Ný kápa úr gömlu klæði (kápu-pönn eru víst fyndin)

Ég sýndi þessa kápu um daginn. Þetta er franska þýðingin á Skugga-Baldri eftir Sjón.



Síðan rakst ég á þessa í dag, en það er sænska þýðingin á Jöklaleikhúsinu eftir Steinunnu Sigurðardóttur.



Hana fékk ég hérna á safninu, en það stendur ekkert um kápumyndina í henni.. hver tók hana, hvar eða hvenær. Þá fyrri hafði ég af netinu, og þá kemur slíkt náttúrulega hvergi fram.

Þær eru ansi líkar.

-b.

Hvað varð um Treb Walker?

Nú fyrir jólin kemur út ný bók um Bert Ljung, vin okkar allra, dagbókarvörð og bókmenntahetju minnar ungu kynslóðar. Sjáið hér kápumynd í slæmri upplausn:



Bert hefur tekið stakkaskiptum, á kápunni er hann orðinn að japanskri teiknimyndafígúru. Höfundar bókaflokksins, Sören Olsson og Anders Jakobssen, hafa einnig vent kvæð sínu í kross, en bókin nefnist Bert og kalda stríðið:

Bert er nítján ára taugahrúga sem býr nálægt finnsku landamærunum á sjötta áratug síðustu aldar. Hversdagslegar áhyggur unglingsáranna blandast nú saman við ídeológíska tilvistarkreppu og sjúklegt ofsóknarbrjálæði, þar sem Bert les heimspeki og stjórnmálafræði til undirbúnings háskólanáms, veltist á milli kommúnisma og kapítalisma, en treystir hvorugu. Dagbókin reynist besti vinur hans í þessari skuggaveröld hugmyndafræðanna, þar mátar hann við sig öfgasjónarmið á báða vængi og reynir fyrir sér í yfirlýsingum og hápólitískum stíl.

Við þetta bætist sífellt þrúgaðra andrúmsloft á heimili Berts. Kvöldmatarborðið var eitt sinn öruggur og skemmtilegur vettvangur þar sem Bert gat rætt málin, stór sem smá, við foreldra sína. En síðan Bert eignaðist nýja litlu systur hefur mamma hans hegðað sér skringilega. Hún skrifar bréf sem enginn má sjá, og fara ekki í póst með öðrum bréfum; hún bannar Bert að nota símann; hún hverfur lögum stundum og birtist aftur, drukkin og illa til reika, án þess að gefa nokkrar skýringar. Og síðast en ekki síst þá hefur Bert nýverið fengið þann grun sinn staðfestan að móðir hans sé að lesa dagbókina hans!

Spennan magnast þegar Bert treystir Áka fyrir þessum grunsemdum sínum, en hann svíkur vinskap þeirra og fer með upplýsingarnar beinustu leið í Stjórnarráðið. Skömmu síðar hverfa bæði mamma Berts og litla systir sporlaust, og nú finnur Bert hvergi dagbókina sína...

Já, það lítur út fyrir að Bert hafi vaxið úr grasi, á fleiri en eina vegu. Er þetta holl lesning fyrir yngri kynslóðina, spyr ég?

-b.

Lokun maður

Hei hei allir góðir drengir! Korter í lokun, þaðan hálftími í brottför. Við skiljum hvað þið segið, við vitum hvað ykkur vantar, við könnumst við leiðina sem þið genguð hingað, en okkur er alveg sama. Klukkan slær í hálfan bjór og helgin er ekki gerð til að svara spurningum. Ekki gerð til að svara spurningum sem innihalda fleiri en fimm atkvæði. Við erum í kappi við tímann, það er vináttulandsleikur í gangi hérna minn kæri. Það þýðir að sigurvegarinn er bestur allra en til heiðurs honum er bannað að skora stig, bannað að reka boltann, bannað að stökkva uppí loft. Og bannað að banna hluti. Gerðu það sem þú vilt ef þú vilt það í raun og veru, en vertu reiðubúinn að ansa bæði Raun og Veru ef þær telja þig villtan. Þú mátt ganga villigötur aftur tilbaka, en við könnumst við þær líka, og þá er betur á kaffistofu setið. En heim farið. Átta mínútur í lokun og munið að skilja veskin ykkar eftir í vasanum, við eigum nóg af peningum en við getum aldrei verið viss. Við getum aldrei verið viss nema við berum okkur saman við færsluyfirlitin ykkar. Þið vigtið okkur og við vigtum okkur en vigtin skuldar ykkur pening og við vigtin erum svilar. Við vitum alveg hvernig í þessu liggur en það eru tvær mínútur í lokun og við verðum að skella hurðinni svo náttfuglarnir sleppi ekki inn. Sleppi ekki inn einsog annað fólk. Því við viljum annað fólk. Og ennþá meira þegar þau eru annarsstaðar, annarshugar og annarleg, því Anna er rjómakona og hún er að segja að nú lokum við.

Snart, snart sagði rottan

Ég sýndi eina kápu með þessu lagi hérna um daginn, það var ein af Kalman-þýðingunum þýsku. En hérna eru þrjár í röð. Sveitarómantíkin blívur á þessum sem öðrum íslenskum krimmakápum, en hér er ekki nóg að stilla myndinni upp heldur er búið að ramma hana inn. Hver kápa er þá einsog uppstilling á smábæjarmynd, hver bók orðin að bláum dyrum inní íslenskt dreifbýlishimnaríki:







Jújú, þessi fyrsta er af Reykjavík, en hvað ætli þeir viti það.

-b.

no fit state

Ég vaknaði eldsnemma í morgun og keyrði á Selfoss að hitta tannlækninn minn. Þegar ég sit í þessum stól og horfi uppí loftið þá breytist sjónsviðið í leiksvið. Það er ekki oft sem maður fær að fylgjast með fólki sinna daglegum störfum frá þessu sjónarhorni. Allt svo fyrirfram ákveðið, svo afslappað. Hann setti einhverskonar hring utanum tönnina og festi tjald utaná hann svo skemmda tönnin var einangruð. Mikið hefur breyst síðan það var síðast borað í kjaftinn á mér. Borarnir voru misstórir, ég var deyfður tvisvar og þetta tók sirka hálftíma, allt í allt.

Og núna er ég þreyttari en flest sem mér dettur í hug. Vinna eftir tæpa tvo tíma.. gæti ég mögulega dottað í klukkustund? Ég hef samt heyrt að maður eigi ekki að sofa á meðan maður er enn með deyfingu.. Helvítis.

-b.

Þú segir það já

,,Þessi saga bygir miklu frekar á staðreyndum en Da Vinci lykillinn. Ég las Da Vinci lykilinn á sínum tíma og fannst hún svona la-la. Ég komst svo að því eftir á að þær kieningar sem Dan Brown reifar í bókinni eru að miklu leyti kjaftæði. Dan Brown kann vel við sig á skilunum a´milli staðreynda og s´kaldskapar og nýtur þess að bulla í fólk og láta það halda að hann sé að segja satt. Maður þurfti svo ekki nema að fletta hlutunum upp á Wikipedia á Netinu til að átta sig á að Brown var að hafa mann að fífli."
Óttar viðurkennir þó fúslega að Dan Brown hafi haft mikil áhrif á Hníf Abrahams og hann sé í ákveðinni þakkarskuld vil hann. ,,Ég hef alltaf elskað Indiana Jones en hafði ekki gert mér grein fyrir því að hægt væri að gera þessa hluti í bókum. Þetta er nú það helst asem Brown hefur gert fyrir mig. Hann opnaði augu mín fyrir því að hægt væri að flétta sagnfræði og annan skyldan fróðleik við spennusögu. Að þessu leyti er ég undir áhrifum frá honum og í raun hlýtur að mega rekja allar sagnfræðilegar spennusögur síðustu þriggja til fjögurra ára á einhvern hátt til Browns."

...

Deilur kristinna og múslima hafa verið Óttari hugleiknar og hann glímir við þessi átök hugmyndaheima í Hníf Abrahams. ,,Eftir að ég var búinn að bíta í mig að skrifa um deilur íslams og kristni út frá Abraham fór ég að pæla í sögunni sjálfri og áttaði mig strax á að ekkert vit væri í að láta hana gerast í Reykjavík eða á Íslandi. Það er erfitt að láta okkur passa inn í þetta og New York kom strax sterklega til greina meðal annars vegna 11. september. Ég er samt emð íslenska personu þannig að það er smá Íslandstenging í bókinni. Sagan er alþjóðleg og ég hefði skrifað hana á ensku ef ég væri nógu góður í ensku. Ég held hún verði trúverðugri á ensku og ég ætla að reyna að koma henni yfir á útlensku. Sumt í henni hljómar beinlínis kjánalega á íslensku.

Þegar mánudagar eru fréttnæmir þá fæ ég sting í síðuna

Mér kom varla dúr á auga í nótt, því ég vissi að með fyrra máli myndi ég þurfa að skrifa hluti úr höfðinu á mér. Þetta er vítahringur, sjáðu til: Maður tæmir hugann í gegnum fingurna og svo fyllir maður hann aftur í gegnum augun, af ótta við að heilinn gleymi því hvernig það er að vita hluti. Éttu þetta, éttu hitt, í guðs bænum ekki stilla þig tóman og skilja mig eftir í garðinum.

Í gær svaf ég svefni hinna fávísu alveg framá hádegi. Svo renndi ég austur og hitti þau Jón Özur og Elínu í gamla gula skólanum þarsem við ræddum ljóð. Myrkrið helltist yfir mig þegar ég fékk ljóðabunkann í hendurnar. Í bókstaflegum skilningi. Það kom uppúr kafinu að rafmagnsleysið var samkvæmt áætlun, hafði verið auglýst með nokkrum fyrirvara. Og það tók skjótt af.

Í valdi embættis míns sem meðlimur dómnefndar krassaði ég á blöð, hló upphátt, barði mér á brjóst, grét bláum tárum og flokkaði jafnóðum í ,,já", ,,nei" og ,,hættu nú alveg".

Embætti hafa þessi áhrif á mig.

Þetta kom nú kannske betur út en maður þorði að vona. En þetta er víst alltsaman trúnaðarmál og niðurstöðurnar verða ekki gjörðar kunnar fyrren á föstudaginn, þannig að maður segir ekki orð.

Síðan kíkti ég til Halls seinna um kvöldið og skoðaði myndirnar sem hann var að mála. Helvíti er hann fær þessi strákur. Einsog kanarnir, vinir mínir, segja: Hann er að fara á staði.

-b.

Að sofna oní matinn sinn

,,Þú sofnaðir oní matinn þinn" er það eina sem ég man, eftir að ég sofnaði oní matinn minn. Sævar var að láta mig vita. Við stóðum í röð eftir leigubíl á Lækjargötu. (Eða, hann stóð og ég hékk uppréttur vegna þess eins að vöðvarnir í löppunum og bakinu kannast við þá stellingu, ekki vegna þess að mig langaði til þess.) Röðin var ekki hræðileg, þetta hafðist fyrir rest. Þegar við komum heim fann ég opinn flöskubjór í innanávasanum mínum. Hvað hafði hann verið þarna lengi? Hvar hafði ég verið? Þetta voru góðar spurningar en ég var þegar sofnaður.

