Ég hef heyrt að það sé málið

Vá maður ég hef ákveðið að fara og finna sjálfan mig í skóla lífsins.

,,Bark and stuff"

Klukkan er orðin margt, aftur

Var að klára Edge of Darkness, sem fór mun lengra en mig grunaði í fyrstu. Virkilega gott sjónvarp. Jedburgh er einn æðislegur karakter, og hérna er hann í símanum í síðasta þættinum:

Hernendez? Como esta, Darius Jedburgh. Ye.. Yeah you recuerde me. Look, I'm the hombre who put the bomb in your bus about a year or so ago, knocked out about half you cr.. yeah that's right, that guy. Yeah. Yeah, the gringo from texas. Hey listen. Hernendez.. I'm taking a vacation in Scotland. ...It's in Great Britain. Yeah. Kill Michael. Kill as in muerta, you know, death, murder. Michael as in Saint Michael, the patron saint of the CIA. Yeah, I know he's your patron saint Hernendez, but haven't you wised up yet? Every time you pray to him, he sends a copy to the agency!

Þar fór laugardagurinn. Kannske maður ætti að gera eitthvað á sunnudeginum, til tilbreytingar? Kláraði reyndar City of Glass í dag, mér til mikillar gleði. Meira um það síðar.

-b.

The Never Ending Robot Chicken Party

Orðin sem ég ætla ekki að endurtaka

If an Australian buys you a drink, or a "round" of drinks for a group of people, it is generally expected that other members of the group will return the favour and pay for a "round" of drinks as well. If you do not have the money or time to participate you should indicate that you will "shout" (your turn to pay for the drinks) when you are able. The onus is on you to follow through with the initial shout next opportunity. There is a popular expression "Wouldn't shout if a shark bit him" to indicate a miser.

Þessi frasi er eitthvað svo ekta. Það er annars slatti af skemmtilegu dóti þarna. Grikkirnir eru miklir gikkir. Og á Balkanskaganum á maður að gefa fólki blóm í oddatölum: Þrjár, fimm, sjö rósir. Jafnar tölur eru notaðar við jarðarfarir. Maður skyldi aldrei gefa Kínverja klukku eða úr.

Og svo er auðvitað sér síða fyrir Japan.

Frábær færsla fyrir Arabalöndin, sem segir svo margt í fáum orðum:

Public displays of women are frowned upon.

Megnið ef þessu er annars voða beisikk. Og maður veit ekki hversu mikið vit er í þessu yfirhöfuð. Dónalegt að gagnrýna frændsemi eða klíkuskap í viðskiptum í Mexíkó? Já.. jæja.

-b.

Trier, þú gamli stuðbolti þú

Úff maður. Manderlay. Sjís.

Ég verð nú að segja að mér fannst hún ekki eins hrikaleg og Dogville, en ég held það sé að hluta til vegna þess að nú veit ég að þetta er hluti af þríleik. Hvað sem hægt er að segja um þessar myndir hans þá er ekki hægt að neita því að hann veit hvað hann vill segja og gerir það á sérstakan hátt. Og ég leyfi mér að efast um að þessi mynd yrði nokkurntíman gerð í Bandaríkjunum, hvað sem það kann svo að þýða.

-b.

Tilvitnun úr tíma í dag

I'll never do anything with a guy who drinks urine again.

..og mér skildist á samhenginu að hann ætti við að hann myndi aldrei aftur gera nokkuð með manni sem drykki hland. Ekki að hann myndi aldrei gera eitthvað með manni sem drykki hland aftur. Þ.e.a.s. í seinna skiptið. Eða eitthvað..

