Betra seint en hvenær?

Í gær fékk ég skilaboð þess efnis að frakkinn minn væri fundinn. Ég renndi niðrá Sólbjarg í dag og sótti gaurinn. Narfi hafði verið að tala við fólk uppá bar núna nýlega og minnst á að ég hefði týnt frakkanum mínum þar. Þá man einhver eftir því að hafa séð svartan frakka uppá hillu eihverstaðar bakvið, og þar var flíkin.

Ég fór þarna upp í haust og leitaði, en fann ekkert. Frakkinn var jólagjöf frá henni mömmu, og ég minntist ekki einusinni á þetta við hana þegar ég kom heim, að ég hefði gloprað honum frá mér á fylleríi. Núna get ég sleppt því alveg.

Takk Narfi, þú ert höfðingi.

Svo kom ég heim og drakk afgangsjólaglögg með Tommy.

Metróinn er í tómu veseni, og fólk bíður á gangstéttinni eftir metróbússen. Ég sagði foj við því og hentist niðrá gömlu teinana þarsem resjónaltógið var að leggja af stað uppeftir. Tók sömu leið tilbaka og alltíeinu var það í lagi að eiga heima í Örestað. Því ef maður getur ekki klárað snattið á innan við klukkutíma kostar það tvöfalt meira. Og ég er aurasál.

Á morgun kemur Ýmir heim. Mig grunar að það verði bjór í spilinu fyrr eða síðar.

Og Hallur flaug heim til Íslands í dag. Velkominn þangað aftur maður.

-b.

Og ég gleymi því aldrei (kannske)

Það eina sem ég man úr landafræðitímunum í samfélagsfræðinni í gamladaga er að það eru ár í Kína. Jú og sýslur á Íslandi.

Kína = ár,
Ísland = sýslur.

-b.

Flýtipikk

Eftir að ég uppfærði BIOS-ið á tölvunni minni (einsog frægt er orðið) kom upp nýr valgluggi í start-hnappinum mínum, og þar var fídus til að prógrammera músina á tölvunni. Eða mýsnar, öllu heldur. Ég er með tvær sko. Svona rauðan hnapp annarsvegar og snertiflöt hinsvegar (sem eru vinsælli, en ég nota hnappinn mun fremur).

Allavega, þar tók ég eftir valmöguleika sem ég hef ekki rekist á áður. Ég gat valið um allskonar aðgerðir sem skyldu framkvæmdar með því að smella í eitt af fjórum hornum snertiflatarins. Sjáið myndir:





Flest af þessu er frekar leim. Ég veit reyndar ekki hverju ég myndi koma fyrir þarna ef ég gæti, en það eina sem ég fann nokkur not fyrir var ,,Go to a web page in your default browser." Ég skráði inn sýsli-síðuna mína á blogger.com, þannig að ef ég pikka létt í efra vinstra horn flatarins opnast firefox á þeirri síðu. Eða, ef ég er með firefoxinn opinn, opnast nýr flipi á þeirri síðu. Sem gerir blókskrif pínulítið fyrirhafnarminni. Og það er gott því ég er upptekinn maður, alltaf að gera hluti. Fullt af hlutum.

En allavega, ég vissi ekki af þessum fídus fyrren núna, þannig að ef þið eruð að keyra á svona snertiflatarmús þá er kannske hægt að stilla á eitthvað svipað hjá ykkur. Og mér finnst þetta líka bara sniðugt, svona í sjálfu sér. Eitthvað í ætt við 'mouse gestures' eða flýtihnappa á lyklaborði, en mun einfaldara.

Prógramm!

-b.

Prófsteinn

One of the most beautiful passages of Rousseau is that in the sixth book of the Confessions, where he describes the awakening in him of the literary sense. An undefinable taint of death had clung always about him, and now in early manhood he believed himself smitten by mortal disease. He asked himself how he might make as much as possible of the interval that remained; and he was not biassed by anything in his previous life when he decided that it must be by intellectual excitement, which he found just then in the clear, fresh writings of Voltaire. Well! we are all condamnes (condemned) as Victor Hugo says: we are all under sentence of death but with a sort of indefinite reprieve--les hommes sont tous condamnes a mort avec des sursis infefinis: we have an interval, and then our place knows us no more. Some spend this interval in listlessness, some in high passions, the wisest, at least among "the children of this world" in art and song. For our one chance lies in expanding that interval, in getting as many pulsations as possible into the given time. Great passions may give us this quickened sense of life, ecstasy and sorrow of love, the various forms of enthusiastic activity, disinterested or otherwise, which come naturally to many of us. Only be sure it is passion--that it does yield you the fruit of a quickened, multiplied consciousness. Of such wisdom, the poetic passion, the desire of beauty, the love of art for its own sake, has most. For art comes to you posing frankly to give nothing but the highest quality to your moments as they pass, and simply for those moments' sake.

Ef þið komust yfir ,,taint of death" án þess að hlæja einsog flón þá eruði eflaust betri manneskjur en ég. Í það minnsta alvarlegri.

-b.

Nafn Rósarinnar

,,... Tvennt er brýnast hvernig sem því er varið. Komast að því hvernig á að fara að því að komast inn í bókasafnið að nóttu, og útvega sér lampa. Þú skalt sjá um lampann. Ráfaðu inn í eldhúsið á matartíma, taktu einn.."
,,Stela honum?"
,,Fá hann að láni svo Guðs dýrð megi af vaxa."

Tíhí.

Ég hef heyrt því fleygt að Eco hafi skrifað fyrstu hundrað blaðsíðurnar eða svo með það fyrir augunum að hrekja burt lélega lesendur. Að þær séu óþarflega tyrfnar, fullar af smáatriðum og forsögu, og að það sé viljandi gert af hans hálfu. (Stutt gúglun leiddi í ljós að aðrir kannast við þessa mýtu, en enginn gefur upp frumheimild, svo þið hafið þetta bara frá mér.) En mér hefur ekki fundist þetta svo slæmt. Kannske er íslenska þýðingin skýrari en frumtextinn.. þósvo manni hefði ekki dottið það í hug vitandi að Thor Vilhjálmsson þýddi gaurinn.

Mér finnst reyndar dulítið merkilegt að það skuli ekki koma fram á kápunni. Það er ekki fyrren á titilsíðunni að nafn hans er tekið fram. Og þarsem þessar kiljur eru vanalegast pakkaðar í plast hefur kaupandinn ekki hugmynd fyrren hann hefur þegar keypt bókina (og sest inní flugvél, ef hann verslar á flugvellinum einsog ég.. en ég vissi þetta náttúrulega, einsog allt annað).

-b.

,,Welcome home, Mr. President."

Battlestar átti eitt ofursvalt augnablik í gær sem reddaði þættinum. Þeir eru hinsvegar búnir að stroka út flestallar breytingarnar sem urðu í kjölfar Pegasusar, og eru um leið komnir í leiðinlega rás hvað varðar mystík og 'stærri sögu'. Þar sem áður voru skemmtilegar pælingar um eingyðis- versus fjölgyðistrú er núna eintala öðrum megin og fleirtala hinum megin, en hvortveggja miðast útfrá júdeo-kristnum gildum og siðum. Endrum og eins hrópar einhver ,,gods damnit", einsog til að minna mann á að þetta fólk trúir á fleiri en einn guð, en það stendur ekkert að baki. Í staðinn fyrir að ákalla einn guð er kallað á einhvern óræðan hóp, en löngu hætt að minnast á einstaka guði með nafni** og ekkert sem bendir til þess að trúarsannfæring þessara einstaklinga hvetji þá til að haga sér öðruvísi en kristnir Kanar.

Höfundarnir virðast hafa meiri áhuga á því hver er skotinn í hverjum, og þannig verða einstakir þættir sífellt meira óspennandi, og stóra sagan missir dampinn. Helst hefur verið gaman að fylgjast með vélmennunum núna uppá síðkastið, en það er óvíst hvernig það verður í framhaldi af síðasta þætti.

Ekki það að ég sé hættur að horfa. Þetta er skæfæið mitt.

Og The Dresden Files er Charmed mínus gellurnar plús voice-over.

-b.

**Nema þegar nöfnin sjálf eru notuð, svona uppá kúlið, einsog Aþena í kallmerki Sharonar, eða Jupiter í stjörnu-leiðarstikunni núna síðast. En einsog annarstaðar þýða þessar vísanir ekki neitt, þær eru bara þarna afþví við þekkjum þær úr grískri/rómverskri goðafræði.

Að berja dauðan hest: DaVinci Lykillinn

The ultimate Da Vinci Code experience, for my money, is neither the book nor the film, but the audiobook. The actor they hired to narrate, Paul Michael, is a very competent person, and I mean no real disrespect to him. But he is male, and this hopeless job forces him to do the female dialog in an sort of falsetto Inspector Clouseau French accent that makes hottie archaeologist Sophie Neveu, supposedly a descendant of Jesus Christ, sound like a breathless tranny. "My grandfather, my grandfather..." Oh my, Sophie, tell me more!

Bara nokkrir góðir punktar um bókina, og vitleysuna í kringum lögfræðideiluna sem nú stendur yfir.. en ég hlustaði einmitt á hljóðbókina og finnst gaman að sjá að öðrum skuli líka finnast þessar kvenraddir hans hlægilegar. Nunnan í frönsku kirkjunni er jafnvel verri en Sófí.

Gagnrýnin sem kvikmyndin fær á New Yorker, og sem þessi gaur bendir einmitt á, er líka nokkuð skondin:

The task of the Bishop and his hit man is to thwart the unveiling of what Teabing modestly calls “the greatest secret in modern history,” so powerful that, “if revealed, it would devastate the very foundations of Christianity.” Later, realizing that this sounds a little meek and mild, he stretches it to “the greatest coverup in human history.” As a rule, you should beware of any movie in which characters utter lines of dialogue whose proper place is on the advertising poster. (Just imagine Sigourney Weaver, halfway through “Alien,” turning to John Hurt and explaining, “In space, no one can hear you scream.”)

...

Á mánudögum er sjónvarpsuppskera. Rome, Battlestar, Studio 60.. og ég ætla að tékka á The Dresden Files, eitthvað nýtt dót sem hljómar hrikalega, en ég er til í að láta koma mér á óvart.

-b.

Heroes, fyrsti þáttur:

,,Volume one of their epic tale begins here"

,,I keep having these amazing dreams"

,,You're like a son to him"

,,We may never know what really happened"

,,My thesis is based on his research"
,,Yes, you always wanted his approval"

,,I need to know why he died, I need to know it wasn't all for nothing.. and then I need to finish what he started."

,,Because you're my brother!"

,,I have my reasons."

,,Why, because I'm not popular?"

,,My life, as I know it, is over, okay?"

,,I just wanted to feel alive again."

,,It's biological and I can't help it, we're connected."

,,Only took half my political capital to do it."

,,They were married for forty-one years"

,,Makes one appreciate how small our planet really is. And we're all quite small, aren't we?"

,,Do you ever get the feeling you were meant to do something extraordinary?"

,,Lift up your shirt, baby."

,,I need to stop living for other people.. my whole life I've had no idea what i'm supposed to do, what i'm supposed to be. I mean, don't I have a destiny of my own?"

,,There's something I need to say. Something I never talked about because i thought it would upset you and dad."

,,I'm just saying it's impossible, okay? Nobody can predict the future."

Núna fyrst?

Satellite channel UKTV Style is to stream a new reality show called Watching Paint Dry on the internet.

The show, which the television channel says could bring about the end of reality TV, will be available 24-hours a day on the web.

Viewers will be able to watch a different kind of paint dry on an empty wall each day. They'll also be able to vote for their favourite paint.

Hvað sagði skáldið? ,,It sucks / and that's no lie / it's about as much fun as watching paint dry / lowers my / IQ one notch / and that's the reason why / I can't watch."

Hvaða liti ætli þeir verði með samt?

-b.

Myndir af vélkvendi

Battlestar Galactica hlýðir sömu reglum og aðrir hefðbundnir sjónvarpsþættir í BNA.. sýnir samasem ekkert blót og enga nekt til að tala um. Maður tekur helst eftir þessu í sambandi við Six, sem virðist alltaf hálfnakin en samt aldrei þannig að maður sjái nokkurn þróaðan hlut.

