Lestur í lestum

Lyftan hérna á Árnasundi er þrjátíu og fimm sekúndur að klifra úr jarðhæð uppá níundu hæð. Hún er jafnlengi niður aftur. Það þýðir að hún er rétt tæpar fjórar sekúndur að koma sér á milli hæða, sem mér finnst óþarflega langt.

Ég kíkti í mat til Ýmis og Kristínar, þarsem ég fékk kjúkling á disk og svo bolludagsbollur í eftirmat. Með þeyttum rjóma. Það var ekta. Á leiðinni til baka tók ég 5A í staðinn fyrir S350, því hann er aðeins lengur á leiðinni (fleiri stopp) og þá gæti ég slappað af með bókina mína. Mér fannst það gott plan. Rankaði síðan við mér þegar hann var að keyra framhjá Nörreport stöðinni, svo ég fékk smá rölt tilbaka í metróinn.

Það vildi ég óska að ég gæti bara setið í lest og lesið. Maður fær að vera í friði en það er alltaf einhver hreyfing í kringum mann. Ef maður verður þreyttur á að lesa getur maður skoðað fólkið eða bara horft útum gluggann.

Ég kláraði Mao II niðrí þvottahúsi í gær. Þetta er svona snöggorð og sniðug pæling um skrif, hryðjuverk og hópa-mentalitet. Einn á móti fjöldanum eða einn inní fjöldanum.. ,,The future belongs to crowds," segir hann. En þó virðist alltaf einhver þurfa að leiða fjöldann.

Já.

Og núna er ég í Extremely Loud and Incredibly Close, sem greip mig betur en Everything is Illuminated eftir sama höfund, Jonathan Safran Foer. En ég var að vísu ýmislegt annað að gera þegar ég byrjaði á þeirri bók. Sögumaðurinn er reyndar nett óþolandi krakkaandskoti, en hann er tiltölulega nýbúinn að missa pabba sinn og maður gefur honum séns.

Báðar þessar bækur gætu allteins verið til lestrar í hinum kúrsinum, um póstmóderníska skáldskapinn.. Það er spurning hvort allar elleftaseptember-skáldsögurnar sem við komum til með að lesa geti fallið í þann flokk, hvort sjónarhorn skáldsögunnar á þessa atburði markist af bullandi póstmódernisma. Það kæmi sosum ekki á óvart. En ég er að velta þessu upp eftir að hafa byrjað á einni stakri bók, svo við skulum ekki sleppa okkur alveg.

Það væri annars pæling, með hvaða ljósi skáldskapur hefur sýnt lesendum önnur og fyrri ,,stór atvik" í mannkynsögunni. Eða sögu þjóða. Og sumir myndu benda á að slíkir atburðir hafi óbeint getið af sér nýjar leiðir í listsköpun, samanber iðnvæðing og módernismi. Fyrir Ísland? Umm.. Handritin heim? Gamli sáttmáli? Örlygsstaðabardagi? Spánska veikin? Móðuharðindin?

Ég þekki ekki íslenskar bókmenntir.

-b.

Fukuyama um einstaklinga versus hópa versus ríki

The radical Islamist ideology that has motivated terror attacks over the past decade must be seen in large measure as a manifestation of modern identity politics rather than of traditional Muslim culture. As such, it is familiar to us from earlier political movements. The fact that it is modern does not make it less dangerous, but it helps to clarify the problem and its possible solutions.

The argument that contemporary radical Islamism is a form of identity politics has been made most forcefully by the French scholar Olivier Roy in his 2004 book Globalised Islam. According to Roy, the root of radical Islamism is not cultural—that is, it is not a by-product of something inherent in Islam or the culture that this religion has produced. Rather, he argues, radical Islamism has emerged because Islam has become "deterritorialised" in such a way as to throw open the whole question of Muslim identity.

The question of identity does not come up at all in traditional Muslim societies, as it did not in traditional Christian societies. In a traditional Muslim society, an individual's identity is given by that person's parents and social environment; everything—from one's tribe and kin to the local imam to the political structure of the state—anchors one's identity in a particular branch of Islamic faith. It is not a matter of choice. Like Judaism, Islam is a highly legalistic religion, meaning that religious belief consists of conformity to a set of externally determined social rules. These rules are highly localised in accordance with the traditions, customs, saints and practices of specific places. Traditional religiosity is not universalistic, despite Islam's doctrinal universalism.

According to Roy, identity becomes problematic precisely when Muslims leave traditional Muslim societies by, for example, emigrating to western Europe. One's identity as a Muslim is no longer supported by the outside society; indeed, there is strong pressure to conform to the west's prevailing cultural norms. The question of authenticity arises in a way that it never did in the traditional society, since there is now a gap between one's inner identity as a Muslim and one's behaviour vis-à-vis the surrounding society. This explains the constant questioning of imams on Islamic websites about what is haram (prohibited) or halal (permitted). But in Saudi Arabia, the question of whether it is haram to shake hands with a female professor, for example, never comes up because such a social category hardly exists.

American Psycho sem rómantískt melódrama

Tagglínan er gull.

-b.

Laugardagur til þynnku og C-vítamíns

Bara svona skemmtileg saga.

In Paris they warn you before cutting off the water, but out in Normandy you’re just supposed to know. You’re also supposed to be prepared, and it’s this last part that gets me every time. Still, though, I try to make do. A saucepan of chicken broth will do for shaving, and in a pinch I can always find something to pour into the toilet tank: orange juice, milk, a lesser champagne. If I really got hard up, I suppose I could hike through the woods and bathe in the river, though it’s never quite come to that.

Most often, our water is shut off because of some reconstruction project, either in our village or in the next one over. A hole is dug, a pipe is replaced, and within a few hours things are back to normal. The mystery is that it’s so perfectly timed to my schedule. This is to say that the tap dries up at the exact moment I roll out of bed, which is usually between ten and ten-thirty. For me this is early, but for Hugh and most of our neighbors it’s something closer to midday. What they do at 6 A.M. is anyone’s guess. I only know that they’re incredibly self-righteous about it, and talk about the dawn as if it’s a personal reward, bestowed on account of their great virtue.

Í gær fórum í á pókermót á Solbakken og ég var fyrstur til að detta út. Tapaði þar hundraðkalli, en fékk pela af Tópas í skammarverðlaun. Sárabótin fyrir að vera gaurinn sem allir aðrir tala um þegar þeir segja ,,ég er allvega ekki svona lélegur." Það var reyndar mjög svínslegt hvernig ég var tekinn út.. var með ágætis hendur en melurinn á vinstri hönd var alltaf aðeins hærri.

Gleymdi töskunni minni.

Á morgun ætla ég að reyna að elda lasanja. Ég hef aldrei gert það áður, aldrei. Þetta verður forvitnilegt.

..og ég var að taka eftir þessum vélaskrifum mínum hérna fyrir neðan. Skrýtið. En meikaði eflaust sens fyrir mér þegar ég kom heim í nótt. Lestirnar kannske? Annars er það ekki mitt að ráða í skrif fullabjössa.

-b.

Júmm

Ahh ég elska vélar! Þær hamra bara áfram, sama hvað manni finnst. Sama þótt það sé eitthvað stóreflis dæmi í gangi, það segir hæ og gengur áfram. Bamm bamm bamm áfram!!

-b.

Rome, Studio 60 og ó hversu gaman það er að horfa uppá fólk skemma sig (spoilerar)

Önnur þáttaröð af Rome byrjar á sama augnabliki og sú fyrri endaði: Það er nýbúið að drepa Sesar í þinginu, og Vorenus kemst að því að konan hans átti barn með öðrum manni á meðan hann var í hernum fyrir norðan, sem verður til þess að hún fyrirfer sér. Og síðan versnar ástandið snarlega. Markús Antóníus er hundeltur á götum Rómar af mönnum Kassíusar, Vorenus gerir sig líklegan til að drepa gauksungann - sem hann hafði áður talið dótturson sinn - en er að lokum talinn af því, og lætur sér nægja að bölva fjölskyldu sinni allri og rjúka á dyr.

Nota bene**, það er heilmikið gert úr bölvunum í þessum fyrstu tveimur þáttum. Það er ekki einsog hann sagi ,,fariði fjandans til" og skelli hurðinni; hann er að skipa þeim, sem höfuð fjölskyldunnar, að fara og koma aldrei aftur, og þegar þau deyja skuli þau beina leið til helvítis. Eða Hadesar, eftir því sem þið viljið.

Þegar hann tekur loks sönsum og heldur heim að aflétta bölvuninni, þá eru þau öll horfin. Þeir Pullo frétta að óvinur Vorenusar hafi komið í millitíðinni og haft þau á brott með sér. Þeir elta hann uppi, drepa menn hans og krefjast fjölskyldunnar aftur. Sorrí, segir hann. Ég reið þeim öllum, drap þau og fleygði þeim í ána. Verinus heggur af honum höfuðið og þátturinn endar.

Þetta finnst mér ekta gott sjónvarp, og ég vil taka annað nýlegra dæmi áður en ég fer lengra.

Eftir að Studio 60 kom úr jólafríi komu þrír þættir sem gerðu samasem ekki neitt. Þeir ræstu einhverja rómantík sem var búin að vera lengi í uppsiglingu og var óttalega óspennandi, og ráku endahnútin á aðra rómantík sem var búin að vera lengi að detta í sundur og var jafnvel minna spennandi. Geisp.

Í síðasta þætti kvað við annan tón, að vissu leyti. Þar sjáum við hvernig stressið hefur náð tökum á Matt, aðalskrifaranum, og hann er farinn að gleypa pillur til að halda sér við lyklaborðið. Hann fær ofsjónir og getur ekki einbeitt sér að því sem er í gangi í kringum hann, en flestir sem vinna með honum eru of uppteknir af sjálfum sér til að fatta hvað er að gerast. Að vísu sýnist manni einsog pródúserinn, vinur hans, sjái hvað er í gangi en kjósi að minnast ekki á það svo Matt geti haldið áfram að skrifa - svo þátturinn geti haldið áfram. En það er jafnvel verra.

Eða betra.

Því þegar þátturinn endar á Matt, einum á skrifstofunni sinni að taka pillur oní bjór á meðan hinir byrja að taka upp ,,Studio 60" á hæðinni fyrir neðan sagði ég Já! Núna er eitthvað að gerast. Þetta er auðvitað ekkert á borð við það að valda dauða eiginkonu sinnar og missa síðan fjölskyldu sína, eftir að hafa bölvað henni til helvítis, en þetta er a.m.k. skref í rétta átt. Og ég fattaði að það er andskotann ekkert gaman að horfa á fólk fara á deit og bjarga fyrirtækinu, ég vil sjá fólk steypa sjálfu sér í glötun og ég vil sjá fólkið í kringum það horfa uppá hlutina gerast án þess að skerast í leikinn. Þegar drama er annarsvegar vil ég sjá tragedíu.

Það var af nægu slíku að taka í framhaldinu af Rome þegar Vorenus gerist snaróður glæpaforingi, á hraðri leið með að drepa sjálfan sig og þá sem eru í kringum hann - vitandi það að fjölskylda hans öll er dauð og farin til helvítis, þar sem honum gafst ekki tími til að aflétta bölvuninni. Hann sekkur neðar og neðar, og það er unun að fylgjast með þessum áður stolta hermanni, einum af höfuðlífvörðum Sesars, slá upp búðum á götunni, opna hóruhús, bölva guðunum og drepa mann og annan. En seinna kemst hann að því að fjölskylda hans var seld í þrældóm, hann fer og sækir hana og.. já, svo hef ég ekki horft á meir. En mér finnst ég hafa verið snuðaður um eitt stykki hörmungarsögu.

Ég hef það samt á tilfinningunni að þetta komi ekki til með að enda vel, svona þegar allt kemur til alls. Ég man ekki eftir því að nokkur karakter í Rome hafi fengi að ganga útaf sviðinu hægra megin með bros á vör. Kannske ætti maður að taka þessum uppsveiflum sem einskonar pásum, tómi þar sem persónurnar fá að draga andann á meðan frekari hörmungum er stillt upp fyrir þær. Ég vona það allavega. Farsæl endalok eiga ekki heima í kapaldrömum.

Studio 60 veit ég hinsvegar ekki um. Ég vona bara að þeir leyfi þessu að versna nógu mikið áður en grey dópistinn er dreginn í land.

-b.