Við Gunnar kíktum semsagt í afmælisteitið hans Danna. Hann á afmæli eftir tvo daga og hélt uppá það á Klassík Rokk við hliðina á Brodvei. Við fórum í pílukast og pool, sungum afmælissönginn og hlustuðum á trúbador. Það var helvíti fínt. Við gáfum karlinum þrjár myndasögur eftir Jason: You Can't Get There From Here, The Living and the Dead og I Killed Adolf Hitler. Ef Daníel væri ég þá væri hann hæstánægður. Ég vona að hann sé sáttur þótt hann sé hann sjálfur en ekki ég.

Og núna sit ég í vinnunni og horfí í gegnum þynnku sem gæti fengið fíl til að gleyma hvað hann heitir.

Og ég féllst á það að vinna á stöðinni þegar ég er búinn hérna. Kræst.

Our particles are in motion.

-b.

Skugga-Baldur og svoleiðis

Mér datt í hug að skrifa ,,Skugga-Baldri verður kápan úr því klæðinu." En eru kápu-orðaleikir kannske þessi síðasti biti sem maður ætti að láta eiga sig?

Hérna eru að minnsta kosti kápur utanaf Skugga-Baldri. Byrjum á þeirri Íslensku:



Hér er færeysk:



Næst dönsk:



Þá finnsk:



Þýsk:



Frönsk:



Hollensk:



Og síðast ítölsk:



Þessi hollenska finnst mér nú síst. Hún er voða daufleg eitthvað.. blár himinn við hvítan snjó og skepna sem gólar. Þessi franska, sem gæti verið þýsk - með sínum gamla timburpalli við jökulvatn og það er svo kalt og úti og framandi - notar í það minnsta fallega mynd, þó ekki sé annað. Þessar skandinavísku brúka allar sömu kápumynd en breyta um letur og liti í titlinum, sem er alveg passlegt. Þú færð engin stig fyrir svoleiðis en það er heldur ekkert dregið af þér.

Þessi ítalska lítur út einsog plata með Björk. Eða myndband með Björk. Sem er aðeins sniðugri leið til að merkja sig Íslandi en að sýna mynd af kirkju uppá jökli. Hún er samt ekkert sérlega falleg.

Hérna koma þýskararnir hinsvegar á óvart. Hérna er ekkert hálendi eða jökull eða eyðibær eða rauðir sandar við fjallkot. Hálfur úlfur á hreyfingu og titill í hástöfum á kremhvítu baki. Kannske er það vegna þess að maður býst orðið við einhverri velgju úr þessari átt, en mér finnst þessi kápa mjög frambærileg.

Kallinn hefur ekki verið þýddur á fleiri tungumál svo ég viti.

...

Það hringdi í mig gamall kennari núna áðan og spurði hvort ég vildi vera í dómnefnd. Auðvitað geri ég það glöðu geði. Sýnið mér dótið ykkar og ég skal segja ykkur hvort það er nokkuð varið í það. Ég er dómari ykkar og böðull, og ekki endilega í þeirri röð! Ég skil hugverk rétt!

Annars eru tveir tímar eftir af vinnu. Dadaraí.

-b.

Uppfærð! Anna frá Noregi bendir á þessa norsku kápu:



Sem er vissulega frábrugðin þessum skandinavísku.. Ég skil nú ekki alveg hvað er á seyði á þessari mynd. Er þetta playmo-kall? Nú er kannske rétt að játa að ég hef ekki lesið bókina. Ef til vill meikar þetta perfekkt sens.

En þá vantaði mig líka þá sænsku, en sú stendur eins nálægt þeirri íslensku og hún mögulega getur.



Þá ætti þetta að vera komið. Ekki satt?

-b.

Bróðir, bróðir, sagði refurinn við rakkann bundinn

Já ég er alltof latur við þetta djös djöll. Hvað er að gerast Björn, segir Björn framtíðarinnar. Um daginn rambaði ég inná færslu á vitleysingum þarsem ég sagðist vera nýhættur að drekka kaffi. Hún var skrifuð þann 11. september 2004, og þar stendur: ,,Meira svona handa sjálfum mér, svo ég geti séð nokkurnvegin hvenær það var sem ég reyndi þetta í fyrsta skipti fyrir alvöru. Ég er hættur að drekka kaffi." Þrjú ár síðan lagsmaður. Og nú vitna ég í sjálfan mig fyrir sjálfan mig, þarsem ég er að skrifa fyrir sjálfan mig. Þessi blókveröld er svo sjálfhverf að maður getur allteins velt sér uppúr því og slett úr sjálfs-klaufunum.

Það hefði verið gaman að kíkja austur um helgina en ég er að vinna. Á morgun og hinn og hinn. Mamma var að koma frá Bandaríkjum Norður-Ameríku, þarsem hún var í heimsókn hjá Rósu frænku. Mér líður einsog í Djöflaeyjunni, við eigum góðhjartaða frænku í Amríku, hún sendir okkur gotterí.

En látum sjá.

Ég er enn að hlusta á In Rainbows. Í blaðinu í dag, Morgunblaðinu eða Fréttablaðinu, skrifar einhver stutta og hálfvitlausa grein um það að Radiohead hafi lítið grætt á því að gefa plötuna út á netinu og leyfa fólki að ráða verðinu sjálft. Þar kemur fram að u.þ.b. tveir þriðju þeirra sem sóttu plötuna hafi ekkert gefið fyrir hana, og meðalgreiðsla þeirra sem borguðu hafi verið 6 dollarar, eða um 350 krónur. Nú las ég fyrir skömmu, annaðhvort í Morgunblaðinu eða Fréttablaðinu, að hefði Radiohead gefið plötuna út hjá plötufyrirtæki hefði þeirra skerfur verið sirka 100 krónur per plötu. Og ég leyfi mér að ætla að fólk sem kallar sig fréttamenn hafi aðgang að þessum upplýsingum einsog ég.

Þetta þýðir að jafnvel þótt tveir þriðju hafi neitað að borga krónu þá greiða hinir upp þetta fræðilega ,,tap", og fimmtíu krónum betur. Gróflega áætlað eru Radiohead þá að fá 113 krónur per plötu í stað 100. 13% aukning er ekkert smáræði.

Tónninn í þessari grein er hinsvegar sá að Radiohead hafi tekið áhættu með því að dreifa plötunni á netinu, og mistekist. Þessi fljótfærni og þessi makalaust fyrirsjáanlega neikvæðni í garð netdreifingar og nýrra viðskiptamódela fyrir þennan geira er eitthvað sem á ekki að líðast þegar hlutir einsog torrent.is, höfundarréttarbrot og hugverkaþjófnaður á netinu eru í umræðunni. Mér þykir það mjög ólíklegt að þeir sem sóttu plötuna fríkeypis hefðu borgað fyrir hana útí búð að öðrum kosti, en á hinn bóginn er mun líklegra að einhverjir þeirra sem gerðu það hafi fílað hana nógu vel til að vilja kaupa viðhafnarpakkann, vínilinn og allt það gúmm.

En þetta er reyndar ekkert nýtt úr mínum munni. Hinsvegar er tvennt í þessu sem er gaman að minnast á. Radiohead tilkynna með mjög stuttum fyrirvara að þeir ætli að setja nýja plötu á netið. Heila plötu, ekki bara nokkur lög sem þeir hafa náð að klára. Enda sýnist mér, eftir að hafa hlustað á plötuna ótal mörgum sinnum uppá síðkastið, að þar sé komin heildstæðasta skífan þeirra síðan OK Computer sprengdi huga minn. Í mínum huga eru lög ennþá hlutar úr heild, og þetta tiltekna band er a.m.k. á sömu skoðun.

Hitt er svo að upptökurnar sem Radiohead seldu á netinu eru í undarlega lélegum gæðum, og því hefur verið fleygt að þessi netsala hafi verið til þess eins að auka sölur á geisladiskunum, þegar þeir koma út fyrir rest. Lögin eru í 160kbps, sem dugar ef skal, en sjálfur rífur maður ekki niðrí minna en 190kbps. Ef þeir eru vísvitandi að selja slappa vöru, og hugsa sér hana sem kynniseintak frekar en stafræna præm eign, þá veit maður varla hvað maður á að halda. Ég vona að sú sé ekki raunin. En hvað veit maður.

Hana. Yorke að syngja og spila Videotape:



Og góðanótt fjandinn. Ég ætlaði ekkert að rausa um þetta..

-b.

Mynd?!

Besta síðan Die Hard lagið

Kápugaur

Hvernig er það, eru bókarkápur leiðinlegar? Sumum finnst það kannske. En ég hef ekkert annað til að setja inná þetta pláss. Pah á auðu síðuna, allt netið er autt ef maður spáir í því þannig. Óendanleikinn er harður húsbóndi.

En látum sjá. Hérna eru tvær skemmtilegar kápur.



Mamma átti einhverjar bækur í hillu þegar ég var lítill á Selfossi. Eða kannske átti hún ekkert í þessum bókum, kannske voru þetta bara bækur í hillu. Þessi var þar á meðal. Ég las hana ekki fyrren miklu síðar, en ég hafði mikinn áhuga á þessari kápu. Það er svo mikil hreyfing og stórskorinn galsi í þessari mynd. Það er allt á iði; símtólið, brjóstið (hvar er hitt brjóstið?) beinin og dekkið, að ógleymdum smokknum. Og einhver skemmdur hrammur heldur kverkataki utanum forviða gaur, sem maður hlýtur að ætla að sé aðalpersóna bókarinnar. Það er einsog einhver hafi sópað saman afgangstáknmyndum af kynlífi og ofbeldi, fleygt þeim uppí loftið og tekið mynd af ósköpunum.

Eða hvað, er ég að lesa of mikið inní þetta ef ég tek símtólið og beinin sem reðurtákn, og bíldekkið sem einn smokk í viðbót? (Mig minnir að á einum stað í bókinni óski sér smokka sem eru jafn slitsterkir og bíldekk.) Hm. Ekkert nema kynlíf og ofbeldi.



Svo er hérna fallegur flughvalur. Hann flýgur. Og hann er fallegur. Eða, líklega finnst öðrum hvölum hann fallegur? Það er flugvél á myndinni svo við sjáum að hann er fljúgandi en ekki ekki fljúgandi. Ég er ekki búinn að lesa bókina en hún er örugglega heví skemmtó.

-b.

Sunshine reggí

Hver er það sem mætir í heiminn á mánudagsmorgnum og sér til þess að venjulegt fólk þurfi að fara á lappir? Þetta er ,,hvað ef væri stríð og enginn mætti" fyrir vinnulýð. Ævintýri helgarinnar verða til þess að taugakerfið leiðir ekki sem skyldi, skipanir frá heila niður til fingurgóma villast á leiðinni, grafa sig í fönn og verða úti innaní hægri olnboga. Eða kannske er þetta svefnleysið.

Það er alltaf sama kvartið á mánudagsmorgnunum.

