móttakan er búin. Ég hugsa að ég skoði borðið, kannske er eitthvað þarna sem mannfólk getur borðað. Ísskápurinn minn er nánast tómur! Hjálp! Ég á kókómjólk og fjórtán prósent gáda!!! Væntanlegt hungur lamar mig í líkamanum!!!!!
-b.
Gærdagurinn fór svo að segja allur í ferðina heim. Ég vaknaði að verða ellefu, við vorum lögð af stað klukkan tólf og keyrðum til Malmö í einum rykk. Þar borðuðum við nautasteik á trébretti sem var ljúffeng og keyrðum síðan smá krókaleið á Kastrup flugvöll. Það hefði alveg mátt tæpara standa, en við skráðum okkur inn og flugum heim án nokkurra vandkvæða. Eftir að hafa keyrt rúmlega þrjúhunduð kílómetra niðrá flugvöll eftirlét ég henni ömmu að keyra heim frá flugvellinum. Ég sofnaði skömmu eftir að ég hafði tekið úr töskunum og hent nammi í strákana.
Þetta var mikil verslunarferð, fyrir mig, manninn sem verslar sjaldan og lítið. Eða mann sem telur sjálfan sig versla sjaldan og lítið. Ég keypti eftirfarandi, magn eða fjöldi ótilgreindur:
Buxur
Boxera
Sokka
Boli
Skyrtur
Bindi
Peysu
Skó
Inniskó
Kúluspil
Píluspjald
Pílur
Bók
Bjór
Viskí
Geisladisk
Glas
Fána
Sígarettur
Heyrartól
Sælgæti
Þannig að núna á ég slatta af fötum, þar á meðal buxur sem þarf að stytta (ha ha) og inniskó í vinnuna, loksins. Píluspjaldið var keypt í íbúðina, það hefur verið sameiginlegur draumur þar á bæ síðan seguldúkurinn var festur upp skömmu eftir flutningana. Sígaretturnar eru fyrir bróður minn, og svo eru einhverjar litlar gjafir þarna inná milli.
Ég gerðist líka svo frægur að versla í sænska ríkinu, sem var nú ekki jafn forræðishyggjustofnanalegt og mér hafði verið lofað. Það var þarna eitthvað sem var afgreitt yfir borðið, en það var allt frá líkjörum uppí sterkt. Hinsvegar voru sambærilegar tegundir fáanlegar útá gólfi. Bjórinn var ögn ódýrari þarna en ekki svo mjög. Gestgjafarnir vildu meina að fólk færi helst til Þýskalands til að kaupa bjór. Þetta gera Danirnir líka, en ég hefði haldið að það hætti að borga sig þegar maður væri kominn svona langt norður í land..
Það er væntanlega spurning um magn. Og hvort maður á leið.
Í ferðinni las ég Bjagaða ensku Lúdmílu, Falling Man, Doom Patrol: Planet Love og The Last Musketeer. Ég er hreint ekki viss um Bjagaða ensku ennþá. Falling Man fannst mér leiðinleg til að byrja með en hún batnar til muna eftir að komið er inní hana hálfa, og það eru nokkrir góðir ekta DeLillo sprettir.. Pókerkvöldin reglulegu fyrir árásirnar eru t.a.m. algert hunang.
(Ég á reyndar ennþá tíu síður eftir, ég náði ekki alveg að klára hana í flugvélinni heim. En bráðum, bráðum.)
Planet Love var þokkaleg. Ég hugsa að það sé of langt síðan ég las bókina þar á undan, eða kannske las ég hana þunnur? Endalokin virkuðu frekar losaraleg. The Last Musketeer er ekki besta bókin hans Jasons, en hún er þrælgóð. Sumt virkar og sumt ekki, en það er nóg af góðum góðum Jason á þessum síðum.
Það er eitthvað við þessar mannlegu dýrafígúrur sem leyfir honum að snúa uppá lesandann öðruvísi en hann gæti annars.
Akkúrat núna er viðurkenningarafhending uppi á sjöttu hæð. Vigdís Finnbogadóttir er þar á fremsta bekk. Ég sá hana líka í fríhöfninni í gær. Hún var líklega í sömu flugvél og ég. Ég vann einusinni fyrir stofnunina hennar, á málþingi. Kannske verð ég forseti einhvern daginn. En fyrst ætla ég á þing.
Mig á þing!
Ég lofa að spillast ekki fyrren ég hef uppfyllt megnið af loforðunum mínum.
Annars fær þetta lið að éta eitthvert gotterí þegar móttakan er búin. Ég hugsa að ég skoði borðið, kannske er eitthvað þarna sem mannfólk getur borðað. Ísskápurinn minn er nánast tómur! Hjálp! Ég á kókómjólk og fjórtán prósent gáda!!! Væntanlegt hungur lamar mig í líkamanum!!!!!
-b.
29 mars 2008
Úr Svíþjóðara
Nú er ég í Svíþjóð, í bæ sem heitir Ölsremma, og sit við tölvu í fyrsta sinn síðan ég kom hingað. En það er óttalega lítið að segja, þetta hefur allt gengið vel. Ferðadagurinn fór í ferðina, sá næsti í versl og gærdagurinn í ósköp lítið. Ég veit ekki hvort það verður nokkur ferð á manni í dag. Það er ágætt að slappa bara af og lesa í bók.
Verst hvað krakkinn öskrar mikið. Það sker í eyrun. En ég kom líka með eyrnatappa. Tækni er æði.
Húsið er hitað upp með trjábolum, sem eru settir í ofn og brenndir, svo þeir hita upp vatn sem er síðan hleypt á ofnana. Það er rosalega stjörnubjart á næturna og mjög mjög rólegt. Kyrrt.
Í bænum er enginn skóli, engin verslun, ekkert pósthús, nó noþink. Það er röraverksmiðja (PipeLife heitir hún, án gríns) og tvær kirkjur. Ein fyrir óháða söfnuðinn svokallaða. Speisað?
Jæja.
-b.
Verst hvað krakkinn öskrar mikið. Það sker í eyrun. En ég kom líka með eyrnatappa. Tækni er æði.
Húsið er hitað upp með trjábolum, sem eru settir í ofn og brenndir, svo þeir hita upp vatn sem er síðan hleypt á ofnana. Það er rosalega stjörnubjart á næturna og mjög mjög rólegt. Kyrrt.
Í bænum er enginn skóli, engin verslun, ekkert pósthús, nó noþink. Það er röraverksmiðja (PipeLife heitir hún, án gríns) og tvær kirkjur. Ein fyrir óháða söfnuðinn svokallaða. Speisað?
Jæja.
-b.
25 mars 2008
Ég sem Múmínálfur
 | |
 | Hver ert þú í Múmíndal? |
Niðurstaðan: Múmínpabbi Þú ert Múmínpabbi! Þú ert dreyminn og draumarnir leiða þig oft í ævintýr lengst í burtu. Þú ert líka forfallinn rómantíker. | |
| Taktu þetta próf á Start.no | |
Þriðjudagspunktar
..fyrir viku sem er einn dagur á lengd og þarsem þriðjudagurinn virkar einsog mánudagur.
Ég flýg semsagt út til Kaupmannahafnar í fyrramálið og keyri þvínæst norður til Ölsremmu í Svíþjóð. Ég ætla að skilja tölvuna eftir en taka með mér eina tvær bækur. Ég tek líka með mér eitthvað til að gefa grey Svíunum. Ný-Svíunum. En allsekki mikinn farangur. Ég er að hugsa mér að kaupa nýja skó.
Eftir tæplega hundrað, eða rúmlega níutíu, daga flýg ég aftur til Kaupmannahafnar og tek þaðan lest til Hróarskeldu. Já vinir, nú eru ekki lengur rúmlega hundrað dagar heldur tæplega (!!) hundrað dagar. Tvær tölur, ekki þrjár. Sjibbí.
Og forsjálni mín fær meira klapp á bakið; miðinn er kominn í tæpar þrjátíuþúsund krónur íslenskar. Verða þetta kannske eintómir nær-skandinavar?
Síðan hefur komið upp sú hugmynd að lengja ferðina í annan endann. Það myndi kosta okkur tvöþúsundkall sýnist mér (fyrir utan aukið uppihald), dagarnir þarna á undan áætluðum brottfarardegi eru í níuþúsundkallinum, aðeins minna en pantaði miðinn. Þetta er eitthvað sem hægt væri að pæla í. Ef eitthvað er betra en vika í sól og bjór (sjö níu þrettán) þá er það tvær vikur í bjór og sól.
Ég drakk landa í fyrsta skipti í dálítinn tíma um helgina. Páskalanda? Það var samt í heimahúsi og í alvarlegum félagsskap. Hann var líka góður. Skömmu áður hafði ég borðað pekingönd** sem var ljúffeng. Og ég át svín og lamb í fermingu og rosa pottrétt á páskadag og meiri pottrétt, sem ég tók að heiman, í gær. Jeminn. Páskar.
Og svo skilaði ég skattskýrslunni minni núna áðan. Þessir dónar vilja taka skatt af Nordplus-styrknum mínum, sem mér þykir frekar óforskammað, en ég trúi varla að það fari í háan mínus. Aukinheldur fékk ég gefins bíl á árinu, en það er víst ekki hægt að skrá bíleign sem ,,núll krónur" að andvirði, þannig að ég skrifaði 10.000 kall. Ég hugsa að hann sé ekki mikið meira virði, fyrst ég er neyddur til að koma honum á pappír.
Þetta er ákveðinn galli við Kerfið: Ef ég fæ gjöf þá verð ég að skrá hana sem eign, en Kerfið skilur ekki eignir sem kostuðu mig ekki krónu. Er þetta virkilega besta hugsanlega fyrirkomulagið, fyrir utan öll þau önnur sem reynd hafa verið?
Höfum við reynt önnur?
Ooooog Bragi Ólafsson kom í upplestur til mín áðan. Ég er að bíða eftir Bjarna Bjarnasyni einsog er. Bragi var fljótur að þessu, þetta gekk hratt og vel. Fínir textar sem hann valdi. Þetta kemur uppá bókmenntavefinn innan skamms. Kannske ég fari í það núna að klippa þetta niður, frekar en að rausa úr mér hausnum á þessa hvítu síðu?
-b.
**Það er Peking-önd, ekki pekin-gönd.
Ég flýg semsagt út til Kaupmannahafnar í fyrramálið og keyri þvínæst norður til Ölsremmu í Svíþjóð. Ég ætla að skilja tölvuna eftir en taka með mér eina tvær bækur. Ég tek líka með mér eitthvað til að gefa grey Svíunum. Ný-Svíunum. En allsekki mikinn farangur. Ég er að hugsa mér að kaupa nýja skó.
Eftir tæplega hundrað, eða rúmlega níutíu, daga flýg ég aftur til Kaupmannahafnar og tek þaðan lest til Hróarskeldu. Já vinir, nú eru ekki lengur rúmlega hundrað dagar heldur tæplega (!!) hundrað dagar. Tvær tölur, ekki þrjár. Sjibbí.
Og forsjálni mín fær meira klapp á bakið; miðinn er kominn í tæpar þrjátíuþúsund krónur íslenskar. Verða þetta kannske eintómir nær-skandinavar?
Síðan hefur komið upp sú hugmynd að lengja ferðina í annan endann. Það myndi kosta okkur tvöþúsundkall sýnist mér (fyrir utan aukið uppihald), dagarnir þarna á undan áætluðum brottfarardegi eru í níuþúsundkallinum, aðeins minna en pantaði miðinn. Þetta er eitthvað sem hægt væri að pæla í. Ef eitthvað er betra en vika í sól og bjór (sjö níu þrettán) þá er það tvær vikur í bjór og sól.
Ég drakk landa í fyrsta skipti í dálítinn tíma um helgina. Páskalanda? Það var samt í heimahúsi og í alvarlegum félagsskap. Hann var líka góður. Skömmu áður hafði ég borðað pekingönd** sem var ljúffeng. Og ég át svín og lamb í fermingu og rosa pottrétt á páskadag og meiri pottrétt, sem ég tók að heiman, í gær. Jeminn. Páskar.
Og svo skilaði ég skattskýrslunni minni núna áðan. Þessir dónar vilja taka skatt af Nordplus-styrknum mínum, sem mér þykir frekar óforskammað, en ég trúi varla að það fari í háan mínus. Aukinheldur fékk ég gefins bíl á árinu, en það er víst ekki hægt að skrá bíleign sem ,,núll krónur" að andvirði, þannig að ég skrifaði 10.000 kall. Ég hugsa að hann sé ekki mikið meira virði, fyrst ég er neyddur til að koma honum á pappír.
Þetta er ákveðinn galli við Kerfið: Ef ég fæ gjöf þá verð ég að skrá hana sem eign, en Kerfið skilur ekki eignir sem kostuðu mig ekki krónu. Er þetta virkilega besta hugsanlega fyrirkomulagið, fyrir utan öll þau önnur sem reynd hafa verið?
Höfum við reynt önnur?
Ooooog Bragi Ólafsson kom í upplestur til mín áðan. Ég er að bíða eftir Bjarna Bjarnasyni einsog er. Bragi var fljótur að þessu, þetta gekk hratt og vel. Fínir textar sem hann valdi. Þetta kemur uppá bókmenntavefinn innan skamms. Kannske ég fari í það núna að klippa þetta niður, frekar en að rausa úr mér hausnum á þessa hvítu síðu?
-b.
**Það er Peking-önd, ekki pekin-gönd.
Áttundi liturinn, það er litur galdranna sjáðu til
Sjá, Rincewind:
Sjá, breska sjónvarpsaðlögun á Litbrigðum Galdranna:
The Colour of Magic, fyrri hluti.
Sjá, frekari upplýsingar.
Ég hugsa að þeir sem fíluðu Hogfather gætu haft gaman af þessu. Ég er þar meðtalinn. Þessi fyrri hluti klárar í raun og veru The Colour of Magic bókina og þá tekur sá síðari væntanlega The Light Fantastic.. en ég hugsa að ég skelli honum upp í kvöld, áður en ég flýg út.
En það verður í fyrramálið.
Svíþjóð beibí?
Á þessari Wikipedia-færslu sé ég að Going Postal er næst á dagskránni hjá þeim. En gaman.
-b.
Sjá, breska sjónvarpsaðlögun á Litbrigðum Galdranna:
The Colour of Magic, fyrri hluti.
Sjá, frekari upplýsingar.
Ég hugsa að þeir sem fíluðu Hogfather gætu haft gaman af þessu. Ég er þar meðtalinn. Þessi fyrri hluti klárar í raun og veru The Colour of Magic bókina og þá tekur sá síðari væntanlega The Light Fantastic.. en ég hugsa að ég skelli honum upp í kvöld, áður en ég flýg út.
En það verður í fyrramálið.
Svíþjóð beibí?
Á þessari Wikipedia-færslu sé ég að Going Postal er næst á dagskránni hjá þeim. En gaman.
-b.
21 mars 2008
Um betra sjónvarp en The Wire
You know what, DavidSimonCreatorOfTheWire? I just read the five-thousandth interview with you and enough. And you know what I'm going to do? I'm going to create a TV series myself and my show is going to last five MILLION seasons and it is going to BLOW YOUR MIND. It's going to be set in even worse parts of Baltimore, maybe in the sewers, and it will show HBO viewers not just the “Other America” but the Other Other OTHER America. The America that's so other that the Other America will watch one episode and say, what the fuck? How amazing is it that he is paid well to show us this despair? Get us our laurel wreath because it's crownin' time. I'm talking about a Baltimore where befanged mutants communicate using chemical pheromones through their antenna-like tails and the police, who are hybridized genetic half-leopards, half-humans, but all po-lice, actually chop up and smoke the criminals like drugs before they go on killing sprees, and everyone travels by blimp. I'm talking about Towson.
No—wait, even better, my series won't go back to Aeschylus and Sophocles for inspiration. That's week-kneed amateur bullshit when it comes to historic dramatic influences. I'll use cave paintings as the model for my series. Omar will chase mammoths through the streets and Carcetti will wear a robe made from a wolf and Beadie will chew bear meat for her children before passing it from her mouth. And everyone will speak proto-Indoeuropean without subtitles and the hidden cultural theme that no one sees will be land-bridge migration and phenotype variation. I'll have a character who is the world's first cave painter except all of his paintings will be lies and any character who says, hey wait, that's just an image of elk, so what? gets demoted back to firetender. And then I won't let anybody watch the show because they don't deserve it, and when journalists interview me I'll cut them with a special journalist-cutting knife that I invented and which they CAN NEVER TRULY EVEN HOPE TO UNDERSTAND.
20 mars 2008
Varðandi Fransmenn
No one has more contempt for Paris or French people than French Parisians. On any topic that irks visitors: strikes, the lack of politeness on the Metro, the taxi shortage as caused by protectionist taxi unions. Then again, French Parisians don’t like much of anything. In London last week on a business trip to shoot a documentary, our crew numbered four: a Parisian director, a Parisian composer, and our Welsh location coordinator. Most of the time we were stuck in traffic, an hour’s drive from the next shot.
“So who would win in a fight,” the Welshman asked me, “New York or Los Angeles?”
It took me a second. “Los Angeles. New Yorkers would be too busy to fight.” Then I asked him, “OK, imagine it’s you and a hundred five-year-olds in a locked room. The children are overcome with a desire to kill you. How many could you put down?”
He thought for a second. “Can I use one of them as a weapon against the others?”
“Sure. But you have to remember they’re a mob.”
“Yeah, I can’t let them get me on the ground.”
A minute later we gave the game over to the French: “Who wins, Coca-Cola or Uma Thurman?”
The French didn’t answer and remained staring out the windows—it might have been Battersea, or Shepherd’s Bush. Then the French director said, “That is not a game.” He started coughing. “It is so Anglo, this game. It is not a game. How do you judge this? It is a soda and a woman. Then how do you decide?”
“One wins, one loses. Just pick,” I said. But he refused: “It is nothing a French person would think is a game. It is so stupid.”
The traffic wasn’t moving. I asked him to suggest a French game instead that we could play. “OK, OK, here is a French game,” he said. “We will talk about something for a little while. It will be about nothing. We will talk and talk and talk about it. Sometimes I will take the other side of the conversation, just to say you are wrong. And then we will stop.”