** tíhí, ég sletti á latínu. En viðeigandi.

Youtube rölt

Stephen King talar um Stanley Kubrick

Malcolm McDowell talar um Stanley Kubrick

Aðrir tala um Stanley Kubrick

Þrettán mínútna heimildarmynd um Kubrick sem nær til Dr. Strangelove

Myndband við lagið ,,Stanley Kubrick" með Mogwai

Tónleikaupptaka af ,,Christmas steps" með Mogwai - sparkað beint inní drunurnar reyndar

Tónleikaupptaka af ,,Helicon 1" með Mogwai - hitt besta lagið þeirra

Alan Moore talar um guðinn sinn, Glycon

Alan Moore í einhverjum hrikalegum spjallþætti frá níunda áratugnum (að því er virðist) - hann er einmitt í jakkafötunum sem Eddie Campbell lætur svo mikið af í How To Be an Artist

Comic Tales with Alan Moore, fyrsti hluti - næstu eru þarna líka

Nýlegt viðtal við Alan Moore og við annað fólk um Alan Moore

Eitthvað sillí vídjó með liðinu úr The West Wing

Æðisleg opnunarsena úr þætti í fjórðu seríu af The West Wing

Brilljant sena úr Glengarry Glen Ross - að mig minnir eina senan sem Mamet skrifaði sérstaklega fyrir kvikmynda-aðlögunina

-b.

Kvót óverlód

Sherlock Holmes never said “Elementary, my dear Watson.” Neither Ingrid Bergman nor anyone else in “Casablanca” says “Play it again, Sam”; Leo Durocher did not say “Nice guys finish last”; Vince Lombardi did say “Winning isn’t everything, it’s the only thing” quite often, but he got the line from someone else. Patrick Henry almost certainly did not say “Give me liberty, or give me death!”; William Tecumseh Sherman never wrote the words “War is hell”; and there is no evidence that Horace Greeley said “Go west, young man.” Marie Antoinette did not say “Let them eat cake”; Hermann Göring did not say “When I hear the word ‘culture,’ I reach for my gun”; and Muhammad Ali did not say “No Vietcong ever called me nigger.” Gordon Gekko, the character played by Michael Douglas in “Wall Street,” does not say “Greed is good”; James Cagney never says “You dirty rat” in any of his films; and no movie actor, including Charles Boyer, ever said “Come with me to the Casbah.” Many of the phrases for which Winston Churchill is famous he adapted from the phrases of other people, and when Yogi Berra said “I didn’t really say everything I said” he was correct.

So what? Should we care? Quotable quotes are coins rubbed smooth by circulation. What Michael Douglas did say in “Wall Street” was “Greed, for lack of a better word, is good.” That was not a quotable quote; it needed some editorial attention, the consequence of which is that everyone distinctly remembers Michael Douglas uttering the words “Greed is good” in “Wall Street,” just as everyone distinctly remembers Ingrid Bergman uttering the words “Play it again, Sam” in “Casablanca,” even though what she really utters is “Play it, Sam.” When you watch the movie and get to that line, you don’t think your memory is wrong. You think the movie is wrong.

Ég kinkaði kolli við flestu af þessu, enda er þetta ekki beint í fyrsta skipti sem einhver reynir að höggva í svona misminnistilvitnanir. Það vantaði bara Voltaire. Bölvaðir skemmdarvargar vilja ekki leyfa manni að eiga hljóðbútana. En ég stoppaði við ,,Greed is Good." Víst sagði hann það. Í treilernum:



Skýrt og greinilega (þótt myndin sé þarna aðeins á eftir hljóðinu). ,,Greed is good. Greed works."

Er hægt að segja að samband kvikmyndar og sýnishorns sé svipað og viðmælanda og fréttamanns, einsog newyorker-tappinn tekur dæmi um neðar í greininni? Að treilerinn geti haft eitthvað rangt eftir kvikmyndinni? Mér finnst það varla. Þarna er bara búið að klippa myndina uppá nýtt, en karakterarnir eru þeir sömu. Í sýnishorninu er Gekko einfaldlega skorinorður, hann hefur ekki tíma fyrir töfsur. Það er ekkert að minninu mínu. Ég vinn.

Og svo er hérna ,,Ritstuldur um ritstuld" sem ég nennti reyndar ekki að lesa til enda, en er örugglega voða sniðugur. Sei sei.

-b.

Flash Gordon var það

Skellum þessu hér líka, uppá kompletið..

Hann SKjartan sagðist halda að fyrra atriðið sem ég lýsti væri úr Flash Gordon, og það var laukrétt. Ég sótti myndina í dag og var að enda við að renna í gegnum hana. Senan sem ég skrifaði um er miklu saklausari í myndinni en í minningunni, en þarna er hún. Og myndin er æði.

Hún er stúúúúpid, algerlega útí hött, yfirdrifin og klippt úr kartonpappír, og hún veit það alveg. Hetjan er aría-dúkkulísa, quarterback sem gengur um í bol með nafninu sínu á og bræðir kellingarnar með því að líta í áttina til þeirra; skúrkurinn reynir að giftast heitkonu hans, og sver við athöfnina að hann muni ekki varpa henni útí geim fyrren hann verður þreyttur á henni.. Og svona augnablik: Það er svaka bardagi í gangi útifyrir, og inní höllinni hanga Timothy Dalton og klikkaði prófessorinn niðrí dýflissu. Það er klippt til þeirra þarsem þeir standa og þegja í smástund og svo segir Dalton:


,,Tell me more about this man Houdini."

Snilld snilld.

Hún er líka að drukkna í kynlífi, sem kom mér á óvart, og ég býst við að hafi farið framhjá mér í den. Þetta 'Wood Beast' atriði er reyndar ansi Freudískt, en ég ætla að láta sem mest ósagt um það alltsaman.

-b.

Godzilla hinn ómögulegi

Þetta er kannske margþvælt, en ég hafði gaman af því. Um Godzilla skrímslið og þær fjölmörgu ástæður fyrir því afhverju það gæti ekki lifað í okkar veruleika.

Could an Animal That Size Exist?

No. It's not even remotely possible.

Take one standard die. We’ll assume that it’s a cube 1 inch by 1 inch by 1 inch in dimensions. It therefore has a surface area of 6 square inches, and a volume of 1 cubic inch. (The surface area of each side is calculated as length x width. Each side therefore has a surface area of 1 inch x 1 inch or 1 inch^2. There are 6 sides, so the total surface area is 6 x 1 inch^2. The volume is length x width x height, so the volume is 1 inch x 1 inch x 1 inch or 1 inch^3.)

To double the dimensions of a single die, we’d need 8 dice. We’d need 2 dice to double the length of a single die; 2 dice to double the width; and 2 dice to double the height. So, to make a cube twice the size of a single die, we’d need 2 x 2 x 2 = 8 dice. The surface area of this new die would be 2^2 x 6 square inches = 24 square inches, and its volume (of course), would be 2 x 2 x 2 = 8 cubic inches. You’ve probably noticed that the surface area/volume ratio of the original die is 6:1, while the surface area/volume ratio of the new die is only 3:1. If we keep making bigger dice, the amount of surface area relative to volume drops dramatically as the dice get bigger.

So, as things get bigger, their weight (which is a function of their volume) increases dramatically faster than does their surface area. This has a number of important consequences. Not least of these is that if you double something’s size and keep its proportions the same, its weight doesn’t double or even quadruple – it increases by a factor of eight!

So, an animal the size of Godzilla would weigh something like 60,000 tons! That’s actually a rather conservative estimate. In any event, you’re talking about an animal that literally weighs as much as a battleship. What would happen to a battleship if you could take it out of the water that supports it and stand it on its stern? Within a few seconds’ time, you’d have a very large pile of scrap metal – that’s what would happen!

I don’t care if Godzilla’s skeleton is made of solid titanium – the instant he steps out of the water, it’s going to collapse under his enormous weight. So, downtown Tokyo is quite safe, though they might have a rather large mess to clean up in the harbour.

Þetta útskýrir allavega cube-lögmálið á skiljanlegan hátt, en ég man að Grant Morrison-karikatúrinn í einhverri Supreme sögunni minntist á það til að útskýra afhverju hitt og þetta úr sögu Supreme gæti hreint ekki staðist.

Þreytti gaurinn.

-b.

Enn í N, hm?

Ég er ennþá að spila N, og það virðist enginn vilja keppa við mig.. Hérna er ég staddur:



Annars ekki neitt. Bless í bili.

-b.

Morðingjar á meginlandinu

Það er sannkölluð gósentíð í gangi hvað varðar bíómyndir. Óskarinn á næsta leiti og þá er búið að senda screener-DVD diska útúm allar trissur, sem rata nær óumflýjanlega á netið. Piratebay-gaukarnir hafa komið upp spes síðu til að vísa fólki á kvikmyndir sem tilnefndar eru til verðlaunanna, Oscartorrents.com. Þarna getur maður flett upp myndum eftir verðlaunaflokkum, sem er voða þægilegt.

Tvær myndir í gær annars. Fyrst Perfume: The Story of a Murderer. Ég las bókina þegar ég var í FSu, og mér sýndist henni vera nokkuð vel skilað á tjaldið. Slatta sleppt, svona einsog vera ber, en því sem er haldið svínvirkar.. spurning reyndar hvort maður fíli hana betur hafi maður lesið bókina, bara þessi tilfinning að sjá ímyndirnar raungerðar. Fjöldasenan undir lokin er tildæmis brilljant, ég veit ekki hvort eða hvernig maður hefði getað uppfært hana öðruvísi.

Og síðan The Last King of Scotland, sem var öðruvísi en ég hélt og mun ógnvænlegri en mér hefði dottið í hug. Kannske vegna þess að ég vissi sama sem ekkert um Amin áður. Myndin rennir sér niður brekkuna sífellt hraðar, frá því að læknaneminn flýgur til Uganda fyrir hendingu og plokkar þyrninn úr loppu ljónsins á veginum, þangað til villidýrið gerir sig loks líklegt til að éta hann. Whitaker er svakalegur. Hann sveiflast jú á milli þess að vera dansandi flón og snaróður morðingi, en skuggalegastur finnst mér hann þarsem hann situr í myrkrinu og horfir á Deep Throat. Hann spyr lækninn hvort það megi vera að kona hafi sníp neðan í hálsinum, og manni finnst hann gæti verið að hugsa um að skera nokkrar upp og gá að því.

Án þess að fara útí vangaveltur um sagnfræðilegar staðreyndir og villur, sem mér finnst ekki koma málinu við, endilega.

Báðar þessar myndir fjalla um morðingja, og báðar gera þá symptatíska, upp að vissu marki. Ég hef ekkert meira um það, ég bara var að fatta þetta núna.

Á mánudögum er annars sjónvarpsuppskera. Enginn SuperBowl í gær svo það ætti að vera nóg á línunni. Sótti The Good Shephard í nótt og held áfram með Mao II. Nóg að gera fyrir mann sem hefur ekkert annað að gera.

Og í mars fer ég á Arcade Fire tónleika á einhverjum tónleikastað þarsem Radiohead spiluðu á síðasta ári. Ýmir reddaði miða handa mér í morgun, og fær auðvitað bestu þakkir fyrir. Svo er ég búinn að vera að hlusta á Desperate Youth, Blood Thirsty Babes með TV on the Radio, I Am the Fun Blame Monster með Menomena og Hissing Fauna, Are You the Destroyer? með Of Montreal. Last.fm og myspace finna manni stundum góða tóna.

-b.

Þar situr hamingjan föst við gólfið

Í gær blandaði ég mér skrúfjárn og vann þrjátíu krónur í pókerspili, sem ég notaði síðan til að kaupa mér kebab. Ég bað um durum með killing en ekki kylling, en mig minnir að hið fyrrnefnda sé orðið yfir kettling. Ég fékk samt hænsn. Danska y-ið er slyngið.

Davíð Þór Jónsson bendir á frásögn Jóns Steinars Ragnarssonar af þáttöku þess síðarnefnda í þorskastríðinu. Fín lesning.

-b.

Úr söguverkefni (600)

4. Atriði.
Grímur og Ljótur labba inn í búð kaupmannsins. Hún er fátækleg, og fyrir aftan borð eitt stendur kaupmaður. Í horni einu er opin hurð.

Grímur:
"Hér sé Guð. Sæll kaupmaður! Blessuð blíðan… ekki nema hnédjúpt úti fyrir."

Kaupmaður:
"Hvað vilt þú hingað, rónadjöfull? Má ég bjóða vandarhögg ?!?"
(Grímur labbar upp að kaupmanni, og kýlir hann í magann.)