Og það væri hægt að halda því fram að ímyndunaraflið fylli inní eyðurnar og að þetta sé í raun og veru meira sexí og bla bla bla. En fjandinn. Ef hún ætlar svo að sitja fyrir í Playboy, þá ætla ég að finna myndirnar og síðan að sýna öðrum þær. Smelli smell.



-b.

Varúð: draumfarir

Mig dreymdi undarlegt sambland í nótt. Ég var ninjan úr n, að vinna fyrir forseta Bandaríkjanna, sem var Slavoj Zizek. Ég er eiginlega hálf hissa að Brick blandaðist ekki inní þetta á einhvern hátt, en það var vissulega gaman að upplifa n í þrívídd..

Er einhver annar að spila þennan leik? Ég hef enn ekki náð að klára neinn dálk, en ég er kominn í níunda lið í tveimur fyrstu. Alveg satt.

-b.

Fleirtalan af ,,aði" er þá ,,öð"?

Ef vatn með sítrónum útí er kallað límonaði (og ef við látum það liggja á milli hluta að það ætti auðvitað að kallast sítrónaði), ætti þá vatn með appelsínum útí að kallast appelsaði eða pelsínaði eða sínomaði?

Mig langar auðvitað að kalla það símonaði, en ég get einhvernvegin ekki réttlætt það fyrir sjálfum mér.

Allavega, ég vaknaði núna rétt áðan og blandaði mér könnu af pelsínaði. Vatnið hérna er svo vont á bragðið að ég hálfkúgast við að drekka það dræ, enda sýnist mér enginn gera það. Það er samt í lagi, því ég á haug af appelsínum. Gulrótum líka, ef útí það er farið, en ég ætla ekki að ráðast í framkvæmdir á gulrótaði alveg strax.

-b.

,,I've got knives in my eyes"

Jæja ég horfði loksins á hana. Brick er besta kvikmynd sem ég hef séð í langan, langan tíma. Þetta er Möltufálkinn í bandarískum hæskúl. Æðisleg.

Þarmeð er klukkan orðin níu á laugardagskveldi og ég hef ekkert annað að gera en að laga kvöldmat og kíkja á The West Wing.

-b.

Nesti og nýir skór

Smá breyting á plássinu. Þetta er enn eitt skref í sívaxandi hrifningu minni á auðu svæði, hvítu síðunni. Bráðum verður ekkert annað sjáanlegt, þetta verður tóm auðn, vanmáttugt andvarp inná milli frammíkalla internetsins í heild.

C.S.A. er nokkuð skemmtileg, en alls ekki nógu vel unnin. Til að mynda er hugmyndin með auglýsingunum inná milli nokkuð góð, en hrikaleg framleiðslugildi gera það að verkum að auglýsingarnar sjálfar eru engan vegin trúverðugar. Ekki vegna þess að vörurnar eru útí hött - sem er meiningin - heldur myndu tóbaks-, sjónvarps- og tryggingafyrirtæki aldrei senda frá sér auglýsingar sem líta út einsog Jói frændi með kameruna hefði hent þeim saman einn laugardaginn. Þær virka einsog sketsar, og ganga einfaldlega ekki upp jafnhliða plat-heimildamynd einsog þessari, sem reynir einsog hún getur að líta út einsog ekta.

Og burtséð frá öllum vangaveltum um hvort þetta hefði í alvörunni farið svona, hefði suðrið unnið stríðið, þá fannst mér þeir aldrei ganga alveg nógu langt. Fauntroy fjölskyldan er kynnt til sögunnar sem ,,aristókratar Ameríku", og manni sýnist augljóst að þar sé komin stæling á Kennedy fjölskyldunni: Hefði þrælahald verið löglegt í Bandaríkjunum framí tuttugustu öld, þá hefðu þau nýtt sér það einsog hvað annað. En stuttu seinna kemur JFK fram sem forsetaframbjóðandi, og vill gefa þrælum frelsi. Hvar hafði Kennedy-fjölskyldan verið framað því? Það er einsog það sé lagt upp með að sparka í helgar kýr, en síðan bakkað þegar kemur að þessum allra heilugustu.

Hún hefði getað verið miklu betri held ég, þessi mynd.

Kom mér samt á óvart að sjá hverjar af auglýstu vörunum voru ekta. Coon Chicken vissi ég um, af því að hafa horft á Ghost World, en Niggerhair tóbak? Það er rosa.

Tékkaði líka á Babel. Ekkert sérstakt þar á seyði. Hann gerði þetta betur bæði í Amores Perros og 21 Grams.

Þetta er samt í annað skiptið á stuttum tíma sem ég sé kvikmynd þarsem mexíkósk fiesta endar með ósköpum á bakaleiðinni yfir landamærin, en sú fyrri var Harsh Times. Hún er allsvakaleg. Ég hef alltaf haft gaman af Bale hingaðtil, en þarna kom hann mér nokkuð á óvart. Mikill Training Day fílíngur, en öllu meira brútal. Hún er að koma á dvd í þessum mánuði minnir mig, tékkið á þessum gaur.

-b.

Spielberg og 'merica

Dálítið löng grein um kvikmyndir og bandaríska heimssýn, aðallega myndirnar hans Spielbergs:

Soon after attaining the presidency, George W. Bush, not previously known for his interest in movies (or, indeed, any form of culture), cited Saving Private Ryan as his favorite motion picture—as well he might. One of the key Hollywood movies of 1990s, notable for reviving the defunct genre of the “serious” combat film and proposing the army as a source of moral value, Saving Private Ryan expressed a potent new retro patriotism. Would American history have been changed if Saving Private Ryan had opened during the summer of 1996, with a genuine World War II hero running for president? (Perhaps it would only have been film history: Senator Dole had to be retired from politics—and pitching Viagra on tv—before the fantasy could fully be enjoyed.)

More than a tribute to the Greatest Generation, Saving Private Ryan was also a Hollywood movie’s most ambitious attempt to wrest control of the national memory since Oliver Stone’s JFK. With the Cold War over, Spielberg proposed a new raison d’etre for American foreign policy. Not the liberation of Europe but rather saving a single enlisted man was, as one character put it, “the one decent thing we were able to pull out of this whole stinking mess” to “earn the right to go home.” The movie thus articulated a tautology that Vietnam introduced into American political discourse—the purpose of the war is to support those troops that are already there.

Nú hef ég ekki séð slatta af þeim myndum sem fjallað er um.. Close Encounters, The Termial, Munich, War of the Worlds.. en ég var einmitt að tala við Hall um daginn um það hversu illa Saving Private Ryan hefur elst, amk. í samanburði við hina WW2 myndina sem kom út það árið, The Thin Red Line. Maður gæti velt því upp að þessi bandaríska stríðsrómantík gangi ekki lengur (ef hún gerði það nokkurntíman), á meðan einsöguaðferðin sem Malick notar gefi raunsannari mynd af jákvæðni-andspænis-stríðshörmung. Þeir sem eru kátir undir lok Red Line eru þeir sem komast burt af eyjunni - aðrir eru annaðhvort dauðir eða deyjandi. Við fáum ekki lokasenu þarsem litið er til baka í sorg, heldur eru ,,allir hlutir skínandi" á meðan stríðið, og allir sem taka þátt í því, hverfur í sjóinn.

Og talandi um bíó, ég var að sækja Harsh Times og er að ná í Babel. Kláraði Jesus Camp um daginn, og Hard Candy, sem er allsvakaleg. Vantar ennþá að kíkja á Children of Men.. hún er á listanum mínum.

-b.

Græddur er geymdur

Í dag fór ég og hellti klinkbauknum mínum í teljara í bankanum.

Síðasta haust henti ég alltaf klinkinu, sem ég kom með heim í vösunum, oní tóma pringles dollu (nákvæmlega einsog þessa til hægri). Nennti hreinlega ekki að bera það á mér og fara að telja túkalla og fimmeyringa oní hendina á afgreiðslufólki, og svo er þetta drasl líka níþungt. Ég hélt eftir þessum stóru, tíu og tuttugu króna peningunum, en allt litla ruslið fór í baukinn. Og í dag leysti ég það út í seðlum. Það fór í 430 krónur tæpar. Fjögurhundruð krónur er einmitt það sem ég átti eftir á debetreikningnum mínum út mánuðinn, og þarna var sú upphæð dobbluð. Mér finnst það frábært.

En við erum samt að tala um núðlur og hrökkbrauð í matinn oftar en ella.

..sem mér finnst reyndar ekkert svo slæmt heldur. Ég man ekki hvort ég hef tekið það fram opinberlega, en núðlur og hrökkbrauð með osti er með því besta sem ég fæ. Allavega hér, þarsem ég er einmitt núna. Einir og sér eru þessir hlutir ekkert spes, en þegar þeir koma saman er það einsog kartöflur og smjer. Og maður er fáránlega snöggur að rusla því saman. Ég efast samt um næringargildið, þannig að ég keypti líka appelsínur og vínber (fín).

Og hérna er sko ekkert að snjóa. Gefið mér snævi lagðar götur, almenningssamgöngur í molum og stilltan himinn frekar en rigningu og myrkur í steinsteypu. Hann rignir einsog hann hafi ekkert annað að gera, og blæs af gömlum vana. Maður stendur hokinn og gapir yfir andleysinu.

...

Skilaði tveimur bókum á söfnin í dag, einni í hvort. Ég hélt þeir myndu taka af mér eistun og skírteinin kannske líka, en þurfti ekki að borga meira en fimmtíukall allt í allt. Löngu kominn yfir frestinn, og einhver að bíða eftir annarri þeirra.. Bókasöfn eru æði.

-b.

dúbbí dú líllídúbbúdú

Ég gekk innum dyrnar hjá mér á hádegi. Ferðin gekk bara vonum framar.. Ég keypti Nafn rósarinnar á vellinum og las inní hana með flugtakinu, og sofnaði síðan. Mér að algerum óvörum. Svaf þangaðtil við lentum, tölti gömlu leiðina að töskunni minni og inní lestina sem beið. Síðustu metrarnir neðanaf brautarstöðinni voru einsog ég hefði aldrei farið neitt. Verslaði brauð og mjólk og hef verið að slóra síðan.

Það eru allir heima.

-b.

,,Farþegar á leiðinni til Kaupmannahafnar.."

Ég sit á Leifsstöð og það eru þrjú korter í brottför og ég skil ekki hversvegna ég fatta aldrei að smyrja mér nesti í svona ferðalög. Samlokan kostar fimmhundruð og áttatíu krónur. Ég er aurasál.

Kauptaði ópalpakka handa meðleigjendunum. Íslenskt gotterí, svona fáið ykkur, kem ég til með að segja einhverntíman í nánustu framtíð. En þó veit ég ekki einusinni hvort það er nokkur heima. Eru þær ennþá dreifðar um Skandinavíu þessar elskur? Ég er með lyklana að íbúðinni í vasanum, sem verður strax að teljast stór breyting til batnaðar frá því ég fór sömu leið í haust. Flug á Kastrúp, lest þaðan til Örestað og síðustu metrarnir á tveimur jafnfljótum. Hreint ekki slæmt, ef maður spáir í því.

En samt. Helvítis flug helvítis flug.

Það er þriðji hver maður með lappa. Ég er enn á meðal Íslendinga. Og mig vantar tímarit að lesa eða einhvern andskotann.. Man hreinlega ekki hvort ég hef nokkurntíman áður stigið uppí flugvél án þess að hafa bók að lesa. Villimennskan spælir mig.

Bless Ísland.

-b.

Þú segir nokkuð

Slavoj Žižek, sitjandi á klósettskál sem ældi blóði fyrir Gene Hackman in The Conversation:

When we spectators are sitting in a movie theater, looking at the screen - you remember at the very beginning, before the picture is on, it's a black, dark screen and then: light thrown on - are we basically not staring into a toilet bowl, and waiting for things to reappear out of the toilet? And are.. is the entire magic of spectacle, shown on the screen, not a kind of deceptive lure, trying to conceal the fact that we are basically watching shit, as it were?