Þetta var reyndar ekki inní reglulegum tíma-umræðum; hann var að tala við þýsku stelpurnar um skoska kærastann sinn og einhvern gaur sem hann þekkir (sem drekkur víst hland). Sá hafði nýverið farið á hommabar í Þýskalandi, fundið þar álitlegan mann og byrjað að ríða honum í rassgatið. En þegar hann ætlaði að veita honum umrenning** greip hann í tómt, og fattaði að hann var að riðlast á ansi karlmannlegri lesbíu. Viðbrögðin fannst mér reyndar ansi góð hjá honum, en hann vildi meina að fyrst hann væri á annað borð byrjaður þá gæti hann allteins klárað sig af. Og svo hnefaði lesbían hann á móti. Allir fóru sáttir heim.

-b.

** reach-around

Alan Moore í The Simpsons

Þetta er kannske ekki svo skrýtið, miðað við það að Thomas Pynchon hefur komið fram í þættinum.. En ég ætla nú samt að kalla þetta fréttnæmt.

Northampton writer Alan Moore is to feature in a forthcoming episode of The Simpsons.
Moore, aged 53, recorded his lines at The Lodge studios in Abington Square last month for an episode which will be called Husbands and Knives.
The Simpsons' production team are long-time fans of Moore's, whose reputation in the world of graphic novels is legendary.
A chance meeting with his fiancée Melinda Gebbie got the project rolling.
Mr Moore said: "Mel was in America promoting our new book The Lost Girls and one of the Simpsons producers spoke to her and asked if I would be in the show.
"She said: 'Why don't you give him a ring he's very approachable'. "I was happy to do it. I'm a big fan of The Simpsons."
He features in a sub-plot which sees a new 'cool' comic shop opening in Springfield in competition with the Android's Dungeon, run by Comic Book Guy who is voiced by Hank Azaria.
The new shop has persuaded Moore to make a public appearance.

Hver kemur auga á staðreyndavilluna sem er í restinni af textanum?

Verðlaun í boði. Spyrjið bara Davíð.

-b.

Múlskinna fundin

Í dag fór ég niðrí H&M og keypti mér græna úlpu. Munurinn var svakalegur. Þið ættuð að prófa að labba um á bolnum í þrjá daga að vetri til og skipta svo yfir í asskoti hlýja úlpu. Mér var sjóðheitt. En þetta bölvaða kvef fer að sama skapi að draga sig í hlé. Vona ég.

Þarsem ég var kominn í nýtt úlp ákvað ég að reyna barinn aftur. Í metrónum á leiðinni las ég í Auster. Ég labbaði frá Nörreport niðrá Stengade. Barinn heitir Stengade 30 og gæti allteins verið neðanjarðar með inngang í gegnum holu í jörðinni í bakgarðinum hjá Sívertsen hjónunum.. Hann er allajafna vel falinn, það er það sem ég á við. Gekk inná aðra hæð og sagði við barþjóninn ,,þetta er taskan mín!" Þarna var hún á borðinu bakvið barinn. Ég var að fara að segja ,,það er skrifbók í henni þarsem nafnið mitt er skrifað" en hann slengdi henni bara í mig einn tveir og þrír. Sagði ,,mér er alveg sama hvað er í henni." Tú-sjei.

Ég get ekki lýst því hvað ég var sáttur. Og er. Peysan og ipoddinn eru týnd og dönskum mosatröllum gefin, en það verður bara að hafa það. Ég kaupi mér nýjan ipodd þegar ég hef efni á því, og man að fara ekki með hann á djammið. En það er ekki einsog ég geti ekki lifað án hans.

Ég hef svona verið að prófa að setja einhverja mynd í efra hornið hægra megin. Ég hef tekið eftir því að ég les sjálfur frekar skrif þarsem myndir fylgja með, en þetta er líka bara spurning um að skreyta. Hafa eitthvað aðeins meira í gangi en bara texta, þósvo hann sé fínn eins langt og hann nær. Það er vissulega hægt að fara illa með myndskreytingar, en sumstaðar dettur maður inná skemmtilegar útfærslur einsog þeir eru með á Heaven and Here, blóksíðu um The Wire. Einsog þessi færsla hér. Endrum og eins koma inn stærðarinnar myndir sem tengjast umfjöllunarefninu ekki endilega beint, en styðja við fílínginn í greininni og staðsetja hana í tengslum við poppkúltúr eða þjóðfélagið almennt.