Arnljótur:
"Eigi skal það þyggja, en heldur 4 potta brennívíns! -Og eina flösku af kvennavíni, handa sögumanni."

Sögumaður:
"Þegi þú, rónadjöfull !"

Var að finna slatta af gömlu dóti. Mér finnst þetta ofboðslega fyndið.

-b.

Frekari útskýringar

Hérna er blái bjórinn. Ég smakkaði einn áðan, hann var ágætur. Kannske aðeins meiri fylling í honum en þessum græna, en hann er ekkert bragðsterkur. Hefði þurft að kaupa einn af hvoru til að vega og mæla..

En þetta finnst mér hinsvegar skemmtilegt, aftan á hverri flösku er smá blörb frá ,,venjulegum dönum" héðan og þaðan. Á þessari flösku er

"Farven minder mig om efterår. Og så smager den lidt af karamel."

Á annari er

"Den er rund og blød i smagen og glider lige ned. Så det er ikke kun en mandebajer."

..og svo framvegis. Ný lína á hverri flösku. Kannske soldið haddló en samt engu verra en megnið af ruglinu sem maður les utaná bjórflöskum.

Og svo er svona dauft spurningarmerki fyrir neðan TUBORG-ið, og yfir því stendur ,,Danmarks nye Tuborg". Því það er nefnilega ekki útséð með það sko. Spurningaratriði.

-b.

Ég væri til í að eiga þetta plaggat

Tvær myndir og blámi

Í fyrradag fórum við og sáum Pétur Ben í Loppen í Kristjaníu. Hann var temmilegur. Hér er mynd af honum:


Metróinn var hættur að ganga þegar tónleikarnir kláruðust, ég missti af resjónallestinni rúmlega tvö og beið í klukkara eftir næstu. Þegar ég lenti á stöðinni hérna fyrir neðan tók ég mynd af þessu hér


Það minnti mig á ópal.

Það er partí á morgun en núna borða ég spínatbollu og reyni að klára Mao II. Keypti kippu af bláum Tuborg núna áðan.. Sem er spennandi. En ekki svo spennandi.

-b.

Mér finnst þetta frábær mynd

Aukið mér leti og hugarró, bíó

Fleygi þessu upp hérna líka, ef svo ólíklega vill til að hingað rati fólk sem les ekki vitleysinga..

...

Ókei, hérna er fólk sem hefur horft á kvikmyndir. Ég er að leita að tveimur b-myndum, vísindaskáldsögum, sem ég sá einhverntíman þegar ég var krakki. Ég man varla neitt eftir þeim, nema einstök atriði, og mig langar að vita hvað þær heita.

Þá fyrri finnst mér ég hafa séð í Fjalakettinum svokallaða á RÚV, þegar ég átti ennþá heima austur í sveit, eða skömmu eftir það, svo ég hef verið sirka fjögurra fimm sex ára. Eða ekki. Allavega, mig minnir að þessi mynd gerist í geimnum, hún er allavega nógu fútúrísk í minningunni. Það eina sem ég man virkilega eftir er einhverskonar apparat sem aðalskúrkurinn notar til að drepa menn. Það eru fullt af svona opum, eða túbum, sem standa saman í haug, og hann fær menn til að stinga höndinni oní eitt af þeim til að sækja.. eitthvað. Ef þeir velja það rétta þá er þar eitthvað sem þeim vantar, annars eru þeir bitnir og deyja skömmu síðar.

Þetta er svona rússnesk geimverurúlletta.

Svo er hetjan komin til að gera nákvæmlega þetta, stingur hendinni oní og þykist vera bitinn, og þegar skúrkurinn fagnar sigri grípur hetjan tækifærið og.. eitthvað. Kýlir hann kaldan? Eitthvað flóknara kannske, en hann grípur daginn. Þetta er það eina sem ég man.

Það hljómar skringilega að segja frá þessu, en þetta er eitt af þessum smáatriðum sem maður man, án þess að nokkrar aðrar minningar tengist því á neinn hátt. Og mig langar að vita hvaða mynd þetta er, satans.

...

Seinni myndina held ég að ég hafi séð talsvert síðar, mögulega niðrá Sólheimum í einhverri heimsókninni. Það eru sko þessir tveir gaurar sem eru í ákveðinni sendiferð, á flótta undan einhverjum ribböldum, og takmarkið er að hitta geimverur útí skógi. Það er búið að ákveða fund á milli jarðarbúa og þessara geimvera, en í staðinn fyrir glas af vatni eru geimverurnar tilbúnar að gefa jarðarbúum annaðhvort eitthvað hókus pókus til að losna við mengun og þessháttar á Jörðinni, eða einhverskonar tortímingartól sem grandar.. ja, öllu býst ég við. Þetta kalla þeir ,,The Gift" annarsvegar og ,,The Gun" hinsvegar.

Þessir gaurar sem við fylgjumst með vilja fá Gjöfina, en óþjóðalýðurinn sem er á hælum þeim vill komast yfir Byssuna. Mig minnir á einhverjum tímapunkti sveifli annar þessara gaura sér á milli svala á hóteli með því að nota skóreimarnar sínar.

Mér er að detta í hug að þetta gætu allt eins verið sjónvarpsþættir.. Hvortveggja gætu verið úr Twilight Zone, ég hef ekki hugmynd. En kannast einhver annar við þetta?

-b.

Allir lestarteinar færir

Ég vaknaði snemma í dag og fór niðrá Nörreport til að kaupa mér almenningssamgöngupassa. Það er hreint einstök tilfinning að geta bara gengið inn og úr lestunum alltíeinu, eftir að hafa staðið í klippikortastimpli endalaust. Frelsið, herra minn, er einsog hressandi myndlíking eftir langa göngu um heiðarnar.

Og svo fór ég í tíma. Bókmenntir eftir (og um) ellefta september tvöþúsundogeitt. Það var rosa mikið af fólki í stofunni. Ég held ég hafi verið sá síðasti til að komast á blað hjá karlinum, og fólk farið að raða sér á biðlista. Ég taldi fyrst fjórtán stelpur á móti þremur strákum, að mér meðtöldum, en svo gengu inn fjórir gaurar og settust allir í kringum mig, einhvernvegin. Tveir við hvora hlið og tveir á borðin fyrir framan mig. Og þeir voru allir með kaffibolla, allir sem einn.

Mér dreplangaði alltí einu í kaffi. Ég sendi sponsornum mínum skilaboð, en áður en ég gat gert nokkuð til að svala þessum langsvæfa þorsta byrjaði tíminn, veröld sé lof. Og svo gekk meira og meira fólk inn.

Ég átti einusinni svona kaffibolla einsog hérna sést á mynd. Minn var gulur á litinn. Ég fattaði, eftir að hafa notað hann í talsverðan tíma, að hann var ekki bara stærri en aðrir kaffibollar, heldur hélt hann líka mun meira kaffi en þessir hefðbundnu. Ég var semsagt farinn að drekka hálfan líter af kaffi eða svo án þess að taka eftir því. Svona í morgunsárið. Hrikalegt. En djöfull var það ljúft samt.. Gúd tæms.

Ég veit ekki hvernig mér leist á þennan tíma, en bækurnar gætu verið athyglisverðar. Ég keypti þá fyrstu og byrjaði á henni, en það er Mao II eftir Don DeLillo. Hörkugóður prósi. Verst að fyrir utan hana eru þetta tiltölulega nýjar bækur, og þessvegna dýrari en ella. Terrorist, eftir John Updike, er á tæpar tvöhundruð krónur. Ég var búinn að skammta mér sjöhundruðkall á viku til að hafa það út mánuðinn svo vel væri, en svo eyði ég þessari viku á öðrum degi í strætó og fagurbókmenntir.

Þrjár bíómyndir: Horfði á Stalker í gær. Ég var svona að detta inn og út fyrsta klukkutímann, en hún greip mig þegar lengra dró. Æðislegar tökur oft á stundum, og plássið sem þeir fara í gegnum er einstaklega skemmtilegt. Vel hannað. Ég skildi ekki hversvegna konan fór alltíeinu að tala við myndavélina, eða hversvegna dóttirin sýndi alltíeinu ofurmannlega krafta, en mér fannst það svalt. Það var einsog til að pota aðeins í mann þarna í blálokin, að þetta væri ekki eins einfalt og Skrifarinn og Prófessorinn vildu af láta.

Áðan sá ég Great Expectations. Ég veit ekki alveg afhverju, hún bara var þarna. Nokkuð gaman af henni, en það vantaði allan fókus. Um hvað er þessi saga eiginlega?

Eftir það horfði ég á The Queen, sem kom mér talsvert á óvart. Mér fannst skrýtið að hugsa til þess að þarna er verið að skálda heilu samtölin á milli fólks, sem er enn við völd, til að segja sögu af atburðum sem eru tiltölulega nýliðnir.. en það virkar. Drottningin og Blair eru bæði mjög góð, og myndin er helvíti fyndin á köflum.. Bretarnir eiga þó alltaf kóngafjölskylduna til að gera grín að. Þeir kreista slatta af húmor útúr Karli einum saman, sem er sýndur sem óttaleg rola - þó þar sé kannske ekki verið að ráðast á bekkinn þarsem hann er hæstur.

Ég hafði alveg þrælgaman af henni. Spurning hvort maður reyni að sjá allar Óskarsverðlaunatilnefndu myndirnar áður en það batterí rennur í gang.. En ég er bara ekkert svo spenntur fyrir Iwo Jima. Akkúrat núna er Half Nelson næst á lista..

Í öðrum áhorfsfréttum halda konur og börn áfram að gera heimskulega hluti í Los Angeles borg í 24, og Jack Bauer kennir sér vissulega um alltsaman. Annar hver karakter fer í taugarnar á mér, virðist vera, og herra Sutherland slær nokkrar feilnótur, þótt hann sé vissulega skástur af þeim. Hann fær þó allavega svona augnablik endrum og eins þarsem maður er ekki alveg viss hvar maður hefur hann. Það að drepa vitni í yfirheyrslu og skera síðan af því höfuðið til að stíga í vænginn við hóp af glæpamönnum er ansi kalt. En það er í lagi því gaurinn var jú barnanauðgari og -morðingi, eitthvað svoleiðis.

Bauer er líka með BA gráðu í enskum bókmenntum frá UCLA. Hann fær nú nokkur prik fyrir það, jafnvel þótt ég hafi ennþá ekki heyrt hann vitna í Chaucer.

-b.

Mér datt það í hug á tröppunum

Orð dagsins í dag er TUNDURHUNDUR.

-b.

Þá smælar heimurinn

Það var appelsínugul birta í herberginu þegar ég kom heim. Það er frekar þykkur himinn yfir borginni núna. Ég fór og lét taka passamyndir af mér, til að geta keypt mánaðarkort í lestirnar á morgun, og myndirnar eru svarthvítar og dálítið stórar. Þessi vél vildi ráða því sjálf hvenær hún smellti af, og þá verður maður að passa sig á brosinu. Einhverstaðar átti ég nú gamla passann, en ég gæti hafa týnt honum á Íslandinu yfir jólin. Eða kannske er hann inní í skáp.

...

Hann var inní skáp. Í fjórðu hillunni oná myndasöguhefti. Ég var pottþétt búinn að leita þar áður.

Djísús. Þar fóru sextíu krónur danskar fyrir lítið.

Nýir Rome og Studio 60 í dag, en um leið og ég set azureus í gang hrynur allt annað netsamband. Mikið þoli ég ekki þegar svona lagað virkar ekki bara.

Skólinn byrjar á morgun. Fyrsti tíminn klukkan tvö, daginn eftir klukkan tíu. Og ég vona að það verði eitthvað varið í þessa kúrsa, annars er ég hættur og farinn og strokinn til Belgíu.

-b.

Rome og bavíanar

Úr þriðja þætti annarar þáttaraðar af Rome, ,,These Being the Words of Marcus Tullius Cicero." Cassius (til hægri) er á ferð með Brútusi (til vinstri) að reyna að afla fjár til að geta ráðist aftur inní Rómarborg. Hann situr að spjalli við múslimskan vésir (ekki á mynd):

Cassius: Ha ha ha.. that's very good. So, if we could return to the subject of money. Please bear in mind, your excellency, that those who help us now will have good friends in Rome when Marc Anthony, the traitor, is deposed. Very good friends. It's only a matter of time. With or without your help, we shall raise an army. We shall. Anthony's head will rot on a spike.