..og það hljómar kannske fáránlega, en þetta meikar sens í réttu samhengi. Manni hefur reyndar oft fundist maður vera að horfa á bölvaðan óþverra, en án þess þó að tengja það heimspekilegum vangaveltum. Þetta er semsagt úr myndinni The Pervert's Guide to Cinema, þarsem þessi snarbilaði spekingur greinir kvikmyndir, sitjandi á settinu þarsem myndirnar voru teknar. Helvíti skemmtilegt dót.

Þakkir til Inga Bjarnar fyrir að láta mig fá hana.

Og hérna er pistill eftir gaurinn, einnig fenginn frá Inga, þarsem hann talar um 24. Ég hef verið að spá í að redda mér þeim þáttum og renna í gegn, svona til að geta verið með. Ég bíð með að lesa þetta sjálfur þangaðtil þá, en hérna er linkurinn fyrir mig og aðra..

-b.

Hún heitir ,,Hide and seek"

Ég kláraði ritgerðina núna áðan. Þar fóru sjöþúsund orð um óttalega lítið fannst mér. Jæja. Á morgun get ég síðan prentað þetta út og sett í póst, ef allt gengur vel.

Og þá verð ég kominn í jólafrí.

Já og Hallur flýgur til Parísar í fyrramálið. Góða ferð þú rauðhærði artíste.

See you in the funny papers.

-b.

Skeiðar lífsins o.s.frv.

Sorkinismar:

• ,,Not for nothing.."
  
• ,,No earthly reason.."
  
• ,,Obfuscate."
  
• ,,Okay."
  
• ,,That's not the point."

Ég horfði á Zizek! áðan. Hún var helvíti skemmtileg. Karlinn er snar, en þó skýr. Ég ætla að kíkja á hana aftur á morgun, kannske hinn.

Kláraði Foucault's Pendulum-hlutann í ritgerðinni. Blaðsíðutalið er farið að nálgast ,,gott stöff" þannig að ég get látið mér nægja að taka fyrir höfundinn í The New York Trilogy. Það fer pínulítið í mig að allur þessi lestur fari í ritgerð sem er ekki meiri en þetta. En svona er það.

Mér finnst gaman að læra, en ég nenni ekki ritgerðum. Hver skrifar tuttugu síðna ritgerðir nú til dags?

Og talandi um skrif, ég ritskrifaði (eða skrifritaði) annan kafla í Áræði í fyrradag. Rúmlega einu og hálfu ári eftir að ég rumpaði þeim fyrsta af. Kaflinn heitir ,,(að ríða)" og mér fannst það fyndið þá og næstum því jafn fyndið núna.

[Áræði er verkefni í vinnslu þarsem gaur eftir gaur hefur tekið í gegn kafla í bókinni Á bláþræði, strikað yfir óþarfa skrif og skilið eftir gljáfægðan ofurprósa. Fyrri kaflinn minn heitir ,,Um víkingana". Bókin er sirka hálfnuð.]

Svei mér þá, húsið er að vakna. Kannske best maður fari að halla sér. Ég þarf að skrifa fimm síður á morgun og helst að prenta helvítið út. Svo borga ég póstinum átta milljón krónur fyrir að flýta sér með umslagið yfir pollinn og inn til enskuráðunautsins í KU. Vonandi.

Ég vil ekki fljúga ég vil ekki fljúga. Ég hata flug. En það er samt eitthvað þarna sem mér finnst ég vera að snúa aftur til. Sem er skemmtileg tilfinning.

-b.

Ampersand

Þetta var nú meiri dagurinn.

Og djöfuls rosalegi munur er að komast á alvöru internet. Ég sit á bókhlöðunni og hala niður sem aldrei fyrr.

Bíómyndir sem eru.. á döfinni:

Inside Man, æðisleg
Master and Commander: The Far Side of the World, kom mér virkilega á óvart. Hafði bara þrusugaman af henni, og ímyndin af Russel Crowe með Tugger ,,Fightin' Round the World" poppaði sjaldan sem aldrei upp
Pan's Labyrinth, mjög fín. Hefði viljað sjá hana í betri gæðum, en virkilega skemmtilegt stöff í gangi
Idiocracy, helvíti slöpp
Hard Candy, bíður
The Illusionist, bíður
Brick, bíður
A Cock and Bull Story, bíður
Zizek!, næst í röðinni
C.S.A.: Confederate States of America, næst á eftir henni
Children of Men, í bíó
Stranger Than Fiction, í bíó
The Fountain, já hvar er hún eiginlega?

-b.

..en samt ekki, þiðvitið

Ég settist inní skúr með honum Halli um daginn og fylgdist með honum strekkja striga uppá blindramma. Ég sat með tölvuna í kjöltunni og reyndi að berja setningar inní hana um leið og ég kannaði vinnubrögðin hjá listamanninum.

Afi hans leit inn og þeir spjölluðu um hinar fögru listir. Ég sat og reyndi að pikka. ,,Og þú ert að skrifa," sagði hann. ,,Já, maður reynir að skrifa þessa ritgerð," sagði ég.

,,Hamast sá að skrifa, sem illa er við alla þá sem lifa."

Sagði hann. Mér fannst þetta frábært, og ég skrifaði það undireins í nótpad. Skriftir gera mannhatara úr oss öllum. Og ef þið viljið segja að það séu ekki allir, það sé bara ég, þá er mér alveg sama því ég hata ykkur öll.

-b.

Tröppurnar

Þegar ég skrifaði um daginn að ég héldi að þeir væru svei mér þá byrjaðir á tröppunum, þá voru þeir byrjaðir á tröppunum. Næst þegar ég leit niður var þar flatt fall niður á forstofugólfið. Við tóku hræðilegir tímar, þarsem tvennskonar stigar voru notaðir til að komast á milli hæða. Sem var einstaklega einstaklega óþægilegt því allir nema einn búa á efri hæðinni, en eina klósettið er á neðri hæðinni. Já og sjónvarpið og eldhúsið og tölvan.

En núna kom ég heim áðan úr heimsókn og þá var búið að setja tröppurnar upp aftur. Það er reyndar búið að rífa slatta niður og steypa gólfið í millitíðinni, þannig að þetta lítur fráleitt eins út og áður. Og núna eru þær allar skakkar og skældar. Ég hefði áður getað farið þessar tröppur blindandi, haugfullur og sofandi, en núna virka þær ekki eins. Ég miða á þrep sem eru ekki lengur til staðar, en það munar samt svo litlu. Ekki alveg einsog draugfótur, en kannske draugtá.

Mér finnst þetta eiginlega verra en að missa þær svona alltíeinu, einsog mér sýndist hafa gerst um daginn. Núna verður einhverskonar lokastig til í minningunni, þarsem eitthvað var bara ekki einsog það átti að vera. Einsog þegar Snati fær slag og fer að bíta fólk áður en hann er loks svæfður.

Því undirmeðvitund mín er mjög upptekin af tröppum. Ég fór ekkert að spá í þessu af nokkurri alvöru fyrren fyrir mjög stuttu síðan, en ef ég er að sveima eitthvað í huganum, að hugsa um ekki neitt, þá sé ég mig gjarnan fyrir mér að fara niður tröppur sem ég hef rekist á á lífsleiðinni. Aftur og aftur. Þeir ganga gjarnan lengra niður en mig minnir að þeir hafi gert.. sem er kannske soldið spúkí. Það gæti verið að ég hafi haft gaman af því að leika mér í tröppum þegar ég var lítill. Ég man eftir tröppunum í Fagrahvammi, hvítu steintröppunum í Rauðagerðinu, svarta hringstiganum efst í Garðyrkjuskólanum.. jú og litlu tröppunum sem lágu uppí eldhúsið þar, báðum megin. Brakið í tröppunum uppá efstu hæð í Njarðargötunni. Sikk-sakk tröppunum vestan megin í grunnskólanum í Hveragerði, heimagerða stiganum sem lá uppí herbergiskytruna mína í Merkilandinu. Og svo framvegis.

En þessar tröppur skiptu mig semsagt talsverðu máli, svona þegar ég fer að pæla í því. Ég á eflaust eftir að muna þær betur en margt annað, sem ætti annars athygli mína og heilapláss betur skilið.

Það gekk lítið í ritgerðinni í dag. Hvernig endar þetta eiginlega?

Og hér eru undarleg kort.

-b.

ps. Blogger þurfti eitthvað að melda þetta og hleypti færslunni ekki í gegn fyrren í fimmtu tilraun eða svo. Þannig að ég var ekkert að koma úr heimsókn áðan neitt, ég sit á kaffihúsi í Reykjavík akkúrat núna. En þarna er þetta.

test

Upplýsingar um upplýsingar um Enron

Ég veit samasem ekkert um Enron-málið. Sá ekki einusinni heimildarmyndina. En hérna er nokkuð athyglisverð grein, þarsem Malcolm Gladwell heldur því fram að sökin liggi jafnt hjá þeim sem framkvæmdu sem og þeim sem hefðu átt að vera að fylgjast með:

With the collapse of the Eastern bloc, Treverton and others have argued that the situation facing the intelligence community has turned upside down. Now most of the world is open, not closed. Intelligence officers aren’t dependent on scraps from spies. They are inundated with information. Solving puzzles remains critical: we still want to know precisely where Osama bin Laden is hiding, where North Korea’s nuclear-weapons facilities are situated. But mysteries increasingly take center stage. The stable and predictable divisions of East and West have been shattered. Now the task of the intelligence analyst is to help policymakers navigate the disorder. Several years ago, Admiral Bobby R. Inman was asked by a congressional commission what changes he thought would strengthen America’s intelligence system. Inman used to head the National Security Agency, the nation’s premier puzzle-solving authority, and was once the deputy director of the C.I.A. He was the embodiment of the Cold War intelligence structure. His answer: revive the State Department, the one part of the U.S. foreign-policy establishment that isn’t considered to be in the intelligence business at all. In a post-Cold War world of “openly available information,” Inman said, “what you need are observers with language ability, with understanding of the religions, cultures of the countries they’re observing.” Inman thought we needed fewer spies and more slightly batty geniuses.

Enron revealed that the financial community needs to make the same transition. “In order for an economy to have an adequate system of financial reporting, it is not enough that companies make disclosures of financial information,” the Yale law professor Jonathan Macey wrote in a landmark law-review article that encouraged many to rethink the Enron case. “In addition, it is vital that there be a set of financial intermediaries, who are at least as competent and sophisticated at receiving, processing, and interpreting financial information . . . as the companies are at delivering it.” Puzzles are “transmitter-dependent”; they turn on what we are told. Mysteries are “receiver dependent”; they turn on the skills of the listener, and Macey argues that, as Enron’s business practices grew more com-plicated, it was Wall Street’s responsibility to keep pace.

Victor Fleischer, who teaches at the University of Colorado Law School, points out that one of the critical clues about Enron’s condition lay in the fact that it paid no income tax in four of its last five years. Enron’s use of mark-to-market accounting and S.P.E.s was an accounting game that made the company look as though it were earning far more money than it was. But the I.R.S. doesn’t accept mark-to-market accounting; you pay tax on income when you actually receive that income. And, from the I.R.S.’s perspective, all of Enron’s fantastically complex maneuvering around its S.P.E.s was, as Fleischer puts it, “a non-event”: until the partnership actually sells the asset—and makes either a profit or a loss—an S.P.E. is just an accounting fiction. Enron wasn’t paying any taxes because, in the eyes of the I.R.S., Enron wasn’t making any money.

If you looked at Enron from the perspective of the tax code, that is, you would have seen a very different picture of the company than if you had looked through the more traditional lens of the accounting profession. But in order to do that you would have to be trained in the tax code and be familiar with its particular conventions and intricacies, and know what questions to ask. “The fact of the gap between [Enron’s] accounting income and taxable income was easily observed,” Fleischer notes, but not the source of the gap. “The tax code requires special training.”

Samkvæmt hans heimildum lágu allar upplýsingarnar fyrir - það eina sem vantaði var fólk til að lesa úr þeim. Og varla það, því þónokkrir höfðu einmitt gert það og birt niðurstöður sínar löngu áður en Enron lýsti yfir gjaldþroti.. en þá er einmitt spurning um upplýsingamagnið aftur. Hvað les maður og hvað ekki, og hvað leggur maður trú á og hvað ekki.