Sá Battlestar Galactica: Razor í gær. Lítið á seyði þar.

En það er ekki morgunn lengur. Klukkan er orðin fjögur, öllum að óvörum. Hei ég fór ekki einusinni í kaffi. Kannske ég geri það núna. Hætti klukkan fimm, engum að óvörum. Heyrði í Halli Karli áðan og ætla að renna til hans núna á eftir.. um að gera að nýta þennan bílgarm á meðan ég hef hann.

-b.

Þrjár kápur til viðbótar

Fyrst, hérna er e.t.v. besta 101 Reykjavík kápan sem ég fann. Ég veit ekki hvað stendur utaná henni og ég minnist þess ekki að appelsínur hafi komið neitt sérstaklega mikið við sögu, en hún grípur augað. Og svo eru appelsínur líka góðar.


Síðan er hérna viðtalsbók. Matthías Johannessen ræðir við Þórberg Þórðarson. Þarna er ekki alveg jafn mikið í gangi og á 101 hér fyrir ofan en þó alveg nóg. Það er stjarna á himni, titillinn er yfirlýsing sem er þrykkt upp í næturblámann. Rauður, gulur, blár, smá hvítur. Mjög præm og þjóðlegt. Eða kannske kitlar það mig bara hvað kápan er lík þeirri á Breakfast of Champions. Og þó ekki svo mjög.


Og að lokum er hérna bók sem ég keypti á útsölu í Eymundsson í gær. Ég var að fara í Bónus í Kringlunni og kíkti til Davíðs í leiðinni. Ég fór og skoðaði útsöluborðið, ráfaði um, sá Davíð í fjarska, las í bókum, beið eftir því að hann losnaði frá kúnna, las aðeins meira, keypti bókina, skoðaði í kringum mig og náði loks sambandi við Davíð þegar hann sá mig útundan sér og hélt ég væri kúnni. held ég. En þetta er semsagt kápan:


Og nú er hægt að smella á hana og lesa textann. Ég las innganginn áðan og hann er mjög fyndinn. Þetta er nördahúmor, rólegheitahúmor. Eitthvað sem passar til að hafa í sófanum á meðan maður borðar kleinu, drekkur kannske tebolla.

Kannske ég geri það þegar ég kem heim.

Og nú er ég búinn að ráða mig í meiri vinnu hérna á safninu. Sjáum hvernig það fer.

-b.

Handa Inga

Fleiri þýskar kápur. Núna er það Jón Kalmann:

Snarkið í stjörnunum:


Birtan á fjöllunum:


Ýmislegt um risafurur og tímann:


Sumarið bakvið brekkuna:


Sumarið bakvið brekkuna aftur:


Mér skilst að Skurðir í rigningu séu prentaðir með Sumrinu í brekkunni, og þannig látnir fylgja með. Hvort það á við um báðar útgáfurnar, það veit ég ekki.

En þetta eru samt sveitasögur, eða hvað? Kannske er þetta ekki svo fráleitt, allavega skömminni skárra en Arnaldar-fjallkirkjur og jökulvíðáttur. Hinsvegar eru rauðir akrar og grænar seftjarnir ekki það fyrsta sem mér dettur í hug þegar íslenska náttúru ber á góma..

Hvað segir þú Ingi?

-b.

Ég vil skjóóóóta heiminn í spað

Er lína úr lagi sem á vel við í dag held ég. Mælirinn sýnir tvær gráður í morgunsárið en þegar maður hjólar niður Hverfisgötuna bítur vindurinn í hnúana einhverstaðar undir frostmarki. Maður kvartar samt ekki of mikið: Það er að minnsta kosti ennþá fært á hjólinu. Maður situr og skannar og verður þreyttari með hverri umferð en fær samt ekki af sér að drekka svartan hraða úr bolla. Tilfinningum mínum til kaffis verður ekki lýst í tómum orðum. Ég þyrfti ljósasvall, fígúratívan dans, gítarsóló, kokkálaða lúðrasveit og tækifærisræðu flutta afturábak. Kannske ég ráði her af ljóðskáldum til að lýsa þessu fyrir sjálfum mér og heiminum. Hann myndi mæta hingað á skrifstofuna og biðja um kaffi. Ég ræki hann á dyr.

Síðan komu svona milljón nýjar myndasögur á safnið um daginn. Ég stend með opinn góm og merki við einstakar kiljur í huganum. Í dag sat ég eftir og las Desolation Jones: Made in America eftir Warren Ellis og I Killed Adolf Hitler eftir Jason. Sú fyrri er bara þrusufín. Ég les alltaf Ellis og verð oftar fyrir vonbrigðum en ella en sumt kann hann vel og þá er fjör að lesa myndasögur. Og þessvegna heldur maður áfram að les'ann. Fáum hérna eitt fínt kóver:



I Killed Adolf Hitler er það besta sem ég hef lesið frá Jason síðan ég las Why Are You Doing This? Það er reyndar ekki svo langt síðan ég las þá bók, en það er bara betra. Maðurinn hefur gaman af því að sýna furðulega og átakanlega hluti á hversdagslegan hátt, og þarna fær maður að sjá hann skrifa um tímaflakk, nasista og leigumorðingjaparadís. En fyrir Jason er það alltsaman aukaatriði, nemahvað.

Æði.

Og næst er það Powers: Cosmic. Glarghbendisssllagghrlaghl.

-b.

Þetta er skipið úr The Filth

En það lítur út fyrir að það sé einhver að byggja þennan behemot í alvörunni, þótt það virðist ganga heldur hægt hjá þeim.. Lesa grein hér? Þarna á það að heita ,,Freedom Ship" en Morrison skírði sitt ,,Libertania". Mér finnst það nú fallegra nafn.

Hann hlaut að hafa þetta einhverstaðar frá, melurinn.

Hei og svo er bæði vetrardagurinn fyrsti og 300asti dagur ársins í dag. Ber þá alltaf upp á sama dag? Hef ekki spáð í það áður..

-b.

101Reykjavík kápur

Hér er gamla góða:

Franska kápan:

Hollenska kápan:

Finnska kápan:

Sú ítalska:

Og sú norska:

Pólska er slöpp:

Sú þýska er svona:

Og þetta er einhver kápa sem ég fann á japanskri síðu.. gæti verið bandarísk, en afhverju er hún þá ekki uppúr kvikmyndinni?


Sú finnska er kreisí, sú ítalska snyrtileg og sú norska er eitthvað allt annað. Hvaða stelpa er þetta á þýsku kápunni?

Nei ég var bara að finna þetta til núna í dag.

-b.

Auglýsing dagsins

Gamlarinn

Ég átti alveg merkilega erfitt með að finna svona lista á netinu núna áðan. Set hann hér, svo ég hafi hann einhverstaðar.

Denarian: someone between 10 and 19 years of age
Vicenarian: someone between 20 and 29 years of age
Tricenarian: someone between 30 and 39 years of age
Quadragenarian: someone between 40 and 49 years of age
Quinquagenarian: someone between 50 and 59 years of age
Sexagenarian: someone between 60 and 69 years of age
Septuagenarian: someone between 70 and 79 years of age
Octogenarian: someone between 80 and 89 years of age
Nonagenarian: someone between 90 and 99 years of age
Centenarian: someone between 100 and 109 years of age
Supercentenarian: someone over 110 years of age

-b.

Alveg satt, það stendur á kápunni

Hver einasta ævisaga sem Gylfi Gröndal skráði er hispurslaus og áhrifarík frásögn af einstæðu fólki, hluti þjóðarsögunnar þar sem margt mun koma á óvart.

-b.

Kaffi

kaffi kaffi kaffi kaffi kaffi kaffi

kaffi?

kaff kaff kaffi kaff kaff kaffi kaffi á kafi í kaffi kaff kaff kafi í kaffi

á af kaffi á kafi í á af kaffi

(ekkert kaffi)

Það þarf einhver að gera þessa mynd

Ráðgátuspennó

Hérna er ráðgáta. Þessi texti kom upp á skjáinn hjá mér núna áðan. Hvað er málið með það, haldiði?

J`.g er h6rim, ii6ldrio mitt," waraoi hum.
Eii hvcr var h6ti hcssi gamla kona sem gekk skAldinu i m68ur stao?
Hun hafol ekki dtt sj6 dagana sxla i lifinu. Hun var fxdd 17. Ag6st 1854 og 61st upp i sdrri fdtxkt i Steinadal f Kollafir6i i Strandasyslu hjd foreldrum sinum T6masi j6nssyni og konu hans Kristinu Arnad6ttur. Fdtxkar st6lkur dttu ekki annarra kosta v6l en ver8a vinnukonur, og Kristin fer i vist A bxlnn Brekku f Gilsfir8l.
Astir takast me3 henni og b6ndasyninum, Samuel Guomundssyni. Hun fellur fyrir ,stdlgrdum augum hans sem negldu hang fasta me8 tillitinu einu", eins og sonard6ttir hennar, Brandin Stein- grimsd6ttir, kernst a5 or8i f vel skrifu8um bxtti um 6mmu sina.5 Hun elur honum son, Valdimar, og honum er komiO f f6stur fyrir tilstilli f6ourins, bvi a3 vinnukonur, sem h6f8u barn d framfxri sinu, b6ttu ekki eftirs6knarver8ar. Valdimar var8 hinn mxtasti ma3ur og bj6 i Bolungarvik.
Litlu sfoar kvxnist Samuel konu sem het Puri8ur og var af g68- um xttum. Par me8 brestur gyllivon vinnukonunnar um a6 ver3a h6sfreyja d Brekku. Henni er ekki vxrt bar lengur, svo a3 him rx8st vinnukona a8 bxnum Kleifum sem stendur viO born KollafiarOar. Pau Samuel halda dfram act hittast, ~6tt hann se giftur, og eignast saman annaO barn, Steingrim Samuelson, sem faddist 24. mai 1886.
Par fxoa born meO stuttu millibili him og Puri8ur sem n6 er or8in hdsfreyja d Brekku. Atviki i sambandi viO back Iysir Brandin d bessa lei3:
Pa8 er morgunn, einn af bessum 6gleymanlegu islensku vormorgnum. Sind dalalx8a strftst me5 hlf8um og ndtt6ran er a8 vakna af svefni nxturinnar. Fuglas6ngurinn ver6ur a8 einni sterkri, margradda8ri hl]6mkvi8u, bar sem liver tegund tekur undir viO aura. Mariutdsan hopar hxversklega fyrir s6largeislunum og as lokum bryst s6lin fram i sinu geislafl63i. A svona morgni er mannskepnan sdtt vio sits.
Pennan fagra morgun hefur Kristin vinnukona d Kleifum veriO drla d f6tum; back var verI8 a8 hreinsa tunic.

..Það er svona sem skanninn minn les íslensku. Þetta er síða úr ævisögu Steins Steinarr (eftir Gylfa Gröndal). Skanninn skannar og OCR-forritið les, en það skilur ekki neitt. Og reynir að leiðrétta hér og þar, hvar sem það þykist finna ensk orð á stangli. Því það meikar sens.