Vésir: There are Roman women who are fucked by baboons.

Cassius: Excuse me?

Vésir: I have heard that there are shows where such things can be seen.

Cassius: .. Ahh, well, they're not so much shows, really, they're more of a punishment.

Vésir: I should like to see that. We do not have such in Bithynia.

Cassius: I should imagine it's simply a matter of training the baboon..

Vésir: We have no baboons here. No apes of any kind.

Cassius: Ah, I.. I wasn't aware of that. As I said, those who help us now..

Vésir: Yes. You want my money to raise an army. I want to see a Roman woman fucked by baboons.

Cassius: ..Perhaps arrangements can be made.

Það er vitaskuld allt annað að sjá þetta á skjánum, og maður skyldi ætla að netið gæti reddað klippu, en ég hef ekki hjarta í að fletta upp ,,fucked by baboons" á youtube.

Þetta er annars Rome í nettri hnotskurn. Þeir velta sér uppúr allskonar sora, og skammast sín ekkert fyrir það, en þegar öllu er á botninn hvolft snýst dæmið um vald og yfirráð. Klám og ofbeldi eru bara hluti af gamninu.

Á heimasíðu þáttanna á hbo.com sé ég svo þetta:

Rome Fact

If a slave was called upon to give evidence in a Roman court he had, by law, to be tortured first.

Í þá gömlu, góðu daga.. Ætli þeir hafi velt vöngum yfir skilgreiningunni á ,,pyntingum" þá einsog núna?

-b.

West Wing, viku fyrir viku

ON WRITING: [W]hen you do a movie or a play, do you have to know [the characters] inside out to be able to write about them?

SORKIN: There is no inside out. You have to remember that the properties of characters and the properties of people are two entirely different things. You and I both had experiences when we were six years old that are still somehow affecting us now. A character like Bartlet, or Josh, Toby or Sam in The West Wing was never six years old. They were born at the age that they were in the pilot. They were never six years old, unless I am telling a story that involves something that happened to them when they were six. Now they're six years old. But people who talk about, "I want to know what this character had for breakfast last week before I can play the scene," I respect what they're doing, I don't understand it. there character didn't have breakfast a week ago. Characters don't have breakfast - people do.

[...]

If I want to tell a story about a woman reacting to the severe oppression of women in a certain Middle Eastern dictatorship, then I'm purposefully having C.J. react differently than Bartlet would. But if I wasn't interested in telling that story and I was interested in telling a different story about women in the Middle East, I would have no problem having C.J. and Bartlet react the exact same way. In other words, I don't sit there and think, oh shit, C.J. wouldn't do this. C.J. would do whatever I make C.J. do. Don scardino directed A Few Good Men on Broadway, and there was this moment during rehearsal one time when an actor came up to him and said, "I don't think my character would do this." And he just said, "I think you're playing the wrong character." Of course he would do it - it's right there in the script.

Þetta virkar voða blátt áfram, en það er í rauninni ekkert sjálfsagt að spila hlutina svona eftir eyranu í sjónvarpi. Oftar en ekki er búið að útbúa ,,biblíu" fyrir sjónvarpsþætti áður en ráðist er í framleiðslu af fullum krafti: Hvaðan persónurnar koma og hvert þær fara, tengslin á milli þeirra, stærri söguþræðir og hugmyndir að minni sögum og svo framvegis og framvegis. Mér finnst til að mynda merkilegt að MS-þráðurinn skuli ekki hafa orðið til fyrr en byrjað var að taka upp fyrstu seríuna, eins stór þáttur og það kom til með að vera þegar lengra dró.

Og svo er líka gaman að sjá talað um sögupersónur með svona passlega litlum hátíðleika. Minnir dáldið á Mamet.

Já og þarna er líka handritið að fyrsta þættinum, eftir viðtalið.

-b.

Dagamunur

Alltíeinu er kominn fjórði febrúar. Núna nýlega hef ég:

• Horft á fyrstu seríu af 24. Eða, einsog ég hef nú kosið að kalla þættina, Börn og konur gera heimskulega hluti og Jack Bauer kennir sjálfum sér um alltsaman og biður fólk fyrirgefningar í 24 klukkustundir. Þetta eru ágætis þættir, og formið er nokkuð sólid, en það er ekkert við þá sem stekkur fram og segir mér að fylgjast með.. Og að þeir skuli fleyta eiginkonunni áfram um nokkra þætti með því að gefa henni minnisleysi finnst mér bara leim.
  Gott þegar hann skar puttann af gaurnum þarna samt. Og svo ekta byssubardagi í lokin.
  
• Séð Hollywoodland. Enn ein Hollywood-skáldævisagan og ekkert mikið á seyði. Affleck kom mér þokkalega á óvart og myndin sem slík er vel smíðuð, en hún er ekkert sérlega eftirtektarverð.
  
• Heimsótt Carlsberg verksmiðjuna. Í dálítilli hraðferð, þarsem við vorum pínu seint á ferðinni, en það var samt gaman að fara þarna í gegn. Sá svarthvíta auglýsingu frá '37 þarsem þeir sýna bjór í aldanna rás, skápana þarsem starfsmenn geymdu daglegu bjórskammtana sína (fjóra lítra ef ég man rétt), og rúmlega þrettán þúsund bjórflöskur í uppstillingu. Carlsberg frá Kína og Taílandi og þriðja ríkinu. Bjórflösku sem bjargað var úr skipbroti, aðra úr takmörkuðu upplagi krýningarbjórs frá Bretlandi á sjötta áratugnum. Og í lokin fékk ég mér dökkan lager og öl.
  
• Verið í nánu sambandi við bankann minn, þarsem fjármálin eru í bölvuðum ólestri hjá mér í augnablikinu.
  
• Sorterað tölvupóstinn minn og hent í möppur eftir árum. Elsta bréfið er frá áttunda apríl 2003, skömmu eftir klukkan eitt eftir hádegi. Þar segir Hallur meðal annars: ,,Eg veit ekki rassgad hvad eg à ad setja meira i thetta djoflurugl. Eg held eg setji ekki neitt. Veridi bara thaegir og godir thangad til naest tharna dryslar.... drysladot.
  Hak Kak Hinkak. Blez dràkar o veridi gùl. Svaridi mer lika , thad er rosa gaman."
  
• Barmað mér yfir lélegu netsambandi. Þessa stundina sýnist mér það meira að segja liggja niðri aftur, eftir að hafa verið að stríða mér í allan dag, og síðustu daga af og á.
  
• Hobb, þarna kom það aftur. Best ég hendi þessu inn á meðan ég get.

-b.

Barskrif

Ég er að henda drasli úr veskinu mínu. Fann meðal annars nafnspjald frá Hafsteini sem einhver hefur krabbað á með minni rithönd. Þar stendur:

,,A er öfugt V!"

og

,,Pólverjar eru til alls fyrstir!"

Meira veit ég ekki.

-b.

..og ég var ekki einusinni fæddur '67.

Ég er að tosa niður fyrstu þáttaröð af 24, svona til að sjá hvað allir eru að tala um. Þá fatta ég að tuttugu og fjórir eru fjörutíu og tveir öfugt, markatalan sem kramdi hjarta mitt og vonir til mannkyns (les. 'draumóra um yfirburði íslensku þjóðarinnar') í gær. Til að bæta gráu á svart sé ég að hlutfallið milli seedera og leechera er 14 - 2. Danmörk yfirbugar mig allstaðar.

-b.

Þetta er sport á fylleríum

Sá þetta á mánudaginn þegar ég fór útí búð. Það voru meiri fylleríislæti en venjulega í blokkinni um helgina, og einhverjir hressir einstaklingar hljóta að hafa séð hag sinn og frama í því að rúlla þessari.. rúllu.. útí sýki. Hún er þarna ennþá.

-b.

Tunglið og Auster

Of course, the project's goal was achieved with Apollo 11. What do you see as the practical outcome of the whole Apollo project? Did it live up to its promise?

I'm not sure. It lived up to its promise in the sense that it got the Americans to the moon, and that's what they were promised. In a very basic sense, the American people were not really expecting much more, which is evidenced by the fact that after Apollo 11 they very quickly lost interest in it. And so in the sense of being an exciting adventure, yes, it lived up to that promise. In the sense of being something more than that, something scientifically important or something which brought benefit back on Earth ... Neil Armstrong said it was a small step for man and a giant leap for mankind. It's difficult to see the giant leap, and even Armstrong said that a year afterwards, when he was asked in what ways was it a giant leap, and he said, "I really don't know."

Ég hef einhvernvegin alltaf reiknað með því að þeir hafi haft með sér eitthvað frá tunglinu sem hægt væri að rannsaka, en ef til vill var það ekki svo merkilegt. Og það hefði örugglega verið hægt að eyða peningunum í annað, einsog þessi gaur vill meina. Eða kannske hefðu þeir farið í stríðsrekstur.. Væri samt ekki dálítið aumt að hafa ekki farið til tunglsins, vitandi það að tæknin sé fyrir hendi?

Það er þetta með að teygja sig í eitthvað sem gæti eða gæti ekki verið innan seilingar, án þess að ég missi mig í rómantískum landkönnuðamyndlíkingum. Ef manni sýnist þessi trjágrein eða þessi ljósakróna vera aðeins of hátt uppi til að maður geti slegið í hana, þá hlýtur maður að stökkva. Bara til að gá.

Og svo er hérna grein um Paul Auster, mestmegnis skítkast í Travels in the Scriptorium, en nokkrir áhugaverðir punktar..

[P]erhaps Auster is one of the last true highbrows, part of the final generation that could approach genre fiction and other manifestations of popular culture in this way without seeming reactionary. Certainly, younger writers adopt a different stance. Auster's attitude regarding popular culture as embodied in genre fiction contrasts with, say, fellow Brooklynite Jonathan Lethem's relation to comic books, which is one of immersion and conspicuous, detailed connoisseurship. Auster's admiration for detective novels is surely genuine but, when it comes to particulars, awfully vague. None of his critical writings gathered in Collected Prose: Autobiographical Writings, True Stories, Critical Essays, Prefaces, and Collaborations with Artists (2003) takes up the merits of a specific genre writer, and in Hand to Mouth, when recalling the period in which he steeped himself in detective fiction as "good medicine, a balm against stress and chronic anxiety," he writes: "I had been reading a lot of detective novels that year, mostly of the hard-boiled American school, and ... I had developed an admiration for some of the practitioners of the genre. The best ones were humble, no-nonsense writers who not only had more to say about American life than most so-called serious writers, but often seemed to write smarter, crisper sentences as well." If such figures were indeed so insightful about American life, one might ask, then who exactly were they? Dashiell Hammett (whose Maltese Falcon contains an episode that plays a role in Oracle Night [2003])? Raymond Chandler? Jim Thompson? Auster doesn't bother to identify these "humble, no-nonsense writers" (the phrase is condescending, especially since Auster's repeated considerations of the writing life, extending even to its careerist minutiae, suggest that for him there is nothing humble about being a writer). One suspects if they were neglected modernists or French poets, he would have called them out by name.

-b.

42 - 41

Ég hrópaði meira að segja áfram Ísland þónokkrum sinnum. Það gerði lítið gagn. Hvað geri ég nú þegar fólk spyr mig hvaðan ég sé?

-b.

Uppistandsúrklippa

I am getting really sick of people saying that Bush is stupid, that Bush is an idiot, that fucking drives me crazy. George Bush is not stupid. He's evil. Okay? There's a huge difference between stupid and evil. 'Cause like.. all my, all my friends are always like 'he can't even complete a fucking sentence.' And I'm like 'Hang on.' George Bush can speak perfectly well. Just not when he's talking about being caring, or compassionate, or concerned about human beings. That's when he stutters and says shit like 'It's hard to put food on your family.' D'you know why he said that? 'Cause he could give a fuck how hard it is for you to put food on the table, for your family.

But do you know when he gets downright poetic and articulate and focused? It's when he's talking about war and death and murder and retribution, and all the sudden he's Dylan Thomas. 'Cause here's the thing: if you gave, if you gave Darth Vader a big basket of puppies, he'd look like a fucking imbicile.

'Hey Darth, how d'you like those puppies?'
'Ahh, well, they're round.. furry, to pet.. ah, here I don't really like puppies, here, take these.'

'What're you going to do to Alderan?'
'WE WILL DESTROY YOUR PLANET! YOU WILL BE DUST BENEATH THE HEELS OF OUR BOOTS!'