He resumed his brooding silence. The composer turned to say he agreed, this was a classic French game.
Nú eru mín kynni af frönskum sósjal mjög takmörkuð, en mig minnir að þessi leikur hafi a.m.k. verið mjög vinsæll þegar ég var þar síðast. Og allir voru rosa hneykslaðir á því að ég skyldi ekki vilja spila með.. hei kannske ef þið hefðuð útskýrt reglurnar fyrir mér einsog þessi herramaður?
Hoj.
-b.
19 mars 2008
John Apoplex
Ég horfði á fyrstu tvo hlutana af John Adams í gær og leiddist það óskaplega. Laura Linney verður aldrei nein önnur en Meryl Burbank og sú var fölsk ergó Laura Linney er fölsk. Eða. Hún var líka bófadrottningin í Mystic River.. nokkuð góð þar. En hérna er hún vel menntaða, þrælskarpa, nó-búllsjitt, truth-to-power ,,konan á bakvið manninn" bla bla bla.
Og George Washington á að vera að keyra leigubíl í Nújork, fallinn í skömm og hataður af fjölskyldu og fyrrverandi vinum.
Kannske er það bara þjóðrembingurinn sem fer í taugarnar á mér. Var það Thatcher sem sagði að Evrópa byggðist á sögu, en Ameríka á heimspeki? Eða hugmyndafræði? Það virkar voða sniðugt. En er eitthvað betra eða réttara að byggja þjóð á hugmyndafræði? Frekar en landafræði eða slíku?
Er réttara að stofna þjóð heldur en að gera það ekki?
Maður veit auðvitað aldrei hvað átt hefur fyrren misst hefur, en ef allt það sem gerir Íslendinga að Íslendingum myndi brotna niður og fjúka útí sjóinn á næstu hundrað árum, og ég vissi að það myndi gerast, myndi ég reyna að sporna við því? Myndum við taka eftir því yfirhöfuð, á meðan það væri að gerast? Nú segi ég ,,allt það sem gerir.." en er það nokkuð annað en tungumálið og landlegan?
Ósköp á ég mikið af spurningarmerkjum í dag. En mér finnst ég annars heyra talað um að hitt og þetta komi til með að ganga á menningararfinn eða eyða sérkennum íslensku þjóðarinnar án þess að það sé tekið sérstaklega fram hversvegna Ísland sem sérþjóð sé eitthvað spes eða eitthvað sem vert er að verja. Eða mannkynið allt, ef útí það er farið. Ég vil síður að ég sjálfur eða fólkið sem ég þekki og þykir vænt um myndi deyja, en þess utan þá kemur framþróun mannkyns mér óskaplega lítið við.
Er þetta síðan einhver hugmyndafræði sem ég þekki ekki með nafni eða einfaldlega fálæti?
-b.
Og George Washington á að vera að keyra leigubíl í Nújork, fallinn í skömm og hataður af fjölskyldu og fyrrverandi vinum.
Kannske er það bara þjóðrembingurinn sem fer í taugarnar á mér. Var það Thatcher sem sagði að Evrópa byggðist á sögu, en Ameríka á heimspeki? Eða hugmyndafræði? Það virkar voða sniðugt. En er eitthvað betra eða réttara að byggja þjóð á hugmyndafræði? Frekar en landafræði eða slíku?
Er réttara að stofna þjóð heldur en að gera það ekki?
Maður veit auðvitað aldrei hvað átt hefur fyrren misst hefur, en ef allt það sem gerir Íslendinga að Íslendingum myndi brotna niður og fjúka útí sjóinn á næstu hundrað árum, og ég vissi að það myndi gerast, myndi ég reyna að sporna við því? Myndum við taka eftir því yfirhöfuð, á meðan það væri að gerast? Nú segi ég ,,allt það sem gerir.." en er það nokkuð annað en tungumálið og landlegan?
Ósköp á ég mikið af spurningarmerkjum í dag. En mér finnst ég annars heyra talað um að hitt og þetta komi til með að ganga á menningararfinn eða eyða sérkennum íslensku þjóðarinnar án þess að það sé tekið sérstaklega fram hversvegna Ísland sem sérþjóð sé eitthvað spes eða eitthvað sem vert er að verja. Eða mannkynið allt, ef útí það er farið. Ég vil síður að ég sjálfur eða fólkið sem ég þekki og þykir vænt um myndi deyja, en þess utan þá kemur framþróun mannkyns mér óskaplega lítið við.
Er þetta síðan einhver hugmyndafræði sem ég þekki ekki með nafni eða einfaldlega fálæti?
-b.
18 mars 2008
Fylgjast með strákar
DMX í viðtali við XXL:
Are you following the presidential race?
Not at all.
You’re not? You know there’s a Black guy running, Barack Obama and then there’s Hillary Clinton.
His name is Barack?!
Barack Obama, yeah.
Barack?!
Barack.
What the fuck is a Barack?! Barack Obama. Where he from, Africa?
Yeah, his dad is from Kenya.
Barack Obama?
Yeah.
What the fuck?! That ain’t no fuckin’ name, yo. That ain’t that nigga’s name. You can’t be serious. Barack Obama. Get the fuck outta here.
You’re telling me you haven’t heard about him before.
I ain’t really paying much attention.
I mean, it’s pretty big if a Black…
Wow, Barack! The nigga’s name is Barack. Barack? Nigga named Barack Obama. What the fuck, man?! Is he serious? That ain’t his fuckin’ name. Ima tell this nigga when I see him, “Stop that bullshit. Stop that bullshit” [laughs] “That ain’t your fuckin’ name.” Your momma ain’t name you no damn Barack.
Stuttermar, Gondry og Kelly
Ég hafði þetta nokkrum sinnum á orði um helgina: teeshirt monthly er æðisleg hugmynd. Þú borgar pening og svo færðu einn stuttermabol á mánuði í hálft ár. Alltaf einhver ný hönnun. Fólk má senda inn uppástungur að myndum á bolina, og ef þín hönnun er valin færðu sex mánuði fría. Þetta virkar svo sjálfbært og einfalt. En það kostar 170 evrur, hálfa árið.
Og nú er evran í rúmum 120 krónum. Ríflega tuttuguþúsundkall fyrir sex stuttermaboli?
Kannske er ég óldskúl nirfill en mér finnst það kreisí. Fyrir utan skatta og rugl sem maður getur reiknað með í innflutningi. Ég skal borga þér fimmtánhundruðkall fyrir einn bol. Það er ekki einsog þú sért að borga einhverja geðveiki fyrir orginal hönnun?
En maður rausar ekki lengi um það. Leitt að góð hugmynd skuli ekki virka, en hva.
Hallur horfir á The Wire og fílar vel. Tveir niðri, allir aðrir eftir. Gott sjónvarp í hvern haus!
Helgin var einstaklega róleg, það var ágætt.. Eða, þetta var vinnuhelgi, svo það var ágætt að vera ekki að garfast í einhverju oná það. Við Davíð kíktum á Be Kind, Rewind á föstudagskvöld. Hún var þrusufín. Gondry er frekar spes.. Eternal Sunshine.. er æði en ég nennti einhvernvegin aldrei að tékka á Science of Sleep. Treilerinn sagði mér að hún væri hreinlega ekki málið. Human Nature er skemmtileg en það vantar eitthvað í hana, án þess að ég geti sagt hvað það er nákvæmlega.
(hér skemmi ég myndina fyrir þeim sem ekki hafa séð)
Be Kind, Rewind meikar ekkert sens. Eða, hún meikar ekkert bíó-sens. Strúktúrinn er laus í rásinni, persónurnar eru ósköp flatar og samböndin á milli þeirra eru hingað og þangað.. Þetta virðist alltsaman bara vera til staðar svo þessar æðislegu bíómynda-endurgerðarsenur fái að verða til. Ghostbusters-endurgerðin er tær snilld og langa takan seinna meir, þegar hann rennir í gegnum þónokkrar kvikmyndir í einni sveiflu, er einfaldlega Gondry Sena og segjum það með brosi í hjarta - því hvað á maður að kalla það annað?
En hann gefur þetta snemma til kynna, og gefur manni þannig tækifæri til að koma til móts við myndina, að ganga að hennar forsendum: Skammt inní myndina eru hetjurnar okkar að tala saman í myndbandaleigunni. Jack Black er í einhverri skrýtinni múnderingu og hann hefur litað andlitið svart, fyrir utan skáhallandi krosslínur á andlitinu, þarsem glittir í húðina. Hann réttir Mos Def svipaðan galla og þeir leggja í'ann. Þegar þeir þurfa síðan að fela sig fyrir löggunni, þegar á hólminn er komið, kemur í ljós að gallarnir og andlitsmálningin leyfa þeim að falla inní umhverfið akkúrat á þeim tiltekna stað og úr því sjónarhorni sem við sjáum (og löggan væntanlega líka?) Eftir að löggan er farinn hættir Mos Def við alltsaman og skilur Jack Black eftir við girðinguna.
Þannig að: Það þýðir ekkert fyrir okkur að spyrja afhverju Jack Black sérhannaði búningana til að falla inní umhverfi girðingarinnar, og málaði andlitið þannig að járngrindin skýlir línunum sem hann skilur eftir ómálaðar. Hann gat ekki reiknað með því að þeir yrðu næstum gripnir í þessari stellingu á þessum stað í girðingunni, en augnablikið, þetta tiltekna skot í myndinni, krefst þess.
Að sama skapi er engin þörf á því að Mos Def komi með honum, því hann fer aftur tilbaka áður en nokkuð kemur fyrir, en það var svo miklu flottara fyrir augnablikið að hafa hann þarna líka, svo þeir hverfi báðir sjónum, hvor sínum megin við girðinguna. Eftir það má hann fara aftur heim, senan sem við áttum að sjá er komin til skila.
Þannig að ef maður hlær að þessari senu án þess að velta sér uppúr því hvaðan hún kemur og hvert hún leiðir þá ætti maður að geta skemmt sér yfir restinni af myndinni, sem gerir aldrei ráð fyrir öðru. Rétt einsog allir viðskiptavinirnir halda áfram að horfa á endurgerðirnar, eða skemmta sér yfir myndinni um Fats, leggja jafnvel til efni og vinnu við gerð myndarinnar, jafnvel þótt þeir viti að hún sé ekki ,,sönn".
Plottið í myndinni er ekki uppá marga fiska en hápunkturinn kemur ekki útfrá togstreitu á milli tveggja persóna, eða milli húseiganda og bæjaryfirvalda heldur úr einlægri hrifningu íbúanna í hverfinu á bíómyndinni sem félagarnir gera. Það standa allir upp og klappa vegna þess að augnablikið hrífur þá, og ef við áhorfendur gátum skemmt okkur yfir myndinni fram að því þá klöppum við með (þó ekki sé nema í huganum). Myndin sýnir okkur ekki hvað gerist í framhaldi af því, og þarf þessvegna ekki að láta okkur kaupa einhverskonar viðsnúning á byggingarframkvæmdum eða neitt slíkt.
Ég hugsa að þetta sé aðeins meira en það að 'forðast klisjurnar', þósvo það komi inní þetta. Kossinn sem verður að ásökunum um hommaskap og það að gamli skuli selja húsið án þess að nokkur kippi sér beint upp við það, þetta er - einsog endirinn - leið til að forðast eiginlegt klímax. Við fáum kossinn án þess að kaupa ástarsöguna, sigurinn og uppklappið án þess að krefjast þess að yfirvöldin bakki, hvortveggja vegna þess að það hefur ekki verið byggt undir þesskonar hápunkta og Gondry veit það fullvel. Hann spilar bara einstaklega vel úr því sem hann hefur.
Ég verð sífellt ánægðari með myndina eftir því sem ég hugsa meira um hana.
Það sama á reyndar við um Southland Tales, en fyrst var ég ekki viss um að það væri nokkuð varið í þá mynd. Síðan horfðum við á Donnie Darko í gær og svo beint áfram í Southland Tales og hún virkaði svei mér þá mun betur í annað skiptið - jafnvel þótt ég hafi ekki enst í að horfa á hana alla aftur.
Mig minnir að ég hafi sagt að hún væri 'gallað meistaraverk' án þess að vera meistaraverk. Hoj hoj. Hún er Misjöfn. En það er eitthvað við hana.. Sarah Michelle Gellar, klámstjarna og internet-raunveruleika-spjallþáttastjórnandi, á þessa línu hér:
You know what? I like to get fucked. I like to get fucked hard. But hey, you have to draw the line somewhere. I mean, violence is a big problem in our society today and I will not support it. That is the primary reason why I won't do anal.
Ég er almennt séð hlynntur stórkostlegum augnablikum.
-b.
Og nú er evran í rúmum 120 krónum. Ríflega tuttuguþúsundkall fyrir sex stuttermaboli?
Kannske er ég óldskúl nirfill en mér finnst það kreisí. Fyrir utan skatta og rugl sem maður getur reiknað með í innflutningi. Ég skal borga þér fimmtánhundruðkall fyrir einn bol. Það er ekki einsog þú sért að borga einhverja geðveiki fyrir orginal hönnun?
En maður rausar ekki lengi um það. Leitt að góð hugmynd skuli ekki virka, en hva.
Hallur horfir á The Wire og fílar vel. Tveir niðri, allir aðrir eftir. Gott sjónvarp í hvern haus!
Helgin var einstaklega róleg, það var ágætt.. Eða, þetta var vinnuhelgi, svo það var ágætt að vera ekki að garfast í einhverju oná það. Við Davíð kíktum á Be Kind, Rewind á föstudagskvöld. Hún var þrusufín. Gondry er frekar spes.. Eternal Sunshine.. er æði en ég nennti einhvernvegin aldrei að tékka á Science of Sleep. Treilerinn sagði mér að hún væri hreinlega ekki málið. Human Nature er skemmtileg en það vantar eitthvað í hana, án þess að ég geti sagt hvað það er nákvæmlega.
(hér skemmi ég myndina fyrir þeim sem ekki hafa séð)
Be Kind, Rewind meikar ekkert sens. Eða, hún meikar ekkert bíó-sens. Strúktúrinn er laus í rásinni, persónurnar eru ósköp flatar og samböndin á milli þeirra eru hingað og þangað.. Þetta virðist alltsaman bara vera til staðar svo þessar æðislegu bíómynda-endurgerðarsenur fái að verða til. Ghostbusters-endurgerðin er tær snilld og langa takan seinna meir, þegar hann rennir í gegnum þónokkrar kvikmyndir í einni sveiflu, er einfaldlega Gondry Sena og segjum það með brosi í hjarta - því hvað á maður að kalla það annað?
En hann gefur þetta snemma til kynna, og gefur manni þannig tækifæri til að koma til móts við myndina, að ganga að hennar forsendum: Skammt inní myndina eru hetjurnar okkar að tala saman í myndbandaleigunni. Jack Black er í einhverri skrýtinni múnderingu og hann hefur litað andlitið svart, fyrir utan skáhallandi krosslínur á andlitinu, þarsem glittir í húðina. Hann réttir Mos Def svipaðan galla og þeir leggja í'ann. Þegar þeir þurfa síðan að fela sig fyrir löggunni, þegar á hólminn er komið, kemur í ljós að gallarnir og andlitsmálningin leyfa þeim að falla inní umhverfið akkúrat á þeim tiltekna stað og úr því sjónarhorni sem við sjáum (og löggan væntanlega líka?) Eftir að löggan er farinn hættir Mos Def við alltsaman og skilur Jack Black eftir við girðinguna.
Þannig að: Það þýðir ekkert fyrir okkur að spyrja afhverju Jack Black sérhannaði búningana til að falla inní umhverfi girðingarinnar, og málaði andlitið þannig að járngrindin skýlir línunum sem hann skilur eftir ómálaðar. Hann gat ekki reiknað með því að þeir yrðu næstum gripnir í þessari stellingu á þessum stað í girðingunni, en augnablikið, þetta tiltekna skot í myndinni, krefst þess.
Að sama skapi er engin þörf á því að Mos Def komi með honum, því hann fer aftur tilbaka áður en nokkuð kemur fyrir, en það var svo miklu flottara fyrir augnablikið að hafa hann þarna líka, svo þeir hverfi báðir sjónum, hvor sínum megin við girðinguna. Eftir það má hann fara aftur heim, senan sem við áttum að sjá er komin til skila.
Þannig að ef maður hlær að þessari senu án þess að velta sér uppúr því hvaðan hún kemur og hvert hún leiðir þá ætti maður að geta skemmt sér yfir restinni af myndinni, sem gerir aldrei ráð fyrir öðru. Rétt einsog allir viðskiptavinirnir halda áfram að horfa á endurgerðirnar, eða skemmta sér yfir myndinni um Fats, leggja jafnvel til efni og vinnu við gerð myndarinnar, jafnvel þótt þeir viti að hún sé ekki ,,sönn".
Plottið í myndinni er ekki uppá marga fiska en hápunkturinn kemur ekki útfrá togstreitu á milli tveggja persóna, eða milli húseiganda og bæjaryfirvalda heldur úr einlægri hrifningu íbúanna í hverfinu á bíómyndinni sem félagarnir gera. Það standa allir upp og klappa vegna þess að augnablikið hrífur þá, og ef við áhorfendur gátum skemmt okkur yfir myndinni fram að því þá klöppum við með (þó ekki sé nema í huganum). Myndin sýnir okkur ekki hvað gerist í framhaldi af því, og þarf þessvegna ekki að láta okkur kaupa einhverskonar viðsnúning á byggingarframkvæmdum eða neitt slíkt.
Ég hugsa að þetta sé aðeins meira en það að 'forðast klisjurnar', þósvo það komi inní þetta. Kossinn sem verður að ásökunum um hommaskap og það að gamli skuli selja húsið án þess að nokkur kippi sér beint upp við það, þetta er - einsog endirinn - leið til að forðast eiginlegt klímax. Við fáum kossinn án þess að kaupa ástarsöguna, sigurinn og uppklappið án þess að krefjast þess að yfirvöldin bakki, hvortveggja vegna þess að það hefur ekki verið byggt undir þesskonar hápunkta og Gondry veit það fullvel. Hann spilar bara einstaklega vel úr því sem hann hefur.
Ég verð sífellt ánægðari með myndina eftir því sem ég hugsa meira um hana.