Og það fylgir engin orðabók með, önnur en sú enska. Maður þarf væntanlega að borga morð fjár fyrir svoleiðis..

-b.

Einn samasem tveir

Óskaplega er fólk hrifið af ævisögum. Þær eru allstaðar!

Er nema von að það sé markaður fyrir veruleikasjónvarp?

-b.

Ekki hlæja, við erum manneskjur

Við duttum niður á skilgreiningu á nýjum sjúkdómi núna um helgina; Restless Penis Syndrome, eða RPS. Og svo komumst við að því að við þjáumst allir af honum.

Við sjáum ekki framá lækningu núna á næstunni neitt, en það er hægt að halda sjúkdómnum í skefjum með réttri meðferð, hjálp góðra vinkvenna og léttum fatnaði. Jah hjálpi okkur öllum að komast í gegnum lífið, einn dag í einu vitaskuld, og umfram allt að halda.. reisn okkar?

-b.

Spaðjark!

Við fórum á Organ á miðvikudaginn. Á eftir The Zuckakis Mondeyano Project átti band að nafni Coctail Vomit að spila. Það gekk eitthvað illa hjá þeim að tengja græjurnar, og stelpa úr sveitinni kynnti til leiksins vinkonu sína, eitthvað svona til að stytta okkur stundir. Þessi vinkona ku vera mjög fyndin. Segðu brandara, sagði stelpan við vinkonu sína. Og hún sagði þennan hér (á ensku reyndar, en við skulum gefa okkur að hún hafi lært hann á íslensku):

Hver er munurinn á tælenskri stelpu og pítsu?

Þú getur týnt sveppina af pítsunni.

ha ha ha.

Ég ætla nú ekki að ganga svo langt að segja að okkur hafi ofboðið, en þetta var óskaplega smekklaust. Og fékk okkur ekki til að lengja eftir hugsanlegri snilld þessarar mátulega nefndu hljómsveitar, Coctail Vomit.

En er þetta annars eitthvað sem er allt í lagi, svo lengi sem maður er á sviði? Mér datt í hug hérna einn til að stytta áhorfendum stundir, ef ég lendi í keimlíkri aðstöðu:

Hver er munurinn á blökkumanni og bjórflösku?

Bjórflaskan er ekki þjófur og morðingi.

ha ha ha.

Djöfull er gaman að vera virkur hluti af upplýstri, vestrænni æsku.

-b.

loftöldur berja á steinhausnum mínum

Hei arg

fokksjittfokk arghflokkssk

hei hva bjór fyrir mig? takk maður tcchaackckk ttteeeeekckckkeeekkccssshkjhjxxx!

ég tala alltaf við unglingana einsog þeir tala við hvorn annan því þá lít ég út fyrir að vera yngri

og svo fer ég á tónleika og ég stend fremst uppvið járnhliðið því þannig hljómar mússíkin betur

ég hitti slatta af fólki, útlending sem ég mundi ekki hvað hét en hann gisti hérna í stofunni um daginn, atla blaðasnáp, narfa og óla verkfræðinga, og svo framvegis

það er mjög erfitt fyrir mig að sleppa stórum stöfum og punktum

og þessi öskurblær (sem gæti verið orð, einhverntíman í framtíðinni, einsog spallur) hvarf bara einsog dögg fyrir sólu

....

Nei ókei. Ég er búinn að sjá slatta af böndum. Það eru allir veikir eða fullir í heiminum núna. Ég fór austur í gær og er kannske að fara til Svíþjóðar á næstunni.

-b.

Það væri grand athöfn

Mér finnst að Guðbergur Bergsson ætti að fá verðlaun fyrir ljótustu bókarkápur nokkurntíman.

..ég ætla ekki að rökstyðja það neitt frekar, ég þarf að gera annað.

-b.

Before white settlers arrived, Australia's indigenous peoples lived in houses and villages, and used surprisingly sophisticated architecture and design methods to build their shelters, new research has found.

Dwellings were constructed in various styles, depending on the climate. Most common were dome-like structures made of cane reeds with roofs thatched with palm leaves.

Some of the houses were interconnected, allowing native people to interact during long periods spent indoors during the wet season.

The findings, by the anthropologist and architect Dr Paul Memmot, of the University of Queensland, discredits a commonly held view in Australia that Aborigines were completely nomadic before the arrival of Europeans 200 years ago.

Andarblik, ég ætla að hætta í dagvinnunni minni..

ég

nei úbbs

ég ríð ekki feitum skilningshesti frá hliðum röksemdar þinnar.

Hann er ekki smámæltur (nema Víði sýnist það)

Löng og fín grein um David Simon og The Wire.

During the writers’ meetings, Burns and Simon often finished each other’s sentences. They met in 1985, when Simon was covering the criminal career of Melvin Williams, and Burns was the lead detective investigating him. Burns had an encyclopedic knowledge of the Baltimore drug trade, a conviction that he was right about most things, and an autodidact’s intellectualism. When Simon first arranged to meet Burns, at a public library, he discovered him with a stack of books, including John Fowles’s “The Magus” and a volume by Hannah Arendt. “Once I found him, I didn’t let go,” Simon told me. After they finished writing Season Five of “The Wire,” they teamed up again on Simon’s next project for HBO: a miniseries called “Generation Kill,” based on the 2004 book, by Evan Wright, about a Marine platoon in Iraq. Simon recalled, “Ed used to drive the other cops crazy because he knew better at every point how to do an investigation, and then when he got the cases to court he would tell the prosecutors how to present them. He pissed them off. And when he was in the school system the assistant principals learned to hate him.” In the early days of “The Wire,” Simon said, he and Burns used to have “hellacious” arguments—he compared them to scenes from “a toxic marriage.” He continued, “I finally said to him, ‘I’m not going to abdicate. I always have to trust my own ideas in the end. I’ll pick the ones out of your sixty ideas that I think are going to work, and I’ll leave the others on the table.’ But there were also moments when he fought really hard for something and in the end I saw it.” Burns, Simon said, “always pushes me further than I would go on my own.” He is the show’s policy visionary—the one who, Simon half joked, “is only working in TV till somebody realizes that they ought to give him all the money to fix our social problems.”

Hei. Airwaves?

-b.

I ain't 'fraid of no zombie woman

Rob Zombie minnir mig að hafi samið lag sem heitir Living Dead Girl.

Í dag sendi ég vini mínum sms sem í stóð ,,Það fór nú í verra með feðraveldið."

Þetta tvennt er tengt á sem ólíklegastan máta.

Í gær var gleðskapur niðrí Borgó. Málþing allan daginn og síðan kvöldmatur og fínerí. Ég vann rauðvínsflösku í kvikmyndagetraun og gaf hana svo aftur í innflutningspartíi seinna um kvöldið. Rétt svör voru: The Forgotten, Abandoned, Good Will Hunting, Ghostbusters og The Mummy. Ég hafði allt nema Abandoned.

Ég ræddi við gaur um nýju Radiohead plötuna. Hef samt ekki komið mér niður á neina konkret afstöðu ennþá, nema þá að OK Computer sé ennþá þeirra langlangbesta verk. Ég horfði á Meeting People is Easy í fyrradag, en þar er auðséð hversvegna það varð bið á fjórðu plötunni: Þessi túr hefur verið helvískur.

Ég er að fara að vinna aftur eftir tólf tíma. Það ætlar að verða erfitt að losna alveg. En þetta eru peningar í vasann minn og vasa ríksins, og maður verður nú að kætast yfir svoleiðis.

Hjól eru æði. Maður segir það hvorki né skrifar nógu oft.

-b.

Einn tveir og þrír!

Vilhjálmur veltir skuldinni á Björn Inga og það er erfitt að taka upp hanskann fyrir kauða, hann virðist vera óttalegur skíthæll.

Og bíðum við. Pólitíkus notar embætti sitt og almannafé til að maka krók vina sinna? Ég er viss um að það hefur aldrei nokkurntíman gerst áður.

En þegar öllu er á botninn hvolft þá þýðir þetta að sjálfstæðismenn eru útí kuldanum að naga rassgatið á sér og maður getur varla annað en glaðst yfir því. Þetta lið á ekkert erindi í pólitík.

The mousy girl screams violence violence

Það er vinnan, ræktin, hin vinnan, súrmjólk á morgnana og ég bý með tveimur karlmönnum. Segðu mér þetta fyrir fimm árum síðan og ég spyr hver ert þú og hvaða gaur ertu að tala um?

En þessvegna er þetta svona gaman. Eða ég býst við því.

Ég var að kaupa miða á airwaves. Þá er þarnæsta helgi komin á kortið, í fleiri en einum skilningi. Ég les The Life and Times of Scrooge McDuck Companion, sem er eiginlega ekkert Companion neitt, heldur fleiri sögur sem Rosa vill ekki hengja beint í hinar tólf. Þessar sem eru í The Life and Times of Scrooge McDuck. Hann fer útí það í formálanum, ég nenni ekki að útlista það. En bókin er góð maður.

Og ég var að sækja nýju Radiohead plötuna rétt í þessu. Hún hlóðst inn á milli þess sem ég skrifaði ,,Ég les..." og ,,...útlista það." Ahemm. Segðu mér þetta þarsem ég sit á marmaranum í FSu fyrir sjö árum síðan og sæki fyrstu Tom Waits lögin mín á audiogalaxy, eitt í einu.

En þar er komin fyrsta Radiohead platan í dulítinn tíma sem ég kaupi ekki óheyrða. Ég treysti þeim satt best að segja ekki lengur. Engin ástæða til þess kannske, svona yfirhöfuð.

Bakið á mér small í lag í gær. Um daginn tók ég nokkrar laufléttar fótalyftur í ræktinni og varð allur ómögulegur í mjóbakinu, svona einsog hefur komið fyrir áður. Svo var ég að þurrka tærnar á mér í gær, sirka beinn í fótum að halla mér niður, og það small eitthvað þarna einmitt þarsem sársaukinn var. Ég reisti mig við glænýr maður. Þetta fer svolítið í taugarnar á mér. Maður bíður bara eftir því að þetta gerist aftur, og þá hlakkar mann til þess að einhver handahófskennd hreyfing færi mann í samt lag aftur.

Ekki fá ykkur bak. Þau eru tómt vesen.

-b.

Heiminum er fyrirgefið

Djöfull fíla ég Þjóðverjana.

XP les Tolkien

Þetta eru ljóðrænustu villuboð sem ég hef fengið frá Windows.

(Og ,,ljóðrænustu" er varla merkilegt orð, en ég er sjálfur ekki mjög ljóðrænn í dag.)

-b.

Heiðarvegir og feigðarslóðar

Hérna er smá gaman sem ég rakst á í vinnunni. Rakst á segi ég því ég er ekki mikill áhugamaður um þýskar þýðingar á Arnaldi Indriða, hvort sem er á blaði eða í eyrum. En hérna eru semsagt forsíðurnar á bókunum hans Ara, einsog þýskararnir sjá þær.

