That's George Bush! I know a supervillain when I see one.

J. M. Coetzee um Norman Mailer um Adolf Hitler:

All in all, the adventures of Adolf Hitler in the realm of ideas provide a cautionary tale against letting an impressionable young person loose to pursue his or her education in a state of total freedom. For seven years Hitler lived in a great European city in a time of ferment from which emerged some of the most exciting, most revolutionary thought of the new century. With an unerring eye he picked out not the best but the worst of the ideas around him. Because he was never a student, with lectures to attend and reading lists to follow and fellow students to argue with and assignments to complete and examinations to sit, the half-baked ideas he made his own were never properly challenged. The people he associated with were as ill-educated, volatile, and undisciplined as himself. No one in his circle had the intellectual command to put his chosen authorities in their place as what they were: disreputable and even comical mountebanks.

Normally a society can tolerate, even look benignly upon, a layer of autodidacts and cranks on the fringes of its intellectual institutions. What is singular about the career of Hitler is that through a confluence of events in which luck played some part, he was able not only to spread his nonsensical philosophy among his German countrymen but to put it into practice across Europe, with consequences known to all.

Besti sinnar tegundar

Ég var líta yfir útskýringar á hinum og þessum frösum á phrases.org.uk (þarna fékk ég að vita hvað ,,sacre bleu" þýðir, fyrir rest), og rakst á þessa tilvitnun. Það er náttúrulega verið að útskýra merkingu ,,Catch-22", en það ættu allir að lesa bókina, hún er æði.

Yossarian looked at him soberly and tried another approach. "Is Orr crazy?"
"He sure is," Doc Daneeka said.
"Can you ground him?"
"I sure can. But first he has to ask me to. That's part of the rule."
"Then why doesn't he ask you to?"
"Because he's crazy," Doc Daneeka said. "He has to be crazy to keep flying combat missions after all the close calls he's had. Sure, I can ground Orr. But first he has to ask me to."
"That's all he has to do to be grounded?"
"That's all. Let him ask me."
"And then you can ground him?" Yossarian asked.
"No. Then I can't ground him."
"You mean there's a catch?"
"Sure there's a catch," Doc Daneeka replied. "Catch-22. Anyone who wants to get out of combat duty isn't really crazy."
There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane he had to fly them. If he flew them he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

Ég var að renna yfir kvikmyndatorrenta á piratebay.. er það fyndið að sjá Déjà Vu koma fyrir þrisvar, fjórum sinnum á fyrstu síðunum?

..nei, það er kannske ekki svo fyndið.

-b.

Auglýsendur og aspartam

Þegar ég hitti Inga og Steinar á Þjóðminjasafninu um daginn sagði sá síðarnefndi mér að kíkja á heimildarmynd að nafni The Persuaders. Sagði að hún fjallaði um auglýsingataktík og væri helvíti áhugaverð. Ég fann hana á demonoid stuttu seinna, og ætlaði að fara að hala henni niður þegar ég sá að þetta var ekki heimildarmynd heldur fjórir þættir úr breskri spæjaraseríu frá áttunda áratugnum, með Roger Moore í aðalhlutverki.

Nú hef ég verið kallaður sjónvarpssjúklingur, en ég er ekki alveg kominn þangað ennþá, held ég.

En ég fann þessa mynd núna áðan. Maður getur séð hana á pbs.com, sem mér finnst frábært. Henda þessu bara á netið, fjandinn hafi það.

Ef maður hefur eitthvað fylgst með umræðunni um auglýsingaiðnaðinn, séð The Corporation o.s.frv., þá kemur fyrri hluti myndarinnar ekki svo mjög á óvart. En þegar þeir fara að fjalla um franska geðlækninn sem hannar kóða, sem fyrirtæki fara síðan eftir í sköpun vörumerkja og auglýsingagerð, þá er farið að hitna í kolunum. Kauði vann mikið með einhverfum börnum þegar hann var yngri, og þurfti af eigin sögn að finna leiðir til að koma á tjáskiptum án þess að notast við orð. Sú reynsla hefur síðar malað honum gull í auglýsingageiranum, þarsem hann fílósóferar um allan fjandann.. og það virkar!

Að því er virðist, að minnsta kosti.

Ég gæti talið upp dæmi, en kíkið bara á þessa mynd. Þessi franski gaur er í fjórða hluta.

Síðustu tveir hlutarnir finnast mér síðan einstaklega áhugaverðir, þarsem ég er nýbúinn að klára sjöundu seríu af The West Wing, en sú fjallar að mestum hluta um forsetakosningar í BNA. Þarna er rætt við Frank Luntz, sem hefur m.a. unnið við framboðsherferðir Rudy Giulianis og Silvio Berlusconis; og ber ábyrgð á nokkrum frægum nafnaskiptum repúblikana.. ,,death tax" í stað ,,estate tax". ,,climate change" í stað ,,global warming". Það er minnst á ,,war on terror" í stað ,,war on Iraq", en ég náði nú ekki hvort hann er skrifaður fyrir því.

En fjandinn, þarna er gaur að vinna með texta og áhrif þess á manneskjur, með það fyrir augum að selja fólki frambjóðendur. Ekki með því að höfða til þeirra á grundvelli sambærilegra hagsmuna eða sjónarmiða, heldur með því að komast að því hvaða orð virka á hvaða fólk, og selja því hagsmuni og sjónarmið frambjóðandans (eða flokksins) með því að nota þessi orð.

Ég get eiginlega ekki farið útí West Wing-tenginguna því hún er breið og mikil. En í þessari síðustu þáttaröð er verið að sýna hvernig þetta er gert, meira og minna. Þeir gera grín að því hversu margar ræður þarf að semja fyrir kosninganóttina, allt eftir hvort sigur fæst eða ekki, hvar hann fæst, meðal hverra o.s.frv. Í upphafinu þarf grey maðurinn að ,,narrowcast"-a sér meðal fólksins á endurvinnslustöðunum. Það er sífellt verið að vinna með orðræðuna, finna upp ný slagorð og prófuð svör við erfiðum spurningum. En auðvitað er maður að halda með aðalpersónunni, og hann þarf ekki nema að halda eina óskrifaða ræðu til að maður taki allt braskið í sátt.

Manni sýnist það samt frekar ólíklegt að þannig horfi það við í raun og veru.

...

Önnur mynd sem ég sá í kvöld heitir Sweet Misery: A Poisoned World. Það fóru greinilega ekki miklir peningar í framleiðsluna, og það er ekki verið að skoða ,,báðar hliðar málsins," en upplýsingarnar eru nokkuð sláandi. Hún fjallar um aspartam, sem ég hef oft og lengi heyrt fleygt að sé bölvað eitur, en það má finna í öllum andskotanum, aðallega sykurskertum eða -lausum drykkjarvörum. Þetta er sætuefni sem var, að því þarna er haldið fram, sett á markaðinn án þess að hafa staðist nokkurskonar próf til að skera úr um hvort það væri skaðlegt mannfólki eður ei. Í rannsóknum sem voru framkvæmdar, en ekki nýttar í reglusetningum um efnið, mynduðust æxli í rottum og apar fengu flog. Fólk sem hefur innbyrt þetta í stórum skömmtum (sex til tíu diet coke dósir á dag í lengri tíma, til dæmis) hefur fengið heilaæxli, flogaköst og skerta hreyfigetu.

Og svo dregst Donald Rumsfeld inní þetta, af öllum mönnum, en hann var víst forstjóri þess fyrirtækis sem hratt því í gegn að koma aspartam á markaðinn, í trássi við tilmæli sérfræðinga innan Bandarísku matvælastofnunarinnar, á áttunda áratugnum.

Ég myndi ekki mæla með þessari mynd, þarsem hún er ekkert sérlega skemmtileg, en ég er nú sannfærðari en áður um að aspartam sé bölvað eitur.

Svo mörg voru þau orð.

-b.

Betra seint en hvenær?

Í gær fékk ég skilaboð þess efnis að frakkinn minn væri fundinn. Ég renndi niðrá Sólbjarg í dag og sótti gaurinn. Narfi hafði verið að tala við fólk uppá bar núna nýlega og minnst á að ég hefði týnt frakkanum mínum þar. Þá man einhver eftir því að hafa séð svartan frakka uppá hillu eihverstaðar bakvið, og þar var flíkin.

Ég fór þarna upp í haust og leitaði, en fann ekkert. Frakkinn var jólagjöf frá henni mömmu, og ég minntist ekki einusinni á þetta við hana þegar ég kom heim, að ég hefði gloprað honum frá mér á fylleríi. Núna get ég sleppt því alveg.

Takk Narfi, þú ert höfðingi.

Svo kom ég heim og drakk afgangsjólaglögg með Tommy.

Metróinn er í tómu veseni, og fólk bíður á gangstéttinni eftir metróbússen. Ég sagði foj við því og hentist niðrá gömlu teinana þarsem resjónaltógið var að leggja af stað uppeftir. Tók sömu leið tilbaka og alltíeinu var það í lagi að eiga heima í Örestað. Því ef maður getur ekki klárað snattið á innan við klukkutíma kostar það tvöfalt meira. Og ég er aurasál.

Á morgun kemur Ýmir heim. Mig grunar að það verði bjór í spilinu fyrr eða síðar.

Og Hallur flaug heim til Íslands í dag. Velkominn þangað aftur maður.

-b.

Og ég gleymi því aldrei (kannske)

Það eina sem ég man úr landafræðitímunum í samfélagsfræðinni í gamladaga er að það eru ár í Kína. Jú og sýslur á Íslandi.

Kína = ár,
Ísland = sýslur.

-b.

Flýtipikk

Eftir að ég uppfærði BIOS-ið á tölvunni minni (einsog frægt er orðið) kom upp nýr valgluggi í start-hnappinum mínum, og þar var fídus til að prógrammera músina á tölvunni. Eða mýsnar, öllu heldur. Ég er með tvær sko. Svona rauðan hnapp annarsvegar og snertiflöt hinsvegar (sem eru vinsælli, en ég nota hnappinn mun fremur).

Allavega, þar tók ég eftir valmöguleika sem ég hef ekki rekist á áður. Ég gat valið um allskonar aðgerðir sem skyldu framkvæmdar með því að smella í eitt af fjórum hornum snertiflatarins. Sjáið myndir:





Flest af þessu er frekar leim. Ég veit reyndar ekki hverju ég myndi koma fyrir þarna ef ég gæti, en það eina sem ég fann nokkur not fyrir var ,,Go to a web page in your default browser." Ég skráði inn sýsli-síðuna mína á blogger.com, þannig að ef ég pikka létt í efra vinstra horn flatarins opnast firefox á þeirri síðu. Eða, ef ég er með firefoxinn opinn, opnast nýr flipi á þeirri síðu. Sem gerir blókskrif pínulítið fyrirhafnarminni. Og það er gott því ég er upptekinn maður, alltaf að gera hluti. Fullt af hlutum.

En allavega, ég vissi ekki af þessum fídus fyrren núna, þannig að ef þið eruð að keyra á svona snertiflatarmús þá er kannske hægt að stilla á eitthvað svipað hjá ykkur. Og mér finnst þetta líka bara sniðugt, svona í sjálfu sér. Eitthvað í ætt við 'mouse gestures' eða flýtihnappa á lyklaborði, en mun einfaldara.

Prógramm!

-b.

Prófsteinn

One of the most beautiful passages of Rousseau is that in the sixth book of the Confessions, where he describes the awakening in him of the literary sense. An undefinable taint of death had clung always about him, and now in early manhood he believed himself smitten by mortal disease. He asked himself how he might make as much as possible of the interval that remained; and he was not biassed by anything in his previous life when he decided that it must be by intellectual excitement, which he found just then in the clear, fresh writings of Voltaire. Well! we are all condamnes (condemned) as Victor Hugo says: we are all under sentence of death but with a sort of indefinite reprieve--les hommes sont tous condamnes a mort avec des sursis infefinis: we have an interval, and then our place knows us no more. Some spend this interval in listlessness, some in high passions, the wisest, at least among "the children of this world" in art and song. For our one chance lies in expanding that interval, in getting as many pulsations as possible into the given time. Great passions may give us this quickened sense of life, ecstasy and sorrow of love, the various forms of enthusiastic activity, disinterested or otherwise, which come naturally to many of us. Only be sure it is passion--that it does yield you the fruit of a quickened, multiplied consciousness. Of such wisdom, the poetic passion, the desire of beauty, the love of art for its own sake, has most. For art comes to you posing frankly to give nothing but the highest quality to your moments as they pass, and simply for those moments' sake.