Virkar mjög klunnalegt svona við fyrstu sýn, en er í raun mjög skemmtileg leið til að nota myndir í þessu óendanlega stóra plássi.

En bíðum við. Já. Ég fann semsagt töskuna mína og bókina mína aftur. Þannig að þetta var góður dagur.

-b.

Hugsað upphátt um skrif í West Wing og 60

Studio 60 heldur áfram. Um sinn. Síðasti þáttur fannst mér sá versti hingaðtil en kannske nær það að klára sig.

Ég var líka að enda við að klára fjórðu seríu af The West Wing, en Sorkin hætti að skrifa þættina eftir það. Mér skilst að hann hafi skrifað eða kó-skrifað hvern einasta þátt af þessum fjórum þáttaröðum fyrir utan einn. Og sá var ekkert svo spes. Ekki það, ég tók eftir því a.m.k. í fjórðu þáttaröð að fimm til sex ,,staff writers" voru teknir fram í kreditlistanum.. en WGA fíflast ekkert með svonalagað; þú verður að hafa skrifað ákveðið stóran hluta af handritinu áður en það er hægt að titla þig fyrir því.

Munurinn á þessum tveimur þáttum er greinilegur og sá samanburður held ég að hafi farið með Studio 60 hvað varðar almenningsálit. Og það er meira en bara það að Sorkin getur skrifað góð brot úr tækifærisræðu eða kappræðum, en er alveg villtur þegar kemur að sketsum. Það eru fáir þættirnir þarsem það er ekki eitthvað að gerast í hernaðarmálum og alþjóðapólitík í The West Wing. Ég er ekki einusinni viss um að nokkur þeirra forðist það alveg. Og þannig ertu strax kominn með háfleygt-en-flókið veraldardrama til að fylgja innanhússrómantík og bröndurum um laglega repúblikana. Auðvitað tengist þetta allt á einhvern hátt, en það sem ég á við er að ef aðalpersónurnar væru einkaritararnir eða básalögfræðingar niðrí kjallara, og við færum aldrei inní ,,the situation room" til að taka ákvarðanir um sprengjuárásir og þessháttar, þá næði þátturinn aldrei sömu hæðum og hann gerir.

Þetta er það sem ég held að fólk hafi í huga þegar það spyr ,,hverjum er ekki sama?" Mér fannst þetta alltaf heimskuleg spurning til að leggja fram um sjónvarpsþátt, en kannske er hún ekki svo slæm. Það er ekki of mikið að ætlast til þess að eitt eða fleiri mannslíf hangi á bláþræði þegar maður horfir á sjónvarpsþátt. Sumstaðar er það eitthvað bölvað ástarsamband sem gæti farið á hvorn veginn sem er. Manni langar að sjá hvernig hlutirnir enda. Sjálfur er ég svo mikið meta ðég gæti horft endalaust á sjónvarpsþátt þarsem fólk skrifar sjónvarpsþátt og talar vel skrifaðan texta um það hvernig sjónvarpsþátturinn er skrifaður, en kannske myndi það ekki saka ef einhverstaðar nálægt væri einhver að bjarga berbrjósta konum úr gíslingu.

Sem leiðir yfir í punkt sem Ellis kom með fyrir ekki svo löngu síðan, og ég held hann hafi ekki tengt við 60 (en það gæti verið rangt), um hvað það er erfitt að skrifa um skrifara. Fyrstu þrjú blöðin af Transmet virka afþví að á meðan Spider situr og skrifar, þá danglar hann löppunum framaf húsþaki og á götunni fyrir neðan eru löggur að berja óbreytta borgara í spað. Hann bjargar lífum þeirra með því að rita á lappann sinn. En að öllu jöfnu skrifar fólk ekki svoleiðis.