Það sama á reyndar við um Southland Tales, en fyrst var ég ekki viss um að það væri nokkuð varið í þá mynd. Síðan horfðum við á Donnie Darko í gær og svo beint áfram í Southland Tales og hún virkaði svei mér þá mun betur í annað skiptið - jafnvel þótt ég hafi ekki enst í að horfa á hana alla aftur.
Mig minnir að ég hafi sagt að hún væri 'gallað meistaraverk' án þess að vera meistaraverk. Hoj hoj. Hún er Misjöfn. En það er eitthvað við hana.. Sarah Michelle Gellar, klámstjarna og internet-raunveruleika-spjallþáttastjórnandi, á þessa línu hér:
You know what? I like to get fucked. I like to get fucked hard. But hey, you have to draw the line somewhere. I mean, violence is a big problem in our society today and I will not support it. That is the primary reason why I won't do anal.
Ég er almennt séð hlynntur stórkostlegum augnablikum.
-b.
17 mars 2008
Gengið mitt gráa
Miðinn á Kelduna hefur hækkað um tæpan fimmþúsundkall síðan ég keypti hann. Og sjöþúsundkall síðan laust eftir áramót.
Slurp.
-b.
Slurp.
-b.
14 mars 2008
Væntanlegt frá Grant Morrison
Úr nýlegu viðtali sem ég var að lesa núna áðan:
.......
NRAMA: Do you see yourself doing a long-form creator-owned series like The Invisibles again?
GM: Well, maybe not so much a long-form series, but I’ve certainly got a bunch of new books coming out from Vertigo later this year – they’ve taken a while to write, because I’ve been busy with the movies and the DCU books, but you’ll be seeing some mad creator stuff pretty soon.
The first of the books, I’m happy to say, is the long-awaited ultra-violet, necrodelic…Seaguy 2: Slaves of Mickey Eye – Cameron Stewart has the first script, and maybe now that we’re getting to finish our story, people will finally understand what it was all about!
There’s a couple of other things…so yeah, maybe a series, but nothing as long as The Invisibles. That was a big part of my life, and I got so tangled up in it I couldn’t tell where I began and it ended. I don’t know that I’d ever do something on that scale again, but then again, never say never.
NRAMA: Any updates on the quest to get Flex Mentallo reprinted?
GM: Not at all! They’re just very resistant to it. And it drives me nuts, because it’s one of my favorite pieces, and no one gets to see it unless they steal from BitTorrent. So I’d love it to be reprinted, but there are no plans at all right now. Everyone’s too afraid of Charles Atlas and his mighty fists. (laughs)
.....
Seaguy er best í heimi. Nú eru tveir hlutir sem ég hlakka til í heiminum. Hinsvegar er lélegt hjá þeim að gefa ekki út Flex Mentallo.. nú hefur karakterinn þegar komið fram í Doom Patrol-bókunum Down Paradise Way og Musclebound. Hvaða roluháttur er það halda þessum fjórum blöðum óendurútgefnum?
(Óendurútgefnum er kjánalegt orð því það inniheldur þrjú forskeyti. Kannske er það ekki einusinni orð.)
Matt Fraction bendir á þetta hér og ég geri það líka:
-b.
.......
NRAMA: Do you see yourself doing a long-form creator-owned series like The Invisibles again?
GM: Well, maybe not so much a long-form series, but I’ve certainly got a bunch of new books coming out from Vertigo later this year – they’ve taken a while to write, because I’ve been busy with the movies and the DCU books, but you’ll be seeing some mad creator stuff pretty soon.
The first of the books, I’m happy to say, is the long-awaited ultra-violet, necrodelic…Seaguy 2: Slaves of Mickey Eye – Cameron Stewart has the first script, and maybe now that we’re getting to finish our story, people will finally understand what it was all about!
There’s a couple of other things…so yeah, maybe a series, but nothing as long as The Invisibles. That was a big part of my life, and I got so tangled up in it I couldn’t tell where I began and it ended. I don’t know that I’d ever do something on that scale again, but then again, never say never.
NRAMA: Any updates on the quest to get Flex Mentallo reprinted?
GM: Not at all! They’re just very resistant to it. And it drives me nuts, because it’s one of my favorite pieces, and no one gets to see it unless they steal from BitTorrent. So I’d love it to be reprinted, but there are no plans at all right now. Everyone’s too afraid of Charles Atlas and his mighty fists. (laughs)
.....
Seaguy er best í heimi. Nú eru tveir hlutir sem ég hlakka til í heiminum. Hinsvegar er lélegt hjá þeim að gefa ekki út Flex Mentallo.. nú hefur karakterinn þegar komið fram í Doom Patrol-bókunum Down Paradise Way og Musclebound. Hvaða roluháttur er það halda þessum fjórum blöðum óendurútgefnum?
(Óendurútgefnum er kjánalegt orð því það inniheldur þrjú forskeyti. Kannske er það ekki einusinni orð.)
Matt Fraction bendir á þetta hér og ég geri það líka:
-b.
12 mars 2008
Eldrefsskipun dagsins:
,,Close Other Tabs".
Hún er þarfaþing.
Einnig þarfaþing: viðbót sem gerir mér kleift að loka flipum með því að tvísmella á þá. Ég hef örugglega fjölyrt um það hér áður, en ég kemst ekki yfir það hversu þægjó þetta er. Ég hef ekki nennt að koma þessu við í vinnutölvunum og ég sé eftir letinni í mér við hvert klikk á litla rauða x-ið.
Jebb. Ég drep tíma.
Tíma sem safnast upp með því að spara tíma. Þetta er guðdómlegur gleðihringur.
-b.
Hún er þarfaþing.
Einnig þarfaþing: viðbót sem gerir mér kleift að loka flipum með því að tvísmella á þá. Ég hef örugglega fjölyrt um það hér áður, en ég kemst ekki yfir það hversu þægjó þetta er. Ég hef ekki nennt að koma þessu við í vinnutölvunum og ég sé eftir letinni í mér við hvert klikk á litla rauða x-ið.
Jebb. Ég drep tíma.
Tíma sem safnast upp með því að spara tíma. Þetta er guðdómlegur gleðihringur.
-b.
Krónan er hálfviti gengishömluð
Danska krónan hefur ekki verið dýrari í milljón ár. Þetta hefur nokkur áhrif á sumarplönin mín, þarsem allur matur og drykkur og þessháttar verður dýrari í íslenskum krónum talið. Ég vona bara að þetta gangi að einhverju leyti aftur, þó ekki sé nema í 13 krónu reikið.
Og ég gef mér hæ-fæf fyrir að hafa keypt Hróarskeldumiðann minn núþegar. Hann hækkaði um einhvern 1300kall núna nýverið.
Hérna má sjá graf sem ég fékk hjá glitni punkti is.
Þetta nær reyndar bara aftur til byrjun árs '97. Þannig að ég get víst bara sagt að hún hafi ekki verið dýrari í ellefu ár. En samt. Ég er viss um að milljón hljómar betur, og er þar af leiðandi að vissu leyti Satt.
-b.
Og ég gef mér hæ-fæf fyrir að hafa keypt Hróarskeldumiðann minn núþegar. Hann hækkaði um einhvern 1300kall núna nýverið.
Hérna má sjá graf sem ég fékk hjá glitni punkti is.
Þetta nær reyndar bara aftur til byrjun árs '97. Þannig að ég get víst bara sagt að hún hafi ekki verið dýrari í ellefu ár. En samt. Ég er viss um að milljón hljómar betur, og er þar af leiðandi að vissu leyti Satt.
-b.
Meintur ritstuldur hjá Vertigo
Ég leyfi mér að segja wtf.
Meira hér.
-b.
Unsurprisingly, the writer of Yorick, The Last Man On Earth was a woman: Sally Polenti, a trailblazer in the comics field and almost totally unknown today. Her work on Yorick is more soap-opera-ish, perhaps, than Brian K. Vaughan’s - but then again, she also doesn’t have any of those Trivial Pursuit factoids Vaughan seems compelled to insert into any and all narratives he writes. And if you thought Vaughan’s depiction of the longing between 355 and Yorick was hot - well, Polenti’s positively smolders. Plus, mad scientists in just about every issue. Girls Romance Comics went out of business in 1958, and most of its writers went into television writing, explaining why it’s now a footnote in comics history. Highly recommended.
Meira hér.
-b.
11 mars 2008
McCain sem ADogD skrímsli
Sá það hérna og fannst fyndið. Stundum þykja mér svona skrif fyndin og ég vil benda öðru fólki á þau, ef vera kynni að því þyki þau líka fyndin. Eða í það minnsta skondin:
...
John McCain (Demon Prince of Republicans.) (Lesser God.)
FREQUENCY: Very rare
NO APPEARING: 1
ARMOUR CLASS: -7
MOVE: 3" (72" per flight sector on the campaign jet)
HIT DICE: 200 hit points (But first you have to defeat 4d8 Secret Service Agents)
% IN LAIR: 0%
TREASURE TYPE: All your NATO base are belong to us!
NO. OF ATTACKS: 1
DAMAGE/ATTACK: Invades Iran. Takes 100d20 casualties in first strike while inflicting 20 x 100d20 civilian casualties. Followed by war of attrition, economic collapse, recrimination.
SPECIAL ATTACKS: 5% chance of 30,000 Megaton nuclear first strike on Upper Volta.
SPECIAL DEFENSES: +3 or better weapon to hit. In event of combat, 20% chance of heart attack per round, followed by the swearing in of President Santorum. You wouldn't want that, would you?)
MAGIC RESISTANCE: 80% (10% vs. mind control spells by Cheney.)
INTELLIGENCE: Normal.
CHARISMA: 12 (16 to neocons)
ALIGNMENT: Chaotic evil if under control of Cheney; otherwise Chaotic neutral.
SIZE: M
LEVEL/X.P. VALUE: X/29,950* (* for impeachment)
A huge, ancient, carnivorous dinosaur from the swamps at the heart of Republican country, not unlike Godzilla in appearance and wrinkled integument, McCain has seen better years. Nevertheless he can breathe fire and threaten to stomp flat the capital city of any country that Fox News disapproves of with the best of them.
The biggest danger in facing off against a McCain is that he might be under the mind control of the Svengali-like Cheney, Prince of Darkness. In this case, he is likely to be lethally aggressive and even more unpredictable than usual.
....
Glöggir spilarar sjá strax að þarna er um að ræða 1st Ed. skrímsli, og höfundur segir það vera vegna þess að hann hafi aldrei komist uppá síðari regluútgáfur, en það hæfir jú ágætlega þessari ellihrumu ófreskju. Þarna má líka lesa um Hillary og Obama. Víú.
Hvernig líst manni svo á komandi kosningar þarna vestra? Hallur vill meina að eina vandamálið sé að þar hafi löggildir íbúar rétt til að kjósa leiðtoga Bandaríkjanna en við ekki. Sem er góður punktur. Auðvitað má benda á að ,,löggildir íbúar" sé frekar teygjanlegt í huga þeirra sem sjá um kosningarnar, og það er ekki sama hvort þú heitir Jón eða Síra Jón ef þú ætlar á annað borð að öðlast þessa nafnbót.
Annars grunar mig nú að monsterið hérna ofar grípi taumana, hvað sem hver segir.
En stopp nú. Ekkert raus um þetta helvítis helvítis helvíti.
-b.
ps. Ný bönd á Hróarskeldulistann: Neil Young og Judas Priest. Sjibbí?
...
John McCain (Demon Prince of Republicans.) (Lesser God.)
FREQUENCY: Very rare
NO APPEARING: 1
ARMOUR CLASS: -7
MOVE: 3" (72" per flight sector on the campaign jet)
HIT DICE: 200 hit points (But first you have to defeat 4d8 Secret Service Agents)
% IN LAIR: 0%
TREASURE TYPE: All your NATO base are belong to us!
NO. OF ATTACKS: 1
DAMAGE/ATTACK: Invades Iran. Takes 100d20 casualties in first strike while inflicting 20 x 100d20 civilian casualties. Followed by war of attrition, economic collapse, recrimination.
SPECIAL ATTACKS: 5% chance of 30,000 Megaton nuclear first strike on Upper Volta.
SPECIAL DEFENSES: +3 or better weapon to hit. In event of combat, 20% chance of heart attack per round, followed by the swearing in of President Santorum. You wouldn't want that, would you?)
MAGIC RESISTANCE: 80% (10% vs. mind control spells by Cheney.)
INTELLIGENCE: Normal.
CHARISMA: 12 (16 to neocons)
ALIGNMENT: Chaotic evil if under control of Cheney; otherwise Chaotic neutral.
SIZE: M
LEVEL/X.P. VALUE: X/29,950* (* for impeachment)
A huge, ancient, carnivorous dinosaur from the swamps at the heart of Republican country, not unlike Godzilla in appearance and wrinkled integument, McCain has seen better years. Nevertheless he can breathe fire and threaten to stomp flat the capital city of any country that Fox News disapproves of with the best of them.
The biggest danger in facing off against a McCain is that he might be under the mind control of the Svengali-like Cheney, Prince of Darkness. In this case, he is likely to be lethally aggressive and even more unpredictable than usual.
....
Glöggir spilarar sjá strax að þarna er um að ræða 1st Ed. skrímsli, og höfundur segir það vera vegna þess að hann hafi aldrei komist uppá síðari regluútgáfur, en það hæfir jú ágætlega þessari ellihrumu ófreskju. Þarna má líka lesa um Hillary og Obama. Víú.
Hvernig líst manni svo á komandi kosningar þarna vestra? Hallur vill meina að eina vandamálið sé að þar hafi löggildir íbúar rétt til að kjósa leiðtoga Bandaríkjanna en við ekki. Sem er góður punktur. Auðvitað má benda á að ,,löggildir íbúar" sé frekar teygjanlegt í huga þeirra sem sjá um kosningarnar, og það er ekki sama hvort þú heitir Jón eða Síra Jón ef þú ætlar á annað borð að öðlast þessa nafnbót.
Annars grunar mig nú að monsterið hérna ofar grípi taumana, hvað sem hver segir.
En stopp nú. Ekkert raus um þetta helvítis helvítis helvíti.
-b.
ps. Ný bönd á Hróarskeldulistann: Neil Young og Judas Priest. Sjibbí?
10 mars 2008
Fleiri kápur
..en bíðið við! Þetta eru ekki kirkjumyndir á reyfurum. Þetta er persónulegt. Það snertir mig sjálfan, líf mitt og úmf.
Hallur og Ingi Björn fóru til Parísar um daginn og skemmtu sér víst mjög vel. Þeir fóru að sjá opnunina á listasýningunni sem Frikki og kó voru að sýsla með Gelatín. Það var eitthvað í fréttunum um hana um daginn. Svo kíkti ég á Selfoss um helgina og hitti Hall, en hann rétti mér bók sem var gjöf frá þeim Inga:
Sem mér fannst algert æði. Ég var smá stund að fatta að þetta væri skáldsaga eftir einhvern Kerúak (hu?) en ekki ný saga frá Jason. Og ég hafði aldrei heyrt af því að Jason gerði bókarkápur. En þetta er þá hluti af nýrri línu frá Penguin. Penguin Classics Deluxe. Þarna má líka sjá kápur eftir Seth, Spiegelman og Chris Ware. Og Frank Miller:
Ég fann myndirnar hérna. Slatti af kápum.
En mér skilst að Pynchon hafi beðið sérstaklega um Miller. Þessi kápa sprengir nú ekki huga minn, en sú eftir Jason er gull. Og þegar maður opnar hana er brotið uppá kápuna og á brotinu eru myndasögurammar. Ætli það sé ekki til nafn á þetta kápubrot, þarsem stundum má sjá myndir af höfundunum o.s.frv.?
Allavega. Takk fyrir bókina gaurar. Ég skal reyna að lesa hana.. þúveist.. hérna. Bráðum. Eða næst?
-b.
Hallur og Ingi Björn fóru til Parísar um daginn og skemmtu sér víst mjög vel. Þeir fóru að sjá opnunina á listasýningunni sem Frikki og kó voru að sýsla með Gelatín. Það var eitthvað í fréttunum um hana um daginn. Svo kíkti ég á Selfoss um helgina og hitti Hall, en hann rétti mér bók sem var gjöf frá þeim Inga:
Sem mér fannst algert æði. Ég var smá stund að fatta að þetta væri skáldsaga eftir einhvern Kerúak (hu?) en ekki ný saga frá Jason. Og ég hafði aldrei heyrt af því að Jason gerði bókarkápur. En þetta er þá hluti af nýrri línu frá Penguin. Penguin Classics Deluxe. Þarna má líka sjá kápur eftir Seth, Spiegelman og Chris Ware. Og Frank Miller:
Ég fann myndirnar hérna. Slatti af kápum.
En mér skilst að Pynchon hafi beðið sérstaklega um Miller. Þessi kápa sprengir nú ekki huga minn, en sú eftir Jason er gull. Og þegar maður opnar hana er brotið uppá kápuna og á brotinu eru myndasögurammar. Ætli það sé ekki til nafn á þetta kápubrot, þarsem stundum má sjá myndir af höfundunum o.s.frv.?
Allavega. Takk fyrir bókina gaurar. Ég skal reyna að lesa hana.. þúveist.. hérna. Bráðum. Eða næst?
-b.
07 mars 2008
Bíddu bara
Mér þykir Skjálfti góður.
Ég vann í sextán tíma í dag með hléum.
Í rólegri vinnu náttúrulega. Kláraði Reader's Block á meðan ég beið eftir fólki til að þjóóónusta.
Ég er þreytti gaurinn.
Mér þykijar sKjálfti góðarinn.
Bluetoothið er týnt á tölvarunrnum mínum.
Það er enginnnn heima hema ég.
Skjálftast.
Ahemm.
Nei en svona án gríns.
Ég er farinn að sofa held ég barasta. Góðanótt heimur. Á mánudaginn fæ ég að horfa á seinasta þáttinn af The Wire nokkurntíman og ég verð að fara að ýta þessu uppá vini mína því það er það rétta í stöðunni. Og Battlestar byrjar eftir mánuð. Og brósi á afmæli eftir nokkra daga og Egill líka og ég fer til útlanda og páskar koma upp fyrsta sunnudaginn eftir fyrsta fulla tunglið eftir vorjafndægur. Góðanótt geimur.