Ef þið komust yfir ,,taint of death" án þess að hlæja einsog flón þá eruði eflaust betri manneskjur en ég. Í það minnsta alvarlegri.

-b.

Nafn Rósarinnar

,,... Tvennt er brýnast hvernig sem því er varið. Komast að því hvernig á að fara að því að komast inn í bókasafnið að nóttu, og útvega sér lampa. Þú skalt sjá um lampann. Ráfaðu inn í eldhúsið á matartíma, taktu einn.."
,,Stela honum?"
,,Fá hann að láni svo Guðs dýrð megi af vaxa."

Tíhí.

Ég hef heyrt því fleygt að Eco hafi skrifað fyrstu hundrað blaðsíðurnar eða svo með það fyrir augunum að hrekja burt lélega lesendur. Að þær séu óþarflega tyrfnar, fullar af smáatriðum og forsögu, og að það sé viljandi gert af hans hálfu. (Stutt gúglun leiddi í ljós að aðrir kannast við þessa mýtu, en enginn gefur upp frumheimild, svo þið hafið þetta bara frá mér.) En mér hefur ekki fundist þetta svo slæmt. Kannske er íslenska þýðingin skýrari en frumtextinn.. þósvo manni hefði ekki dottið það í hug vitandi að Thor Vilhjálmsson þýddi gaurinn.

Mér finnst reyndar dulítið merkilegt að það skuli ekki koma fram á kápunni. Það er ekki fyrren á titilsíðunni að nafn hans er tekið fram. Og þarsem þessar kiljur eru vanalegast pakkaðar í plast hefur kaupandinn ekki hugmynd fyrren hann hefur þegar keypt bókina (og sest inní flugvél, ef hann verslar á flugvellinum einsog ég.. en ég vissi þetta náttúrulega, einsog allt annað).

-b.

,,Welcome home, Mr. President."

Battlestar átti eitt ofursvalt augnablik í gær sem reddaði þættinum. Þeir eru hinsvegar búnir að stroka út flestallar breytingarnar sem urðu í kjölfar Pegasusar, og eru um leið komnir í leiðinlega rás hvað varðar mystík og 'stærri sögu'. Þar sem áður voru skemmtilegar pælingar um eingyðis- versus fjölgyðistrú er núna eintala öðrum megin og fleirtala hinum megin, en hvortveggja miðast útfrá júdeo-kristnum gildum og siðum. Endrum og eins hrópar einhver ,,gods damnit", einsog til að minna mann á að þetta fólk trúir á fleiri en einn guð, en það stendur ekkert að baki. Í staðinn fyrir að ákalla einn guð er kallað á einhvern óræðan hóp, en löngu hætt að minnast á einstaka guði með nafni** og ekkert sem bendir til þess að trúarsannfæring þessara einstaklinga hvetji þá til að haga sér öðruvísi en kristnir Kanar.

Höfundarnir virðast hafa meiri áhuga á því hver er skotinn í hverjum, og þannig verða einstakir þættir sífellt meira óspennandi, og stóra sagan missir dampinn. Helst hefur verið gaman að fylgjast með vélmennunum núna uppá síðkastið, en það er óvíst hvernig það verður í framhaldi af síðasta þætti.

Ekki það að ég sé hættur að horfa. Þetta er skæfæið mitt.

Og The Dresden Files er Charmed mínus gellurnar plús voice-over.

-b.

**Nema þegar nöfnin sjálf eru notuð, svona uppá kúlið, einsog Aþena í kallmerki Sharonar, eða Jupiter í stjörnu-leiðarstikunni núna síðast. En einsog annarstaðar þýða þessar vísanir ekki neitt, þær eru bara þarna afþví við þekkjum þær úr grískri/rómverskri goðafræði.

Að berja dauðan hest: DaVinci Lykillinn

The ultimate Da Vinci Code experience, for my money, is neither the book nor the film, but the audiobook. The actor they hired to narrate, Paul Michael, is a very competent person, and I mean no real disrespect to him. But he is male, and this hopeless job forces him to do the female dialog in an sort of falsetto Inspector Clouseau French accent that makes hottie archaeologist Sophie Neveu, supposedly a descendant of Jesus Christ, sound like a breathless tranny. "My grandfather, my grandfather..." Oh my, Sophie, tell me more!

Bara nokkrir góðir punktar um bókina, og vitleysuna í kringum lögfræðideiluna sem nú stendur yfir.. en ég hlustaði einmitt á hljóðbókina og finnst gaman að sjá að öðrum skuli líka finnast þessar kvenraddir hans hlægilegar. Nunnan í frönsku kirkjunni er jafnvel verri en Sófí.

Gagnrýnin sem kvikmyndin fær á New Yorker, og sem þessi gaur bendir einmitt á, er líka nokkuð skondin:

The task of the Bishop and his hit man is to thwart the unveiling of what Teabing modestly calls “the greatest secret in modern history,” so powerful that, “if revealed, it would devastate the very foundations of Christianity.” Later, realizing that this sounds a little meek and mild, he stretches it to “the greatest coverup in human history.” As a rule, you should beware of any movie in which characters utter lines of dialogue whose proper place is on the advertising poster. (Just imagine Sigourney Weaver, halfway through “Alien,” turning to John Hurt and explaining, “In space, no one can hear you scream.”)

...

Á mánudögum er sjónvarpsuppskera. Rome, Battlestar, Studio 60.. og ég ætla að tékka á The Dresden Files, eitthvað nýtt dót sem hljómar hrikalega, en ég er til í að láta koma mér á óvart.

-b.

Heroes, fyrsti þáttur:

,,Volume one of their epic tale begins here"

,,I keep having these amazing dreams"

,,You're like a son to him"

,,We may never know what really happened"

,,My thesis is based on his research"
,,Yes, you always wanted his approval"

,,I need to know why he died, I need to know it wasn't all for nothing.. and then I need to finish what he started."

,,Because you're my brother!"

,,I have my reasons."

,,Why, because I'm not popular?"

,,My life, as I know it, is over, okay?"

,,I just wanted to feel alive again."

,,It's biological and I can't help it, we're connected."

,,Only took half my political capital to do it."

,,They were married for forty-one years"

,,Makes one appreciate how small our planet really is. And we're all quite small, aren't we?"

,,Do you ever get the feeling you were meant to do something extraordinary?"

,,Lift up your shirt, baby."

,,I need to stop living for other people.. my whole life I've had no idea what i'm supposed to do, what i'm supposed to be. I mean, don't I have a destiny of my own?"

,,There's something I need to say. Something I never talked about because i thought it would upset you and dad."

,,I'm just saying it's impossible, okay? Nobody can predict the future."

Núna fyrst?

Satellite channel UKTV Style is to stream a new reality show called Watching Paint Dry on the internet.

The show, which the television channel says could bring about the end of reality TV, will be available 24-hours a day on the web.

Viewers will be able to watch a different kind of paint dry on an empty wall each day. They'll also be able to vote for their favourite paint.

Hvað sagði skáldið? ,,It sucks / and that's no lie / it's about as much fun as watching paint dry / lowers my / IQ one notch / and that's the reason why / I can't watch."

Hvaða liti ætli þeir verði með samt?

-b.

Myndir af vélkvendi

Battlestar Galactica hlýðir sömu reglum og aðrir hefðbundnir sjónvarpsþættir í BNA.. sýnir samasem ekkert blót og enga nekt til að tala um. Maður tekur helst eftir þessu í sambandi við Six, sem virðist alltaf hálfnakin en samt aldrei þannig að maður sjái nokkurn þróaðan hlut.

Og það væri hægt að halda því fram að ímyndunaraflið fylli inní eyðurnar og að þetta sé í raun og veru meira sexí og bla bla bla. En fjandinn. Ef hún ætlar svo að sitja fyrir í Playboy, þá ætla ég að finna myndirnar og síðan að sýna öðrum þær. Smelli smell.



-b.

Varúð: draumfarir

Mig dreymdi undarlegt sambland í nótt. Ég var ninjan úr n, að vinna fyrir forseta Bandaríkjanna, sem var Slavoj Zizek. Ég er eiginlega hálf hissa að Brick blandaðist ekki inní þetta á einhvern hátt, en það var vissulega gaman að upplifa n í þrívídd..

Er einhver annar að spila þennan leik? Ég hef enn ekki náð að klára neinn dálk, en ég er kominn í níunda lið í tveimur fyrstu. Alveg satt.

-b.

Fleirtalan af ,,aði" er þá ,,öð"?

Ef vatn með sítrónum útí er kallað límonaði (og ef við látum það liggja á milli hluta að það ætti auðvitað að kallast sítrónaði), ætti þá vatn með appelsínum útí að kallast appelsaði eða pelsínaði eða sínomaði?

Mig langar auðvitað að kalla það símonaði, en ég get einhvernvegin ekki réttlætt það fyrir sjálfum mér.

Allavega, ég vaknaði núna rétt áðan og blandaði mér könnu af pelsínaði. Vatnið hérna er svo vont á bragðið að ég hálfkúgast við að drekka það dræ, enda sýnist mér enginn gera það. Það er samt í lagi, því ég á haug af appelsínum. Gulrótum líka, ef útí það er farið, en ég ætla ekki að ráðast í framkvæmdir á gulrótaði alveg strax.

-b.

,,I've got knives in my eyes"

Jæja ég horfði loksins á hana. Brick er besta kvikmynd sem ég hef séð í langan, langan tíma. Þetta er Möltufálkinn í bandarískum hæskúl. Æðisleg.

Þarmeð er klukkan orðin níu á laugardagskveldi og ég hef ekkert annað að gera en að laga kvöldmat og kíkja á The West Wing.

-b.

Nesti og nýir skór

Smá breyting á plássinu. Þetta er enn eitt skref í sívaxandi hrifningu minni á auðu svæði, hvítu síðunni. Bráðum verður ekkert annað sjáanlegt, þetta verður tóm auðn, vanmáttugt andvarp inná milli frammíkalla internetsins í heild.

C.S.A. er nokkuð skemmtileg, en alls ekki nógu vel unnin. Til að mynda er hugmyndin með auglýsingunum inná milli nokkuð góð, en hrikaleg framleiðslugildi gera það að verkum að auglýsingarnar sjálfar eru engan vegin trúverðugar. Ekki vegna þess að vörurnar eru útí hött - sem er meiningin - heldur myndu tóbaks-, sjónvarps- og tryggingafyrirtæki aldrei senda frá sér auglýsingar sem líta út einsog Jói frændi með kameruna hefði hent þeim saman einn laugardaginn. Þær virka einsog sketsar, og ganga einfaldlega ekki upp jafnhliða plat-heimildamynd einsog þessari, sem reynir einsog hún getur að líta út einsog ekta.

Og burtséð frá öllum vangaveltum um hvort þetta hefði í alvörunni farið svona, hefði suðrið unnið stríðið, þá fannst mér þeir aldrei ganga alveg nógu langt. Fauntroy fjölskyldan er kynnt til sögunnar sem ,,aristókratar Ameríku", og manni sýnist augljóst að þar sé komin stæling á Kennedy fjölskyldunni: Hefði þrælahald verið löglegt í Bandaríkjunum framí tuttugustu öld, þá hefðu þau nýtt sér það einsog hvað annað. En stuttu seinna kemur JFK fram sem forsetaframbjóðandi, og vill gefa þrælum frelsi. Hvar hafði Kennedy-fjölskyldan verið framað því? Það er einsog það sé lagt upp með að sparka í helgar kýr, en síðan bakkað þegar kemur að þessum allra heilugustu.

Hún hefði getað verið miklu betri held ég, þessi mynd.

Kom mér samt á óvart að sjá hverjar af auglýstu vörunum voru ekta. Coon Chicken vissi ég um, af því að hafa horft á Ghost World, en Niggerhair tóbak? Það er rosa.

Tékkaði líka á Babel. Ekkert sérstakt þar á seyði. Hann gerði þetta betur bæði í Amores Perros og 21 Grams.

Þetta er samt í annað skiptið á stuttum tíma sem ég sé kvikmynd þarsem mexíkósk fiesta endar með ósköpum á bakaleiðinni yfir landamærin, en sú fyrri var Harsh Times. Hún er allsvakaleg. Ég hef alltaf haft gaman af Bale hingaðtil, en þarna kom hann mér nokkuð á óvart. Mikill Training Day fílíngur, en öllu meira brútal. Hún er að koma á dvd í þessum mánuði minnir mig, tékkið á þessum gaur.