Ímyndið ykkur æsispennandi senu í sjónvarpsþætti þarsem Björn Bjarnason situr og skrifar svarbréf til Guðna Elíssonar á bloggið sitt.

,,Quick, to the Bat-Fax!"

Ræðurnar sem verða til í The West Wing eiga sér langan aðdraganda, samkvæmt því sem þátturinn gefur upp. Stór ræða verður til á mörgum mánuðum og safnar saman punktum, þemum, uppástungum, línum og bröndurum frá fullt fullt af fólki. En við fylgjumst ekki með því vegna þess að það er ekki gaman að fylgjast með því. Það er ekki drama. Við fáum að fylgjast með aðalskrifurunum þegar eitthvað þarf að gerast einn tveir og núna; þegar það þarf að umskrifa eitthvað á hlaupum eða þegar eitthvað svakalegt ríður á ákveðnum kafla. Það gengur vegna þess að í þessu umhverfi er vel hugsanlegt að svoleiðis aðstæður komi upp endrum og eins. Það sama má segja um umhverfi einsog Studio 60 í samnefndum þætti. Tæp vika til að skrifa einn og hálfan klukkutíma af góðu stöffi? Fyndnu stöffi? Það er pressa. En í undanförnum þáttum hefur allt meira og minna snúist um skrifin, og þau valda því ekki.

Ræðuhöfundarnir í The West Wing gera ýmislegt og eru alltaf nálægir, en þeir taka ekki stóru ákvarðanirnar. Þannig virka skrif um skrif, að því er virðist.

...

Útfrá þessu væri reyndar hægt að fara útí metafiksjón, þarsem skrifin taka allar ákvarðanirnar, og það gengur upp. En virkar það í sjónvarpi? Kannske. En ekki hjá Sorkin. (Og hér hefði ég sko alls ekkert á móti því að hafa rangt fyrir mér, en aldur og fyrri verk benda til annars.)

-b.

The State Within

Síðasta fimmtudag sýndi BBC fyrsta þáttinn af sex í nýrri miníseríu sem kallast The State Within. Í byrjun þáttarins er farþegaflugvél sprengd niður þar sem hún tekst á loft af flugvelli í Washington. Til að byrja með sjáum við viðbrögð sendiherra Bretlands í Washington, sem verður næstum undir vélinni þar sem hún hrapar til jarðar. Næst erum við komin inn til varnarmálaráðherra Bandaríkjanna, sem fréttir að vélin hafi a.ö.l. verið sprengd niður af breskum múslima, og neitar að bregðast við þegar Virginíufylki byrjar að handsama og fangelsa alla breska múslima sem auga á festir. Í Vestur-Virginíu er lítill hópur af hermönnum að gera einhvern andskotann, og á dauðadeild einhverstaðar í bandarísku helvíti er bresk stríðshetja á dauðadeild, (væntanlega) ranglega sakfelldur fyrir morð á tveimur amerískum táningsstelpum. Hendið inn vænum slatta af baktjaldamakki, pólitík og.. óvæntum tengslum, og þar er þessi fyrsti þáttur kominn.

Ég kannast ekki við þá sem skrifa þetta, en þeir leggja sig greinilega fram við að rugla mann í ríminu. Manni er hent inní hringiðuna og það er ekki verið að útskýra hlutina oftar en einusinni. Gaurinn á tvsquad ber þetta saman við Syriana, sem er ekki vitlaus líking. Hver einasti þráður sögunnar hefur sérstaka áferð, og það er ekki fyrr en undir lok þáttarins sem manni sýnist þeir allir fara að tengjast. Ég er samt að spá í því hvort það sé jafnvel of snemmt, því nú eiga að vera fimm þættir eftir.. En þetta er þétt, vel skrifað og snassí. Mig langar að sjá hvað gerist næst.