Gladwell les úr þessu muninn á þraut og ráðgátu (e. ,,puzzle" og ,,mystery", og ég er ekki alveg sjúr á þýðingunni en látum það liggja á milli hluta). Til að leysa þrautina þarftu að finna nýjar upplýsingar, og hver nýr hluti færir þig nær svarinu. En í ráðgátunni liggja þær allar fyrir, og vandinn er að leysa úr flækjunni. Hafi ætlunin verið að fela vísbendingar um glæpsamlegt athæfi í pappírsflóði annars tilgangslausra upplýsinga væri það nokkurnvegin það sama og að halda vísbendingunum leyndum. En samkvæmt Gladwell er ekkert sem bendir til þess að Enron-liðar hafi skapað heysátur upplýsinga til að fela nálirnar sínar. Viðskipti af þessu tagi séu afskaplega flókin og þeim fylgi óheyrilegt pappírsmagn. Maður hlýtur að ætla að svonalagað fyrirfinnist í öðrum fyrirtækjum af sömu stærðargráðu. Og hver er að fylgjast með þeim?

Sjá bara þessa vitleysu:

Enron’s S.P.E.s were, by any measure, evidence of extraordinary recklessness and incompetence. But you can’t blame Enron for covering up the existence of its side deals. It didn’t; it disclosed them. The argument against the company, then, is more accurately that it didn’t tell its investors enough about its S.P.E.s. But what is enough? Enron had some three thousand S.P.E.s, and the paperwork for each one probably ran in excess of a thousand pages. It scarcely would have helped investors if Enron had made all three million pages public. What about an edited version of each deal? Steven Schwarcz, a professor at Duke Law School, recently examined a random sample of twenty S.P.E. disclosure statements from various corporations—that is, summaries of the deals put together for interested parties—and found that on average they ran to forty single-spaced pages. So a summary of Enron’s S.P.E.s would have come to a hundred and twenty thousand single-spaced pages. What about a summary of all those summaries? That’s what the bankruptcy examiner in the Enron case put together, and it took up a thousand pages. Well, then, what about a summary of the summary of the summaries? That’s what the Powers Committee put together. The committee looked only at the “substance of the most significant transactions,” and its accounting still ran to two hundred numbingly complicated pages and, as Schwarcz points out, that was “with the benefit of hindsight and with the assistance of some of the finest legal talent in the nation.”

Samantekt á samantekt á samantektum yfir allar S.P.E. blokkirnar (hvað sem það myndi kallast á ástkæra ylhýra) telur um 200 síður. Bilun.

Annars dregur karlinn fleira skemmtilegt inní þetta; einsog leynivopn Nasista undir lok síðari heimsstyrjaldar, blöðruhálskrabbamein og Watergate-hneykslið. Tékk itt.

-b.

Brjótum allt sem brotnar

Ég vaknaði núna áðan við það að karlarnir á heimilinu réðust á stigann sem gengur á milli hæðanna í húsinu. Ég hef enn ekki litið niður til að sjá hvernig gengur, en ég heyri hamarshögg og viðarplötur rifnar í sundur. Þarna hljóp Þorri upp með kúbein í höndunum sem er litlu minna en hann sjálfur. Það er spurning hversu lengi ég verð fastur hérna uppi.

Nei jæja, það var víst bara veggurinn á milli stigans og gömlu forstofunnar, og svo loftið á forstofunni, sem voru rifin út. Tröppurnar eru í heilu lagi ennþá, en það eru miklar framkvæmdir í burðarliðnum. Búið að fylla upp í djúpið sem var í þvottahúsinu, brjóta þar niður veggi og svo stendur til að rífa tröppurnar út og setja inn nýjar. Snúa þessu öllu á haus og færa eldhúsið og ég veit ekki hvað og hvað. Það verður gaman að sjá hvernig þetta lítur út í vor.

Í dag er víst vörutalningardagur og því jafnvel minna um að vera í Selfossbænum en venjulega. Svei mér þá ef þeir eru ekki byrjaðir á tröppunum þarna niðri.

-b.

Nýja árið

Um leið og nýja árið byrjaði lauk þriggja daga fylleríi með látum. Ég lét Reykjavíkina eiga sig þessi áramót, og fann undir eins að það var góð ákvörðun. Matur í Þingborg, flugeldar í Grashaganum, nokkrir slagir í kana, bjór bjór bjór, pakkhúsið var stappað, í eftirpartíinu spilaði einhver á gítar og ég fór í þumlastríð. Ég vaknaði með orðið ,,postillur" á heilanum og fannst einsog húsfólkið ætlaði að lesa upphátt úr biblíunni með mér. Úti voru bílarnir þaktir ísnálum, að skafa rúðurnar var heilmikið verk. Ég sofnaði aftur og vaknaði ennþá þreyttari, handónýtur af völdum uppsafnaðrar þynnku, meikaði ekki að fara í bíó hvað þá annað.

Þetta hafði ég á heilanum þegar ég vaknaði í seinna skiptið:

..og fagrar vonir tengir líf mitt við

Bara þessi eina lína. Og þetta er meira að segja bara hálf lína, svona þannig séð, fyrri hlutinn er þessi: ,,Þig, sem í fjarlægð fjöllin bak við dvelur,". Þig hvað? Það er ekki fyrren í næstu línu sem það kemur í ljós: ,,Hugur minn þráir, hjartað ákaft saknar."

En ég mundi ekkert af þessu, það var bara þessi eina lína. Sjö orð aftur og aftur í sama rythmanum. Hvaðan kemur þetta?

-b.

Heyr mína <bæn />

,,For troubleshooting and advanced startup using Windows XP, press F8."

Þetta segir hún mér. Og mér finnst það alltaf jafn skemmtilegt, einhverskonar snertipunktur tvíundar já/nei virkar/virkar ekki við grátt svæði örlaga og heppni. Þúveist. ,,Press Fate." Bænakall til tölvuguðanna á lyklinum þarna fyrir ofan sjöuna, sem er bæði enigmatísk prímtala og snarhelg rún. Ýttu og treystu.

...

Er að bíða eftir Víði á Prikinu. Hann fer að klára vinnuna hvað og hvenær, þá förum við og kaupum mat og bjór og svo er það bústaður í Norð-Norð-Vestri.

Best ársins 2006

Hér er þá desemberlistinn minn, dót ársins 2006. Hann inniheldur dót sem ég uppgötvaði eða endur-uppgötvaði í ár, sama hvort tiltekin plata eða bíómynd eða sjónvarpsþáttur hafi komið út í ár. Það er ekki heimurinn í kring sem skiptir máli heldur ég ég ég.

Það er engin tiltekin röð á þessu. Ég miðaði við tíu atriði, en sumstaðar var bara ekki af nógu góðu efni að taka, og sumstaðar dugðu tíu pláss ekki til. Enn og aftur þá er það ekki formið sem skiptir máli heldur ég sjálfur ég sjálfur ég sjálfur.

Skáldsögur:

• Foucault's Pendulum eftir Umberto Eco
  
• The New York Trilogy eftir Paul Auster
  
• Homicide: A Year on the Killing Streets eftir Paul Simon
  
• Argóarflísin eftir Sjón
  
• A Scanner Darkly eftir Philip K. Dick
  
• A Confederacy of Dunces eftir John Kennedy Toole
  
• ..og The Crying of Lot 49 eftir Thomas Pynchon, sem ég hafði loksins að klára.

myndasögur:

• Seven Soldiers eftir Grant Morrison. Í heild sinni, jafnvel þótt Mister Miracle sé leiðinlegur, The Bulleteer óspennandi og lokaheftið frekar gallað. Hinir hermennirnir (sérstaklega Klarion the Witch-Boy og Frankenstein) bæta upp fyrir það sem vantar annarstaðar.
  
• Why are you Doing This? eftir Jason
  
• Casanova eftir Matt Friction
  
• Tricked eftir Alex Robinson
  
• NextWave eftir Warren Ellis
  
• All Star Superman eftir Grant Morrison
  
• Earthboy Jacobus eftir Doug TenNapel
  
• Black Hole eftir Charles Burns
  
• Bacchus eftir Eddie Campbell
  
• ..og bækur sem héldu áfram að vera góðar: Sleeper eftir Brubaker, Blacksad eftir Canales, og Powers eftir Bendis.

músík:

• Apologies to the Queen Mary - Wolf Parade
  
• Almost Killed Me - The Hold Steady
  
• Whatever People Say I Am, That's What I'm Not - Arctic Monkeys
  
• Advice From the Happy Hippopotamus - Cloud Cult
  
• The Warning - Hot Chip
  
• Bring It Back - Mates of State
  
• Return to Cookie Mountain - TV on the Radio
  
• Shake the Sheets - Ted Leo and the Pharmacists
  
• Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards - Tom Waits

bíó:

• Mysterious Skin - besta mynd um pedófílíu síðan lengi lengi
  
• Good Night, and Good Luck. - mestu reykingar í svarthvítri mynd lengi lengi
  
• A Scanner Darkly - besta aðlögun ársins
  
• The Proposition - vestri ársins
  
• Borat: CLoAFMBGNoK - ég hef ekki hlegið í gegnum heila bíómynd síðan ég sá BASEketball í den
  
• United 93 - mest spennandi leiðindi ársins
  
• Manderlay - Lars von Trier ársins
  
• Casino Royale - besti James Bond síðan GoldenEYE
  
• Broken Flowers - besti Bill Murray í hlaupagalla ársins
  
• Code 46 - furðulegasta nauðgunar^(?)sena ársins

..og besta mynd sem ég er enn ekki búinn að horfa á alla leið í gegn er Jesus Camp.

Sjónvarp.

• Comedians of Comedy
  
• The Wire
  
• Arrested Development
  
• Dexter
  
• Rome
  
• Deadwood
  
• Firefly
  
• Homicide: Life on the Streets (1. til 3. þáttaröð)
  
• The West Wing (1. til 4. þáttaröð)
  
• Spooks (1. til 3. þáttaröð)
  
• Þættir sem misstu flugið: The Sopranos, Battlestar Galactica, Lost.
  
• Besti breski þáttur um stjórnendur almannatengslafyrirtækis: Absolute Power

Ég hefði þannig séð getað gert lista yfir topp tíu þætti af The Wire eða The West Wing. Comedians of Comedy er fyndnasta sjónvarp og um leið besti 'raunveruleikaþáttur' ársins. Zach Galifianakis er snillingur og galdramaður og skáld og herra vísindamaður.

-b.

Orð kvöldsins

• sjortara-vopnahlé
  
• físukaðall
  
• rúðusatan
  
• rúmhugarleikfimi
  
• lúkustatíf

Ég get að sjálfsögðu ekki verið viss, en ég ímynda mér að ,,físukaðall" sé ansi hrikalegur kynsjúkdómur.

-b.

Og þetta er það eina sem mér datt í hug

Klukkan tíu í gærmorgun fékk ég þennan tölvupóst:

þetta virkar?

(The following is an e-mail from the past, composed on Tuesday, December 13, 2005, and sent via FutureMe.org)

Hei ég.

Þetta virðist virka. Prófum það aftur.. www.futureme.org

-b.

Ég var búinn að steingleyma þessu. Enda varla neitt til að muna. Fullkomlega tilgangslaus jólagjöf til sjálfs mín. Aðrar jólagjafir: Trivial Pursuit, sokkapör og peningar. Ég er bara heví sáttur við það: þetta kemur allt að góðum notum.

-b.

Gleðileg jól

öllsömul!

Hæ hó
og jólabjöllurnar
þær hljóma allstaðar
og eru hljómbærar

Felís navídad

Örstutt hífun einsog vera ber á Þorláksmessu. Keypti eina jólagjöf í Kringlunni í morgun og spilaði ,,Ticket to Ride" í gær. Annars eru bara jól í gangi.

-b.

Sýklalyf maður

Ég fór til læknis í dag og hann skrifaði uppá þriggja daga skammt af Zitromax fyrir mig. Þetta á að vera einhver svaka sleggja.. hann sagði að pillurnar færu illa í maga, og ég finn nú fyrir því.

Vonandi að þetta virki.

-b.

,,Allright Dexter! Protecting our children!"

Ég er kominn með fyrri hlutann af Hogfather, sjónvarpskvikmynd í tveimur hlutum sem er gerð eftir Discworld sögu með sama nafni. Hef ekki lesið bókina, en þetta gæti verið stuð. Seinni hluti verður sýndur á morgun. Er þetta eitthvað til að koma augum mínum í jólastuð?