-b.
ps. Hérna má sjá önnur og ó-nýtt endalok á myndinni I Am Legend. Og mun betri.
Ég vann í sextán tíma í dag með hléum.
Í rólegri vinnu náttúrulega. Kláraði Reader's Block á meðan ég beið eftir fólki til að þjóóónusta.
Ég er þreytti gaurinn.
Mér þykijar sKjálfti góðarinn.
Bluetoothið er týnt á tölvarunrnum mínum.
Það er enginnnn heima hema ég.
Skjálftast.
Ahemm.
Nei en svona án gríns.
Ég er farinn að sofa held ég barasta. Góðanótt heimur. Á mánudaginn fæ ég að horfa á seinasta þáttinn af The Wire nokkurntíman og ég verð að fara að ýta þessu uppá vini mína því það er það rétta í stöðunni. Og Battlestar byrjar eftir mánuð. Og brósi á afmæli eftir nokkra daga og Egill líka og ég fer til útlanda og páskar koma upp fyrsta sunnudaginn eftir fyrsta fulla tunglið eftir vorjafndægur. Góðanótt geimur.
-b.
ps. Hérna má sjá önnur og ó-nýtt endalok á myndinni I Am Legend. Og mun betri.
06 mars 2008
Úr Mælingu heimsins
Hann var eitt ár um kyrrt og æfði sig. Hann mældi sérhvern hól í Salzburg, hann kannaði loftþrýstinginn á degi hverjum, hann gerði kort af segulsviðinu, mældi loft, vatn, jörð og lit himinsins. Hann æfði sig í að taka hvert einasta tæki í sundur og setja það saman aftur þar til hann gat gert það blindandi, standandi á öðrum fæti, í rigningu eða í miðri kúahjörð og flugnageri. Heimamenn álitu hann geggjaðan. En hann varð líka að venjast því, það vissi hann. Einu sinni batt hann annan handlegginn aftur fyrir bak í heila viku til þess að venjast erfiðleikum og sársauka. Vegna þess að honum fannst einkennisbúningurinn óþægilegur lét hann gera á sig annan eins sem hann klæddist líka í rúminu á nóttunni. Allur galdurinn fælist í því, sagði hann við frú Schobel sem leigði honum herbergið, að leyfa sjálfum sér ekki að komast upp með neinn moðreyk, og bað um enn eitt glas af grænleitu mysunni sem honum fannst svo ógeðsleg.
Ég er loksins farinn að kíkja í þessa bók, en Ingi Björn mælti með henni síðasta sumar. Eða síðasta haust?
Öðrum stundum hlusta ég á Hringadróttinn. Aragorn, Legolas og Gimli voru að rekast á Gandálf. Sá er sniðugur.
-b.
04 mars 2008
It's good to be the Thing
Það er gott að lifa þessa dagana. Reykjavík er blaut og köld en hún á eftir að skána. Bráðum flýg ég til Kaupmannahafnar og keyri útí Sænska víðihlíð. (Eða einhverskonar aðra hlíð.) Ég á miða á Hróarskeldu, og ég þreytist ekki á að tala um það. Vinnuvikan er fljót að líða og ég eyði henni með góðu fólki. Helgarnar eru fyndnar.
Síðasta helgi var bjórhelgi. En hún var líka verslunarhelgi. Helvíti sem maður getur eytt. Ég lét loksins vera af því að keyra útí Ikea, mamma var í heimsókn á jeppanum og ég plataði hana til að renna með mér. Þar verslaði ég nýjan Billy bókaskáp, skemil til að setja lappirnar á þegar ég sit í stólnum mínum, og lítinn púða sem lítur út einsog fótbolti og heitir SPARKA.
Nöfnin þeirra eru æðisleg. Ég sá ferkantaðan uppháan blómavasa sem hét REKTANGEL.
En já, ég var alltaf að tala um að kaupa eitthvað til að fleygja í Víði þegar hann er með læti. Og núna er ég búinn að því. Maður kallar SPARKA! og fleygir SPARKA í gaur. En maður sparkar ekki. Nei nei nei.
(Og ef menn eru að drekka bjór þá endar það náttúrulega á því að SPARKA fer í opinn bjór og kastarinn þarf að þrífa hann upp. Gúd tæms.)
Við Sævar settum Billy hilluna saman og skelltum upp í herbergi við hliðina á hinni hillunni minni. Nú eru þær tvær. Ég sótti allar bækurnar sem ég hef geymt inní skáp og setti þær í hilluna. Þær eru næstum því fullar núna.. Og ég veit ekki hvað það er en þegar ég horfi á bókahillur fullar af bókum, röðuðum eftir kerfi með kápunum sínum og titlunum og ein og ein liggur oná hinum langsum, þá líður mér vel. Heilinn gefur frá sér einhverskonar vellíðunarensím. Getur verið að það sé eitthvað svipað í gangi hjá fólki sem horfir á endalausan hring eftir hring af formúlu 1?
Maður hefði haldið að vinnan á bókasafninu hefði drepið eitthvað í þessu, en það er alls ekki. Bókasafnið er góður staður, en þetta er einhvernvegin óskylt. Veggirnir á mínu heimili gegna einhverjum tilgangi þegar það eru komnar bækur á þá.
Mér finnst Reader's Block æði. Ég var að lesa hana í matstofunni og gaur í innkaupum ætlar að sjá hvort Markson verði ekki keyptur hingað. Það er ekkert til með honum einsog er. Það væri gaman.. ég þarf pottþétt að lesa meira eftir þetta.
Metasnakk.
Ég fór líka á bókamarkað og keypti bækur fyrir slikk. Ljóðabækur og myndasögur og einhverja helvítis bókmenntafræði. Það er það sem ég kalla hana í samtölum við annað fólk. Helvítis bókmenntafræði. Prófið það bara, það er mjög þægilegt.
Ég fíla það að eiga helling af tímum inni í vinnunni og geta mætt seint þegar ég er þreyttur í rúminu á morgnana. Yfirleitt er það á þriðjudögum. Afhverju ætli það sé.
Ég ætla samt ekki að kaupa xbox tölvu. Jafnvel þótt maður geti spilað n á henni. Nei nei nei.
Einhverjir meðleigjanda okkar eru samt hálfvitar. Þeir stálu tveimur töxum af okkur á aðfararnótt sunnudags. En það var líklega fyrir bestu.. bæjarrölt er oft foj.
-b.
Síðasta helgi var bjórhelgi. En hún var líka verslunarhelgi. Helvíti sem maður getur eytt. Ég lét loksins vera af því að keyra útí Ikea, mamma var í heimsókn á jeppanum og ég plataði hana til að renna með mér. Þar verslaði ég nýjan Billy bókaskáp, skemil til að setja lappirnar á þegar ég sit í stólnum mínum, og lítinn púða sem lítur út einsog fótbolti og heitir SPARKA.
Nöfnin þeirra eru æðisleg. Ég sá ferkantaðan uppháan blómavasa sem hét REKTANGEL.
En já, ég var alltaf að tala um að kaupa eitthvað til að fleygja í Víði þegar hann er með læti. Og núna er ég búinn að því. Maður kallar SPARKA! og fleygir SPARKA í gaur. En maður sparkar ekki. Nei nei nei.
(Og ef menn eru að drekka bjór þá endar það náttúrulega á því að SPARKA fer í opinn bjór og kastarinn þarf að þrífa hann upp. Gúd tæms.)
Við Sævar settum Billy hilluna saman og skelltum upp í herbergi við hliðina á hinni hillunni minni. Nú eru þær tvær. Ég sótti allar bækurnar sem ég hef geymt inní skáp og setti þær í hilluna. Þær eru næstum því fullar núna.. Og ég veit ekki hvað það er en þegar ég horfi á bókahillur fullar af bókum, röðuðum eftir kerfi með kápunum sínum og titlunum og ein og ein liggur oná hinum langsum, þá líður mér vel. Heilinn gefur frá sér einhverskonar vellíðunarensím. Getur verið að það sé eitthvað svipað í gangi hjá fólki sem horfir á endalausan hring eftir hring af formúlu 1?
Maður hefði haldið að vinnan á bókasafninu hefði drepið eitthvað í þessu, en það er alls ekki. Bókasafnið er góður staður, en þetta er einhvernvegin óskylt. Veggirnir á mínu heimili gegna einhverjum tilgangi þegar það eru komnar bækur á þá.
Mér finnst Reader's Block æði. Ég var að lesa hana í matstofunni og gaur í innkaupum ætlar að sjá hvort Markson verði ekki keyptur hingað. Það er ekkert til með honum einsog er. Það væri gaman.. ég þarf pottþétt að lesa meira eftir þetta.
Metasnakk.
Ég fór líka á bókamarkað og keypti bækur fyrir slikk. Ljóðabækur og myndasögur og einhverja helvítis bókmenntafræði. Það er það sem ég kalla hana í samtölum við annað fólk. Helvítis bókmenntafræði. Prófið það bara, það er mjög þægilegt.
Ég fíla það að eiga helling af tímum inni í vinnunni og geta mætt seint þegar ég er þreyttur í rúminu á morgnana. Yfirleitt er það á þriðjudögum. Afhverju ætli það sé.
Ég ætla samt ekki að kaupa xbox tölvu. Jafnvel þótt maður geti spilað n á henni. Nei nei nei.
Einhverjir meðleigjanda okkar eru samt hálfvitar. Þeir stálu tveimur töxum af okkur á aðfararnótt sunnudags. En það var líklega fyrir bestu.. bæjarrölt er oft foj.
-b.
03 mars 2008
01 mars 2008
29 febrúar 2008
Að dansa eða ekki að dansa
Ég keypti bókina Reader's Block eftir David Markson um daginn. Hún er mjög svipuð This is Not a Novel, sem er náttúrulega besta mál. Þarna eru efnisgreinarnar ein, tvær eða þrjár línur, æviatriði skálda, fræðinga og listamanna í bland við lýsingar á persónunni Reader, bókatitlar án frekari útskýringa og tilvitnanir án heimilda og stundum án höfunda.
Ein af þessum tilvitnunum er svohljóðandi:
,,Only a lunatic would dance when sober, said Cicero."
(Og svo ég leggjist nú ekki í sömu póstmódern gryfju og Markson þá er þetta semsagt héðan: Markson 2007 (1996), bls. 22.)
Þetta er flott lína. Mig langaði að vita hvaðan hún kemur svo ég gúglaði hana. Tilvitnunin er náttúrulega ensk þýðing úr latínu, svo að hún er til í nokkrum myndum. En sú langalgengasta var þessi:
,,No sane man will dance."
Má maður þá ekki gerast drukkinn lengur eða hvað? Línan er náttúrulega stutt og laggóð, fimm skoppandi atkvæði. Ég fékk reyndar svo fáar niðurstöður þegar ég sló absolút kvótinu hans Marksons upp að mig grunar að hann hafi fundið sína eigin orðaröð og hrynjandi. Það er ekki hægt að segja hlutina bara svona hinsegin, ég er viss um að Síseró hefið verið sammála því. No sane man will dance. En þá spyr maður sig hverju Markson sleppi. Varla skrifaði Síseró þessi orð á blað og setti í möppu sem barst svo til okkar í gegnum aldirnar..
Eftir smá orðabókahjakk fann ég latínuna:
,,Nemo enim fere saltat sobrius, nisi forte insanit."
Eftir meira hjakk fann ég hvaðan hún kemur, en það er úr Pro Murena (enska). Þar mælir Síseró fyrir Lucius Murena, sem var ákærður fyrir mútuþægni. Eða mér sýnist það hafa verið fyrir mútuþægni, frekar en að múta öðrum.. ég játa að ég nenni ómögulega að kynna mér málavöxtu nokkuð frekar.
En já. Semsagt. Þá getum við lesið efnisgreinina sem línan er tekin úr:
VI.[13] Cato calls Lucius Murena a dancer. If this be imputed to him truly, it is the reproach of a violent accuser; but if falsely, it is the abuse of a scurrilous railer. Wherefore, as you are a person of such influence, you ought not, O Marcus Cato, to pick up abusive expressions out of the streets, or out of some quarrel of buffoons; you ought not rashly to call a consul of the Roman people a dancer; but to consider with what other vices besides that man must be tainted to whom that can with truth be imputed. For no man, one may almost say, ever dances when sober, unless perhaps he be a madman, nor in solitude, nor in a moderate and sober party; dancing is the last companion of prolonged feasting, of luxurious situation, and of many refinements. You charge me with that which must necessarily be the last of all vices, you say nothing of those things without which this vice absolutely cannot exist: no shameless feasting, no improper love, no carousing, no lust no extravagance is alleged; and when those things which have the name of pleasure, and which are vicious, are not found, do you think that you will find the shadow of luxury in that man in whom you cannot find the luxury itself?
(Héðan. Áherslan er mín.)
Þá sýnist mér að Kató hafi sagt Murena vera dansara, og reynt þannig að rægja hann eða láta hann líta illa út. Og Síseró slengdi þessu svona aftur í fésið á honum. Meiningin er þessi, ef mér skjátlast ekki:
Þú segir Lúsíus Murena vera dansara, en allir vita að menn dansa ekki nema vel fullir eða geðveikir, og þá gjarnan á hápunkti hömlulausra partía. Með því að nefna dansinn gefur þú í skyn allskyns lesti og syndir, án þess að nefna þær beint á nafn, og það hæfir varla málfærslumanni af þínum kalíber.
Maður spyr sig þá hvort þeir Kató og Síseró gefi sér báðir að dans sé fylleríissport, það þurfi ekki að ræða það neitt frekar, og að Síseró sjái þannig hverju Kató er að ýja að. Eða er þessi tenging ekkert viðtekin, er Kató að vísa til lægstu hvata mannsins á óbeinni hátt? Þá á ég við þetta: Er Síseró, með þessum orðum sínum um dans og drykkju og brjálæði, að endurtaka viðtekinn sannleik, eða er hann að færa lúmskar árásir Katós í orð, án þess að taka undir meininguna?
Það má vera að þessu sé auðsvarað fyrir þá sem hafa í raun og veru lesið málsvörnina. En ég nenni því ekki svo ég læt mér nægja að kasta fram spurningunni.
Rosalega er gaman að skrifa á netið.
...
Markson minnist líka á að það séu enn til skrár yfir sigurvegarana í allra fyrstu ólympíuleikunum, árið 776 fyrir Krist, og áfram næstu níuhundruð árin! Og maður hugsar. Þessu nenntu þeir að halda til haga, blessaðir.
-b.
Ein af þessum tilvitnunum er svohljóðandi:
,,Only a lunatic would dance when sober, said Cicero."
(Og svo ég leggjist nú ekki í sömu póstmódern gryfju og Markson þá er þetta semsagt héðan: Markson 2007 (1996), bls. 22.)
Þetta er flott lína. Mig langaði að vita hvaðan hún kemur svo ég gúglaði hana. Tilvitnunin er náttúrulega ensk þýðing úr latínu, svo að hún er til í nokkrum myndum. En sú langalgengasta var þessi:
,,No sane man will dance."
Má maður þá ekki gerast drukkinn lengur eða hvað? Línan er náttúrulega stutt og laggóð, fimm skoppandi atkvæði. Ég fékk reyndar svo fáar niðurstöður þegar ég sló absolút kvótinu hans Marksons upp að mig grunar að hann hafi fundið sína eigin orðaröð og hrynjandi. Það er ekki hægt að segja hlutina bara svona hinsegin, ég er viss um að Síseró hefið verið sammála því. No sane man will dance. En þá spyr maður sig hverju Markson sleppi. Varla skrifaði Síseró þessi orð á blað og setti í möppu sem barst svo til okkar í gegnum aldirnar..
Eftir smá orðabókahjakk fann ég latínuna:
,,Nemo enim fere saltat sobrius, nisi forte insanit."
Eftir meira hjakk fann ég hvaðan hún kemur, en það er úr Pro Murena (enska). Þar mælir Síseró fyrir Lucius Murena, sem var ákærður fyrir mútuþægni. Eða mér sýnist það hafa verið fyrir mútuþægni, frekar en að múta öðrum.. ég játa að ég nenni ómögulega að kynna mér málavöxtu nokkuð frekar.
En já. Semsagt. Þá getum við lesið efnisgreinina sem línan er tekin úr:
VI.[13] Cato calls Lucius Murena a dancer. If this be imputed to him truly, it is the reproach of a violent accuser; but if falsely, it is the abuse of a scurrilous railer. Wherefore, as you are a person of such influence, you ought not, O Marcus Cato, to pick up abusive expressions out of the streets, or out of some quarrel of buffoons; you ought not rashly to call a consul of the Roman people a dancer; but to consider with what other vices besides that man must be tainted to whom that can with truth be imputed. For no man, one may almost say, ever dances when sober, unless perhaps he be a madman, nor in solitude, nor in a moderate and sober party; dancing is the last companion of prolonged feasting, of luxurious situation, and of many refinements. You charge me with that which must necessarily be the last of all vices, you say nothing of those things without which this vice absolutely cannot exist: no shameless feasting, no improper love, no carousing, no lust no extravagance is alleged; and when those things which have the name of pleasure, and which are vicious, are not found, do you think that you will find the shadow of luxury in that man in whom you cannot find the luxury itself?
(Héðan. Áherslan er mín.)
Þá sýnist mér að Kató hafi sagt Murena vera dansara, og reynt þannig að rægja hann eða láta hann líta illa út. Og Síseró slengdi þessu svona aftur í fésið á honum. Meiningin er þessi, ef mér skjátlast ekki:
Þú segir Lúsíus Murena vera dansara, en allir vita að menn dansa ekki nema vel fullir eða geðveikir, og þá gjarnan á hápunkti hömlulausra partía. Með því að nefna dansinn gefur þú í skyn allskyns lesti og syndir, án þess að nefna þær beint á nafn, og það hæfir varla málfærslumanni af þínum kalíber.
Maður spyr sig þá hvort þeir Kató og Síseró gefi sér báðir að dans sé fylleríissport, það þurfi ekki að ræða það neitt frekar, og að Síseró sjái þannig hverju Kató er að ýja að. Eða er þessi tenging ekkert viðtekin, er Kató að vísa til lægstu hvata mannsins á óbeinni hátt? Þá á ég við þetta: Er Síseró, með þessum orðum sínum um dans og drykkju og brjálæði, að endurtaka viðtekinn sannleik, eða er hann að færa lúmskar árásir Katós í orð, án þess að taka undir meininguna?