Miðað við það hversu lítið þátturinn sjálfur gefur upp fannst mér dálítið skrýtið að sjá fremur ítarlegar lýsingar á persónunum á heimasíðu þáttarins á bbc.com. Einsog þetta hér, um lögfræðinginn sem skoðar mál breska fangans, merkt ,,Personal attributes":

• Feisty, brave. Passionate in her fight against miscarriage of justice. Gets personally involved.
  
• Not afraid to say what she feels. Has been reprimanded for insulting one of her Counsellors.
  
• Her file in Whitehall reads - needs watching but has great potential.
  
• The poverty of her background taught her to go for something if you want it, second chances are very rare.
  
• Has a huge well of empathy. And love of life. When she loves, she loves well.
  
• Fell madly in love but was dumped. Despite the pain, Jane refused to hide under the bedcovers. But it did remind her of the message learnt from her father and mother's destructive relationship. You get the man you believe you deserve.
  
• Jane may flirt with the boys, but she is secure enough to wait for a man to come into her life.

Þetta er einsog eitthvað sem maður myndi finna á aðdáendasíðu fyrir karakter úr Nágrönnum. Algerlega úr takti við þáttinn sjálfan.

Á heimasíðunni má líka finna pínu leim en samt nokkuð skemmtilegan diplomacy-spilaleik sem ég festist í núna eftir að hafa horft á þáttinn. Þeir kalla hann Line of Influence. Þar leikur maður áðurnefndan sendiherra Hennar Hátignar til Washington, og reynir að sigra í pólitískum viðræðum við hina og þessa opinbera starfsmenn til að ná fram markmiðum bresku utanríkisþjónustunnar. Þau geta verið allt frá því að senda neyðaraðstoð til Suður-Afríku, yfir í að hylma yfir ólöglega fangaflutninga með bandarísku leyniþjónustunni. Það er dálítið skrýtið að fá punkta fyrir svona siðlausar athafnir, en það er alltaf gaman að vinna. ..sem er pólitík í hnotskurn, býst ég við.

-b.

Því hann er dáðadrengur

Nú mundi ég allt í einu að þessi síða var sett á laggirnar í byrjun nóvember á síðasta ári. Fyrsta færslan, sem var reyndar lítið annað en splask-ið undan akkerinu sem ég fleygði í sjóinn, birtist þann þriðja nóv. En tautið hófst fyrir alvöru þann sjöunda, fyrir einu ári síðan akkúrat. Hlutirnir gerast ekki endilega þótt tíminn líði, og hann líður frá manni sama þótt maður geri ekki neitt. Fjögurhundruð sjötíu og fimm færslur á einu ári er skemmtileg tala og vel afmarkað tímabil, en það segir ekki neitt. Í svipinn man ég ekki eftir neinu sérstaklega merkilegu sem ég hef skrifað uppá þennan vegg, en það sama á við um flestar blóksíður.

Ég veit ekki, kannske gæti maður reynt að fikta við það.

Ég á enn eftir að redda mér nýrri yfirhöfn, á morgun borga ég leigu, í dag borgaði ég netið, ég er kominn inní hálfa fjórðu seríu af The West Wing, er að sækja þá fyrstu af Spooks og City of Glass byrjar með látum.

Og þarmeð slær hún í miðnætti. Blessámeðan.

-b.

Til þess var Dallas

Í öðrum þætti af Edge of Darkness hittir söguhetjan okkar fyrir háværan Bandaríkjamann að nafni Jedburgh, en sá vinnur að eigin sögn fyrir CIA:

Craven: Your friends are stationed in London?
Jedburgh: No sir. Colonel Kelly here is from Dallas. You ever been to Dallas, Craven?
Craven: No sir.
Jedburgh: 'S where we shoot our presidents. Jews got their cavalry but we've got Dealy Plaza.