...ég hef bara lesið Röddina, en hún gerðist einvörðungu inná hóteli í Reykjavík. Ég hef það eftir víðlesnara fólki að allar hinar sögurnar gerist líka innanbæjar. En Þjóðverjarnir vilja sjá Ísland fyrir sér í kofa uppá heiði. Það er ein heiði á Íslandi, nokkrir kofar á strái í kringum hana, og þar gerast glæpir. Endrum og eins.

Afhverju ætti annars einn lögreglumaður að sjá um allar morðrannsóknir á landinu?

-b.

Alís í blundalandi

Það hverfur aldrei neitt í alvörunni. Ekki alveg. Þetta er bara eitthvað sem maður að hafa í huga. Það er engin leið að sætta sig við það og manni verður ekki hugsað til þess fyrren eftirá. Meðvitundin er helvíti erfið. Og þegar maður er farinn að hugsa og athafna sig í árum frekar en dögum eða vikum þá verður alltaf lengra á milli þess sem maður lítur tilbaka.

Ekki það, mér þætti gott að geta munað hluti í núinu, þessum korters radíus sem maður á að hafa á hreinu í kringum sjálfan sig. Nú gleymdi ég að sækja vatn í glas. Áðan gleymdi ég fötum í þvottavélinni. Þar áður gleymdi ég að taka blóðþrýstingspillurnar, sem ég hef verið að taka í fimm ár, tvo daga í röð. Og ég gleymdi handklæðinu þegar ég fór í ræktina í dag. Svona gæti maður haldið áfram. Ég er stöðugt að gleyma að hringja í tryggingastofnun og ég er ekki viss um að það stoði nokkuð úr þessu.

Æ vesen.

Heyriði annars þessi vinna er ágæt. Það fer ágætlega í hausinn á mér að vinna á bókasafni, þósvo ég sé meira í svona hliðarverkefni heldur en annað. Það er einmitt vinna í fyrramálið. Ekkert á föstudaginn. Og svo lofaði ég mig í vinnu á stöðinni laugardag og sunnudag. Bévítans. Helgina þar á eftir líka.

Rock on Brian!

-b.

I am the very model of a modern

Fyrsti dagurinn í vinnunni er búinn. Hann var í dag. Var ég ekki búinn að segja hvar ég er að vinna? Ég er að vinna á bókmenntavefnum, bokmenntir.is.

Við horfðum á Magicians í gær. Hún er helvíti fyndin.

Á fimmtudaginn fórum við á myndina Ichijiku no kao, en hún er sorp.

Úff ég hef ekkert að segja og ég er þreyttur í líkamanum.

-b.

Our particles are in motion

Ég sit inná tölvuherbergi í Öskju, hlusta á Interpol. Ég hef ekki komist inní nýju plötuna þeirra. En hann syngur um fólk sem heldur á kertum. Eða kannske bara eina manneskju sem heldur á kerti.

Heyrðu ég var annars fenginn í vinnu. Ég mætti á semínar í Nýja garði í gær og hann Benedikt plataði mig til að aðstoða við málþing í dag og á morgun. Við erum tveir, ég og gaur úr listfræðinni. Málþingið ber yfirskriftina ,,Avant garde and violence." Fjórða árlega málþing áhugamanna um framúrstefnu á norðurlöndum, eitthvað svoleiðis. Þetta byrjar ágætlega. Ég mætti hingað klukkan níu í morgun, rétti bæklinga og nafnspjöld, hellti vatni í könnur. Núna er liðið í hádegismat, það kemur aftur um tvöleytið. Þá eigum við að útbúa kaffihlaðborð klukkan rúmlega fjögur, og svo er eitthvað svipað prógramm á morgun.

La tí da.

En já við fórum semsagt á semínar, við Ingi Björn. Þaðan litum við á opnun myndlistasýningar í galleríinu Lost Horse á Skólastræti. Frikki, Mundi og Skæler (það er ekki stafað svona en við látum þetta duga) voru að sýna samstarfstússportrettkollasj-myndir. Gaman að því. Svo sótti ég Davíð á Miklubraut og við kíktum með Sævari í partí til Bjartmars í Hátúninu. Bjartmar á heima hinumegin við hæðina. Rétt handan við ásinn, einsog þar stendur. Helvíti snotur íbúð. Ég drakk bjór en fór snemma heim.

Þegar ég var að leggja af stað hingað niðreftir hitti ég Víði, en hann var þá að koma sér í bælið.

Og núna er það Godspeed You Black Emperor.

Á síðustu opinberu vaktinni minni á stöðinni gerðist tvennt næstum því markvert. Í fyrsta lagi var ég í einnar krónu mínus á kassanum. Það er alltaf einhver mínus eða plús þarsem við rúnum kassann að næsta fimmhundruðkalli, en núna var salan 37.001króna og féð í pokanum 37.000krónur sléttar. Ég hef aldrei lent á sléttu, það gerist einusinni á öld, að ég held. Næstum því þarna samt.. hefði ég ekki farið eina krónu yfir á bensíni í eitthvað skiptið þá hefði ég lent á núllinu. Vá. Við hefðum sett upp hatta og dansað í kringum nammibarinn.

Í öðru lagi var ég að klára vaktina, búinn að gera upp og var að setja peningana og kassann inní öryggisskápinn, þegar ég set skúffuna ekki alveg nógu vel inná hillu svo öll skiptimyntin hellist niður á gólf. Þetta voru mistök sem ég hef aldrei gert áður. Svona geta mistökin blundað í manni í mörg ár.

Mikið var þetta óáhugavert. Og það er ennþá hálftími í að ég eigi að mæta í hurðina aftur. Kannske ég fái mér bara kríu.

-b.

Maður til sýnis

Ég fór og sótti z-brautina í dag niðrí Z-brautir. Búðin heitir þetta semsagt. Hún er í sama húsi og Bónus í Skeifunni. Ég hjólaði þarna niðreftir fyrir helgi og lagði inn mál á glugganum og svona. Svo hringdu þau í morgun og sögðu mér að pikka þetta upp vinsamlegast. Ég gerði það bara á hjólinu. Og sannaðist þá hið fornkveðna að maður þarf ekki bíl til að flytja tveggja og hálfs meters plastplanka á milli staða.

Ég er hinsvegar ekki búinn að koma brautinni upp því til þess þarf ég að bora göt í vegginn og ég hef ekki svoleiðis græjur. Ekki akkúrat núna. En ég hlýt að geta reddað því.

Í Kaupmannahöfn var ég lengst af gluggatjaldalaus. Með öllu. Einn af fjórum veggjum í herberginu mínu, sá stærsti, var nakið gler. Ég sá allt og allt sá mig. Á efstu hæðum Fields behemotsins var fólk að vinna óræða skrifstofuvinnu og skimaði ekki yfir götuna til að sjá nakinn skiptinema staulast á fætur eftir fimmtudagskenderíið. Eða, ef einhver gerði það þá tók ég aldrei eftir því.

Reyndar gerðist það aldrei að fólk kæmi labbandi eftir svölunum akkúrat þegar ég var á adamsklæðum. Hvað kallar maður tilviljun þegar tilviljunin er sú að eitthvað gerist ekki?

Nóg um gardínur.

Svo fórum við Víðir til Bjarta og þaðan með Bjarta í gömlu íbúðina hans og við fengum þar örbylgjuofn. Sá heitir Jens. Nú getum við ölbað. Ég fékk líka náttborð. Og Ýmir kom og tók eitt Karkasonn svona rétt fyrir flugið.

Ég veit ekki afhverju z-brautir heita z-brautir. Ég veit hinsvegar hversvegna pund eru skammstöfuð lbs í enskunni. Það er stytting á orðinu ,,libra", sem er latína og þýðir ,,vigt". S-ið í endann er þá fleirtölu-s, ,,libras". Sem er á gráu svæði málfræðilega, en hver nennir sosum að deila við Englendingana?

-b.

Hann er kindin Einar

Ég fékk vinnuna.

Djöfull er ég sáttur við það.

60% reyndar á móti einhverri stelpu. En hei. Gó ég.

Byrja á mánudaginn.

-b.

,,Imagine if the whole town was a gift shop!"

Ég er að horfa á Slings & Arrows. Maður sér lítið af kanadísku sjónvarpi.

Á morgun kemur víst mánudagur og ég er ekki alveg að nenna honum. September að klárast? Hvað er málið með það?

Amazon sendingin ætti að berast til mín núna bráðlega. Mmmm.

Partíið var þrusufínt. Við höfðum svo sannarlega gaman af því. En ég hugsa að við verðum að slaka aðeins á næstu helgar, fyrir nágrannana. Það fór allt vel fram, engin læti og enginn óþarfa hávaði í græjunum o.s.frv. en þegar við fórum út að bíða eftir leigubíl þá hallaði ónefndur gaukur sér utaní bjöllurnar og vakti væntanlega alla blokkina klukkan rétt rúmlega eitt eftir miðnætti.

Ég vona að við þurfum ekki að flytja út strax. Mér líkar vel við þetta pleis.

Og það eru örugglega fínar partímyndir á vélinni hans Sævars. Ég skal reyna að skella einhverju upp bráðlega.

-b.

Sögur af Guðmundi kíki

Ég sótti bókina Setið við sagnabrunn niður í Borgarbókasafn um daginn. Ég hafði hugsað mér að skrifa hérna upp nokkrar af þessum sögum sem okkur fannst svo frábærar hérna í þynnkunni í den. Við Sölvi og Hallur lágum í krampa einhvern laugardags- eða sunnudagsmorguninn með þessa bók í höndunum, að lesa sögurnar af Guðmundi kíki. Bestar eru nú Komið í fjós (en sá titill er á frekar gráu svæði við annan lestur), Blótneytið og Sláttumorgunn. Það eru nokkrar þarna sem ég skrifaði ekki upp, en kannske maður geri það síðar. Mér fannst þær bara ekki eins góðar.

Orðsmíðin er rosaleg og karakterinn sem kemur þarna fram á engan sinn líka. Hann er bara að segja sögur af því þegar hann var að vinna (á við nokkra menn og/eða eldsnemma að morgni) og eitthvað gerðist svo hann nennti ekki að vinna lengur. En sögurnar eru góðar fyrir því. Það er einhver spes týpa sem sér vinnumanninn dröslast niðrá völl við sólarupprás og hreytir þá úr sér að þarna fari kaupasnápurinn með sláttuþvöruna reidda um öxl.

En ókei. Gó Gvendur.

...