-b.

Spielberg og 'merica

Dálítið löng grein um kvikmyndir og bandaríska heimssýn, aðallega myndirnar hans Spielbergs:

Soon after attaining the presidency, George W. Bush, not previously known for his interest in movies (or, indeed, any form of culture), cited Saving Private Ryan as his favorite motion picture—as well he might. One of the key Hollywood movies of 1990s, notable for reviving the defunct genre of the “serious” combat film and proposing the army as a source of moral value, Saving Private Ryan expressed a potent new retro patriotism. Would American history have been changed if Saving Private Ryan had opened during the summer of 1996, with a genuine World War II hero running for president? (Perhaps it would only have been film history: Senator Dole had to be retired from politics—and pitching Viagra on tv—before the fantasy could fully be enjoyed.)

More than a tribute to the Greatest Generation, Saving Private Ryan was also a Hollywood movie’s most ambitious attempt to wrest control of the national memory since Oliver Stone’s JFK. With the Cold War over, Spielberg proposed a new raison d’etre for American foreign policy. Not the liberation of Europe but rather saving a single enlisted man was, as one character put it, “the one decent thing we were able to pull out of this whole stinking mess” to “earn the right to go home.” The movie thus articulated a tautology that Vietnam introduced into American political discourse—the purpose of the war is to support those troops that are already there.

Nú hef ég ekki séð slatta af þeim myndum sem fjallað er um.. Close Encounters, The Termial, Munich, War of the Worlds.. en ég var einmitt að tala við Hall um daginn um það hversu illa Saving Private Ryan hefur elst, amk. í samanburði við hina WW2 myndina sem kom út það árið, The Thin Red Line. Maður gæti velt því upp að þessi bandaríska stríðsrómantík gangi ekki lengur (ef hún gerði það nokkurntíman), á meðan einsöguaðferðin sem Malick notar gefi raunsannari mynd af jákvæðni-andspænis-stríðshörmung. Þeir sem eru kátir undir lok Red Line eru þeir sem komast burt af eyjunni - aðrir eru annaðhvort dauðir eða deyjandi. Við fáum ekki lokasenu þarsem litið er til baka í sorg, heldur eru ,,allir hlutir skínandi" á meðan stríðið, og allir sem taka þátt í því, hverfur í sjóinn.

Og talandi um bíó, ég var að sækja Harsh Times og er að ná í Babel. Kláraði Jesus Camp um daginn, og Hard Candy, sem er allsvakaleg. Vantar ennþá að kíkja á Children of Men.. hún er á listanum mínum.

-b.

Græddur er geymdur

Í dag fór ég og hellti klinkbauknum mínum í teljara í bankanum.

Síðasta haust henti ég alltaf klinkinu, sem ég kom með heim í vösunum, oní tóma pringles dollu (nákvæmlega einsog þessa til hægri). Nennti hreinlega ekki að bera það á mér og fara að telja túkalla og fimmeyringa oní hendina á afgreiðslufólki, og svo er þetta drasl líka níþungt. Ég hélt eftir þessum stóru, tíu og tuttugu króna peningunum, en allt litla ruslið fór í baukinn. Og í dag leysti ég það út í seðlum. Það fór í 430 krónur tæpar. Fjögurhundruð krónur er einmitt það sem ég átti eftir á debetreikningnum mínum út mánuðinn, og þarna var sú upphæð dobbluð. Mér finnst það frábært.

En við erum samt að tala um núðlur og hrökkbrauð í matinn oftar en ella.

..sem mér finnst reyndar ekkert svo slæmt heldur. Ég man ekki hvort ég hef tekið það fram opinberlega, en núðlur og hrökkbrauð með osti er með því besta sem ég fæ. Allavega hér, þarsem ég er einmitt núna. Einir og sér eru þessir hlutir ekkert spes, en þegar þeir koma saman er það einsog kartöflur og smjer. Og maður er fáránlega snöggur að rusla því saman. Ég efast samt um næringargildið, þannig að ég keypti líka appelsínur og vínber (fín).

Og hérna er sko ekkert að snjóa. Gefið mér snævi lagðar götur, almenningssamgöngur í molum og stilltan himinn frekar en rigningu og myrkur í steinsteypu. Hann rignir einsog hann hafi ekkert annað að gera, og blæs af gömlum vana. Maður stendur hokinn og gapir yfir andleysinu.

...

Skilaði tveimur bókum á söfnin í dag, einni í hvort. Ég hélt þeir myndu taka af mér eistun og skírteinin kannske líka, en þurfti ekki að borga meira en fimmtíukall allt í allt. Löngu kominn yfir frestinn, og einhver að bíða eftir annarri þeirra.. Bókasöfn eru æði.

-b.

dúbbí dú líllídúbbúdú

Ég gekk innum dyrnar hjá mér á hádegi. Ferðin gekk bara vonum framar.. Ég keypti Nafn rósarinnar á vellinum og las inní hana með flugtakinu, og sofnaði síðan. Mér að algerum óvörum. Svaf þangaðtil við lentum, tölti gömlu leiðina að töskunni minni og inní lestina sem beið. Síðustu metrarnir neðanaf brautarstöðinni voru einsog ég hefði aldrei farið neitt. Verslaði brauð og mjólk og hef verið að slóra síðan.

Það eru allir heima.

-b.

,,Farþegar á leiðinni til Kaupmannahafnar.."

Ég sit á Leifsstöð og það eru þrjú korter í brottför og ég skil ekki hversvegna ég fatta aldrei að smyrja mér nesti í svona ferðalög. Samlokan kostar fimmhundruð og áttatíu krónur. Ég er aurasál.

Kauptaði ópalpakka handa meðleigjendunum. Íslenskt gotterí, svona fáið ykkur, kem ég til með að segja einhverntíman í nánustu framtíð. En þó veit ég ekki einusinni hvort það er nokkur heima. Eru þær ennþá dreifðar um Skandinavíu þessar elskur? Ég er með lyklana að íbúðinni í vasanum, sem verður strax að teljast stór breyting til batnaðar frá því ég fór sömu leið í haust. Flug á Kastrúp, lest þaðan til Örestað og síðustu metrarnir á tveimur jafnfljótum. Hreint ekki slæmt, ef maður spáir í því.

En samt. Helvítis flug helvítis flug.

Það er þriðji hver maður með lappa. Ég er enn á meðal Íslendinga. Og mig vantar tímarit að lesa eða einhvern andskotann.. Man hreinlega ekki hvort ég hef nokkurntíman áður stigið uppí flugvél án þess að hafa bók að lesa. Villimennskan spælir mig.

Bless Ísland.

-b.

Þú segir nokkuð

Slavoj Žižek, sitjandi á klósettskál sem ældi blóði fyrir Gene Hackman in The Conversation:

When we spectators are sitting in a movie theater, looking at the screen - you remember at the very beginning, before the picture is on, it's a black, dark screen and then: light thrown on - are we basically not staring into a toilet bowl, and waiting for things to reappear out of the toilet? And are.. is the entire magic of spectacle, shown on the screen, not a kind of deceptive lure, trying to conceal the fact that we are basically watching shit, as it were?

..og það hljómar kannske fáránlega, en þetta meikar sens í réttu samhengi. Manni hefur reyndar oft fundist maður vera að horfa á bölvaðan óþverra, en án þess þó að tengja það heimspekilegum vangaveltum. Þetta er semsagt úr myndinni The Pervert's Guide to Cinema, þarsem þessi snarbilaði spekingur greinir kvikmyndir, sitjandi á settinu þarsem myndirnar voru teknar. Helvíti skemmtilegt dót.

Þakkir til Inga Bjarnar fyrir að láta mig fá hana.

Og hérna er pistill eftir gaurinn, einnig fenginn frá Inga, þarsem hann talar um 24. Ég hef verið að spá í að redda mér þeim þáttum og renna í gegn, svona til að geta verið með. Ég bíð með að lesa þetta sjálfur þangaðtil þá, en hérna er linkurinn fyrir mig og aðra..

-b.

Hún heitir ,,Hide and seek"

Ég kláraði ritgerðina núna áðan. Þar fóru sjöþúsund orð um óttalega lítið fannst mér. Jæja. Á morgun get ég síðan prentað þetta út og sett í póst, ef allt gengur vel.

Og þá verð ég kominn í jólafrí.

Já og Hallur flýgur til Parísar í fyrramálið. Góða ferð þú rauðhærði artíste.

See you in the funny papers.

-b.

Skeiðar lífsins o.s.frv.

Sorkinismar:

• ,,Not for nothing.."
  
• ,,No earthly reason.."
  
• ,,Obfuscate."
  
• ,,Okay."
  
• ,,That's not the point."

Ég horfði á Zizek! áðan. Hún var helvíti skemmtileg. Karlinn er snar, en þó skýr. Ég ætla að kíkja á hana aftur á morgun, kannske hinn.

Kláraði Foucault's Pendulum-hlutann í ritgerðinni. Blaðsíðutalið er farið að nálgast ,,gott stöff" þannig að ég get látið mér nægja að taka fyrir höfundinn í The New York Trilogy. Það fer pínulítið í mig að allur þessi lestur fari í ritgerð sem er ekki meiri en þetta. En svona er það.

Mér finnst gaman að læra, en ég nenni ekki ritgerðum. Hver skrifar tuttugu síðna ritgerðir nú til dags?

Og talandi um skrif, ég ritskrifaði (eða skrifritaði) annan kafla í Áræði í fyrradag. Rúmlega einu og hálfu ári eftir að ég rumpaði þeim fyrsta af. Kaflinn heitir ,,(að ríða)" og mér fannst það fyndið þá og næstum því jafn fyndið núna.

[Áræði er verkefni í vinnslu þarsem gaur eftir gaur hefur tekið í gegn kafla í bókinni Á bláþræði, strikað yfir óþarfa skrif og skilið eftir gljáfægðan ofurprósa. Fyrri kaflinn minn heitir ,,Um víkingana". Bókin er sirka hálfnuð.]

Svei mér þá, húsið er að vakna. Kannske best maður fari að halla sér. Ég þarf að skrifa fimm síður á morgun og helst að prenta helvítið út. Svo borga ég póstinum átta milljón krónur fyrir að flýta sér með umslagið yfir pollinn og inn til enskuráðunautsins í KU. Vonandi.

Ég vil ekki fljúga ég vil ekki fljúga. Ég hata flug. En það er samt eitthvað þarna sem mér finnst ég vera að snúa aftur til. Sem er skemmtileg tilfinning.

-b.

Ampersand

Þetta var nú meiri dagurinn.

Og djöfuls rosalegi munur er að komast á alvöru internet. Ég sit á bókhlöðunni og hala niður sem aldrei fyrr.

Bíómyndir sem eru.. á döfinni:

Inside Man, æðisleg
Master and Commander: The Far Side of the World, kom mér virkilega á óvart. Hafði bara þrusugaman af henni, og ímyndin af Russel Crowe með Tugger ,,Fightin' Round the World" poppaði sjaldan sem aldrei upp
Pan's Labyrinth, mjög fín. Hefði viljað sjá hana í betri gæðum, en virkilega skemmtilegt stöff í gangi
Idiocracy, helvíti slöpp
Hard Candy, bíður
The Illusionist, bíður
Brick, bíður
A Cock and Bull Story, bíður
Zizek!, næst í röðinni
C.S.A.: Confederate States of America, næst á eftir henni
Children of Men, í bíó
Stranger Than Fiction, í bíó
The Fountain, já hvar er hún eiginlega?

-b.

..en samt ekki, þiðvitið

Ég settist inní skúr með honum Halli um daginn og fylgdist með honum strekkja striga uppá blindramma. Ég sat með tölvuna í kjöltunni og reyndi að berja setningar inní hana um leið og ég kannaði vinnubrögðin hjá listamanninum.

Afi hans leit inn og þeir spjölluðu um hinar fögru listir. Ég sat og reyndi að pikka. ,,Og þú ert að skrifa," sagði hann. ,,Já, maður reynir að skrifa þessa ritgerð," sagði ég.

,,Hamast sá að skrifa, sem illa er við alla þá sem lifa."

Sagði hann. Mér fannst þetta frábært, og ég skrifaði það undireins í nótpad. Skriftir gera mannhatara úr oss öllum. Og ef þið viljið segja að það séu ekki allir, það sé bara ég, þá er mér alveg sama því ég hata ykkur öll.