Dexter slúttaði kannske ekki með látum, en það var nóg um dýrðir. Síðasta senan við borðið er æðisleg.

Battlestar reif sig upp á rassgatinu í síðasta þætti fyrir hlé. Þeir eru kannske að teygja sig heldur langt til að gefa okkur kliffhanger, en það veltur allt á því hvernig málin leysast eftir áramót. Ég vil gefa þessum þætti alla þá sénsa sem ég á til. Jafnvel þótt mér finnist hann vera farinn að hiksta þá er þetta engu að síður besta vísinda(skáldsögu)sjónvarpið langt í allar áttir.

Og ég byrjaði að horfa á Nip/Tuck. Sem ég er ennþá efins um. Ég afskrifaði þennan þátt fyrir löngu síðan eftir að hafa séð hluta af honum.. einhverstaðar. En ég kíkti á fyrsta þáttinn og langaði að halda áfram. Góðir punktar útum allt, en ekkert virkilega djúsí. Og hálfneyðarlega illa skrifaðar samræður sumstaðar.

Renndi líka yfir 4. seríu af The Wire aftur. Þessir þættir eru alveg jafn góðir í annað og jafnvel þriðja skiptið. En ég skil ekki hvernig þeir hefðu stoppað sig af ef HBO hefði afþakkað fimmtu þáttaröðina. Jafnvel þótt langflestum sögunum sé lokað þá er stóra málið, sem lagt var upp með í allra fyrsta atriðinu í fyrsta þætti seríunnar, ennþá galopið. Kannske var það látið virka þannig einmitt vegna þess að það verður hægt að halda áfram með það, en fyrri þáttaraðir hafa meira og minna bundið endahnúta á svona lagað.

Eða kannske endaði þessi tiltekna þáttaröð bara svo á svo niðurdrepandi hátt að manni líður einsog eitthvað vanti. Það fór svo einstaklega illa fyrir svo mörgum þetta árið.

Fjórir dagar til jóla, svona þannig séð. Það er ekki alveg einsog í gamladaga, að manni finnist jólin vera lengi á leiðinni. En mér finnst samt ennþá einsog þau séu alltof fljót að líða.

-b.

Allir á mæspeis

Mæspeis síðan hjá gaurnum sem var handtekinn í tengslum við hórumorðin í Ipswitch. Dagblöðin þurfa væntanlega að greiða Newscorp fyrir birtingu á myndum af honum.

Ég á tíma hjá lækni á morgun.

Talladega Nights er nokkuð fyndin.

-b.

,,..nema þið látið mig fá hundrað billjón dollara."

Í Cat's Cradle segja fylgismenn Bokonons eftirfarandi áður en þeir fremja sjálfsmorð: ,,Now I will destroy the whole world." Þeir eiga semsagt til standard línu sem þykir við hæfi á slíkri stundu. Það er varla hægt að segja að sjálfsmorð sé svo mikið tabú á meðal þeirra sem eiga svona hversdagslegt ritúal í kringum það. Dálítið einsog að gera krossmark yfir kertisloga eða spyrja útlendinga hvernig þeim læks æsland.

Núna mætti ég á Prikið áðan og settist hjá Frikka á gamla staðnum. Hjá honum sat kona sem ég þekkti ekki, en sagðist kannast við mig. Hún sagðist heita Heiðrún. Jú, ég mundi eftir henni, hafði hitt hana einusinni eða tvisvar á Krúsinni í den, hún þekkti Hall. Nú sagðist hún vera í útileyfi af hælinu, þyrfti að fara klukkan fimm. Ókei, sagði ég. Og ég sagði voða lítið annað það sem eftir lifði þessari heimsókn hennar. Hún talaði hinsvegar nógu mikið fyrir okkur þrjú. Geymdi sígarettubox og kveikjara inná brjóstahaldaranum sínum og þreyttist ekki á því að benda okkur á það. Sagðist vera norn sem hræddist ekki eld, og myndi lifa af kjarnorkuvetur. Sagði lygasögur.

Þetta er tvíeggjað fyrirbæri, að hlusta á lygasögur. Annarsvegar er gaman að heyra fólk leggja grunninn að einhverju með fyrstu orðunum, brjóta hann síðan niður með næstu setningu og halda bara áfram að byggja.. það skorðar nýjan múrstein í lausu lofti og tekur annaðhvort ekki eftir því eða vill ekki taka eftir því að hann tollir ekki. Hinsvegar er þetta neyðarlegt og verður sífellt óþægilegra eftir því sem viðkomandi heldur áfram. Ætlastu í alvörunni til þess að ég trúi því sem þú segir? Hvað liggur að baki? Þetta versnar eftir því sem viðkomandi krefst þess frekar að maður gleypi þetta. Kaupi húsið sem liggur í hrúgu fyrir framan mann.

Kannske er það jafnvel skárra ef það er verið að reyna að selja manni eitthvað. Maður býst við því að sölumenn reyni að pretta mann og það er ekkert mál að segja ,,nei takk." En það er erfiðara þegar einhver er að reyna að selja manni sjálfan sig, einhverja skýjamynd af manneskju sem viðkomandi heldur að höfði til manns.

Merkilegast finnst mér að í þessu tilfelli runnu sögurnar saman við annað og langtum verra fyrirbæri, þarsem einhver hefur komist að Sannleikanum, fundið útá hvað málið snýst í alvörunni, og er að útskýra fyrir manni. Þá er ekki verið að reyna að selja manni neitt, að fá mann til að trúa, heldur er sá upplýsti að fleygja viskuumolum neðan af fjalli þekkingar sinnar. Þá skiptir ekki máli hvort um er að ræða votta Jehóva, AA-gúrúa eða heiðingja með verndarrúnir og tarotspil.

Fjandinn, ég er bara að hugsa upphátt. Engin niðurstaða hér. Og ég er ekki að fella neinn dóm yfir þessari stelpu, hún er bara að leita sér að vinum.

Hei jú bíddu við. Það var eitt sem sló mig, og þessvegna byrjaði ég nú á þessari tilvitnun í Vonnegut. Þessi sessunautur okkar sagðist nefnilega hafa krafta til að lækna fólk, gæti hreinsað það af veirum og þessháttar, en tæki þá um leið allt inná sig. Nema hún mætti ekki leyfa sér að deyja, því þá færist veröldin. Þetta er auðvitað bilaður sólipsismi: ,,ég er svo merkileg manneskja að ef ég kveð þennan táradal þá fellur hann um sjálfan sig."

Þessi Bokonon-lína lýsir hinsvegar annarskonar viðhorfi. Að veröldin sé bara það sem við skynjum, hvert fyrir sig, og að með því að fyrirfara þér sértu að binda enda á þessa tilteknu veröld. En heimar annarra halda áfram að vera til. Þetta gengur það tvístigi að vega mannslífið, heimssýn og skynjun hverrar manneskju, ofar öllu, og um leið að draga tennurnar úr þessu tabúi sem sjálfsmorðið er. Og kannske dauðinn yfir höfuð. Heimurinn er allra, og ef þeir vilja binda enda á hann þá hljóta þeir að ráða því. Hvað sem manni sjálfum kann að finnast um þá ákvörðun.

Fylgjendur Bokonons halda þessu a.m.k. ekki yfir höfði hvors annars, að þeir gætu nú bara stútað sér hvað og hvenær, og tekið heiminn með sér. Það þykir mér frekar heilbrigt.

Annars eru þessi Bokonon fræði sem Vonnegut setur fram stórmerkileg í sjálfu sér. Cat's Cradle er æði, og inniheldur einmitt frekar kasúal heimsenda.

-b.

Af Prikinu

Ég man eftir að hafa lesið um það einhverstaðar að Michael Jurassic Park Crichton hefði ekki mikið álit á kenningum um gróðurhúsaáhrifin og hækkandi hitastig jarðar með tilheyrandi hörmungum. Gott ef hann skrifaði ekki bók um málið. Ég nenni satt best að segja ekki að fletta því upp. En þetta þótti mér.. undarlegt.

Í mars á þessu ári skrifaði gaukur að nafni Michael Crowley grein sem mælir gegn skrifum Crichtons um þetta dæmi (greinin er aðeins aðgengileg áskrifendum að þessari tilteknu síðu, en hún er þarna samt). Crichton svaraði ekki greininni en skrifaði hinsvegar Crowley inní nýju bókina sína, Next. Þar er Mick Crowley barnaníðingur með lítið typpi:

Alex Burnet was in the middle of the most difficult trial of her career, a rape case involving the sexual assault of a two-year-old boy in Malibu. The defendant, thirty-year-old Mick Crowley, was a Washington-based political columnist who was visiting his sister-in-law when he experienced an overwhelming urge to have anal sex with her young son, still in diapers. Crowley was a wealthy, spoiled Yale graduate and heir to a pharmaceutical fortune. ...

It turned out Crowley's taste in love objects was well known in Washington, but [his lawyer]--as was his custom--tried the case vigorously in the press months before the trial, repeatedly characterizing Alex and the child's mother as "fantasizing feminist fundamentalists" who had made up the whole thing from "their sick, twisted imaginations." This, despite a well-documented hospital examination of the child. (Crowley's penis was small, but he had still caused significant tears to the toddler's rectum.)

Hér má lesa hluta af svari Crowleys, en það er í heild sinni bakvið lás og slá á síðunni sem ég benti á hérna fyrir ofan.

.....

Bónus: ekta skítkast af götum Nýju-Jórvíkur.

Father carrying plastic pitchfork: Fuck that. Fuck that, bitch! Fuck that!
Mother in disheveled wildcat costume to crying son: It's okay, baby. You're not in trouble. Daddy and I are just arguing.
Father: Yeah, fuck you, Mommy. Yo, fuck that. Yo, Daddy is leavin'. Daddy is gone, boy.
Mother: It's okay, baby.
Father to son: Shut the fuck up, faggot bitch! [Turns to mother] Don't turn my son against me, bitch!

..og hér er lógóið fyrir Гла́вное Разве́дывательное Управле́ние, rússneska leyniþjónustu einhverskonar:

(Fundið hér, í gegnum boingboing.)

Kommar lesa líka myndasögur.

-b.

MSN-ið hans Þorra bróður

Þetta rakst ég á þegar ég kom að tölvunni áðan. Heimilistölvunni sko, ekki þeirri sem ég held læstri uppá herbergi. Hér hafa strákarnir hver sinn notanda, sínar tónlistarmöppur og msn-addressur:


Mér finnst þetta æði. Ég er náttúrulega að níðast á friðhelgi einkalífs bróður míns, en hann hefði átt að hafa rænu á að logga sig út áður en hann fór útúr húsi. Hm?

Flaður.

-b.

Þetta hefst

Betan virðist vera farin að róast. Ég er búinn að hanga í þessu í dálítinn tíma, fikta í templatinu og hnýta tögg aftan í síðustu hundrað færslur. Svona uppá djókið. Ég efast um að ég nenni að fara aftar en það í bráð, en ég er flokkunarphíll inni við beinið. Sortering af þessu tagi heldur mér uppteknum líkt og ný myndasaga eða glas af köldum Guinness.

Verst að mér sýnist ég ekki geta fiktað með textann sem birtir þessi tögg. Lélegt að hafa bara ,,Labels:"

Ég var að fara yfir ýmisskonar lista í dag, yfir flott bíómyndaplaggöt og eitthvað. Mér finnst þetta æði:

Mér finnst líka skrýtið að ég skuli ekki hafa heyrt af henni áður. Ekki heldur Brick eða The Illusionist. En nú er ég kominn með lítinn nettan lista af myndum sem ég þarf að komast í þegar tækifæri gefst.

Og nú ætti maður náttúrulega að fara að dunda sér við lista. Árslista. Verst að ég man aldrei lengra en þrjá fjóra mánuði aftur í tímann, allt eldra molnar saman í 'gamla daga'. Ég held ég geti fullyrt að 2006 hefur verið sjónvarpsár fyrir undirritaðan.. maður ætti að geta tínt eitthvað útúr því öllusaman.

-b.