Á eftir kemur æðisleg sena þarsem Craven raular hluta af Time of the Preacher eftir Willie Nelson, sem verður öllu skuggalegra lag fyrir vikið. Mikið er þetta gott stöff.

-b.

Þar fór það

Hann Tommy lánaði mér jakka og ég fór að leita að draslinu mínu. Einhver gaur á barnum sagðist hafa fundið töskuna mína og sett hana bakvið barinn einhverstaðar en þegar við leituðum að henni fannst hún hvergi. Og ekki peysan heldur. Þá fór ég niðrá Solbakken til að sækja jakkann minn, sem ég gleymdi þar um þarsíðustu helgi, en fann hann ekki heldur. Fyrsta mál á dagskrá er víst að kaupa nýjan jakka. Það er farið að vera kalt úti.

Taskan var ekkert spes. Bara svona einhver taska sem ég fékk gefins fyrir löngu síðan. Peysan kostaði eitthvað smotterí í H&M. Ipoddinn kostaði mig að vísu slatta af pening en ég sé samt ekki svo mikið eftir honum.. En mér finnst slæmt að glata bókinni minni. Þetta voru síður en svo merkileg skrif, en samt. Rúmt ár af sundurlausum pælingum og glórum. Það er eitthvað sem ég get ekki keypt aftur.

Ég hef samt ekki gefið upp vonina um að finna jakkann. Það er eitthvað tapað/fundið system í þessari blokk, vonandi fæst eitthvað uppúr því.

-b.

,,Helicopters now replaced by flying saucers..."

Á skalanum hverju-týndi-Bjössi þá var þetta þrusudjamm í gær. Á einhverjum helvítis bar á Stengade í Nörrebro (held ég) tapaði ég töskunni minni, skrifbókinni minni, peysunni minni og ipoddnum. Ég hefði farið í dag að leita að þessu en ég var að berjast við þynnku sem ég hef ekki fundið fyrir í mörg ár.

Fáránlegast er að ég var búinn að ákveða að gera ekkert þessa helgi. Síðan heyri ég í Frikka og hann er í Köben eina nótt, þá verður maður að kíkja í partí.

Meiri vitleysan.

Og önnur tilviljun í morgun sem kemur engum við en ég ætla að minnast á hana samt sem áður.

-b.

McSweeneys fer með Aaron Sorkin til tann..hreinsara?

Þarsem ég er að horfa á slatta af The West Wing um þessar mundir kom þetta einkar skemmtilega við mig:

AARON SORKIN: You would think it would be the "ankh" sound, as in the ankh, the Egyptian symbol of life. But it's not. It's the Paul Anka sound. You know, it would help if you said certain words back to me, just random sentences that use the same key words I'm using.

DENTAL HYGIENIST: I have a lot of other patients who need their teeth cleaned, so ...

AARON SORKIN: Like I say, "Les Six," and you say, "Les Shut Up!" Something like that. I don't know. That's just off the top of my head. It doesn't have to make sense. It just has to sound like banter. It has to give a banterlike impression. Hey, that's a good example. I could say, "It just has to sound like banter," and then you shoot back, real quick-like, "Oh, it has to give a banterlike impression." We just say the same words back to one another over and over in different random orders.

DENTAL HYGIENIST: OK, that sounds nice. Maybe at the end of the appointment, when I'm removing your bib. But right now I need you to open wide so I can ...

AARON SORKIN: Oh, then, at the end, you say something like, "In the United States today, 30 percent of the people can't do so-and-so and here we are bantering about Poulenc." And then we both look sad.

Þeir höfðu væntanlega ekki pláss til að byggja upp rökræðuferli þarsem annar aðilinn stendur auðsjáanlega verr að vígi en hinn, alveg þangaðtil hann kemur að efninu úr óvæntri átt og við sjáum að málið snýst um allt annað en það sem við héldum í upphafi. Meining er lögð fram og kjú tilfinningaþrungin tónlist.