Guðmundur Kíkir

Guðmundur Guðmundsson frá Nýjabæ í Meðallandi (1840 - 1928) hefur af sumum verið nefndur síðasti flakkarinn og þó naumast með réttu. Fælestir þekktu hann undir nafninu Gvendur kíkir. Víða kom hann við á langri ævi og flestir Sunnlendingar kunnu á honum meiri eða minni skil á löngu tímabili. Ferðir hans voru tímavissar. Tvær voru aðalferðir hans á hverju ári. Með vordögum reið hann sunnan frá Faxaflóa austur til átthaga sinna og átti dvalir á vissum bæjum. Lengst var farið austur í Fljótshverfi. Þar átti hann bestheimili inni á Seljalandi hjá Þórarni Þórarinssyni og gekk þar að heyskap að eigin vild í vinakynnum. Að hausti hélt hann til baka og fór hægt yfir. Reiðhross hans var löngum folaldsmeri og hnýtti hann folaldinu aftan í hana til öryggis. ,,Það er úr henni," sagði Gvendur er um var rætt. Hann var stærilátur og reyndist ýmsum erfitt að gera honum til hæfis. Orð var gert af góðri frásagnargáfu Guðmundar og segja mátti að hann kynni margar fornar sögur utanbókar. Páll Þorgilsson frá Svínafelli í Öræfum þekkti Guðmund vel og kunni margt frá honum að segja. Rödd hans náði hann svo vel að blekkt gat ókunnuga. Hann hafði yfir við mig kvæðalag hans og færðist um leið í annan ham svo að Guðmundur virtist þar kominn með lífi og sál. Ein vísa öðrum fremur var Guðmundi oft tiltæk:

Vinir horfnir virðast mér
völt er þeirra hylli.
Lýðir fáir leika sér
lífs og dauða milli.

Mikil festa var í öllum frásögnum Guðmundar og Páll Þorgilsson kunni margar þeirra orði til orðs. Nokkrar þeirra fara hér á eftir:

...

Komið í fjós

Einu sinni var það þar sem ég var næturgestur á bæ að ég gekk út nokkru fyrir mjaltir um kvöldið og varð reikað út í fjós. Þar hitti ég fyrir fagra konu og hóf þegar við hana samræður sem hún tók með mikilli blíðu. Eftir stundarþögn sem á varð segir hún upp úr eins manns hljóði: ,,Fallegur maður ertu, Guðmundur." Ég svara: ,,Fríður hef ég aldrei verið en gæfusvipinn hef ég borið." Í þeim töluðu orðum vafði ég hana örmum og settist með hana í auðan fjósbás. Þegar unaður okkar stóð í algleymingi kemur stelpulæða í fjósdyrnar og hleypur hrópandi út: Mamma, mamma, hann Gvendur er að fljúgast á við hana ömmu úti í fjósi. Það þarf að hj´lapa henni, hún hefur dottið." Þegar ég sá hvað verða vildi, lét ég kné fylgja kviði af miklu snarræði og sáust engin verksummerki er að var komið.

...

Á Landakotsspítala

Einu sinni kom það fyrir mig að ég var fluttur sjúkur og þjáður á Landakotsspítalann. Þegar inn kom birtust tvær engilhvítar abbadísir. Þær rétðust umsvifalaust að mér og drógu af mér hverja einustu spjör. Eftir þá afhjúpun líkama míns steypa þær mér í baðkerald mikið með logheitu vatni. Þar taka þær til að þvo allan minn auma kropp, lim fyrir lim, allt um kring af móðurlegri nákvæmni. Þar var enginn eftirskilinn. Ekki varð ég var við að meydómsandi þeirra sypi hveljur yfir nekt minni en það sló fölva á helgisvipinn þegar þær að síðustu taka föt mín upp með fýldum grönum og segja: ,,En lýsin, lýsin, lýsin, Guðmundur."

...

Blótneytið

Eitt sinn var ég úti árla morguns við slátt. Heyri ég þá ógurlegar drunur og dynki í fjarlægð. Stafar þetta af jarðeldum? hugsaði ég og litaðst um. Sé ég þá reykjarmekki mikla þyrlast í loft upp og nálgast þeir mig með ofsahraða. Fer ég þá að hafa mig til vegs og hleyp sem mest ég má og næ við illan leik hesthúskofa sem stóð þar í túninu og fer þar inn og upp í stall. Í því kemur ófreskjan og verður föst í dyrunum. Hvað haldið þið að þetta hafi verið? Það var ógurlega stór, grár uxi. Þegar hann loks hafði fjarlægt sig skreið ég út aftur. Slátt lét ég niður falla þann daginn en rímur kvað ég mér til hugarhægðar.

...

Gist á Kolviðarhóli með Einari stopp

Eitt sinn sem oftar kom ég að Kolviðarhóli síðla kvölds og baðst gistingar. Í sama mund birtist ásjóna Stopparans í gættinni og það varð að ráði að við sænguðum saman. Þó upphófst svo mikið rifrildi og ræðuhald að engum varð vært. Því linnti ekki fyrr en flysjungur austan af Bakkabæjum kvaddi sér hljós og mælti: ,,Setjið þið nú Stopparann á Kíkirinn." Allir hlógu nema Stopparinn. Hann venti sínu kvæði í kross, tók tötra sína í skyndi, kvaddi garðinn með blóti og formælingum og hefur hann ekki drepið þar á dyr síðan.

...

Sjóferðin

Eitt sinn réðst ég hjá Hákoni hinum ríka í Stafsnesi. Eins og lög gera ráð fyrir, kom ég þar daginn fyrir kyndilmessu. Til allrar óhamingju var sjóveður daginn eftir. Þá var hinn ríki árla á fótum með miklum fyrirgangi og vígamóði. Hann tekur glerharðan leðurbambara ofan úr eldhúsi, þeytir fram á gólfið og skipar hinum fílelfda jötni, Jóni Nikulássyni að norðan, að binda á mig sjóskóna. Hann kvað nei vi ðog mælti að drambhrottarnir austan úr sveitum væru ekki of góðir til að skinnklæða sig sjálfir. síðan rerum við til miða og renndum. En veistu hvað? Þá dregur óvinurinn fyrstur fisk. Hann leggur hann fram á bitann og mælti: ,,Þekkirðu þennan, Guðmundur?" Hvað heldur þú að hann hafi meint, ætli hann hafi ekki hitt á það. Hann var einsýnn eins og ég en sá er munurinn að ég er blindur borinn en þorskurinn hafði fengið áfall til sjós. Síðla dags var hankað upp, mastrað og undin upp segl. Þegar fór að hvína í rá og reiða, hrópar sá mikli Jón: ,,Staflið nú öllum ræflum í skut og barka," og þar var ég einn. Að síðustu rerum við þöglir til lands og lentum með frægð og hamingju. Í fjörunni var afla skipt með makt og veldi. En þá dró til stórra tíðinda: Sá ríki hvessir augun á mig og segir: ,,Hirtu nú hlut þinn, Guðmundur." En ég svara og segir: ,,Ekki húki ég lengur undir háði þínu, Hákon," og tek poka minn, labbaði af stað og lofaði að koma þar aldrei framar. Þar kom ég þó ári síðar og þá tók höfðinginn mér með mestu sæmdum.

...

Sláttumorgunn

Um sólarupprás í ágústmánuði var ég eitt sinn sem oftar fyrstur manna kominn á teig og renndi yfir fen og foræði og ljáhljóðið kvað við sem mjúkur þytur í lofti. Á eftir mér kom svo kaupasnápurinn með sína sláttuþvöru reidda um öxl. Hann byrjar við hliðina á mér og slær um sig með háum vindhöggum og hjakk krukki. Ég gætti mín ekki og vissi ekki fyrri til en hann skammskælir sinni ryðskófu þvert yfir minn spegilfægða eggtein. Mér varð að orði: ,,Ógæfumaður ertu að eyðileggja minn góða eggtein." Af slætti varð ekki meira hjá mér þann daginn.

...

Báruball

Einu sinni barst ég með straumnum inn á ball í Bárunni. Þar sat nikódemarinn í landsuðurshorni og þandi djöfulinn. Á eftir mér komu tvær stelpuglennur sem slógu á lær þegar inn kom og sögðu: ,,Drall drall, ball i aften." Það hitti svo sem naglann á höfuðið. Dólgarnir kepptust um að hremma bráðina og þurftu ekki lengi eftir henni að ganga.

...

-b.

Ég sé inní framtíðina, og enn lengra en það

Ég hugsa að ég verði með harðsperrur á morgun.

Hvað varðar hitt, þetta sem er hinumegin við framtíðina.. tja. Við deyjum öll. Fyrr eða síðar. Sko hvað ég er mikill spámaður.

-b.

Dag frá degi

Í gær sagði ég ,,ég ætla í ræktina á morgun!"

Og í dag gerði ég það.

Og á morgun fer ég í atvinnuviðtal.

Fleira var það nú ekki.

-b.

Spurning hérna

úr Skaftahlíðinni. Ef maður gekk í Barnaskólann á Eyrarbakka og Stokkseyri (BES), er maður þá.. BESefi?

Og hefði Móse rakið á land á Eyrarbakka fremur en að bökkum Nílar, hefði hann þá fundist í.. be-sefinu?

Nei okkur fannst það allvega skondið.

-b.

..ræða það eitthvað?

Get ég annað en skrifað um Næturvaktina?

Ég hafði gaman af þættinum. Það var engin saga í gangi þarna til að byrja með, meira svona runa af sketsum. En það getur líka virkað. Helst fer Jón Gnarr í taugarnar á mér, því þarna er hann einsog hann er alltaf.. Það dugar ekki bara að raka hausinn á sér til að búa til karakter. Þessi vaktstjóri hljómar einsog allir þessir miðaldra kverúlantar sem Jón hefur leikið í gegnum tíðina, í sjónvarpi og útvarpi.

Hinir tveir voru samt fínir. Pétur kemur mér dálítið á óvart, og ætti maður að reikna gildi gamanþátta útfrá katsfrösunum þá heldur hann sjóinu uppi.

Mér hefði þótt gaman að kannast við umhverfið, að sjá einhvern spes húmor í þessu þar sem ég hef unnið á bensínstöð í dálítin tíma, en það var alls ekki. Það eina sem snýr að þessum tiltekna bissness er það hvernig á að dæla bensíni og rútínan sem kortaviðskipti eru: renna korti, láta kvitta, bjóða afrit, þakka fyrir. En nú dælir megnið af fólki bensíni á bílana sína sjálft, og því þekkja það flestir. Það sama má segja um kortaviðskiptin, hver hefur ekki farið í gegnum þessa athöfn þúsund sinnum?

Munurinn á því að vera fyrir framan kassann og að vera bakvið hann er sá að þar gerir maður þetta þúsund sinnum á einum og sama deginum. Einsog í Clerks þarsem félagarnir eru að selja sígarettur allan daginn, og Randall selur loks smástelpu pakka af rettum vegna þess að hann er einfaldlega hættur að hugsa um hvað hann er að gera. Ég ætla ekki að stilla þessu tvennu saman, Clerks og Næturvaktinni, en þarna er brandarinn sagður frá sjónarhóli þess sem afgreiðir, og það er verið að segja manni eitthvað um þennan bissness sem maður hefði ekki endilega getað sagt sér sjálfur.

Í Næturvaktinni, í stað þess að gera grín að endurtekningunni, firringunni sem fylgir því að láta fólk kvitta á seðla og þakka því fyrir án þess að vita hvað það heitir eða muna hvernig það lítur út, þá snýst brandarinn í kringum eitt óþægilegt skipti. Og jafnvel þótt áhorfandinn sé leiddur inní stöðina með nýja starfsmanninum þá sjáum við þetta atriði frá sjónarhorni kúnnans. Mér sýnist það sama eiga við um restina af þættinum.