Auster á 69ndu

Ég var að klára Travels in the Scriptorium núna áðan. Ég hafði gaman af henni, en veit ekki hvort hún virkar jafn vel ef maður hefur ekki lesið neitt annað eftir hann, sérstaklega The New York Trilogy. En hér er tilviljunin, þegar ég byrjaði að lesa bókina sagði ég Halli (sem lánaði mér hana) frá því hvernig Marshall McLuhan byrjaði að lesa bækur: Hann las víst blaðsíðu númer 69, og ef honum leist vel á hana þá las hann bókina í heild, annars ekki.

(Sögunni fylgir reyndar líka að hann hafi aðeins lesið vinstri hluta vinstri blaðsíðanna í bókinni, og sparað þannig tíma. Og, í áframhaldi, að hann hafi ekki sofið einsog almennilegt fólk, heldur lagt sig í fimm mínútur endrum og eins, annars haldið dampi. Ég dreg þetta í efa. En 69-aðferðin er sniðug.)

Nú var ég að gúgla bókinni til að sjá hvort einhver glúrinn Auster aðdáandi hefði ekki fleygt upp punktum um þessa skræðu. Fann þennan gaur, sem er aðallega að skrifa um 69-prófið, en minnist á Travels.. í sambandi við komment sem hann fær. Í framhaldi kemur hann með þessa lýsingu á bókinni: ,,Well, this one is very short, and if you like his other's [sic] it's very fun -- almost like a bonus track to the New York Trilogy. If you're not a fan, worth skipping."

Þetta fannst mér vel orðað.

Á guardian.co.uk fann ég kómíska endursögn á bókinni (spojlerar):

Is this a prison? Is it a house? The old man has no memory. But perhaps he isn't even old? So let's drop the epithet old and refer to the person as Mr Blank. For this should tell both you and him everything you need to know; that you are trapped inside some meaningless pretentious crap that is passing itself off as cutting-edge post-modern metaphysicality.

Og svo framvegis. Þetta á vissan rétt á sér, en ég kýs nú að líta þetta jákvæðari augum.

Þessa bók las ég í heild sinni á nýja Kaffi Krús. Það er barasta hægt að sitja þarna og drekka og lesa í rólegheitunum, síðan það var skipt um eigendur. Magnað.

-b.

x-í-ennta-asta tilraun

Fínt viðtal við South Park-liða:

Reason: When it looked like Comedy Central wasn’t going to rerun the Mary episode, people were still able to download it illegally online. Did you see that as a victory for free speech, or did you think, “My God, these people are stealing our intellectual property”?
Stone: We’re always in favor of people downloading. Always.

Reason: Why?

Stone: It’s how a lot of people see the show. And it’s never hurt us. We’ve done nothing but been successful with the show. How could you ever get mad about somebody who wants to see your stuff?

Parker: We worked really hard making that show, and the reason you do it is because you want people to see it.

Reason: How did other people in the creative community respond to your recent controversies?

Parker: When we did the Muhammad episode, we got flowers from the Simpsons people because we ripped on Family Guy. Then we got calls from the King of the Hill people saying, “You’re doing God’s work ripping on Family Guy.” Even though it was this big political thing about Muhammad and whatever, everyone was just, “Thank you for you ripping on Family Guy.”

STRATFORD, N.J. - In an age of multimillion-dollar high-tech weapons systems, sometimes it's the simplest ideas that can save lives. Which is why a New Jersey mother is organizing a drive to send cans of Silly String to
Iraq.

American troops use the stuff to detect trip wires around bombs, as Marcelle Shriver learned from her son, a soldier in Iraq.

Before entering a building, troops squirt the plastic goo, which can shoot strands about 10 to 12 feet, across the room. If it falls to the ground, no trip wires. If it hangs in the air, they know they have a problem. The wires are otherwise nearly invisible.

Now, 1,000 cans of the neon-colored plastic goop are packed into Shriver's one-car garage in this town outside Philadelphia, ready to be shipped to the Middle East thanks to two churches and a pilot who heard about the drive.

[...]

The military is reluctant to talk about the use of Silly String, saying that discussing specific tactics will tip off insurgents.

But Lt. Col. Christopher Garver, a U.S. military spokesman in Baghdad, said Army soldiers and Marines are not forbidden to come up with new ways to do their jobs, especially in Iraq's ever-evolving battlefield. And he said commanders are given money to buy nonstandard supplies as needed.

In other cases of battlefield improvisation in Iraq, U.S. soldiers have bolted scrap metal to Humvees in what has come to be known as "Hillybilly Armor." Medics use tampons to plug bullet holes in the wounded until they can be patched up.

Also, soldiers put condoms and rubber bands around their rifle muzzles to keep out sand. And troops have welded old bulletproof windshields to the tops of Humvees to give gunners extra protection. They have dubbed it "Pope's glass" — a reference to the barriers that protect the pontiff.

Ef það er eitthvað sem kanarnir kunna þá er það að búa til sniðug gælunöfn fyrir allan andskotann. Hillbilly armor og pope's glass. Það er frábært.

Cocaine--a stimulating alkaloid crushed out of the leaves of the coca plant--has been reported to increase euphoria and energy as well as to trigger a mind-killing addiction in humans. The appeal is not limited to our species; rats and other animals given access to the drug will pursue it with a vigor normally reserved for procreation. This vigorous drive for the drug derives from its ability to stimulate the brain's reward pathways, altering the chemical dance of neurotransmitters that tells us what is good to do--again and again and again.

Þarna er verið að tala um það hvernig kókaín virkar, en þessi lína er bara svo æðisleg. ,,... pursue it with a vigour normally reserved for procreation." Þetta er eitthvað sem manni dauðlangar til að stela.

.....

Ég lenti á undan áætlun í gær og var ekki tekinn í leit í tollinum. Sem kom mér á óvart. Davíð, Már og Víðir (í stafrófsröð, sjáiði) komu og tóku á móti mér. Það var mikið um dýrðir. Við fengum okkur hambó í Keflavík og héldum svo áfram til Reykjavíkur. Ég sótti tvær bækur á bókhlöðunna og hitti þar Inga Björn. Ég lét hann fá munntóbak frá Kaupmannahöfn. Og síðan keyrði Víðir mig heim. Takk fyrir það Víðir.

Ég var orðinn helvíti ónýtur þegar ég lenti á Heiðarveginum. Svaf sama sem ekki neitt nóttina fyrir flugið, sofnaði þegar vélin var komin í loftið en vaknaði klukkutíma síðar, stirður í herðunum og með svakalegan hausverk. Lagðist í rúmið og sofnaði, svaf einsog hrúga af grjóti. Djöfull var það gott maður. Sofisofari.

Núna rétt bráðum leggjum við í hann held ég. Jarðarförin er í Hraungerðiskirkju (ég held ég muni nafnið rétt). Eftir það verður farið í Þingborg.

Og svo er það Reykjavíkin á morgun. Svei já!

Ég tók myndir af okkur á leiðinni heim frá flugvellinum. Getiði hver er hver:






-b.

Doom Lucida Scriptorium

Ókei.

Ég náði að skrá mig inn. Nú ætla ég að skrifa eitthvað útí loftið og sjá hvort það birtast ekki skilaboð um sambandsleysi hérna fyrir neðan. Ef ekki þá prófa ég bara að ýta á 'publish'. Fjandinn.

Ég skil ekki hvað er að þessum texta sem ég hef verið að reyna að kópera hérna inn.. prufan sem ég náði í gegn í gær inniheldur allt sem hann gerir. Kannske er það titillinn? Setjum einn á þetta hér..

Og birtum.

-b.

lkjf??lkfje

éþ-öæðáí

lkjk

-b.

kkk

Meira að lesa

Eitthvað sem ég kippti með mér til að lesa í fluginu og svona.. nokkrir góðir punktar en soldið kreisí:

The discrepancies are numerous, but subtle. Being as the settling of accounts are portrayed somewhat of an aftertought (which, in itself, goes against the spirit of the cheerleaders' stated objective), and - to the knowledge of the viewer - no books are kept, the amount paid to each individual cheerleader for each individual task cannot be determined. It seems clear, however, that each and every customer pays simply whatever money they have on them at the time, which we can assume is roughly the amount agreed upon for the completion of the proposed service (i.e. washing a car or mopping a floor), long before the instigation of the service proper (i.e. the sexual intercourse). The contention seems to be that these tasks are interchangable in the free market of nubile servitude, which is a notion so implausible as to the point of being fantastical.

-b.

I Danmark, annar hluti

Þetta verður hundrað og þrítugasta færslan síðan ég lenti í Danmörku. Ég veit það vegna þess að ég var svo forsjáll að númera þá fyrstu sem ég skrifaði. Fínt að rúna þetta aðeins af áður en maður flýgur aftur. Þá er hér topp fimm listi yfir hversvegna það ætti að vera gott að koma aftur til Íslands:

• Fólk skilur hvað ég er að segja.
  
• Ég skil hvað fólk er að segja.
  
• Það er ekki jafn mikið af fólki úti á gangstéttunum að þvælast fyrir mér.
  
• Malt jólabjór
  
• Vatnið úr krananum

..fyrir utan það náttúrulega að á Íslandinu er fullt af fólki sem mig langar að hitta. Þetta er meira svona á yfirborðinu. En vatnið maður. Sjís. Það verður súper.

-b.

,,I'm leaving, on a jetplane.."

Síðasti bjórinn í dalnum:



Þarna má einnig sjá vekjaraklukkuna mína, nýju moleskine skrifbókina, stólinn sem ég stal úr eldhúsinu, úlpuna sem ég hengdi á bakið á honum, og handklæðið sem ég setti í sætið svo það væri þægilegra að setja fæturnar uppá það. Ég er að fara að kaupa allskonar á vellinum. Smá viskí handa sjálfum mér.. Er það sturlun að vilja kaupa tíu þúsund króna viskíflösku? Algerlega. En fjandinn, mig langar allavega að smakka það. Læt mér nægja að versla eitthvað aðeins hversdagslegra.

Meira breskt spæjó. Í fjórðu þáttaröð er Spooks orðið skopstæling á sjálfu sér. Hátæknikjaftæði komið upp úr öllu valdi og trúverðugleikinn um leið farinn niður fyrir núllið. Búið að skipta öllum gömlu jöxlunum út og þessir nýju búnir að lesa bókina Hvernig vera skal góði gaurinn í sjónvarpsþætti átta sinnum, sirka. Á milli sex og tíu sinnum allavega. Fyrsti staðgengillinn kom til sögunnar einsog skrattinn úr sauðaleggnum, næstu tveir voru neyðarlegir, og núna síðast eru þeir bókstaflega farnir að ráða fólk utanaf götunni. ,,Hei, þú ert ljóshærð og yngri en tuttugu og þriggja, viltu koma að vinna fyrir leyniþjónustuna?"

Og klisjurnar. Guð minn góður, klisjurnar.

En á einhverju rölti rakst ég á Tinker, Tailor, Soldier, Spy, sem er bresk sex þátta mínísería frá '79. Það er að silast inn núna.

Ég var næstum búinn að gleyma fartölvubatteríinu inní skáp. Helvítis klúður hefði það verið.

Listi yfir tíu myndasögur:

. Seaguy
. The Invisibles
. The Filth
. Stray Bullets
. Cerebus (Allt framað Latter Days, og ég hef ekki lesið Guys)
. Queen and Country
. Powers
. Nextwave
. Casanova
. Watchmen

Þarna eru þrjár af tíu svarthvítar. Og ég minnist ekki einusinni á Torso eða From Hell. Andskotann ætli mann vanti liti til að gera myndasögu?

-b.

Rússíbanalt

Ég fór að sofa klukkan tvö eftir miðnætt í gær. Lá í tvo tíma. Las. Sofnaði einhverntíman eftir klukkan sex. Svaf svo náttúrulega yfir mig; Ýmir hringdi klukkan fimm mínútur yfir níu, ég hafði ætlað að hitta hann á Nordhavn klukkan tíu mínútur yfir.. En það var í góðu. Hitti á þá Magga á sendiferðabílnum og við hlóðum búslóðinni þeirra Ýmis og Kristínar útúr kollegíi á Holte og inní kollegí á Nörrebro. Ég borgaði leiguna, setti í tvær vélar, og núna er ég að sofna. Það er góð tilfinning.