..en þetta er samt gott sjónvarp.

Og það er eitthvað í gangi með feðurna í þessum þáttum. Ágætis póstur um það hér. En annars er ég hættur, farinn að sofa. Djöfull er klukkan orðin.

-b.

Raus um gæsalappir og Greg Rucka

Í kvöld er stórhátíð í Kaupinhafn. Á einhverjum tímapunkti byrjuðu barirnir að selja nýja jólabjórinn, múgurinn steig helgan dans og hesthúsaði hátíð ljóss og friðar. Það er enginn hérna heima einsog er. Og þetta er í fyrsta skipti sem mér dettur í hug að gefa húsfólkinu íslensk gælunöfn: Tómas fór í jólabjórinn, Katrín kom með telpuvinkonur sínar hingað heim og svo fóru þær í jólabjórinn, og Begga fór norður í sveit að hitta kærastann og mömmu sína.

Jólabjór. Og jólaskraut. Í byrjun nóvember. Kannske ætti maður að hætta að hneykslast á því barasta.

It's the 'basically' that makes it art.

Ég hlustaði á viðtal við Greg Rucka um daginn þarsem hann tók einhverja línu uppúr söngleik um skák (!) og breytti henni í þá pælingu að þegar þú skrifar eina blaðsíðu, þá sé þeim mun minna pláss fyrir allt hitt sem þú þarft að skrifa. Sem er heilbrigð afstaða, og kemur varla óvart komandi frá manni sem skrifar vel. Mig langar að tékka á Queen and Country bókunum hans. Ekki myndasögunum, hann hefur víst gefið frá sér tvær skáldsögur í sömu línu, A Gentleman's Game og Private Wars. Samt. Hvað geri ég ef fólk horfir og heldur að ég sé bara að lesa eitthvað flugvélasorp? Þetter allt í lagi, þetta er framhald af rosafínum myndasögum sem ég hef verið að lesa. Alveg róleg. Nei, það gengur ekki. En stafirnir í nafninu hans eru að minnsta kosti nógu stórir á kápunni þannig að fólk hugsar ekki með sér þessi er að lesa nýja Grishaminn. Hvað heitir hún aftur, The Attorney eða The Lawyer? Kannske ég ætti að tékka á henni sjálf / ur. Og svo framvegis.. Gæsalappaleysi gerir heiminn erfiðari.

En kannske er það þessvegna sem höfundarnöfnin eru miklu stærri á kápunum heldur en titlarnir. Hvað ertu að lesa, King? Nei Grisham. Já ókei ég er með Steele. Já ég sá það á kápunni. Takk, viltu nammi? Láttu mig í friði.

A pirate's life for me.

Þannig að ég gaf henni poka af flaueli og hún sagði sólin er að koma upp. Ég vissi ekki hvað hún átti við en ég varð að vera ósammála: við horfðum í sitthvora áttina.

Gæsalappir maður. Einhverstaðar hérna í húsinu er einhver að spila Michael Jackson. Ef ég gæti valið um það núna að þurfa aldrei að heyra Michael Jackson lag aftur þá myndi ég segja já takk og lokaðu hurðinni á eftir þér. Alveg satt. Það er dimmt í smá stund ennþá en klukkan er orðin margt. Hvernig ætli jólaskapið sé að fara í fólk?

-b.

Morðingjar

Killers tónleikarnir í gær voru bara þrusugóðir. Upphitunarböndin voru frambærileg og Morðingjarnir sjálfir gáfu fólkinu það sem það vildi. Við Ýmir tróðum okkur eins nálægt sviðinu og við mögulega gátum einsog sjá má á þessari mynd:


Það er náttúrulega vitað mál að síminn minn tekur ömurlegar myndir, en það er samt fílíngur í gangi hérna.