Hver einasti viðskiptavinur sem kemur inná stöðina er grunlaust fórnarlamb. Daman er að flýta sér og má ekki vera að því að bíða eftir kvittun; karlinn þarf að komast á klósettið og má ekki vera að því að kaupa neitt til að geta talist viðskiptavinur; gaurinn þarf að klára að þrífa bílinn sinn, vantar bara vatn í smástund í viðbót og má ekki vera að því að bíða framá morgun. Það er í raun ekki verið að sýna manni neitt nýtt: Hver kannast ekki við að vera að flýta sér á bensínstöð, lenda á einhverjum þurs bakvið afgreiðsluborðið og standa í veseni?

Ég veit náttúrulega ekki hvernig þeir halda áfram á næstu vikum, en þessi fyrstu þáttur fjallar ekki um það að vinna á bensínstöð, heldur það að versla við bensínstöð.

Það er ekki þarmeð sagt að mér þyki þátturinn lélegur, ég hafði gaman af honum. Mín reynsla af þessu umhverfi er hinsvegar sú að sama hversu skrýtnu liði maður þarf að vinna með þá eru kúnnarnir, þegar þeir eru uppá sitt versta, ótal mörgum sinnum skrýtnari, dónalegri, heimskari og þar af leiðandi fyndnari.

Má kannske vera að allir þessir kúnnar vilji ekki sjá bölvað afgreiðslufólkið, leikið af Jóni Gnarr og Pésa úr Strákunum, gera grín að sér í sjónvarpinu?

-b.

Áræði10

Geðveikt.

-b.

Heimurinn árið 1989 - Úr A Gentleman's Game eftir Greg Rucka

Ég fór á bókasafnið áðan og henti inn pappírum. Skilaði bókum. Tók nýjar bækur. Í myndasöguhorninu fann ég innbundna skáldsögu, A Gentleman's Game eftir Greg Rucka. Hún kom út árið 2004. Mér fannst nógu undarlegt að sjá hana á þessu bókasafni, en að einhver skuli hafa verið það hugulsamur að skilja hana eftir hjá hinum Rucka bókunum - sem við dáum öll og elskum - smyr sólargeislum í kalt hjartað mitt.

Ég settist í rauða stólinn hérna heima og las. Þessi efnisgrein finnst mér áhugaverð.

The Pit was aptly named, a cube of a room, dead-white cinderblock walls with no windows and poor ventilation, gray carpet that utterly failed to diminish the cruelty of the concrete floor beneath it. Each Minder's desk faced out from the three walls, so that the Minder Two desk faced the door from the hall, and the Minder One desk, on the left as one entered, faced Minder Three's. The remaining space was occupied with two metal filing cabinets, a coat stand by the door, and a file safe, on top of which sat the go-bags, one for each agent. Inside each small duffel were the bare essentials - toiletries and clean underwear and socks. The only decorations were, above Minder Two's desk, an old dartboard, and above Minder Three's, a map of the world that had been printed in 1989.

Fjórir gluggalausir veggir, pappír í skúffum, tannbursti og nærföt í poka oná skáp. Þetta er eins praktískt, hversdagslegt og órómantískt og hugsast getur, en það hefur löngum verið yfirlýst markmið hjá Rucka, að skrifa um tannhjólin í vélinni frekar en James Bond**. Það væri hægt að líkja þessu við fyrstu þáttaröð af Spooks, áður en sá missti taktinn, eða Tinker, Tailor, Soldier, Spy fyrir seinni tíma, þegar stelpurnar fá að vera memm.

Lýsingin á skrifstofunni gefur til kynna hverskyns spæjarasögu næstu blaðsíður hafa að geyma og um hvað starfið snýst í raun og veru, skv. Rucka. En þá eru það kannske veggjaskreytingarnar sem segja meira en hitt, þótt lýsingin á þeim virki helst einsog glettileg viðbót við dauflega innanstokkslýsingu.

Um leið og þú kemur inní skrifstofuna blasir við þér, á veggnum beint á móti, píluspjald - en það hefur sýnt sig oftar en einusinni í Queen and Country bókunum sem á undan koma að Minder nr. 2 er sá sem lendir í skítlegustu verkunum og mestri lífshættu. Nr. 1 er nokkurskonar yfirmaður og nr. 3 er jafnan óreyndur eða einfaldlega dauður sökum þess að vera sendur óreyndur í hættulegt djobb. Þannig að þegar einhver kemur neðan úr skrifstofunum með skipanir handa teyminu þá beinast spjótin jafnan að Minder nr. 2, þessum með skotmark yfir skrifborðinu sínu.

Heimskortið (sem nr. 3 þarf ekki að hafa fyrir augunum því hann er svo grænn hvorteðer) er sérlega skemmtileg viðbót, því það er prentað fyrir eða um það leyti sem Berlínarmúrinn er rifinn. Maður sér fyrir sér Austur- og Vestur-Þýskaland, USSR lengra í austur, landamæri sem eru ekki til lengur og nöfn sem hafa jafnvel breyst nokkrum sinnum síðan kortið var prentað. Það þjónar varla praktískum tilgangi, en hverju þá? Er þetta eitthvað í líkingu við skrítlur úr dagblöðum, sem vinnudýr í saklausari bissness festa upp í básum eða á hurðum kaffistofa? Heimsmynd sem er svo fjarstæð deginum í dag að maður getur varla annað en glottað, en ber þó með sér grjótharðan raunveruleika njósna og launmorða sem áttu sér stað þegar kortið var fyrst hengt á vegg. Manni dettur í hug rússneska máltækið um ,,gömlu góðu vondu dagana", sem hefur verið komið fyrir í einræðum spæjara og hermanna í Hollywood seinni tíðar, þarsem kalda stríðið er séð í hillingum, ,,einfaldari tími þegar menn vissu hver óvinurinn var." Og svo framvegis.

Fyrr í kaflanum hefur verið snert á því að hverskonar skreytingar á veggjum séu illa liðnar, en landakortið er nógu kalt og ríkisstyrkt til að fá að vera í friði. Það stendur bæði fyrir þessa James Bond-kaldastríðs-nostalgíu og sem gagnrýni á hana: Undir kortinu situr græninginn í spæjaraleik, en þeir sem sjá það úr hæfilegri fjarlægð eru þeir sem vita um hvað málið snýst, og þeir sem ná brandaranum. Heimurinn breytist og kortin breytast, en djobbið er alltaf það sama. Þetta er litli kettlingurinn sem hangir á þvottasnúrunni, Hang in there fyrir kaldlynda, fátæka og léttklikkaða tannhjólaspæjara í svona óskaplega raunverulegum raunveruleika.

-b.

**Það væri reyndar gaman að lesa Bond með það fyrir augum að hann sé bara viljalaust númer oní kassa. Væri það yfir höfuð hægt?

Sungið við Bonnie Tyler lagið Total Eclipse of the Heart (800)

Víðir Örn, hvernig er að vera einsog fiskimaður sem að fer barasta aldrei í land?
Víðir Örn, hvernig veistu svona margt um átján hluti sem að enginn hefur hugsað mikið um?
Víðir Örn, hvernig ertu aldrei í sjónvarpinu þótt þú búir svona nálægt Sigga Hall?
Víðir Örn, hvernig skegg er þetta sem að hangir á veggnum því ég hef held ég aldrei séð það áður?
Víðir Örn, gaukur, hvernig er að ganga ekki við staf?
Víðir Örn, gaukur, hvernig er að ganga ekki við staf!

Einn komma sex beibí

-b.

Þarmeð bless

En svona að hækum slepptum þá sit ég inná bókhlöðu í augnablikinu og sé hvar rigningin hrynur oná lóðina fyrir utan í sirka 45° halla. Ég þakka mínum sæla fyrir að hafa haft þessa vitleysu í bakið á leiðinni niðreftir. Svo er spurning hvernig staðan verður í nótt þegar ég fer aftur heim.

Ég er að taka nokkrar vaktir til að eiga fyrir næstu leigu. Fokk helvítis ég ætlaði að vera að setja saman starfsumsókn í dag.

-b.

Hæka fyrir vandláta

Rigningarandskot
i dettur svo maður blotn
ar allur saman.

-b.

Ég lifði helgina af

Og það ætti í sjálfu sér að vera nóg. Netið hrökk í gang í gær. Sævar reddaði því.

Ég drakk helling af bjór, borðaði helling af rusli, las X-Men en veit ekki hversvegna. Gaf bækur sem afmælisgjafir.

Í dag vaknaði ég eldsnemma fyrir hádegi og fékk mér staðgóðan morgunverð. Planið var að við Víðir færum austur, hann að gera við bílinn sinn og ég að kíkja til læknis, og að sækja um húsaleigubætur. En svo birtist Már í dyrunum og ég fékk bara far með honum í staðinn. Læknirinn sagði að ég væri nærsýnn, -0,5. Á báðum. Það væri víst betra fyrir mig að fá gleraugu, svona til að fara með í bíó og á rúntinn.

Svo kannske hver veit, kannske fengjum við okkur nokkra kokteila á Hressó, ég myndi bjóðast til að borga taxa heim, eitt leiddi af öðru. Það að ganga með gleraugu þyrfti ekki að vera kvöl og pína.

Ég hitti Gunnar Marel þarsem ég stóð og beið eftir rútunni aftur í bæinn. Hann ætlar að fara til Kaupmannahafnar og vill koma í veg fyrir að Pakkhúsið verði rifið. Getur hann gert bæði í einu? Fylgist með í næsta þætti?

-b.

Moggabloggið mitt, djöfull er maður vakandi

Og djöfull gleyptu fréttastofurnar við þessari 3g auglýsingu frá Símanum. Þessi kirkjugaukur mætti í Kastljósið og Ísland í dag sama kvöldið og sagði nákvæmlega ekki neitt. Honum fannst hún smekklaus, en kirkjan ætlar ekki að kæra. Nei er það virkilega? Jóni Gnarr finnst ekkert athugavert við auglýsinguna, en það var jú hann sem samdi hana. Þetta er and-frétt.

Fólkið á Símanum er ekki alveg glórulaust. Þetta er haugur af ókeypis auglýsingu. Nógu mikið hefur það kostað að búa til þessa auglýsingu, þá er ekki verra að fá hana sýnda í fréttatímum trekk í trekk.

Það er ekki einsog nokkrum detti í hug að það verði neitt úr neinu. Einstaka hálfvitum, sem er ekki skítsama um hvernig fólk notar biblíusögur, kann að láta í sér heyra en það dettur engum í hug að gera neitt í því.

(Það situr hérna tíu manna MR hópur og talar um það hvað hann sé skemmtilegur. Hver um sig og allir í heild. Og liðið talar hærra og hærra og þá hækkar einhver í músíkinni og svo gengur það áfram. Maður var blessunarlega aldrei í þessari vatnsgreiddu SUSeldishöll en ég er þó feginn því að vera ekki alveg svona ungur ennþá.)

Önnur and-frétt: Þú getur ekki átt einkaleyfi á nafninu ,,skyr". Ekki frekar en ,,mjólk" eða ,,smjör". Hálfvitar.

-b.

Hvaða læti eru þetta?