Pakka á morgun. Flug á hádegi fimmtudags. Bá tsjiggi tsjiggi bá tsjiggi báwá.

-b.

Meira Wire dótarí

David Simon, talandi um fimmtu seríu af The Wire, sem kemur til með að fjalla um fjölmiðla:

One thing I've always hated about TV portrayal of media is that it's always unfeeling assholes throwing microphones in the face of someone as he comes down City Hall steps.

I'll tell you a story. We had a press conference the first season. We staged it as a press conference really would be: a small room, some empty chairs. TV reporters are looking at print reporters to see what they ask; there is a pile of dope on the table; there is no sense of urgency. That is the way it always was. This was one of the only [production] notes we got [from HBO] the first season: What's up with that press conference? It looked so fake. At the time, I didn't have enough credibility with HBO to argue with the note, but I said Carolyn [Strauss, president of entertainment at HBO], you're raised on too much TV press.

The low end of journalism is not what concerns me. It's not that sensational stuff I'm worried about. It's that there may be no high end anymore, that the kind of thing journalists once aspired to, especially in the Washington Post-Watergate era, may no longer exist.

Viðtölin við þessa kalla, hann og Ed Burns, eru voða keimlík öllsömul. En það kemur ekki svo að sök; það er nóg af góðu dóti á skjánum. Þættirnir tala sínu máli.

Og tékkið á þessu hér. Skammlausu melir maður..

-b.

Viti menn

Kúklingapastað mitt var ekki bara ljúffengt heldur líka undursamlega gott á bragðið.

-b.

Té mínus þrír dagar - Homicide og Seven Soldiers

Það var síðasta vetur sem ég rakst á Homicide: Life on the Street þætti á piratebay. Ég man hreint ekki hvort ég var að leita að þeim sérstaklega, eða bara að krúsa, en ég sótti fyrstu seríuna og var alveg gáttaður á því hvað þetta var gott sjónvarp. Fór á amazon og þeir áttu þættina til á dvd, en þeir kostuðu hönd og fót. Þeir gera það reyndar ennþá, en nýverið kom út ofurpakki, allar þáttaraðirnar, sjö talsins, og sjónvarpsmyndin sem lokaði draslinu fyrir rest (en hún hefur ekki verið fáanleg á dvd áður, að því mér skilst). Og hann kostar hundrað og fimmtíu dollara, tæpum þrjátíu dollurum ódýrari en fyrra pakkatilboð á 1. til 4. þáttaröð, sem er á hundrað og áttatíu.

Ég var að spá í að skella mér á þetta, en hætti við. Vegna þess að eftir þriðju seríu þá fara þessir þættir snarversnandi. Fjórða var la-la og allt eftir það hrikalegt (a.m.k. miðað við það sem fór á undan). Maður getur semsagt tekið góðu bitana fyrir sirka níutíu dali, og eytt restinni í annað gott sjónvarp. Einsog Deadwood, til dæmis. Eða The Wire, sem ég hefði vísast ekki litið við, hefði ég ekki sótt Homicide og lesið bókina hans David Simons í áframhaldi.

..Þessar efnisgreinar voru mjög tilgangslausar. ,,Ég sá eitthvað á amazon og ákvað að kaupa það ekki."? Jæja. Það er nóg pláss á netinu.

Stutt klippa af Simon að tala um Homicide.

Ég renndi í gegnum fyrstu tvær seríurnar af Six Feet Under og þær eru aaansi gei.

Og Spooks missti taktinn eftir aðra þáttaröð. Helvíti leitt.

Ég kem heim á fimmtudaginn, og tek með mér danskan jólabjór og slatta af Russian Earl Grey fyrir mömmu. Búinn að gera allt sem ég þarf að gera nema að borga leiguna og pakka. Á morgun er Ýmir að flytja suður í siðmenninguna og ég ætla að ljá hjálparhönd. Einsog maður gerir. Í kvöldmatinn er kjúklingapasta. Annars er ekkert.

Jú ég kláraði Seven Soldiers. Nennti ekki að bíða eftir bókinni og sótti restina á netið. Ég held ég þurfi samt að fá bókina í hendurnar áður en ég tjái mig eitthvað frekar um söguna. Frekar undarlegur endir á henni.. einsog maður mátti búast við, náttúrulega. En mér skilst á nokkrum gagnrýnendum að Morrison hafi þurft að skera upphaflegt handrit sitt að lokakaflanum niður um helming. Og það sést. En samt spurning hvort það sé fatli í sjálfu sér. Miniseríurnar voru á heildina góðar, en Mister Miracle fannst mér hreint út sagt leiðinlegur. Óspennandi saga og stirðar teikningar, og greinilega verið að byggja á einhverri forsögu um ,,The New Gods", sem ég kannast sama sem ekkert við. Zatanna var fín, Klarion æðislegur og Frankenstein nokkuð glúrinn. Kom mér á óvart.

En ekki orð um það meir. Ég vil sjá þetta á pappír. Ef þið viljið lesa gagnrýnisgreinar um bókina, sem eru uppfullar af spojlerum, þá eru þær hérna, hérna, hérna og hérna, og svo er hér viðtal við Morrison um dæmið.

-b.

Meiri vitleysa að vestan

WASHINGTON (Reuters)- When radio host Jerry Klein suggested that all Muslims in the United States should be identified with a crescent-shape tattoo or a distinctive arm band, the phone lines jammed instantly.

The first caller to the station in Washington said that Klein must be "off his rocker." The second congratulated him and added: "Not only do you tattoo them in the middle of their forehead but you ship them out of this country ... they are here to kill us."

Another said that tattoos, armbands and other identifying markers such as crescent marks on driver's licenses, passports and birth certificates did not go far enough. "What good is identifying them?" he asked. "You have to set up encampments like during World War Two with the Japanese and Germans."

At the end of the one-hour show, rich with arguments on why visual identification of "the threat in our midst" would alleviate the public's fears, Klein revealed that he had staged a hoax. It drew out reactions that are not uncommon in post-9/11 America.

..og auðvitað leysist þetta upp í rifrildi um það hvort það megi yfirhöfuð líkja BNA við Þýskaland fjórða áratugarins. Bla bla bla. Ágætis grein um það mál hér reyndar, en það er varla maður nenni að spá í þessu orðið.

-b.

Bústaðartanka

Kjöt á teini og
soðið vatn í pottinum
og korter af bjór
og myrkur og timbur og
testosterón-öskur og

Hobo: Booga-wooga-wooga!
Little boy: You are a crazy man!
Hobo: Shish-ka-bobba-bobba!
Little boy: Cockadoodledoo!
Hobo: You are a crazy boy.

--Union Square

Þetta helvítis kvef ætlar ekki að sleppa takinu alveg strax. Það er kalt úti og ég get ekki haft hurðina lokaða allan tímann, loftið þyngist bara og þyngist.

Don't go into that barn, yeah!

-b.

Ættjarðartanka handa Inga Birni (og íslensku þjóðinni)

Blessuð Drífa mín!
Jónas biður að heilsa.
Áttu til kaffi?
Nú, jæja þá. Djöfull er
ég þreyttur í höndunum.

-b.

..sagði hann og saup á teinu.

Það myndi kosta mig sirka átján þúsund milljón krónur að flýta fluginu mínu heim. Sem sýgur talsvert. En mig er eiginlega farið að langa til þess.

Klockarinn skrifar um það að hann nenni ekki lengur að lesa bækur. Sjónvarpsþættir, myndasögur, ljóð og tónlist geri sitt fyrir hann. Ég lái honum það í sjálfu sér ekki, og ég skil nokkurnvegin hvað hann er að fara. Í athugasemdunum segir einhver gaur að hann nenni sjaldan að horfa á heila bíómynd í einni lotu, en geti hinsvegar horft á marga sjónvarpsþætti í röð, sem taki jafnvel lengri tíma. Sama hér. Nokkurnvegin. Ég er búinn að vera að reyna að komast í gegnum The Prisoner í talsvert langan tíma, er rétt nýlega hálfnaður, en það virðist bara svo mikið verk - miðað við að horfa á eitthvað styttra.

En lengdin sjálf er kannske ekki stóra vandamálið. Þættir einsog The Prisoner eru ekki gerðir lengur. Eða öllu heldur; sjónvarpsþættir eru ekki lengur uppbyggðir einsog The Prisoner. Að fylgjast með einum gaur gera einhvern einn hlut í klukkutíma? Aldrei. Í hverjum einasta sjónvarpsþætti sem þú sérð í kassanum í dag eru fleiri en ein saga í gangi á sama tíma. Helst fleiri en tvær. Lost er alveg ekta dæmi, þarsem hver einasti þáttur skiptist meira og minna í tvennt: atburðir sem gerast fyrir slysið og atburðir sem gerast eftir það. Atburðir sögunnar sem gerist fyrir slysið hafa gjarnan áhrif á það hvernig við skiljum það sem gerist eftir slysið.. það er nokkurnvegin það sem þátturinn byggist á; áhorfendurnir skilja hvern einasta strandaglóp betur en fólkið í kringum þá. Hluti af því sem gerir ,,Hina" svo ógnvænlega er að þeir vita greinilega svo mikið meira en við.

Bestu þættirnir eru líka þeir þarsem atburðirnir eftir slysið gefa okkur aukna sýn inní atburði sem gerðust fyrir slysið. Fyrstu þættirnir þeirra Lockes og Hurleys eru gott dæmi um það. Til hliðar við þessa tví-eind erum við að fylgjast með hinum strandaglópunum um leið, og allt þetta rekur áfram stóra plottið, ,,mýtólógíuna" einsog þeir vilja kalla það orðið. Leyndarmálið á bakvið alltsaman.

Einhverstaðar í haust er til langur póstur um metafiksjón í Lost, sem ég skrifaði aldrei. En þar eru greinilega nokkrir þræðir sem hægt er að tosa í.

Já. En að því leyti er Day Break skemmtilegur sessuvermir fyrir Lost, þarsem það er bara ein stór saga í gangi. Þannig séð. Aðalpersónan kemur nálægt næstum því hverju einasta atriði sögunnar, en ekki öllum í einu. Day Break minnir meira á tölvuleik en margt annað, og það eru nokkur atriði í fyrstu tveimur þáttunum sem styðja undir það, held ég. Atriðið í grjótnámunni, endurtekið á nákvæmlega sama hátt, er ekta ,,dauða-klippa" - eitthvað sem maður sér á skjánum þegar öll lífin eru búin og maður getur ekkert gert lengur. ,,Þú gafst upp og svona fóru þeir með þig. Endir. Viltu reyna aftur?"
Og maður byrjar aftur á sama stað.

Munurinn hér er sá að hann læknast ekki á því að rístarta leiknum, þannig að ef hann deyr þá er ballið búið. Sem meikar sens: hversu spennandi væri þátturinn eiginlega ef dauði aðalpersónunnar hefði engar afleiðingar? Maður lendir fyrst í vanda ef maður ætlar að útskýra hvernig í ósköpunum þetta getur átt sér stað, en svo lengi sem þeir sleppa því bara þá er gaman af þessu. Um leið og þú, sem handritshöfundur, ákveður að hetjan þín upplifi sama daginn aftur og aftur þá geturðu allteins farið alla leið.. ef fólk er á annað borð að horfa þá er það varla að bíða eftir rökréttri útskýringu.

Það held ég að sé einmitt það sem Lost-liðið er að detta útí smátt og smátt. Að gefa ,,trúlegar" útskýringar á hinu og þessu og skilja annað eftir, í staðinn fyrir að hlaða upp meiri mystík.

Ég skil hvað Klock á við þegar hann segist ekki tíma því að lesa skáldsögur. Ég er ofboðslega hissa á sjálfum mér að hafa komist í gegnum Foucault's Pendulum. En það tók mig líka þrjá mánuði. Og ég var rosalega spenntur fyrir henni allan tímann. Ég veit ekki hversu mikið sjónvarp ég glápti á á sama tíma, en það var fór pottþétt mun meiri tími í það en að lesa bókina. Það sem ég tengi ekki við eru ljóðin og lögin. Þar eru miðlar sem reyna gjarnan allt hvað þeir geta að segja sem mest í fáum orðum, en sjónvarp og myndasögur leyfa sér ennþá að breiða sögurnar út. Skáldsagan er þá á hinum enda þessarar línu, og gerir ýmislegt sem hinir miðlarnir geta ekki. Ég á erfitt með að byrja á því að lesa skáldsögu, en ég held ég hafi meira gaman af því en öðru þegar ég er loksins kominn af stað.