Það má vera að þessu sé auðsvarað fyrir þá sem hafa í raun og veru lesið málsvörnina. En ég nenni því ekki svo ég læt mér nægja að kasta fram spurningunni.
Rosalega er gaman að skrifa á netið.
...
Markson minnist líka á að það séu enn til skrár yfir sigurvegarana í allra fyrstu ólympíuleikunum, árið 776 fyrir Krist, og áfram næstu níuhundruð árin! Og maður hugsar. Þessu nenntu þeir að halda til haga, blessaðir.
-b.
Sumir keyra til Keflavíkur, aðrir fljúga til Parísar
Hallur kom heim í Skaftahlíðina í gær með tösku og flugmiða. Við gláptum á tvo X-Files þætti og fórum svo í bælið. Hver í sitt bæli, vitaskuld. Hvað er þetta. Útúrsnúningar og dylgjur eru þetta alltaf. Ég á ekki eitt aukatekið o.s.frv.
Annars hafði ég gaman af því að velja góða X-Files þætti. Það gæti verið lítið verkefni fyrir mig að katalóga þessi ósköp, hvað virkar og hvað ekki, stýra vongóðum glápurum framhjá hrikalegu þáttunum (sem eru þónokkrir) og vekja athygli á æðislegu þáttunum (sem eru líka nokkrir, þó það nú væri). Það er spurning.
En Hallur var semsagt kominn til að leggja sig um nóttina og fara svo með Inga Birni á Leifsstöð, en ég var búinn að lofa því að keyra þá niðreftir. Við lögðum af stað um fimm og vorum komnir á fínum tíma. Ég tók í hendur og kvaddi strákana og jafnvel þótt það væri strangt til tekið ekki hægt að miða út gönguleiðir þarna á staðnum - þá taka við blindgötur, snarpar beygjur og snúningar í innskráningu og öryggisleit - þá þóttist ég sjá að þeir stefndu beina leið á barinn.
Ég heyrði annars í Inga Birni áðan og þeir voru kátir, í metróinu á leiðinni til Montparnasse. Í kvöld opnar sýningin þeirra Frikka og félaga. Það verður partí, hugsa ég.
Ég keyrði heim frá Leifsstöð, sofnaði kaldur og þreyttur og svaf yfir mig. En það kom ekki að sök. Nú stend ég vaktina niðrá safni, sjoppan lokar eftir rúma fjóra tíma. Hvað er að heyra, er strax komin helgi?
Það eru annars þrjár vikur í mína utanlandsferð. Ég bíð rólegur.
-b.
Annars hafði ég gaman af því að velja góða X-Files þætti. Það gæti verið lítið verkefni fyrir mig að katalóga þessi ósköp, hvað virkar og hvað ekki, stýra vongóðum glápurum framhjá hrikalegu þáttunum (sem eru þónokkrir) og vekja athygli á æðislegu þáttunum (sem eru líka nokkrir, þó það nú væri). Það er spurning.
En Hallur var semsagt kominn til að leggja sig um nóttina og fara svo með Inga Birni á Leifsstöð, en ég var búinn að lofa því að keyra þá niðreftir. Við lögðum af stað um fimm og vorum komnir á fínum tíma. Ég tók í hendur og kvaddi strákana og jafnvel þótt það væri strangt til tekið ekki hægt að miða út gönguleiðir þarna á staðnum - þá taka við blindgötur, snarpar beygjur og snúningar í innskráningu og öryggisleit - þá þóttist ég sjá að þeir stefndu beina leið á barinn.
Ég heyrði annars í Inga Birni áðan og þeir voru kátir, í metróinu á leiðinni til Montparnasse. Í kvöld opnar sýningin þeirra Frikka og félaga. Það verður partí, hugsa ég.
Ég keyrði heim frá Leifsstöð, sofnaði kaldur og þreyttur og svaf yfir mig. En það kom ekki að sök. Nú stend ég vaktina niðrá safni, sjoppan lokar eftir rúma fjóra tíma. Hvað er að heyra, er strax komin helgi?
Það eru annars þrjár vikur í mína utanlandsferð. Ég bíð rólegur.
-b.
28 febrúar 2008
Ennþá Grettir
Hérna er skrítla sem er kölluð Arbuckle, en þar eru línurnar hans Grettis fjarlægðar og strípan teiknuð uppá nýtt. Sumt gott. Þessi hér
Verður þessi hér:
Þetta er göfugt framtak, og langt í frá að vera tímaeyðsla, hvorki fyrir hlutaðeigandi né mig, lesandann.
Verður þessi hér:
Þetta er göfugt framtak, og langt í frá að vera tímaeyðsla, hvorki fyrir hlutaðeigandi né mig, lesandann.
Grettir, Jón og Marvin
Fyrir tæpu ári benti ég á gaur sem klippti línurnar hans Grettis útúr Grettis-skrítlum og gerði þær talsvert fyndnari fyrir vikið. Þá sjaldan sem ég les Gretti síðan hef ég haft þetta bakvið eyrað. Og tíðin var góð.
Nú sé ég að einhver hefur fjarlægt Gretti allan. Sem er mjög rökrétt framhald, og bráðsnjallt. Skrítlurnar eru enn fyndnari. Og manni dettur í hug myndhöggvarinn, sem heggur burt allan óþarfa þartil myndin - sem var alltaf til staðar inní berginu - kemur í ljós. Jim Davis og co. henda grjóti í mannfólkið og betri menn höggva úr því brandara. Myndhverfingin er gölluð en samt svo rétt.
Ég veit ekki hvort það er beint samband á milli þessarra Grettis-fiktara. Það skiptir ekki öllu máli.
Og nú kemur tenging: Þessar Grettislausu Grettis-skrítlur sýna geðsjúklinginn Jón, sem talar við sjálfan sig og eyðir stundum fleiri en einum ramma í þögla vanlíðan. Þarna er verið að búa til absúrd húmor úr hefðbundu formúlugríni, sem er meira og minna það sem Steve Martin segist hafa reynt að gera þegar hann var að þróa sitt uppistand.
Ég var einmitt að klára Born Standing Up eftir Steve Martin núna rétt í þessu, sem er nokkurskonar ævisaga. Mér þykir hálfóþægilegt að lesa ævisögu þarsem ég hef verið svo hneykslaður á ævisögulestri fólks í kringum mig.. en þessi bók renndi á vissan hátt frekari stoðum undir þessa fordóma mína. Ég las bókina vegna þess að ég hef gaman af uppistandinu hans, og það var oft áhugavert að lesa um það hvernig hann byrjaði í geiranum, með hverjum hann var að túra, hvernig hann þróaði settið sitt o.s.frv. En jafnvel þótt yfirlýst markmið hans með bókinni hafi verið að skoða þetta æviskeið sitt nánar þá kemst hann ekki hjá því að ræða um fjölskyldumál og kærustur. Sem mér finnst engan veginn áhugavert.
Það er deginum ljósara að þetta blandast allt saman, uppistandarinn er mótaður af samskiptum sínum við foreldra sína allt einsog því hvað hann les eða sér útum gluggann. En einsog gamanmálin hans eru framúrstefnuleg og spennandi þá er fjölskyldudramað eitthvað sem mér finnst ég hafa séð í sjónvarpinu tíu sinnum áður: Ofbeldisfullur og afskiptinn faðir sem er ómögulegt að gera til geðs, systkini sem talast varla við og móðir sem verslar og segir ekki orð. Og allt leysist á endanum, allir skilja sem vinir.
Ég ímynda mér staðlaðan ævisögukúnster sem hrópar ,,En þetta gerðist í alvörunni! Þetta upplifði maðurinn!"
Og hvað með það?
En það má vel vera að ég sé að snúa þessu á hvolf, og að sagan sé höfuðatriði fyrir þá sem helst vilja lesa ævisögur, ekki sannindin. Plebbinn sem gólar í hausnum á mér um alvöru og staðfestar heimildir er e.t.v. hugarburður einn.
Hvað sem því líður þá er sagan frekar mistæk. Ég myndi samt mæla með henni fyrir áhugamenn um uppistand Martins eða uppistand almennt. Sögurnar af götunni og klúbbunum eru oft kostulegar. En bókin útskýrir a.m.k. hversvegna Martin er svona tregur til að veita viðtöl sem hverfast ekki útí sketsa: Einkalíf kómíkerans er ekkert sérlega fyndið, einsog hann tekur fram oftar en einusinni. Sjóið er sjó, og rjóminn er skilinn eftir á sviðinu.
...
Föruneyti hringsins er að klárast, en það er nóg af sögu eftir í eyrun. Ég fékk nýja amazón sendingu um daginn og á þessvegna nóg á skjáinn líka. Hinsvegar vantar mig eitthvað að lesa. Æ mig auman.
-b.
Nú sé ég að einhver hefur fjarlægt Gretti allan. Sem er mjög rökrétt framhald, og bráðsnjallt. Skrítlurnar eru enn fyndnari. Og manni dettur í hug myndhöggvarinn, sem heggur burt allan óþarfa þartil myndin - sem var alltaf til staðar inní berginu - kemur í ljós. Jim Davis og co. henda grjóti í mannfólkið og betri menn höggva úr því brandara. Myndhverfingin er gölluð en samt svo rétt.
Ég veit ekki hvort það er beint samband á milli þessarra Grettis-fiktara. Það skiptir ekki öllu máli.
Og nú kemur tenging: Þessar Grettislausu Grettis-skrítlur sýna geðsjúklinginn Jón, sem talar við sjálfan sig og eyðir stundum fleiri en einum ramma í þögla vanlíðan. Þarna er verið að búa til absúrd húmor úr hefðbundu formúlugríni, sem er meira og minna það sem Steve Martin segist hafa reynt að gera þegar hann var að þróa sitt uppistand.
Ég var einmitt að klára Born Standing Up eftir Steve Martin núna rétt í þessu, sem er nokkurskonar ævisaga. Mér þykir hálfóþægilegt að lesa ævisögu þarsem ég hef verið svo hneykslaður á ævisögulestri fólks í kringum mig.. en þessi bók renndi á vissan hátt frekari stoðum undir þessa fordóma mína. Ég las bókina vegna þess að ég hef gaman af uppistandinu hans, og það var oft áhugavert að lesa um það hvernig hann byrjaði í geiranum, með hverjum hann var að túra, hvernig hann þróaði settið sitt o.s.frv. En jafnvel þótt yfirlýst markmið hans með bókinni hafi verið að skoða þetta æviskeið sitt nánar þá kemst hann ekki hjá því að ræða um fjölskyldumál og kærustur. Sem mér finnst engan veginn áhugavert.
Það er deginum ljósara að þetta blandast allt saman, uppistandarinn er mótaður af samskiptum sínum við foreldra sína allt einsog því hvað hann les eða sér útum gluggann. En einsog gamanmálin hans eru framúrstefnuleg og spennandi þá er fjölskyldudramað eitthvað sem mér finnst ég hafa séð í sjónvarpinu tíu sinnum áður: Ofbeldisfullur og afskiptinn faðir sem er ómögulegt að gera til geðs, systkini sem talast varla við og móðir sem verslar og segir ekki orð. Og allt leysist á endanum, allir skilja sem vinir.
Ég ímynda mér staðlaðan ævisögukúnster sem hrópar ,,En þetta gerðist í alvörunni! Þetta upplifði maðurinn!"
Og hvað með það?
En það má vel vera að ég sé að snúa þessu á hvolf, og að sagan sé höfuðatriði fyrir þá sem helst vilja lesa ævisögur, ekki sannindin. Plebbinn sem gólar í hausnum á mér um alvöru og staðfestar heimildir er e.t.v. hugarburður einn.
Hvað sem því líður þá er sagan frekar mistæk. Ég myndi samt mæla með henni fyrir áhugamenn um uppistand Martins eða uppistand almennt. Sögurnar af götunni og klúbbunum eru oft kostulegar. En bókin útskýrir a.m.k. hversvegna Martin er svona tregur til að veita viðtöl sem hverfast ekki útí sketsa: Einkalíf kómíkerans er ekkert sérlega fyndið, einsog hann tekur fram oftar en einusinni. Sjóið er sjó, og rjóminn er skilinn eftir á sviðinu.
...
Föruneyti hringsins er að klárast, en það er nóg af sögu eftir í eyrun. Ég fékk nýja amazón sendingu um daginn og á þessvegna nóg á skjáinn líka. Hinsvegar vantar mig eitthvað að lesa. Æ mig auman.
-b.
27 febrúar 2008
Sjá leiðina sem ég keyri bráðum
Sjá á stærra korti
Þetta er semsé leiðin frá Kastrup til Ölsremmu. Ef allt gengur að óskum þá fer ég þessa leið á bíl eftir flugferð og allskonar.
-b.
26 febrúar 2008
There Will be Old Men
Við Davíð og Sævar kíktum á There Will Be Blood sunnudagskvöldið síðastliðna. Hún er þrælmögnuð maður.. Svo kom þessi spurning upp einhverstaðar, hvor er nú betri, hún eða No Country for Old Men. Betri og verri er voða erfitt finnst mér. Eða. Barton Fink er betri en The Flintstones, en er hún betri en Miller's Crossing? Það er einhvernvegin sanngjarnara að bera saman myndir þarsem sama fólkið kemur að, eina Cohen mynd við aðra eða tvær Anderson myndir.. Er TWBB betri en Boogie Nights? Báðar eru betri en Hard Eight.
Betri verri er voða erfitt og varla þess virði að rausa um það.
Og það hlýtur að skipta máli hvernig maður horfir á myndirnar, hvar maður sér þær, með hvaða fólki. Ég sá TWBB með tveimur vinum mínum í þéttum bíósal, en NCFOM einn míns liðs á tölvuskjá. Og ég vildi eiginlega óska þess að hafa séð þær báðar í kvikmyndahúsi. Ég var að hugsa útí þetta og ég hugsa að ég hefði horft á There Will Be Blood á tölvunni ef ég hefði komst í hana áður, en að sama skapi hefði ég væntanlega farið á No Country for Old Men í bíó hefði hún komið í hús á skikkanlegum tíma. Ég vil hluti núna, ekki seinna. Netið lætur yfirleitt allt eftir mér, ég er spilltur. En svona er það bara.
Er No Country betri en Fargo betri en Big Lebowski betri en Miller's Crossing? Þær eru allar bestar. Sú síðastnefnda er samt mitt uppáhald. Sjitt hún er æði. Og aldrei sá ég hana í bíó.
En myndin er snar. Við Sævar sáum báðir Jóakim Aðalönd við varðeldinn, sem var gaman. Var það þetta sem ég vildi segja um hana? Feh, vinnan er búin í dag. Ég verð að kíkja eitthvað og gera hlut.
-b.
Betri verri er voða erfitt og varla þess virði að rausa um það.
Og það hlýtur að skipta máli hvernig maður horfir á myndirnar, hvar maður sér þær, með hvaða fólki. Ég sá TWBB með tveimur vinum mínum í þéttum bíósal, en NCFOM einn míns liðs á tölvuskjá. Og ég vildi eiginlega óska þess að hafa séð þær báðar í kvikmyndahúsi. Ég var að hugsa útí þetta og ég hugsa að ég hefði horft á There Will Be Blood á tölvunni ef ég hefði komst í hana áður, en að sama skapi hefði ég væntanlega farið á No Country for Old Men í bíó hefði hún komið í hús á skikkanlegum tíma. Ég vil hluti núna, ekki seinna. Netið lætur yfirleitt allt eftir mér, ég er spilltur. En svona er það bara.
Er No Country betri en Fargo betri en Big Lebowski betri en Miller's Crossing? Þær eru allar bestar. Sú síðastnefnda er samt mitt uppáhald. Sjitt hún er æði. Og aldrei sá ég hana í bíó.
En myndin er snar. Við Sævar sáum báðir Jóakim Aðalönd við varðeldinn, sem var gaman. Var það þetta sem ég vildi segja um hana? Feh, vinnan er búin í dag. Ég verð að kíkja eitthvað og gera hlut.
-b.
Skrifaði þetta upp áðan
Ég kann ekki þýsku þannig að ég var að skrifa upp slatta sem ég skil ekki. Eða ég næ orði og orði en það stendur ekki orð oná orði. Og þetta er úr þýskri þýðingu á íslenskri smásögu. Þýska nafnið er Der lebende Freund, sem þýðir.. hvað, ,,ástríki vinurinn"? Er þetta um ofurhugana í Gaulverjabæ?
............
Es waren einmal im 20. Jahrhundert fünf Freunde, die hoch und heilig gelobt hatten, sich am Heiligen Abend des Jahres 2002 im Botanischen Garten in Reykjavík zu treffen. Sie rechneten damit, dass sie vor diesem Termin das Zeitliche gesegnet haben würden, und sicherheitshalber hatten sie sich verabredet, da es passieren könnte, dass sie getrennt würden. Im jenseitigen Gewühl wäre es bestimmt nicht angenehm, jemanden ausfindig zu machen.
Als es so weit war, lebte Vernhard immer noch. Er war unschlüssig, ob er zu diesem Stelldichein gehen sollte, weil seine Freunde ihn wohl kaum erwarteten. Andererseits war er ein wenig gespannt sie zu treffen, und dies war ja im Augenblick die einzige Gelegenheit. Vernhard entschied sich nach einigem Hind-und-her-Überlegen, in den Botanischen Garten zu trotten und abzuwarten, was geschehen würde. Er wohnte ja schließlich ganz in der Nähe auf dem Sunnuvegur, und es lag kein Schnee.
Er packte die Thermoskanne mit Kaffee und ein Brot mit geräuchertem Lammfleisch in seine Badetasche, die schon so betagt war, dass noch Loftleidir darauft stand. Falls er warten müsste. Es war unbedacht gewesen, keine genaue Zeit zu vereinbaren. Außerdem war es ja auch gar nicht sicher, ob die Freunde abkömmlich waren.