Ég kíkti í tíma í íslenskum sjálfsögum hjá Jóni Karli í gær. Kúrsinn virðist mjög áhugaverður. Það vorum semsagt við tveir, ég og kennarinn, og svo tíu ellefu stelpur og konur. En hann er kenndur innan íslenskuskorar svo ég er ekki viss um að ég geti fengið hann metinn, þarsem ég hef tekið svo lítið innan bókmenntafræði proper.

En það er hinsvegar ekkert að gerast þar. Einsog Ingi hafði á orði, þá er varla hægt að skella á mann einhverjum kvóta og bjóða síðan ekki uppá neitt til að fyll'ann.
Eða, hann sagði það ekki alveg svona. Þetta var meira svona inntakið.

Ég er orðinn þreyttur á að borða ekki heima hjá mér. Fáum væntanlega ísskáp á morgun. Sævar reddaði honum. (Annað gott innskot!)

Og ég er kominn með auðkennislykil.

Og Prikið er stútfullt af MRingum og túristum. Ég veit sveimér ekki hvort er verra.

Fór og breytti aðsetri, fékk vottorð fyrir því. Fékk útprentun á skattskýrslu síðasta árs. Nú þarf ég bara að grafa upp launamiða síðustu þriggja mánaða og þá get ég sótt um styrk frá sveitarfélaginu mínu til að greiða niður 8,3% af leigunni sem við borgum.

Las House of M í gær. Þetta var víst einhver svaka crossover atburður hjá Marvel núna um árið. Það var þessi tiltekna saga og svo tengdust bókstaflega allir ofurhetjutitlarnir þeirra inní þetta, ef mér skjátlast ekki. Svona ofursögubatterí virka alltaf frekar feik og fyrir-salti-í-grautinn, en þessi saga var fín. Þannig. Enda Bendis.

Hún minnir sterklega (og meðvitað) á Crisis on Infinite Earths: Gamli heimurinn hverfur í hvítu leiftri, útvaldar hetjur kippa málunum í liðinn en þó verður heimurinn aldrei samur. Fyrren eftir nokkra mánuði.

-b.

Dóterí sem ég skrifa niður um dóterí sem ég skrifaði ekki

Æ fokk. Maður er að neyta.

Fyrsta sería af Sleeper Cell er miklu betri en ég þorði að ætla. Ég nixaði þetta undireins þegar ég sá bút á Skjá einum þarna um árið, þarna væri hræðsluáróður í dramalíki. En það er kannske frekar manni finnist of mikið um jákvæða umræðu um islam. Fólk að ræða túlkunaratriði í Kóraninum við undarlegar aðstæður.. En þetta eru bara þéttir þættir. Mjög gott.

The King eftir einhvern byrjar vel. Það er ákveðinn blær yfir þessu Fantagraphics dóti.. frekar misjafnt hvernig það virkar en maður kannast strax við hann. Finnst mér. En ég hef ekki lesið mjög mikið af því.

The Pulse, hafði ég ekki minnst á það? Bendis góður. Bækur eftir Bendis góðar.

Minntist ég á Udaku eftir Bendis? Líka fín.

Og mér skilst að næsta Powers bók sé að koma út. Eða komin út? Cosmic held ég að hún heiti.

Rant eftir Palahniuk kom mér á óvart. Og svo varð hún bara undarlegri. Hann kann að skrifa, hann kann að fletta utanaf sögu þannig að hvert skref verður að skoða aftur í ljósi þess sem kemur á eftir, og þegar hann gerir það vel þá virkar það ekki einsog bara eitthvað gimmikk. Það gengur upp hérna. Og mér finnst gaman að því hvernig sveitasagan verður sæfæ. Ég veit ekki, endirinn virkaði skringilega á mig, en það hæfir sögunni kannske að slútta svona, frekar en að meika fullkomlega sens.

Þetta er ekki bók sem ég myndi mæla með fyrir hvern sem er, en ef þú fílaðir Palahniuk áður en hann gróf sér gröf í lélegum hryllingi þá má tékka á henni. Hýper-yfirborðshugleiðing um dreggjar samfélagsins í óræðri framtíð? Það held ég.

The Bourne Ultimatum: Helvíti fín. Sjáið fyrri myndina áður en þið sjáið þessa samt. Þá fyrstu líka, ef þið eruð á þeim buxunum, en það er ekki nauðsyn. Ég ætla að sjá þær allar í einu núna bráðum. Ekki að þetta sé nein epík, þessar myndir eru alls ekki að reyna neitt slíkt. En bara afþví ég hefði gaman af því.

Blargh. Heim að borða. Ekkert net.

-b.

Pantekki borga

Ég var að panta dvd á amazón?

Það kostar mig helling, þegar að því kemur?

-b.

Hark!

En þetta situr næst mér núna. Þrír spánverjar (held ég) komu að mér þarsem ég hokraði við að læsa hjólinu mínu fyrir utan Glitni á Lækjargötu. Afsakið, geturðu sagt okkur hvar við getum fengið íslenskan mat, sem er ekki of dýr? Tja. Í fyrsta lagi, og þetta sagði ég þeim, þá er enginn staður hérna niðrí miðbæ ódýr. Í öðru lagi, en ég sagði þeim þetta ekki, þá veit ég ekki hvað íslenskur matur er. Eitthvað sumarið vildu vegasjoppurekendur meina að þjóðarrétturinn væri kjötsúpa.. en kjötsúpa er aldrei kjötsúpa nema hún sé borðuð heima hjá manni.

Ég benti þeim á fiskihlaðborðið í þessa þarna átt. Þeir höfðu jú séð það, voru víst að leita að einhverju öðru. Sorrí, segi ég, ég borða sjaldan sem aldrei hérna því það kostar allt pening. Takk takk sögðu þeir og gengu leið sína.

Svo gengu þeir hérna inná Prik þegar ég var að koma mér fyrir. Pöntuðu sér steikarsamlokur, ef mér skjátlast ekki.

...

Annars er ég búinn að vera að flytja í nýja íbúð. Ég hef bæði gaman af listum og tímalínum, þannig að hérna er listatímalína fyrir ferlið.

Föstudagur:
Ég fæ að taka jeppann að láni, fylli hann af bókakössum og öðru drasli, kaupi nokkra bjóra og keyri til Reykjavíkur. Við Davíð kíkjum á Eldsmiðjuna, en hún er full af fólki. Við kíkjum á Reykjavík pizza company, og þar er líka allt fullt, en við fáum borð eftir smá stund. Borðum. Svo förum við heim til Davíðs að drekka bjór. Víðir kemur. Gunnar og Stefán koma. Við drekkum og ég er ógeðslega lélegur í Gears of War.

Eða ég er allavega handónýtur á svona fjarstýringum. Ég stend fastur á því að mér hefði gengið betur með mús og lyklaborð. Xbox foj.

Við byrjum að horfa á The Big Lebowski en ákveðum fljótt að fara í keilu í staðinn. Við drekkum bjór og keilum í Öskjuhlíðinni. Ég dett einusinni hálfur inná brautina, einusinni allur inná hana. En ber samt sigur úr býtum. Leyndarmálið, segi ég sjálfum mér: horfa á keilurnar.

Svo förum við niðrí bæ og ég týni sjálfum mér þar einhverstaðar, en man þó eftir að hafa tekið ákvörðun um að koma mér í bælið. Vaðið mannhaf útað dyrum Kaffibarsins og andað svo bæjarmyrkri niður Njarðargötuna.

Laugardagur:
Því ég þurfti að vakna snemma. Sturta og vatnsglas, hálfur subway og útá hjólið. Má ekki vera þunnur, allavega ekki svo sjái á manni. Keypti treo-stauk í Lyfju, skoðaði bækur og mætti um það bil korteri of snemma á fund uppí Rentus. Las yfir húsaleigusamninginn, beið eftir eigandanum. Hún mætti stuttu síðar með karlinum sínum, þau nýkomin frá íbúðinni og segja að fólkið þar sé enn ekki flutt út.

Þessir jólasveinar sem voru í íbúðinni, og höfðu nú verið reknir út vegna kvartana frá nágrönnum, ætluðu að skila lyklunum að íbúðinni á föstudaginn klukkan fimm. Gerðu það ekki. Ætluðu svo að skila klukkan ellefu á laugardaginn. Gerðu það ekki heldur. Eftir að við undirrituðum samningana rúllaði ég með eigandanum til að gá hvernig gengi, og við fundum þar tvær stelpur sem dunduðu við að sópa, sögðu að strákarnir hefðu farið eitthvað á sendibílnum. Nú ætluðu þau að skila lyklunum klukkan fimm.

Eitt herbergjanna var samt laust og þrifið, svo ég henti kössunum mínum þangað inn og keyrði á Selfoss. Gunnar og Stefán hjálpuðu mér við kassaburð, blessaðir.

Þynnkan hellist yfir mig þegar ég lendi á Heiðarveginum, en mig langar að klára flutninginn. Eigandinn hringir rétt að verða fimm og segist hafa lyklana en að það sé hræðilega illa þrifið. Ég segi að við séum að stóla á að geta flutt inn í dag, svo hún segist ætla að gera einsog hún getur. Gott og vel. Ég fæ Óskar bróðir til að hjálpa mér að ferma kerruna og bílinn og við keyrum til Reykjavíkur. Fleygjum þar inn rúmi og allskonar. Förum svo á garðana þarsem ég á ennþá nokkra kassa og dót (blikk). Fermum, keyrum, affermum og þarmeð er ég alfluttur. Víðir kemur með dýnu og eitthvað dót. Ég fer með Óskari á Grillhúsið og svo heim að sofa. Sævar kom með nokkra kassa.

Sunnudagur:
Ég svaf frameftir. Uu. Sótti hjólið mitt niðrí Rentus. Það var lokað í Góða hirðinum. Mágur eigandans kom til að skipta um ljósaperur á baðinu, og við sáum hversu illa var þrifið þar inni. Spilaði Baldur's Gate. Við kíktum til Davíðs í vídjó um kvöldið, ætluðum að horfa á Slacker en hún var leiðinleg svo við slökktum. Ég lét mig hverfa, fór að sofa.

Mánudagur:
Ég hjólaði niðrí Þjóðskrá en þurfti að hafa skólavottorð til að breyta um aðsetur, ef ég vildi ekki að skipta um lögheimili um leið. Víðir skutlaðist með mig til Sýslumanns og þar borgaði ég rúman tólfhundruðkall fyrir stimpil. Þinglýsing á leigusamning sem ég þarf að sækja á morgun. Svo fórum við í Rúmfatalagerinn, Góða hirðinn og Bónus. Ég keypti stofustól, bleikan náttslopp og grænt te. Ég leitaði árangurslaust að ísskáp á netinu og fór svo á fund með Víði. Sævar kom með stofustól.

Þriðjudagur:
Æ ég nenni engu. Ætla að kíkja í einn tíma í skólanum á morgun, tala við Gottskálk á mánudaginn kemur. Sækja skólavottorð, sækja þinglýstan samning, skipta um aðsetur, sækja um húsaleigubætur. Fara að vinna?

-b.