Og þessi skilgreining á skáldsögunni finnst mér frábær. ,,Langur prósi sem eitthvað er að." En mér finnst hún ekki verri fyrir vikið.

En já. Mér dettur ekki í hug neinn dags-í-dag sjónvarpsþáttur sem brýtur ekki upp narratívið til að halda fólki við efnið. Og ég mana ykkur til að nefna einn slíkan. Í alvöru.

-b.

Ég er veikur

Frekar veikur

Mér er illt í hálsinum og ég hósta og mér líður ekki vel.

Til hamingju með daginn öllsömul.

-b.

Við áttum sama afmælisdag

Hann Þórarinn á Litlu-Reykjum dó núna á aðfararnótt miðvikudags. Áttatíu og fjögurra ára gamall. Hann var búinn að vera veikur lengi, karlinn. Ég þekkti hann í sjálfu sér ekki neitt, en hann var alltaf voða almennilegur. Vildi ekki láta kalla sig Tóta, ef ég man rétt.

Það gengur svona.

Bless Þórarinn.

-b.

Með djöfulinn í hjartanu (sem og annarstaðar)

Pólskur skiptinemi var í hálft ár hjá kristnum bókstafstrúarvitleysingum í Norður-Karólínu:

When I got out of the plane in Greensboro in the US state of North Carolina, I would never have expected my host family to welcome me at the airport, wielding a Bible, and saying, 'Child, our Lord sent you half-way around the world to bring you to us.' At that moment I just wanted to turn round and run back to the plane.

Things began to go wrong as soon as I arrived in my new home in Winston-Salem, where I was to spend my year abroad. For example, every Monday my host family would gather around the kitchen table to talk about sex. My host parents hadn't had sex for the last 17 years because -- so they told me -- they were devoting their lives to God. They also wanted to know whether I drank alcohol. I admitted that I liked beer and wine. They told me I had the devil in my heart.

My host parents treated me like a five-year-old. They gave me lollipops. They woke me every Sunday morning at 6:15 a.m., saying 'Michael, it's time to go to church.' I hated that sentence. When I didn't want to go to church one morning, because I had hardly slept, they didn't allow me to have any coffee.

Þau gefa honum sleikipinna, en hann má drekka kaffi svo lengi sem hann mætir til kirkju? Æðislegt. Og svo kemur náttúrulega í ljós að eina ástæðan fyrir því að þau buðu honum að vera hjá sér var sú að þeim vantar aðstoð við að stofna Baptista-útibú í Krakow. Mig skortir orð. Er ekkert tékkað á fólki sem skráir sig í svona prógrömm?

...

Ég tók eftir því fyrir nokkru síðan að last.fm (eða audioscrobblerinn, einsog hann hét hérna í dentíð) var hættur að virka. Uppfærðist ekkert. Mér datt helst í hug að það hefði eitthvað dottið milli þilja þegar ég flutti út. En þá eru gömlu winamp- og itunes viðbæturnar hættar að virka, og maður verður að sækja spes forrit til að keyra þetta, takk fyrir. En það er reyndar ekki svo slæmt. Ég keyrði þetta allt inn þegar ég henti winampinum mínum og færði músíkina yfir í itunes. Það voru tímamót maður. Húff. En nú get ég aftur séð hvað ég hef verið að hlusta á. Á netinu. Dagar rósa og tilgangsleysis, félagar. Og rússnesks earl grey með innfluttu hunangi. Skál.

-b.

Ég hefði átt að skíra þetta Sjónvarp og Myndasögur punktur blogspot punktur komm

Einhver flón ætla að koma Preacher á HBO. Flón segi ég, vegna þess að allt sem þetta fólk hefur gert hingað til er tómt drasl. Daredevil? Fyrsti þátturinn af Melrose Place? Grumpier Old Men?? Djís. Og ég býst ekki við neinum rósum frá Ghost Rider. Tisk.

Samt sem áður finnst mér þetta vera góðar fréttir. Ég hafði gaman af Preacher á sínum tíma, en varð að endingu fyrir miklum vonbrigðum, þannig að þetta er bók sem mér þætti gaman að sjá möndlað uppá sjónvarpsskjá en er jafnframt slétt sama um hvernig tekst til. Ef það verður gaman af þessum þáttum þá er það fínt. Og ef þeir klúðra þessu algerlega.. ja, hverjum er ekki sama? Þetta er bara Preacher. Það er ekki verið að slátra neinum helgum beljum fyrir mér, einsog From Hell eða League of Extraordinary Gentlemen. Aftur.

Ennfremur, ef svo ólíklega vill til að þeir gera eitthvað af viti OG þættirnir verða vinsælir, þá gæti skapast grundvöllur fyrir samskonar aðlaganir á öðrum (e.t.v. betri) myndasögum. Sem væri náttúrulega besta mál. The Invisibles? The Filth? Torso eða Powers? Þá værum við farnir að tala saman. Á ljúfu nótunum. Félagi.

Æ fjandinn, mig langar nú til að renna í gegnum fyrstu tvær bækurnar aftur.

Annars hlaut að koma að því. Ég er orðinn veikur. Hósti, þykkildi í höfðinu. Og helvítis sjoppurnar hérna við hliðina vilja ekki kannast við nýju Tom Waits plötuna. Mánaðarmótin að renna upp og ég er búinn að vera alltof latur við lestur. Minnumst ekki á skriftir.

Þá er gaman að spila Catan. Á MSN Games má finna prufu-útgáfu af leiknum, og svo er ég með textaskrá á heimasvæðinu mínu þarsem finna má netfang og reg-kóða sem maður slær inn til að geta spilað þessa prufu-útgáfu.. tja, endalaust. Býst ég við. Maður getur ekki spilað við alvöru fólk í gegnum netið einsog í java-útgáfunni sem við spiluðum um árið, en þessi lúkkar mun betur. Og maður þarf ekki að vera tengdur við netið.

-b.

Um Borat

Ágætis punktar:

Dear Ken:

Got your note, deeply honored. Being new to the company, really appreciate opportunity to outline some ideas for “Borat” DVD. As Josh mentioned, we do indeed have a wealth of footage that could be put to good use as DVD extras. In other cases, have taken liberty of suggesting some reshoots:

[...]

RODEO NATIONAL ANTHEM SECTION: Would be great if we had a series of shots where we see hundreds of people in the rodeo audience driving home, in their “pickups” or whatever, troubled at the thought that hundreds of other people in the audience continued to cheer even after the “Bush drinking blood” line. We could focus on one particular couple who have had complicated feelings about the war in Iraq from the beginning, even though they (1) live in the South and (2) enjoy rodeo. (Although too unbelievable?) A nice touch might be: This family sees Borat hitchhiking, picks him up, he sits in back seat of car with kids, takes shit in back seat, then pretends to be humping the family dog, and we see, from their reaction, that they really are rednecks after all.

[...]

LOOKING TO THE FUTURE: Finally, if I may be so bold, sir? Possible idea for “Borat II”: In selected redneck Midwestern location (Chicago?), as audience leaves theatre having just seen “Borat” we film them as they are sprayed with a stinging toxic foam, which drives them into paroxysms of itching, which causes them to strip naked; then we release seventy or eighty “attack dogs,” at which time we approach, asking for donations for AIDS relief in Africa. This could be classic! People would finally see, once and for all, when audience responds by swearing, etc., what hypocrites Americans really are.

Anxious to hear your thoughts.

Your intern,

Glen

-b.

Myndasyrpa!

Ég ráfaði um að leita að apóteki niðrí miðbæ um daginn. Í yfirgefnu húsasundi rakst ég á þessar dyr, og þótti nafnið kústugt:

Hérna er dönsk wikipediu-grein um húsið. Þeir vilja meina að orðið ,,panoptikon" geti staðið fyrir einhverskonar safn.. vaxmyndir tildæmis og.. málverk, býst ég við? Ég, verandi betur skólaður í vænisýki en safnafræðum, tengdi þetta við fangelsið hans Benthams og yfirhöfuð hugmyndina um algert, en ógreinanlegt, eftirlit.

Þetta hefði getað verið einhverskonar ríkisstofnun, innandyra allt fullt af skjám og upptökutækjum, ljósleiðarar víðsvegar að úr borginni að koma saman í stórum upplýsingahnút niðrí kjallara. Og þeir skrifa nafnið skýrt og greinilega á útidyrahurðina (sem er úr gleri, eins og vera ber): ,,Okkur er sama þótt þið vitið hvar við erum - þið sjáið ekki myndavélarnar, þær eru allstaðar og við hættum ekki að fylgjast með þótt þið berjið á hurðina."

Djöfull er það kalt.

En þetta er borgin, maður. Þú beygir inní yfirgefið húsasund og þú getur fundið hvað sem er. Svo lengi sem þú ert að villast. Þetta er einsog með viskusteininn, eða hvað þeir kalla hann: Ef þú leitar að réttu hurðinni þá finnurðu hana aldrei.**

Við Ýmir fórum með nágrönnum hans á tónleika með Megasi og Súkkati um daginn í grænlenska sendiráðinu (ef ég man rétt). Megasukk. Súkkat stóðu sig helvíti vel. Megas muldraði, gleymdi textunum sínum og.. æ það var bara frekar sorglegt að horfa uppá hann. Hann tók sirka fimm lög, fór síðan í pásu, og ég hálf vorkenndi Súkkat-strákunum þegar þeir stigu síðan á svið með honum eftir það. Megas er góður á geisla, en ég held maður ætti alveg að sleppa því að sjá hann læf. Gaurinn stendur varla í lappirnar af neyslu.

Að því leytinu til hittu auglýsingarnar fyrir þetta gigg naglann á höfuðið. ,,Hinn íslenski Bob Dylan," stóð þar. Dylan á heelling af góðum lögum, plöturnar hans eru ekta, en að sjá hann á sviði er bara fyrir hörðustu aðdáendurna, sem geta litið framhjá því að hann sé svo greinilega ekki að meika það lengur.

Allavega, hérna er metróinn á leiðinni frá Kongens Nytorv til Christianshavn. Eða.. allir hinir kálfarnir í vagninum voru á þeirri leið, okkar virtist ekki vilja vera memm:

Eitthvað drama í gangi. En við komumst alla leið.

Og ég tók hérna eina mynd af köppunum saman á sviðinu. Nokkrar góðar augngotur á milli Súkkat-liða, sem voru greinilega mun betur með á nótunum, en þurftu samt að fylgja gamla eftir, því hann er jú alfa-svallskáldið. Ekkert slíkt náðist á filmu: þið verðið bara að trúa mér. Það er svo miklu skemmtilegra þannig.

Við vorum reyndar í helvíti fínum sætum, sem var plús. Vorum svona til hliðar en alveg við sviðið. Á fremstu röðinni, klukkan sirka ellefu, var kona í brjóstarhaldara sem var líklega svona tveimur skálastærðum og lítill. Hún sullaðist öll um sjálfa sig einsog jell-o hlaup. Og stuttu eftir að þremenningarnir stigu á svið gekk fullur Íslendingur uppað sviði, hnippti í áttina að Megasi og sagði ,,Megas.. Megas! Lommér að tala við þig aðeins." Gamli veifaði honum í burtu og gaurinn rölti hinn rólegasti til baka. Okkur fannst það helvíti fyndið.

Og það var það eina sem gerðist. Voða dannað alltsaman. Þau seldu danskan, færeyskan og íslenskan bjór, Draum-súkkulaðistykki og bingókúlur. Barinn var staffaður ungum íslenskum meyjum, og mér fannst ég kannast við aðra þeirra.. svona einsog maður býst við í rauninni. Maður þekkir alltaf einhvern.

-b.

**Nema þú munir heimilisfangið og spyrjist fyrir í hverfinu næst þegar þú átt leið um. Eða skoðir götukort. Já eða flettir pleisinu upp í símaskránni, það eru varla mörg panoptikon í miðborg Kaupmannahafnar.