Der alte Mann machte die rote Lichterkette an, als er aus dem Haus ging. Er hatte sie wie alle Jahre weider Mitte Dezember in die Eberesche gehängt. Schwer zu sagen, wie ein Mann, der so schwach auf den Beinen war, es schaffte, auf eine Leiter zu steigen. Er dachte auch nicht darüber nach, wie ohne die rote Lichterkette vor dem Wohnzimmerfenster ganz einfach undenkbar. Undenkbar war es auch, jemanden um Hilfe zu bitten. Er war zu der Erkenntnis gekommen, dass es nicht der schlimmste Tod wäre, daneben zu treten und von der Leiter zu fallen.
.............
-b.
............
Es waren einmal im 20. Jahrhundert fünf Freunde, die hoch und heilig gelobt hatten, sich am Heiligen Abend des Jahres 2002 im Botanischen Garten in Reykjavík zu treffen. Sie rechneten damit, dass sie vor diesem Termin das Zeitliche gesegnet haben würden, und sicherheitshalber hatten sie sich verabredet, da es passieren könnte, dass sie getrennt würden. Im jenseitigen Gewühl wäre es bestimmt nicht angenehm, jemanden ausfindig zu machen.
Als es so weit war, lebte Vernhard immer noch. Er war unschlüssig, ob er zu diesem Stelldichein gehen sollte, weil seine Freunde ihn wohl kaum erwarteten. Andererseits war er ein wenig gespannt sie zu treffen, und dies war ja im Augenblick die einzige Gelegenheit. Vernhard entschied sich nach einigem Hind-und-her-Überlegen, in den Botanischen Garten zu trotten und abzuwarten, was geschehen würde. Er wohnte ja schließlich ganz in der Nähe auf dem Sunnuvegur, und es lag kein Schnee.
Er packte die Thermoskanne mit Kaffee und ein Brot mit geräuchertem Lammfleisch in seine Badetasche, die schon so betagt war, dass noch Loftleidir darauft stand. Falls er warten müsste. Es war unbedacht gewesen, keine genaue Zeit zu vereinbaren. Außerdem war es ja auch gar nicht sicher, ob die Freunde abkömmlich waren.
Der alte Mann machte die rote Lichterkette an, als er aus dem Haus ging. Er hatte sie wie alle Jahre weider Mitte Dezember in die Eberesche gehängt. Schwer zu sagen, wie ein Mann, der so schwach auf den Beinen war, es schaffte, auf eine Leiter zu steigen. Er dachte auch nicht darüber nach, wie ohne die rote Lichterkette vor dem Wohnzimmerfenster ganz einfach undenkbar. Undenkbar war es auch, jemanden um Hilfe zu bitten. Er war zu der Erkenntnis gekommen, dass es nicht der schlimmste Tod wäre, daneben zu treten und von der Leiter zu fallen.
.............
-b.
23 febrúar 2008
22 febrúar 2008
Dagar víns og tilhlökkunar
Ég setti svona lítinn teljara hingað á hliðina. Hérna til vinstri. Ekki að ég sé neitt að fara framúr klukkunni af eftirvæntingu og vilji spóla mig niður, heldur er þetta nú meira til að setja smá stemmara í blandið.
Það eru komin ár og dagur síðan ég taldi niður að einhverju. Svona er lífið nú skemmtilegt.
Já og Slayer voru að tilkynna komu sína. Ég hugsa að ég verði ekki eini gaurinn sem tekur lúft-Guitar Hero&trademark; sóló í tilefni af því.
-b.
Það eru komin ár og dagur síðan ég taldi niður að einhverju. Svona er lífið nú skemmtilegt.
Já og Slayer voru að tilkynna komu sína. Ég hugsa að ég verði ekki eini gaurinn sem tekur lúft-Guitar Hero&trademark; sóló í tilefni af því.
-b.
Einróma lof gagnrýnenda
Doktor Sævar Öfjörð, ljóðunnandi og ljóðgagnrýnandi til margra ára** hefur nú birt umfjöllun um nýútkomna ljóðabók mína, Ljóðskáld eru hálfvitar. Þar kemur Sævar fram af mikilli næmni og innsæi, sýnir leiftrandi snilld í meðförum tyrfinna texta og brýtur jafnvel þéttustu ljóðmúra á bak aftur. Hann brýnir penna sinn og ræðst til atlögu, skilur að endingu líkingavirkin eftir í rústum og sýnir lesendum sínum hvað hýrist bakvið sleipa veggi ljóðlínanna.
Og umfram allt þá er auðséð að hann skilur ljóð rétt. Sem er meira en að segja það.
Mér þykir gaman að sjá framtakssemi þessa tiltekna gagnrýnanda og ég vona að fleiri af hans sauðahúsi sjái sóma sinn í því að sækja til mín ljóðabók og skrifa lofsamlega um hana í hvívetna.
...
Og þá er víst rétt að varpa hulunni ofan af þessari síðu. Kæru lesendur, þessi blóksíða hefur allan tímann verið dulin auglýsingaherferð fyrir þessa æðislegu ljóðabók. Með þessu móti hefur mér tekist að lokka til mín hálfan annan tug lesenda, og geri aðrir betur. Héðan í frá munu öll skrif mín hér miða að frekari dreifingu á þessu bókmenntaverki, allt þangað til ég kýs að gefa frá mér næstu ljóðabók, sem ber nú vinnuheitið Gagnrýnendur eru hálfvitar (en ekki hvað?).
Takk fyrir.
-b.
**Athugasemd: Sævar Öfjörð er ekki ljóðagangrýnandi til margra ára og er ekki með doktorspróf. Hann er tölvunarfræðingur og meðleigjandi undirritaðs.
Og umfram allt þá er auðséð að hann skilur ljóð rétt. Sem er meira en að segja það.
Mér þykir gaman að sjá framtakssemi þessa tiltekna gagnrýnanda og ég vona að fleiri af hans sauðahúsi sjái sóma sinn í því að sækja til mín ljóðabók og skrifa lofsamlega um hana í hvívetna.
...
Og þá er víst rétt að varpa hulunni ofan af þessari síðu. Kæru lesendur, þessi blóksíða hefur allan tímann verið dulin auglýsingaherferð fyrir þessa æðislegu ljóðabók. Með þessu móti hefur mér tekist að lokka til mín hálfan annan tug lesenda, og geri aðrir betur. Héðan í frá munu öll skrif mín hér miða að frekari dreifingu á þessu bókmenntaverki, allt þangað til ég kýs að gefa frá mér næstu ljóðabók, sem ber nú vinnuheitið Gagnrýnendur eru hálfvitar (en ekki hvað?).
Takk fyrir.
-b.
**Athugasemd: Sævar Öfjörð er ekki ljóðagangrýnandi til margra ára og er ekki með doktorspróf. Hann er tölvunarfræðingur og meðleigjandi undirritaðs.
21 febrúar 2008
Ónáttúra / Ó-náttúra / Ó! Náttúra!
Fyrst ég setti textann hans á netið þá get ég víst líka smellt þessu vídjói inn, Gísli Hvanndal les ljóð:
Hérna má sjá fyrsta til þriðja sætið, en þeir sem fylgjast með fréttum og svoleiðis hafa e.t.v. séð hana Halldóru í kastljósinu núþegar.
Ég á líka til vídjó af öllum hinum lesurunum, dönsurunum, spilurunum. Þetta gæti allt farið á jútúb, þessvegna.
Þess má einnig geta að sólin skín. Fimm vikur í Svíþjóð og þaðan fjórtán vikur í Hróarskeldu. Sjibang.
-b.
Hérna má sjá fyrsta til þriðja sætið, en þeir sem fylgjast með fréttum og svoleiðis hafa e.t.v. séð hana Halldóru í kastljósinu núþegar.
Ég á líka til vídjó af öllum hinum lesurunum, dönsurunum, spilurunum. Þetta gæti allt farið á jútúb, þessvegna.
Þess má einnig geta að sólin skín. Fimm vikur í Svíþjóð og þaðan fjórtán vikur í Hróarskeldu. Sjibang.
-b.
18 febrúar 2008
Sumarfríið í ár
Ég á bókað flug til Kaupmannahafnar annan júlí næstkomandi. Og ég á líka bókað flug heim þann áttunda júlí næstkomandi. Glöggir lesendur hafa þegar komið auga á þá staðreynd að utanferðin faðmar fyrstu helgina í júlí, þegar tónlistarhátíð er haldin í Hróarskeldu ár hvert. Þeir vita einnig að Kaupmannahöfn er steinsnar frá Hróarskeldu, og draga þá ályktun að þessi skreppitúr minn hafi eitthvað með téð festival að gera.
Og svona ykkur að segja, glöggu lesendur, þá er það alveg rétt.
Við Davíð og Egill erum allir þrír búnir að panta okkur flug með sömu vélum og ætlum á tónlistarhátíð. Hversu svalt er það á skalanum einn til tveir?
Einsog sjá má á heimasíðu hátíðarinnar þá eru rétt rúmir 132 dagar í herlegheitin. Þar má einnig skoða heldur stuttan lista af böndum sem eru þegar búin að skrá sig á svið, en hann lengist þegar nær dregur.. Ég hef aldrei verið yfirmighrifinn af Chemical Brothers og það virðast allir fíla Band of Horses nema ég og Jakob í skemmunni, en nú skal karlinn sjá Radiohead. Fokk já. Sjö ár síðan síðast beibí, von að mann sé farið að klæja.
Þá er bara að fara að skoða tjöld, versla fána, sauma búninga, bæta stígvélin, kaupa batterí, pakka teipinu..
Uppfært um kvöld sama dags: Nú er ég kominn með miða á Kelduna sjálfa. Þeir fást í Skífunni. Allt á pappírum maður, skjalfest og staðfest og kom nú snart fest.
-b.
Og svona ykkur að segja, glöggu lesendur, þá er það alveg rétt.
Við Davíð og Egill erum allir þrír búnir að panta okkur flug með sömu vélum og ætlum á tónlistarhátíð. Hversu svalt er það á skalanum einn til tveir?
Einsog sjá má á heimasíðu hátíðarinnar þá eru rétt rúmir 132 dagar í herlegheitin. Þar má einnig skoða heldur stuttan lista af böndum sem eru þegar búin að skrá sig á svið, en hann lengist þegar nær dregur.. Ég hef aldrei verið yfirmighrifinn af Chemical Brothers og það virðast allir fíla Band of Horses nema ég og Jakob í skemmunni, en nú skal karlinn sjá Radiohead. Fokk já. Sjö ár síðan síðast beibí, von að mann sé farið að klæja.
Þá er bara að fara að skoða tjöld, versla fána, sauma búninga, bæta stígvélin, kaupa batterí, pakka teipinu..
Uppfært um kvöld sama dags: Nú er ég kominn með miða á Kelduna sjálfa. Þeir fást í Skífunni. Allt á pappírum maður, skjalfest og staðfest og kom nú snart fest.
-b.
15 febrúar 2008
Hrynjið þið vitar
Ég læt það fara í taugarnar á mér þegar Íslendingar skrifa enskar línur á íslensku. Ég er farinn að halda að ég sjái þennan tendens í skrifum sem innihalda ekkert slíkt, að ég sé beinlínis farinn að leita að þessu. Á móti kemur síðan að ég les miklu meira á ensku heldur en íslensku, og óttast að gerast sekur um þetta sjálfur. Sumt kann að hljóma einsog íslenska fyrir mér vegna þess eins að ég tjúna jafnvel betur inná enskuna en íslenskuna, og tiltekin lína virkar á báða bóga.
En ,,Ég vinn heimavinnuna mína" er skelfing. Ég rakst á þetta í ónefndri bók núna áðan og rauk upp til handa og fóta einsog áramótaspaugsgamlinginn.
,,I do my homework" er dara-daradda.
,,Ég vinn heimavinnuna mína" er dara-daraddaddadda-dadda.
Þetta er ekki flókin stærðfræði. Díses.
-b.
En ,,Ég vinn heimavinnuna mína" er skelfing. Ég rakst á þetta í ónefndri bók núna áðan og rauk upp til handa og fóta einsog áramótaspaugsgamlinginn.
,,I do my homework" er dara-daradda.
,,Ég vinn heimavinnuna mína" er dara-daraddaddadda-dadda.
Þetta er ekki flókin stærðfræði. Díses.
-b.
X-Files um árin
Ég var að horfa á einn X-Files þátt í gær og á sama tíma var ég að tala við Inga Björn á msn. Ég fer að skrifa um hana Scully, einsog maður ætti alltaf að gera þegar X-Files er í gangi, og Ingi Björn vissi ekki hvað ég átti við en það minnti mig á þetta hér:
Sköllí.. með rauða hárið þitt á skjánum
og greitt afturfyrir eyra öðrum megin og með gulleyrnalokk
Sköllí komdu til mín þegar þú ert í vandræðum
la la la tí da daí..
...
Þetta var fyrir tveimur árum síðar. Hún eldist ósköp lítið á DVD disknum, blessunin.
-b.
Sköllí.. með rauða hárið þitt á skjánum
og greitt afturfyrir eyra öðrum megin og með gulleyrnalokk
Sköllí komdu til mín þegar þú ert í vandræðum
la la la tí da daí..
...
Þetta var fyrir tveimur árum síðar. Hún eldist ósköp lítið á DVD disknum, blessunin.
-b.
14 febrúar 2008
,,He's right, you know.."
Sometimes I'm a little stupid, maybe, a little slow in the head, so I'm wondering if you can help me get something straight. Maybe you can help me understand one fucking thing right now, America, and explain to me what in the Christ is going on here. 'Cause, unless I'm missing something, this country is in the middle of a motherfucking shitstorm, and I have no fucking idea what you're gonna do to get out of it. I mean, are you seriously considering voting for one of these shitbags you got here in '08? Fat fucking chance.
Way I see it, America needs a president who's gonna somehow un-royally screw up the Middle East, do some serious cleaning up after you dropped your pants and took a steaming dump all over the fucking environment, and—boom!—restore dignity, honor, and all that shit to these United States.
See, I got solutions to all your problems—I got 'em right here in my big, hairy ballsack. ...
Tími fyrir zan zan
Einsog ég sagði við vinkonu mína um daginn: Maður (eða ég, í það minnsta) er í raun og veru þrjár persónur, ef ekki fleiri. Að minnsta kosti þrjár. Það er þessi sem veit hvað klukkan er og er þreyttur en nennir samt ekki að fara að sofa. Svo er þessi sem heyrir í vekjaraklukkunni en nennir ekki á fætur alveg strax og snúsar og er viss um að ná alveg í vinnuna þótt hann hvíli sig í fimm mínútur í viðbót. Og svo er það þessi sem mætir of seint í vinnuna, er að leka niður í stólnum klukkan hálftvö og skilur ekkert í hinum tveimur, hvernig þeir fá það af sér að eyðileggja daginn fyrir honum trekk í trekk.
(Og sjá fjórði sér um að skrifa einhliða samtöl á netið.)
(Sá fimmti heitir -b.)
(Og sjá fjórði sér um að skrifa einhliða samtöl á netið.)
(Sá fimmti heitir -b.)
13 febrúar 2008
Egill gítarhetja
Sorrí til þeirra sem sjá ekki alla myndina á skjánum sínum en hún bara vill ekki láta minnka sig, þessi.
12 febrúar 2008
Terpentína 2008 - týndu upptökurnar
Nú geta neytendur alnetsins loksins lifað sig inní bústaðarferðina síðustu, með því að hlusta á týndu upptökurnar sem ég fann á sama stað og ég setti þær þegar ég kom heim úr bústaðarferðinni. Alls tók ég upp rúmlega fimm klukkustundir (líklega nær sex), en þar af voru fjórar eintómar hrotur og myrkur þegar ég gleymdi tækinu í gangi og sofnaði uppá lofti á föstudagsnótt. Ég klippti út svoleiðis vitleysu, sem og allt tal um lauslátar stelpur, ólöglegt athæfi og húmor sem gæti brennt mannorð okkar niður fyrir núllpunkt.
Byrjunin (4:40, tæp 4mb)
Björn opnar - Egill kveður - Davíð telur sig hljóma asnalega, og segir sögu - Víðir ræðir eiturlyf og ferðin er nefnd.
Kynning (3:15, 3mb)
Davíð skiptir um tónlist - Björn segir fimmaurabrandara - menn kynna sig og sitt
Menn vilja vita osfrv. (2:01, tæp 2mb)
Rætt um rokkballöður - upprifjun á lagi sem gerði allt brjálað í Skaftahlíðinni - þögn til að gefa til kynna týndan tíma í bústað - tilfinningar sem brutust fram þegar áðurnefnt lag heyrðist óvænt í útvarpinu á leiðinni heim
Lagið tekið (3:53, tæp 4mb)
Let us die young or let us live forever - öllum líður vel og færðin er of góð fyrir suma - strákarnir taka lagið - var þetta ekki bústaðurinn eða?
Lagið tekið aftur (6:44, rúm 6mb)
Enn taka strákarnir lagið - það vilja allir bara lifa að eilífu, grátandi í fjólublárri rigningu - færðin þyngist - hvar er þessi bústaður maður? - Davíð lýkur laginu með stæl
Gamansögur (3:49, tæp 4mb)
Egill les úr Íslenzkri fyndni - menn gantast sín á milli um höfuð og kynfæri
Hlutaðeigandi láta mig náttúrulega bara vita ef þeir vilja láta fjarlægja eitt eða annað.. annars held ég, einsog ég kom inná áðan, að ég hafi fjarlægt allt sem gæti orsakað hjónaskilnað, útskúfun og dauða.
-b.
Byrjunin (4:40, tæp 4mb)
Björn opnar - Egill kveður - Davíð telur sig hljóma asnalega, og segir sögu - Víðir ræðir eiturlyf og ferðin er nefnd.
Kynning (3:15, 3mb)
Davíð skiptir um tónlist - Björn segir fimmaurabrandara - menn kynna sig og sitt
Menn vilja vita osfrv. (2:01, tæp 2mb)
Rætt um rokkballöður - upprifjun á lagi sem gerði allt brjálað í Skaftahlíðinni - þögn til að gefa til kynna týndan tíma í bústað - tilfinningar sem brutust fram þegar áðurnefnt lag heyrðist óvænt í útvarpinu á leiðinni heim
Lagið tekið (3:53, tæp 4mb)
Let us die young or let us live forever - öllum líður vel og færðin er of góð fyrir suma - strákarnir taka lagið - var þetta ekki bústaðurinn eða?