-b.

Tröppurnar

Þegar ég skrifaði um daginn að ég héldi að þeir væru svei mér þá byrjaðir á tröppunum, þá voru þeir byrjaðir á tröppunum. Næst þegar ég leit niður var þar flatt fall niður á forstofugólfið. Við tóku hræðilegir tímar, þarsem tvennskonar stigar voru notaðir til að komast á milli hæða. Sem var einstaklega einstaklega óþægilegt því allir nema einn búa á efri hæðinni, en eina klósettið er á neðri hæðinni. Já og sjónvarpið og eldhúsið og tölvan.

En núna kom ég heim áðan úr heimsókn og þá var búið að setja tröppurnar upp aftur. Það er reyndar búið að rífa slatta niður og steypa gólfið í millitíðinni, þannig að þetta lítur fráleitt eins út og áður. Og núna eru þær allar skakkar og skældar. Ég hefði áður getað farið þessar tröppur blindandi, haugfullur og sofandi, en núna virka þær ekki eins. Ég miða á þrep sem eru ekki lengur til staðar, en það munar samt svo litlu. Ekki alveg einsog draugfótur, en kannske draugtá.

Mér finnst þetta eiginlega verra en að missa þær svona alltíeinu, einsog mér sýndist hafa gerst um daginn. Núna verður einhverskonar lokastig til í minningunni, þarsem eitthvað var bara ekki einsog það átti að vera. Einsog þegar Snati fær slag og fer að bíta fólk áður en hann er loks svæfður.

Því undirmeðvitund mín er mjög upptekin af tröppum. Ég fór ekkert að spá í þessu af nokkurri alvöru fyrren fyrir mjög stuttu síðan, en ef ég er að sveima eitthvað í huganum, að hugsa um ekki neitt, þá sé ég mig gjarnan fyrir mér að fara niður tröppur sem ég hef rekist á á lífsleiðinni. Aftur og aftur. Þeir ganga gjarnan lengra niður en mig minnir að þeir hafi gert.. sem er kannske soldið spúkí. Það gæti verið að ég hafi haft gaman af því að leika mér í tröppum þegar ég var lítill. Ég man eftir tröppunum í Fagrahvammi, hvítu steintröppunum í Rauðagerðinu, svarta hringstiganum efst í Garðyrkjuskólanum.. jú og litlu tröppunum sem lágu uppí eldhúsið þar, báðum megin. Brakið í tröppunum uppá efstu hæð í Njarðargötunni. Sikk-sakk tröppunum vestan megin í grunnskólanum í Hveragerði, heimagerða stiganum sem lá uppí herbergiskytruna mína í Merkilandinu. Og svo framvegis.

En þessar tröppur skiptu mig semsagt talsverðu máli, svona þegar ég fer að pæla í því. Ég á eflaust eftir að muna þær betur en margt annað, sem ætti annars athygli mína og heilapláss betur skilið.

Það gekk lítið í ritgerðinni í dag. Hvernig endar þetta eiginlega?

Og hér eru undarleg kort.

-b.

ps. Blogger þurfti eitthvað að melda þetta og hleypti færslunni ekki í gegn fyrren í fimmtu tilraun eða svo. Þannig að ég var ekkert að koma úr heimsókn áðan neitt, ég sit á kaffihúsi í Reykjavík akkúrat núna. En þarna er þetta.

test

Upplýsingar um upplýsingar um Enron

Ég veit samasem ekkert um Enron-málið. Sá ekki einusinni heimildarmyndina. En hérna er nokkuð athyglisverð grein, þarsem Malcolm Gladwell heldur því fram að sökin liggi jafnt hjá þeim sem framkvæmdu sem og þeim sem hefðu átt að vera að fylgjast með:

With the collapse of the Eastern bloc, Treverton and others have argued that the situation facing the intelligence community has turned upside down. Now most of the world is open, not closed. Intelligence officers aren’t dependent on scraps from spies. They are inundated with information. Solving puzzles remains critical: we still want to know precisely where Osama bin Laden is hiding, where North Korea’s nuclear-weapons facilities are situated. But mysteries increasingly take center stage. The stable and predictable divisions of East and West have been shattered. Now the task of the intelligence analyst is to help policymakers navigate the disorder. Several years ago, Admiral Bobby R. Inman was asked by a congressional commission what changes he thought would strengthen America’s intelligence system. Inman used to head the National Security Agency, the nation’s premier puzzle-solving authority, and was once the deputy director of the C.I.A. He was the embodiment of the Cold War intelligence structure. His answer: revive the State Department, the one part of the U.S. foreign-policy establishment that isn’t considered to be in the intelligence business at all. In a post-Cold War world of “openly available information,” Inman said, “what you need are observers with language ability, with understanding of the religions, cultures of the countries they’re observing.” Inman thought we needed fewer spies and more slightly batty geniuses.

Enron revealed that the financial community needs to make the same transition. “In order for an economy to have an adequate system of financial reporting, it is not enough that companies make disclosures of financial information,” the Yale law professor Jonathan Macey wrote in a landmark law-review article that encouraged many to rethink the Enron case. “In addition, it is vital that there be a set of financial intermediaries, who are at least as competent and sophisticated at receiving, processing, and interpreting financial information . . . as the companies are at delivering it.” Puzzles are “transmitter-dependent”; they turn on what we are told. Mysteries are “receiver dependent”; they turn on the skills of the listener, and Macey argues that, as Enron’s business practices grew more com-plicated, it was Wall Street’s responsibility to keep pace.

Victor Fleischer, who teaches at the University of Colorado Law School, points out that one of the critical clues about Enron’s condition lay in the fact that it paid no income tax in four of its last five years. Enron’s use of mark-to-market accounting and S.P.E.s was an accounting game that made the company look as though it were earning far more money than it was. But the I.R.S. doesn’t accept mark-to-market accounting; you pay tax on income when you actually receive that income. And, from the I.R.S.’s perspective, all of Enron’s fantastically complex maneuvering around its S.P.E.s was, as Fleischer puts it, “a non-event”: until the partnership actually sells the asset—and makes either a profit or a loss—an S.P.E. is just an accounting fiction. Enron wasn’t paying any taxes because, in the eyes of the I.R.S., Enron wasn’t making any money.

If you looked at Enron from the perspective of the tax code, that is, you would have seen a very different picture of the company than if you had looked through the more traditional lens of the accounting profession. But in order to do that you would have to be trained in the tax code and be familiar with its particular conventions and intricacies, and know what questions to ask. “The fact of the gap between [Enron’s] accounting income and taxable income was easily observed,” Fleischer notes, but not the source of the gap. “The tax code requires special training.”

Samkvæmt hans heimildum lágu allar upplýsingarnar fyrir - það eina sem vantaði var fólk til að lesa úr þeim. Og varla það, því þónokkrir höfðu einmitt gert það og birt niðurstöður sínar löngu áður en Enron lýsti yfir gjaldþroti.. en þá er einmitt spurning um upplýsingamagnið aftur. Hvað les maður og hvað ekki, og hvað leggur maður trú á og hvað ekki.

Gladwell les úr þessu muninn á þraut og ráðgátu (e. ,,puzzle" og ,,mystery", og ég er ekki alveg sjúr á þýðingunni en látum það liggja á milli hluta). Til að leysa þrautina þarftu að finna nýjar upplýsingar, og hver nýr hluti færir þig nær svarinu. En í ráðgátunni liggja þær allar fyrir, og vandinn er að leysa úr flækjunni. Hafi ætlunin verið að fela vísbendingar um glæpsamlegt athæfi í pappírsflóði annars tilgangslausra upplýsinga væri það nokkurnvegin það sama og að halda vísbendingunum leyndum. En samkvæmt Gladwell er ekkert sem bendir til þess að Enron-liðar hafi skapað heysátur upplýsinga til að fela nálirnar sínar. Viðskipti af þessu tagi séu afskaplega flókin og þeim fylgi óheyrilegt pappírsmagn. Maður hlýtur að ætla að svonalagað fyrirfinnist í öðrum fyrirtækjum af sömu stærðargráðu. Og hver er að fylgjast með þeim?

Sjá bara þessa vitleysu:

Enron’s S.P.E.s were, by any measure, evidence of extraordinary recklessness and incompetence. But you can’t blame Enron for covering up the existence of its side deals. It didn’t; it disclosed them. The argument against the company, then, is more accurately that it didn’t tell its investors enough about its S.P.E.s. But what is enough? Enron had some three thousand S.P.E.s, and the paperwork for each one probably ran in excess of a thousand pages. It scarcely would have helped investors if Enron had made all three million pages public. What about an edited version of each deal? Steven Schwarcz, a professor at Duke Law School, recently examined a random sample of twenty S.P.E. disclosure statements from various corporations—that is, summaries of the deals put together for interested parties—and found that on average they ran to forty single-spaced pages. So a summary of Enron’s S.P.E.s would have come to a hundred and twenty thousand single-spaced pages. What about a summary of all those summaries? That’s what the bankruptcy examiner in the Enron case put together, and it took up a thousand pages. Well, then, what about a summary of the summary of the summaries? That’s what the Powers Committee put together. The committee looked only at the “substance of the most significant transactions,” and its accounting still ran to two hundred numbingly complicated pages and, as Schwarcz points out, that was “with the benefit of hindsight and with the assistance of some of the finest legal talent in the nation.”

Samantekt á samantekt á samantektum yfir allar S.P.E. blokkirnar (hvað sem það myndi kallast á ástkæra ylhýra) telur um 200 síður. Bilun.

Annars dregur karlinn fleira skemmtilegt inní þetta; einsog leynivopn Nasista undir lok síðari heimsstyrjaldar, blöðruhálskrabbamein og Watergate-hneykslið. Tékk itt.

-b.

Brjótum allt sem brotnar

Ég vaknaði núna áðan við það að karlarnir á heimilinu réðust á stigann sem gengur á milli hæðanna í húsinu. Ég hef enn ekki litið niður til að sjá hvernig gengur, en ég heyri hamarshögg og viðarplötur rifnar í sundur. Þarna hljóp Þorri upp með kúbein í höndunum sem er litlu minna en hann sjálfur. Það er spurning hversu lengi ég verð fastur hérna uppi.

Nei jæja, það var víst bara veggurinn á milli stigans og gömlu forstofunnar, og svo loftið á forstofunni, sem voru rifin út. Tröppurnar eru í heilu lagi ennþá, en það eru miklar framkvæmdir í burðarliðnum. Búið að fylla upp í djúpið sem var í þvottahúsinu, brjóta þar niður veggi og svo stendur til að rífa tröppurnar út og setja inn nýjar. Snúa þessu öllu á haus og færa eldhúsið og ég veit ekki hvað og hvað. Það verður gaman að sjá hvernig þetta lítur út í vor.

Í dag er víst vörutalningardagur og því jafnvel minna um að vera í Selfossbænum en venjulega. Svei mér þá ef þeir eru ekki byrjaðir á tröppunum þarna niðri.

-b.

Nýja árið

Um leið og nýja árið byrjaði lauk þriggja daga fylleríi með látum. Ég lét Reykjavíkina eiga sig þessi áramót, og fann undir eins að það var góð ákvörðun. Matur í Þingborg, flugeldar í Grashaganum, nokkrir slagir í kana, bjór bjór bjór, pakkhúsið var stappað, í eftirpartíinu spilaði einhver á gítar og ég fór í þumlastríð. Ég vaknaði með orðið ,,postillur" á heilanum og fannst einsog húsfólkið ætlaði að lesa upphátt úr biblíunni með mér. Úti voru bílarnir þaktir ísnálum, að skafa rúðurnar var heilmikið verk. Ég sofnaði aftur og vaknaði ennþá þreyttari, handónýtur af völdum uppsafnaðrar þynnku, meikaði ekki að fara í bíó hvað þá annað.

Þetta hafði ég á heilanum þegar ég vaknaði í seinna skiptið:

..og fagrar vonir tengir líf mitt við

Bara þessi eina lína. Og þetta er meira að segja bara hálf lína, svona þannig séð, fyrri hlutinn er þessi: ,,Þig, sem í fjarlægð fjöllin bak við dvelur,". Þig hvað? Það er ekki fyrren í næstu línu sem það kemur í ljós: ,,Hugur minn þráir, hjartað ákaft saknar."

En ég mundi ekkert af þessu, það var bara þessi eina lína. Sjö orð aftur og aftur í sama rythmanum. Hvaðan kemur þetta?

-b.