Lagið tekið aftur (6:44, rúm 6mb)
Enn taka strákarnir lagið - það vilja allir bara lifa að eilífu, grátandi í fjólublárri rigningu - færðin þyngist - hvar er þessi bústaður maður? - Davíð lýkur laginu með stæl
Gamansögur (3:49, tæp 4mb)
Egill les úr Íslenzkri fyndni - menn gantast sín á milli um höfuð og kynfæri
Hlutaðeigandi láta mig náttúrulega bara vita ef þeir vilja láta fjarlægja eitt eða annað.. annars held ég, einsog ég kom inná áðan, að ég hafi fjarlægt allt sem gæti orsakað hjónaskilnað, útskúfun og dauða.
-b.
11 febrúar 2008
Hringadróttinssaga byrjuð
Ég er byrjaður á Hringadróttinssögu, hún er að komast í gang. Það eru sirka tíu ár síðan ég byrjaði að lesa hana síðast.. ég held ég hafi gert þrjár atlögur, síðast komst ég inní miðja aðra bók. En eitt sem ég var (náttúrulega) búinn að gleyma er umræðan um tilurð sögunnar í byrjun bókarinnar. Að þessi saga, líkt og Hobbitinn, sé fengin úr ,,Rauðu bókinni". ,,Rauða bókin" er ekki til lengur, en það voru gerð mörg afrit og þessi saga er afrituð úr nákvæmustu afrituninni sem gerð var. Þannig að skv. inngangnum er þessi saga afrit af afriti af skrásetningu á munnlegri heimild. - Eða, ef ,,Rauða bókin" var skrifuð af Bilbó og Fróða - einsog mér skilst að komi síðar fram - þá er bókin að minnsta kosti afrit af afriti.
Þetta er náttúrulega vel þekkt minni, að ræða það sérstaklega hvernig textinn kemst í hendur lesenda. Mig minnir að það sé brugðið á leik með þetta í Don Kíkóta, þarsem textinn á að vera spænsk þýðing á arabískri þýðingu á spænsku sögunni um Don Kíkóta. Til grundvallar þessu er spurning um sannleiksgildi og hluttekningu: Höfundarnafnið er hefðbundin trygging fyrir sannleiksgildi sögunnar, en við upphaf bókarinnar er höfundurinn ókunnur. Við þetta bætist að sagan hefur verið afrituð af álfi og þareftir af ókunnum þriðja manni - sem maður gæti ætlað að sé Tolkien sjálfur.
Bókin reynir hinsvegar að tryggja sig gegn ásökunum um óáreiðanlegan sögumann með umfjöllun sinni um hobbita, í formálanum. Bókmenntir þeirra samanstanda af löngum, leiðinlegum frásögnum af hinu og þessu í lífi gamalla hobbitaætta, með ættartölum og -tengslum og þessháttar rausi. Skv. sögumanni er krafa þeirra ekki sú að sagan sé spennandi eða skemmtileg, heldur að hún sé sönn og helst að þeir hafi heyrt hana áður. Tilgangurinn með því að heyra eða lesa sögur er semsagt sá að staðfesta sannleika sem þeir hafa þegar meðtekið, og öll tilfinningaleg viðbrögð framar því koma málinu svo að segja ekki við.
Lesandinn hlýtur þá að ætla, eftir að höfundar ,,Rauðu bókarinnar" hafa verið kunngjörðir, að hann hafi sagt satt og rétt frá - það er það sem hobbitarnir vilja skrifa um og heyra. Nú vill bara svo til að sagt er frá stríðum og ævintýrum en ekki uppskerubresti og ættartengslum.
Hinsvegar segir líka í formálanum hvernig Bilbó laug um það hvernig hann fann hringinn, og að í afritum ,,Rauðu bókarinnar" sé að finna ýmist lygasögu Bilbós og sönnu söguna sem hann játaði síðar fyrir Gandálfi. Þar sem sannleikurinn hafði komið í ljós ritaði Fróði hann samviskusamlega ásamt öllu öðru sem viðkom sögunni, en lét fyrri sögu Bilbós óhreyfða. Það er tvennt í þessu, held ég. Annarsvegar það að lyginni er haldið fram sem heimild, eingöngu vegna þess að hún var áður gerð fræg í sögu Bilbós. Hún er orðin hluti af sögunni og seinni ritarar reyna ekki endilega að stroka hana út. Hinsvegar það að eina lygasagan sem Bilbó segir, og eftirrennarar hans láta óhreyfða, snýst um það hvernig hringurinn kemst í hendur hans.
Ég veit ekki alveg hvað það þýðir.
En þetta ber alltsaman hingað: Upprunalegu höfundar Rauðu bókarinnar, hvaðan allar sögurnar eru teknar, eru tvær af örfáum persónum sögunnar sem þurfa að bera hringinn í lengri tíma og hljóta að láta spillast að einhverju leyti - og þeir eru að skrifa sögur sem snúast meira og minna um hringinn þeirra. Og síðan eru þessar sögur endurritaðar og endurritanirnar þýddar. Á hinn bóginn spyr maður hvaða helvítis máli það skipti, maður er sosum ekki að leita að neinum Sannleika með stóru S-i í bókum um risaerni og draugaher. En er þetta eitthvað sem liggur til grundvallar textanum, í innri lógík sögunnar?
Ætli það. Ég fæ það á tilfinninguna að svona grundvallar-fantasíubókmenntir láti svona (póst-)módernískar pælingar um sannleika framhjá sér fara. Módernískar pælingar snúast um hvort heimurinn sé einsog maður skilur hann og póstmódernískar um það hvort heimurinn sé sá sami og maður þekkti hann í gær eða síðan maður blikkaði síðast augum. Það er hinsvegar grundvallaratriði fyrir fantasíuna að maður skilji heiminn sem hún setur fram og að maður kaupi hann. Um leið og þú gefur persónunum leið inní hversdagslega Reykjavík þá ertu farinn að skrifa eitthvað annað en fantasíu.
Þetta er eitthvað sem fór dálítið í taugarnar á mér við allra fyrstu Discworld-bókina, og ég hef varla verið einn á báti vegna þess að flugvélaratriðið í henni hefur ekki verið endurtekið í bókunum, svo ég viti til.
En já. Þetta er semsagt raus sem ég gleymdi að klára hérna á föstudaginn eða eitthvað.. og ég er að reyna að binda það saman einhvernvegin en ég nenni því eiginlega ekki lengur. Þetta var upphaflega smá pæling um tilurð Hringadróttinssögu, samkvæmt Hringadróttinssögu. Ég veit ekki hvað ég á að segja um það frekar.
-b.
Þetta er náttúrulega vel þekkt minni, að ræða það sérstaklega hvernig textinn kemst í hendur lesenda. Mig minnir að það sé brugðið á leik með þetta í Don Kíkóta, þarsem textinn á að vera spænsk þýðing á arabískri þýðingu á spænsku sögunni um Don Kíkóta. Til grundvallar þessu er spurning um sannleiksgildi og hluttekningu: Höfundarnafnið er hefðbundin trygging fyrir sannleiksgildi sögunnar, en við upphaf bókarinnar er höfundurinn ókunnur. Við þetta bætist að sagan hefur verið afrituð af álfi og þareftir af ókunnum þriðja manni - sem maður gæti ætlað að sé Tolkien sjálfur.
Bókin reynir hinsvegar að tryggja sig gegn ásökunum um óáreiðanlegan sögumann með umfjöllun sinni um hobbita, í formálanum. Bókmenntir þeirra samanstanda af löngum, leiðinlegum frásögnum af hinu og þessu í lífi gamalla hobbitaætta, með ættartölum og -tengslum og þessháttar rausi. Skv. sögumanni er krafa þeirra ekki sú að sagan sé spennandi eða skemmtileg, heldur að hún sé sönn og helst að þeir hafi heyrt hana áður. Tilgangurinn með því að heyra eða lesa sögur er semsagt sá að staðfesta sannleika sem þeir hafa þegar meðtekið, og öll tilfinningaleg viðbrögð framar því koma málinu svo að segja ekki við.
Lesandinn hlýtur þá að ætla, eftir að höfundar ,,Rauðu bókarinnar" hafa verið kunngjörðir, að hann hafi sagt satt og rétt frá - það er það sem hobbitarnir vilja skrifa um og heyra. Nú vill bara svo til að sagt er frá stríðum og ævintýrum en ekki uppskerubresti og ættartengslum.
Hinsvegar segir líka í formálanum hvernig Bilbó laug um það hvernig hann fann hringinn, og að í afritum ,,Rauðu bókarinnar" sé að finna ýmist lygasögu Bilbós og sönnu söguna sem hann játaði síðar fyrir Gandálfi. Þar sem sannleikurinn hafði komið í ljós ritaði Fróði hann samviskusamlega ásamt öllu öðru sem viðkom sögunni, en lét fyrri sögu Bilbós óhreyfða. Það er tvennt í þessu, held ég. Annarsvegar það að lyginni er haldið fram sem heimild, eingöngu vegna þess að hún var áður gerð fræg í sögu Bilbós. Hún er orðin hluti af sögunni og seinni ritarar reyna ekki endilega að stroka hana út. Hinsvegar það að eina lygasagan sem Bilbó segir, og eftirrennarar hans láta óhreyfða, snýst um það hvernig hringurinn kemst í hendur hans.
Ég veit ekki alveg hvað það þýðir.
En þetta ber alltsaman hingað: Upprunalegu höfundar Rauðu bókarinnar, hvaðan allar sögurnar eru teknar, eru tvær af örfáum persónum sögunnar sem þurfa að bera hringinn í lengri tíma og hljóta að láta spillast að einhverju leyti - og þeir eru að skrifa sögur sem snúast meira og minna um hringinn þeirra. Og síðan eru þessar sögur endurritaðar og endurritanirnar þýddar. Á hinn bóginn spyr maður hvaða helvítis máli það skipti, maður er sosum ekki að leita að neinum Sannleika með stóru S-i í bókum um risaerni og draugaher. En er þetta eitthvað sem liggur til grundvallar textanum, í innri lógík sögunnar?
Ætli það. Ég fæ það á tilfinninguna að svona grundvallar-fantasíubókmenntir láti svona (póst-)módernískar pælingar um sannleika framhjá sér fara. Módernískar pælingar snúast um hvort heimurinn sé einsog maður skilur hann og póstmódernískar um það hvort heimurinn sé sá sami og maður þekkti hann í gær eða síðan maður blikkaði síðast augum. Það er hinsvegar grundvallaratriði fyrir fantasíuna að maður skilji heiminn sem hún setur fram og að maður kaupi hann. Um leið og þú gefur persónunum leið inní hversdagslega Reykjavík þá ertu farinn að skrifa eitthvað annað en fantasíu.
Þetta er eitthvað sem fór dálítið í taugarnar á mér við allra fyrstu Discworld-bókina, og ég hef varla verið einn á báti vegna þess að flugvélaratriðið í henni hefur ekki verið endurtekið í bókunum, svo ég viti til.
En já. Þetta er semsagt raus sem ég gleymdi að klára hérna á föstudaginn eða eitthvað.. og ég er að reyna að binda það saman einhvernvegin en ég nenni því eiginlega ekki lengur. Þetta var upphaflega smá pæling um tilurð Hringadróttinssögu, samkvæmt Hringadróttinssögu. Ég veit ekki hvað ég á að segja um það frekar.
-b.
Afmæliskveðjur
Bræður mínir áttu afmæli um daginn. Siggi varð 21. árs gamall þann 8. febrúar og Þorri varð 10 ára þann 7. febrúar. Ég talaði við hvorugan þeirra. Þorra ekki vegna þess að hann er tíu ára og ég veit ekki hvernig maður á að tala við börn í síma til annars en að biðja um foreldra þeirra. Sigga ekki vegna þess að hann er ekki með síma þarsem hann er akkúrat núna.
En ég mundi samt dagana. Til hamingju strákar.
-b.
En ég mundi samt dagana. Til hamingju strákar.
-b.
08 febrúar 2008
Úr Njálu
Síðan kvað hann [Mörður Valgarðsson] svo að orði: "Þórodd nefndi eg í vætti, annan Þorbjörn nefndi eg í það vætti að eg lýsti lögmætu frumhlaupi á hönd Flosa Þórðarsyni á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson hljóp lögmætu frumhlaupi til Helga Njálssonar þá er Flosi Þórðarson særði Helga Njálsson holundarsári eða heilundar eða mergundar því er að ben gerðist en Helgi fékk bana af. Taldi eg hann eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi eg sekt fé hans allt, hálft mér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti eg til fjórðungsdóms þess sem sökin á í að koma að lögum. Lýsti eg löglýsing. Lýst eg í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti eg nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti eg handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði eg þau orð öll í lýsingu minni sem nú hafði eg í framsögu sakar minnar. Segi eg svo skapaða skóggangssök þessa fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem eg kvað að þá er eg lýsti."
Mörður mælti: "Þórodd nefndi eg í vætti, annan Þorbjörn nefndi eg í það vætti að eg lýsti sök á hönd Flosa Þórðarsyni um það er hann særði Helga Njálsson holundarsári eða heilundar eða mergundar því sári er að ben gerðist en Helgi fékk bana af á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson hljóp til Helga Njálssonar áður lögmætu frumhlaupi. Taldi eg hann eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi eg sekt fé hans allt, hálft mér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti eg til fjórðungsdóms þess er sökin á í að koma að lögum. Lýsti eg löglýsing. Lýst eg í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti eg nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti eg handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði eg þau orð öll í lýsingu minni sem nú hefi eg í framsögu sakar minnar. Segi eg svo skapaða skóggangssök þessa fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem eg kvað að þá er eg lýsti."
Lýsingarvottar Marðar gengu þá að dómi og kváðu svo að orði að annar taldi vætti fram en báðir guldu samkvæði "að Mörður nefndi sér Þórodd í vætti en annan mig en eg heiti Þorbjörn" - síðan nefndi hann föður sinn - "Mörður nefndi okkur í það vætti að hann lýsti lögmætu frumhlaupi á hönd Flosa Þórðarsyni er hann hljóp til Helga Njálssonar á þeim vettvangi er Flosi Þórðarson veitti Helga Njálsson holundarsár eða heilundar eða mergundar það er að ben gerðist en Helgi fékk bana af. Taldi hann Flosa eiga að verða um sök þá mann sekan, skógarmann óalanda, óferjanda, óráðanda öllum bjargráðum. Taldi hann sekt fé hans allt, hálft sér en hálft fjórðungsmönnum þeim er sektarfé eiga að taka eftir hann að lögum. Lýsti hann til fjórðungsdóms þess er sökin átti í að koma að lögum. Lýsti hann löglýsing. Lýst hann í heyranda hljóði að Lögbergi. Lýsti hann nú til sóknar í sumar og til sektar fullrar á hönd Flosa Þórðarsyni. Lýsti hann handseldri sök Þorgeirs Þórissonar. Hafði hann þau orð öll í lýsingu sinni sem hann hafði í framsögu sakar sinnar og við höfum í vættisburð okkrum. Höfum við nú rétt borið vætti okkart og verðum báðir á eitt sáttir. Berum við svo skapað lýsingarvætti þetta fram í Austfirðingadóm yfir höfði Jóni sem Mörður kvað að þá er hann lýsti."
Þetta er náttúrulega stórmerkilegt og bráðnauðsynlegt innan veggja sögunnar. En þegar maður eru að hlusta á bókina á rúntinum, missir úr eitt og eitt orð og svona, þá hlýtur maður að spyrja sig hvort græjan sé eitthvað farin að hiksta.
Drekki tíma í bensíni
38/401=0,0947.
Ergó: Bifreiðin eyðir níu og hálfum lítra á hundraðið innanbæjar.
Einn bensínlíter er á hundrað þrjátíu og eitthvað, sem þýðir að það kostar mig rúman tólfhundruðkall að keyra hundrað kílómetra. Sem er nú slatti.
-b.
Ergó: Bifreiðin eyðir níu og hálfum lítra á hundraðið innanbæjar.
Einn bensínlíter er á hundrað þrjátíu og eitthvað, sem þýðir að það kostar mig rúman tólfhundruðkall að keyra hundrað kílómetra. Sem er nú slatti.
-b.
Ljóðaslamm í gær: annað sætið
Svokallað ljóðaslamm var haldið hérna á safninu í gær, í tengslum við vetrarhátíð í Reykjavík. Það var þrælskemmtilegt, slatti af fínum atriðum. Gaurarnir í öðru sæti skildu eftir annan textanna sinna í púltinu og mér datt í hug að henda honum hingað upp, þarsem mér fannst persónulega að þeir hefðu átt að fá fyrsta sætið:
....
Við sprautum sílíkoni í konur svo þær seljist
Við sprautum hormónum í homma svo þeir kveljist
Við sprautum grænsápu í Geysi svo hann gjósi
Við sprautum genum í spenana útí fjósi
Við sprautum brundi yfir börnin yfir jólin
Við sprautum kolum útí loft svo skærar skíni,
rauðar setjist og heitar brenni sólin.
Grillveður um miðjan vetur!
Við sjúgum allt úr þessu lífi sem við getum
Við sjúgum sjúkdóma úr skítnum sem við étum
Við sjúgum líka seiðkarlinn sem okkur yngir
Við sjúgum hann með kokinu sem sæðið kyngir
sjúgum lífstóru úr liðinu í Asíu
og alla regnbogans litina úr fólksins fantasíu. VAÁ mar
Við seljum sálu okkar kölska fyrir fegurð
við seljum heilsu okkar Kröfum fyrir megurð
við seljum mömmu okkar Mammoni og frama
og ömmu í kaupbæti - hverjum er ekki sama?
seljum litlu systur okkar fokking drullusokkum
við seljum alla fyrir ekkert, aðeins fyrir okkur
Kaupum hamingju í niðursuðudósum
við kaupum varanlegar varir og við pósum
við kaupum banana og borgum barnabana
við kaupum margt en bara ekki marijúana
við kaupum sæti í krafna-maraþonhlaupi
við kaupum kæti í taflnaglasi og staupi
Við sprautum, við sjúgum, við kaupum, við seljum,
við sprengjum og reisum, við elskum og hötum
x2
Instrúmental
Við sprengjum Japana í tætlur fyrir friðinn
sprengjum milljarða fyrir mistökin og tímann sem er liðinn
og kransæðina í okkar skrokkaskrípi
og blæðum út inní okkur - drukknum í hjartans dýpi
sprengjum Araba fyrir gyðinga og uppdiktaðan guð
og fjöll og fallvötn fyrir háspennusuð
sprengjum meirihluta í minnihluta fyrir meiri völd
og ég sprengi hlustir ykkar hér í kvöld
Við reisum glerhallir og metorðastiga
við reisum mannorðið og byggjum við það lygar
við reisum vopnabúr og kvennabúr og blóðfyllta reðra
og heimsveldi í nafni okkar rasísku feðra
reisum helvíti á jörð sem enginn lifandi má sjá
og Karon upp frá dauðum þegar Amnesty fer á stjá
já nálgast hina forboðnu Akkaron-á.
Við hötum glyngrið í friðuðum hrafnalaupi
og allt sem ekki kaupa má með svartamarkaðskaupi
við hötum borgarstjórann, forsetann og Dorrit
og boð og bönn og forstjárhyggjuklámvarnarforrit
við hötum hið óþekkta og fólk sem er framandi
afætur á samfélaginu - hættulegar og lamandi
Ísland fyrir Íslendinga!
Við elskum alla nema alla nema okkur
og rennblaut ballarhöfin ef við sleppum smokknum
við elskum verkjalyf og andvana áramótaheit
við elskum herta fitu og stelpufrasann: ,,Ég er alltof feit!"
við elskum smiðinn fyrir viðinn - Ó! Gálgastokkur
við elskum engan nema engan nema okkur.
Við sprautum og sjúgum og kaupum og seljum,
sprengjum, reisum, elskum, hötum.
.....
Þetta hefði sjálfsagt þolað einhverja yfirferð, en það er margt gott þarna, fullt af fínum hendingum. Og flutningurinn ekki verri. Þetta var annars allt tekið upp og mér skilst að þrjú efstu sætin verði sett uppá netið. Sem er gaman.
Í kvöld er svo vetrarhátíð, og það þýðir að ég verð ekki laus úr vinnu fyrren um tíuleytið. En það er sosum í lagi því það er ekkert annað á dagskrá í kvöld..
-b.
....
Við sprautum sílíkoni í konur svo þær seljist
Við sprautum hormónum í homma svo þeir kveljist
Við sprautum grænsápu í Geysi svo hann gjósi
Við sprautum genum í spenana útí fjósi
Við sprautum brundi yfir börnin yfir jólin
Við sprautum kolum útí loft svo skærar skíni,
rauðar setjist og heitar brenni sólin.
Grillveður um miðjan vetur!
Við sjúgum allt úr þessu lífi sem við getum
Við sjúgum sjúkdóma úr skítnum sem við étum
Við sjúgum líka seiðkarlinn sem okkur yngir
Við sjúgum hann með kokinu sem sæðið kyngir
sjúgum lífstóru úr liðinu í Asíu
og alla regnbogans litina úr fólksins fantasíu. VAÁ mar
Við seljum sálu okkar kölska fyrir fegurð
við seljum heilsu okkar Kröfum fyrir megurð
við seljum mömmu okkar Mammoni og frama
og ömmu í kaupbæti - hverjum er ekki sama?
seljum litlu systur okkar fokking drullusokkum
við seljum alla fyrir ekkert, aðeins fyrir okkur
Kaupum hamingju í niðursuðudósum
við kaupum varanlegar varir og við pósum
við kaupum banana og borgum barnabana
við kaupum margt en bara ekki marijúana
við kaupum sæti í krafna-maraþonhlaupi
við kaupum kæti í taflnaglasi og staupi
Við sprautum, við sjúgum, við kaupum, við seljum,
við sprengjum og reisum, við elskum og hötum
x2
Instrúmental
Við sprengjum Japana í tætlur fyrir friðinn
sprengjum milljarða fyrir mistökin og tímann sem er liðinn
og kransæðina í okkar skrokkaskrípi
og blæðum út inní okkur - drukknum í hjartans dýpi
sprengjum Araba fyrir gyðinga og uppdiktaðan guð
og fjöll og fallvötn fyrir háspennusuð
sprengjum meirihluta í minnihluta fyrir meiri völd
og ég sprengi hlustir ykkar hér í kvöld
Við reisum glerhallir og metorðastiga
við reisum mannorðið og byggjum við það lygar
við reisum vopnabúr og kvennabúr og blóðfyllta reðra
og heimsveldi í nafni okkar rasísku feðra
reisum helvíti á jörð sem enginn lifandi má sjá
og Karon upp frá dauðum þegar Amnesty fer á stjá
já nálgast hina forboðnu Akkaron-á.
Við hötum glyngrið í friðuðum hrafnalaupi
og allt sem ekki kaupa má með svartamarkaðskaupi
við hötum borgarstjórann, forsetann og Dorrit
og boð og bönn og forstjárhyggjuklámvarnarforrit
við hötum hið óþekkta og fólk sem er framandi
afætur á samfélaginu - hættulegar og lamandi
Ísland fyrir Íslendinga!
Við elskum alla nema alla nema okkur
og rennblaut ballarhöfin ef við sleppum smokknum
við elskum verkjalyf og andvana áramótaheit
við elskum herta fitu og stelpufrasann: ,,Ég er alltof feit!"
við elskum smiðinn fyrir viðinn - Ó! Gálgastokkur
við elskum engan nema engan nema okkur.
Við sprautum og sjúgum og kaupum og seljum,
sprengjum, reisum, elskum, hötum.
.....
Þetta hefði sjálfsagt þolað einhverja yfirferð, en það er margt gott þarna, fullt af fínum hendingum. Og flutningurinn ekki verri. Þetta var annars allt tekið upp og mér skilst að þrjú efstu sætin verði sett uppá netið. Sem er gaman.
Í kvöld er svo vetrarhátíð, og það þýðir að ég verð ekki laus úr vinnu fyrren um tíuleytið. En það er sosum í lagi því það er ekkert annað á dagskrá í kvöld..
-b.
07 febrúar 2008
Og lúkum vér þar _______ sögu.
Ég kláraði Laxdælu núna í morgun. Hún var svona svona.. Njáluyfirferðinni fer að ljúka. Ætli það sé ekki Hringadróttinssaga næst? Það er nú eitt fyrirtæki.
Nóg að gerast í vinnunni líka. Ljóðaslamm í dag, hljóðprufur í gær, myndlistaropnun á morgun og vetrarhátíð með meiru. Ég fæ víst nóg að vinna.
Hróarskeldan hækkar hægt og rólega í verði eftir því sem nær dregur og krónan lækkar. Og Svíþjóðarferð gæti verið gó vikuna eftir páska. Sævar segist vera að fara til Kína um miðjan apríl til að vera í fimm vikur. Davíð hefur talað um að fara til útlands. Ég sem er nýkominn heim og ætti að geta unað við mitt, ég væri alveg til í að kíkja eitthvað og vera.
Danmörk heldur áfram að senda mér tölvupóst. Hún saknar mín.
Það er kalt úti. Og snjór. Ég fékk þá flugu í hausinn í morgun að vera ekkert að moka af bílnum og taka bara strætó í vinnuna. Það gekk þrusuvel. Ég hef einhvernvegin komist inná það hugarfar að ég verði annaðhvort að keyra eða hjóla í vinnuna.. En í þynnkunni núna á sunnudaginn hugkvæmdist mér að taka strætó heim. Svona geta timburmennirnir verið ráðagóðir.
Og ekki spillir að ég á svona frítt-í-strætó-fyrir-stúdenta kort, jafnvel þótt ég hafi ekki setið einn kúrs svo vel megi kalla í vetur.
Nóg að gerast í vinnunni líka. Ljóðaslamm í dag, hljóðprufur í gær, myndlistaropnun á morgun og vetrarhátíð með meiru. Ég fæ víst nóg að vinna.
Hróarskeldan hækkar hægt og rólega í verði eftir því sem nær dregur og krónan lækkar. Og Svíþjóðarferð gæti verið gó vikuna eftir páska. Sævar segist vera að fara til Kína um miðjan apríl til að vera í fimm vikur. Davíð hefur talað um að fara til útlands. Ég sem er nýkominn heim og ætti að geta unað við mitt, ég væri alveg til í að kíkja eitthvað og vera.
Danmörk heldur áfram að senda mér tölvupóst. Hún saknar mín.
Það er kalt úti. Og snjór. Ég fékk þá flugu í hausinn í morgun að vera ekkert að moka af bílnum og taka bara strætó í vinnuna. Það gekk þrusuvel. Ég hef einhvernvegin komist inná það hugarfar að ég verði annaðhvort að keyra eða hjóla í vinnuna.. En í þynnkunni núna á sunnudaginn hugkvæmdist mér að taka strætó heim. Svona geta timburmennirnir verið ráðagóðir.
Og ekki spillir að ég á svona frítt-í-strætó-fyrir-stúdenta kort, jafnvel þótt ég hafi ekki setið einn kúrs svo vel megi kalla í vetur.
05 febrúar 2008
Tylli þessu hér því ég man ég minntist á það í einhverjum samræðum einhverntíman.. Að búa til stóla úr kampavínstöppum.
-b.
-b.
Nei sko
Á síðunni hans Bendis má finna þrjár fyrstu Powers bækurnar (og inní þá fjórðu). Það er hér. Þeir hafa víst verið að færa þetta á netið eina síðu í einu í nokkurn tíma.. Kannske ekkert sérstaklega þægilegt að lesa þetta svona, en skárra þó en að gera það ekki.
-b.
-b.
02 febrúar 2008
Um Gunnar og Hár og Lykil
Ég er að lesa Lykilinn að Njálu eftir Kristján Jóhann Jónsson. Hann er stórskemmtilegur. Einsog ég var sáttur við hljóðbókina Njálu þá hlýtur alltaf eitthvað að fara framhjá manni, hugurinn reikar í smástund og lesarinn heldur áfram í eyrunum án þess að maður taki eftir. Þessvegna er gott að geta farið yfir helstu atriðin í þessum Lykli, sérstaklega þarsem hann er svo skýr og leikandi aflestrar.
Ég fellst nú ekki á allt sem karlinn hendir fram, en sumar þessarra skýringa eru margt sniðugar. Samband Skarphéðins Njálssonar við föður sinn lítur t.a.m. allt öðruvísi út núna heldur en þegar ég las bókina.. Eins furðar hann sig á því að fólk geti tekið Gunnar á Hlíðarenda alvarlega þegar hann segir konu sinni og móður að vefja bogastreng úr hárlokk þeirrar fyrrnefndu. Mér sýnist það ekkert ólíklegra en að fleygja manni af spjótsoddi yfir stórfljót, en hvað gengur Gunnari þá til ef hann veit að verkið er óvinnandi? Kristján vísar í ljóð eftir Sigurð Breiðfjörð að nafni ,,Hallgerður Langbrók", þarsem skáldið heldur uppi vörnum fyrir blessaða húsfreyjuna. Ég fletti þessu ljóði upp. Þar segir mælandi:
Og nokkru seinna:
Sem er náttúrulega alveg rétt. Sigurður dregur þá ályktun að einhver hafi bætt þessu inní söguna til þess að sverta Hallgerði en það er voða einföld afgreiðsla einhvernvegin. Kristján telur að orðaskiptin hjónanna séu svartasti gálgahúmor: Þau viti bæði að maður getur ekki vafið bogastreng úr mannshári, en megi nú til með að djóka aðeins hvort í öðru rétt áður en Gunnar verður skorinn niður. Sem er miklu skemmtilegri textaskýring. Hér er hans rökstuðningur:
Það sem mér finnst mest bera í móti þessu er að Gunnar er ekkert sérlega fyndinn gaur. En kannske er þetta einmitt rétti tíminn til að slaka aðeins á?
Myndasöguaðlögunin í Hetjunni eftir Emblu Ýr Bárudóttur og Ingólf Örn Björgvinsson, sem kom út fyrir jólin, gengur ekki svona langt, en þar eru greinilega engin illindi á milli þeirra þegar hún segir honum að fara í rassgat og mæta dauða sínum. Þau eiga voða fallegt móment saman og bókin sleppir orðum Rannveigar um að skömm Hallgerðar ,,muni lengi uppi". Það er líka fín nálgun, þannig. Myndasagan leysir margt helvíti vel þykir mér..
Augnablikið þegar Gunnar ákveður að ,,fara hvergi" er sérstaklega áhrifaríkt, bæði vegna þess hvernig það er uppsett og eins vegna þess að hann segir ekki orð. Engir bleikir akrar, engin slegin tún. Hann snýr baki í bróður sinn, horfir tilbaka og maður veit alveg hvað hann ætlar án þess að heyra Línuna enn einu sinni.
En þá er ég kominn útí allt annað. Rausa bara um Njálu.. það er sosum hægt að rausa um margt ómerkilegra.
-b.
Ég fellst nú ekki á allt sem karlinn hendir fram, en sumar þessarra skýringa eru margt sniðugar. Samband Skarphéðins Njálssonar við föður sinn lítur t.a.m. allt öðruvísi út núna heldur en þegar ég las bókina.. Eins furðar hann sig á því að fólk geti tekið Gunnar á Hlíðarenda alvarlega þegar hann segir konu sinni og móður að vefja bogastreng úr hárlokk þeirrar fyrrnefndu. Mér sýnist það ekkert ólíklegra en að fleygja manni af spjótsoddi yfir stórfljót, en hvað gengur Gunnari þá til ef hann veit að verkið er óvinnandi? Kristján vísar í ljóð eftir Sigurð Breiðfjörð að nafni ,,Hallgerður Langbrók", þarsem skáldið heldur uppi vörnum fyrir blessaða húsfreyjuna. Ég fletti þessu ljóði upp. Þar segir mælandi:
Hún þó væri hefndargjörn
og hjartað nokkuð baldið,
flestu held ég finnist vörn
ef fallega á er haldið.
Þegar dæma einhvern á,
oss það fræðin letra,
fallegt er að færa þá
flest á veginn betra.
Og nokkru seinna:
.Boginn þegar brostinn er,
býður hann fljóði sínu
fýlulega: ,,Fá þú mér
flygsu úr hári þínu".
Meingjörð slíka man hún þá
og mótsögn þessu veitir.
Svo réð Gunnar falla frá,
frægasti maður um sveitir.
Eg um það í efa geng,
aðsóknin þó biði,
að brúðir hefðu bogastreng
búið til af liði.
Hefði Gunnar hlíta þótt
höfuðs snúi reyfi,
lokkinn mundi hann sjálfur sótt
og sýslað fátt um leyfi.
Sem er náttúrulega alveg rétt. Sigurður dregur þá ályktun að einhver hafi bætt þessu inní söguna til þess að sverta Hallgerði en það er voða einföld afgreiðsla einhvernvegin. Kristján telur að orðaskiptin hjónanna séu svartasti gálgahúmor: Þau viti bæði að maður getur ekki vafið bogastreng úr mannshári, en megi nú til með að djóka aðeins hvort í öðru rétt áður en Gunnar verður skorinn niður. Sem er miklu skemmtilegri textaskýring. Hér er hans rökstuðningur:
Hetjur eiga að segja eitthvað kaldhæðnislegt á dauðastundinni til þess að sýna að þær kæri sig kollóttar um gang örlaganna. Þá loksins ná Gunnar og Hallgerður saman þegar aðstæðurnar þvinga hann til þess að sýna gráglettinn hálfkæring með því að syrja hvort ekki sé bara hægt að flétta einhvern spotta úr hárinu á henni! Hún svarar með því að leika leikinn með honum og fyrirgefur honum kinnhestinn þar með. Hún ,,hefnir" með öðrum orðum kinnhestsins með því að neita honum um eitthvað sem kemur ekki að gagni hvort sem er. Sé lesið á þennan hátt liggur auðvitað ljóst fyrir að Rannveig gamla er steinhætt að skilja yngra fólkið. Það er líka erfitt fyrir hana að taka kaldhæðnislega afstöðu til dauða sonarins.
[...]
Að mínu mati er þessi spurning [Hallgerðar: ,,Liggur þér nokkuð við?"] hrein írónía. Það er flokkur manna á hlaðinu á Hlíðarenda. Þeir eru búnir að gera hverja tilraunina af annarri til þess að brjótast inn og drepa Gunnar, bónda hennar, og þar að auki búnir að vinda þakið ofan af skálanum. Sé litið til þess hvernig umhorfs er á sviðinu þá er miklu frekar ástæða til þess að telja að hér sé um gráglettinn hálfkæring að ræða.
Það sem mér finnst mest bera í móti þessu er að Gunnar er ekkert sérlega fyndinn gaur. En kannske er þetta einmitt rétti tíminn til að slaka aðeins á?
Myndasöguaðlögunin í Hetjunni eftir Emblu Ýr Bárudóttur og Ingólf Örn Björgvinsson, sem kom út fyrir jólin, gengur ekki svona langt, en þar eru greinilega engin illindi á milli þeirra þegar hún segir honum að fara í rassgat og mæta dauða sínum. Þau eiga voða fallegt móment saman og bókin sleppir orðum Rannveigar um að skömm Hallgerðar ,,muni lengi uppi". Það er líka fín nálgun, þannig. Myndasagan leysir margt helvíti vel þykir mér..
Augnablikið þegar Gunnar ákveður að ,,fara hvergi" er sérstaklega áhrifaríkt, bæði vegna þess hvernig það er uppsett og eins vegna þess að hann segir ekki orð. Engir bleikir akrar, engin slegin tún. Hann snýr baki í bróður sinn, horfir tilbaka og maður veit alveg hvað hann ætlar án þess að heyra Línuna enn einu sinni.
En þá er ég kominn útí allt annað. Rausa bara um Njálu.. það er sosum hægt að rausa um margt ómerkilegra.
-b.
Hún fer óðum að fyllast þessi æðislega ljóðabók
Krummi tekur krunkarann,
kallar á nafnara:
,,Ég fann hrútahöfðara,
hrygg og gærara.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari."
(Heyrt í sjálfum mér á Kaffibarnum í gær.)
-b.
kallar á nafnara:
,,Ég fann hrútahöfðara,
hrygg og gærara.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari.
Komdu og taktu kropparann með mér
Krummi nafnari."
(Heyrt í sjálfum mér á Kaffibarnum í gær.)
-b.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)