Ég tók mynd af þessari tilkynningu í dyrunum:


..sem segir að um leið og ég stíg innfyrir hússins dyr þá megi MTV taka myndir af mér og sjónvarpa einsog þeim dettur í hug, jafnvel selja þær öðrum. Sem mér finndist eðlilegra ef þeir væru að kosta draslið, en ég borgaði slatta fyrir þessa miða. Hvað um það. Restin er síðan þeir að fría sig ábyrgð á slysum og skemmdum eigum, sem er ósköp normalt. Égmeina, þeir kalla sig jú morðingjana. En hverskonar slys geta annars hlotist af því að einhver taki mynd af manni?

-b.

..And they have a plan.

Augnablik í Edge of Darkness

Hallur benti mér á breska míníseríu frá '85 sem heitir Edge of Darkness. Og hún er mjög bresk og hún er mjög eitís. Ég var að horfa á fyrsta þáttinn og ég skemmi ekkert fyrir neinum með því að upplýsa að í byrjun sögunnar er dóttir aðalsöguhetjunnar drepin með haglabyssu. Karlinn, sem er lögga, er augljóslega í sjokki, en lætur ekkert uppi. Eftir að löggurnar eru farnar og ró kemst á húsið hleður hann riffilinn sinn og röltir um húsið, að hugsa um dóttur sína. Hann heyrir hana tala við sig, fer í herbergið hennar og grípur í eitt og annað sem liggur frammi. Setur plötuspilarann í gang, les í skólabók, lyktar af fötunum í skápnum hennar. Opnar skúffu í kommóðunni og finnur geiger-teljarann hennar (?). Lokar opinni nærfataskúffu. Kíkir í skúffuna á náttborðinu og tekur upp veskið hennar. Skoðar myndina af henni í vegabréfinu. Tekur upp víbradorinn hennar, virðir hann fyrir sér, kyssir hann og leggur hann svo aftur niður. Rótar lengra aftur og finnur skammhleypu..

Vó vó vó! Eruði að ná þessu?

Hann tekur upp víbradorinn hennar. Virðir hann fyrir sér. Kyssir hann. Og leggur hann aftur frá sér.

Og gaurinn heldur andlitinu allan tímann.

Þetta gerist um miðbik þáttarins og maður er búinn að fylgja gaurnum í gegnum alltsaman alveg fram að því. Hann sækir dóttur sína í skólann, hún er skotin niður fyrir framan hann. Löggurnar taka sýni af höndunum á honum. Hann töltir um húsið í losti. Og svo kyssir hann víbradorinn hennar? Nú er öllum nákvæmlega sama um það að hann skuli hafa fundið byssu í framhaldinu. Hún skiptir ekki máli lengur. Ef þú ert að horfa á þetta í sjónvarpinu þá starirðu á skjáinn og spyrð Hvað var hann að gera? og ef þú ert ég þá spólarðu til baka og segir Já, mér sýndist það.

Eflaust er meiningin sú að fólk geri skrýtna hluti í svona ástandi. Eins ótrúlegt og það kann að hljóma þá nær gaurinn að selja þetta, kannske vegna þess að maður hefur fylgt honum eftir svo lengi fram að þessu. En hvernig þetta spilar saman við byssuna er líka athyglisvert vegna þess að einsog ég segi þá grípur þetta athyglina frá henni. Karlinn kippir sér ekkert upp við hana heldur; hún er bara enn einn hluturinn sem dóttir hans hefur látið eftir sig. En undir lok þáttarins kemur byssan aftur við sögu og þá er spurning hvort ætlunin hafi verið að leiða athygli áhorfandans frá henni á þennan furðulega hátt.

Ég er að minnsta kosti að ná í restina af þessum þáttum. Lúkkið er dálítið svipað og í fyrstu þáttunum af Cracker en tónninn jafnvel dekkri. England er dimmt og drukkið og það rignir allstaðar, London minnir á krabbamein, hetjan er sköllóttur gaukur í rykfrakka og í sjónvarpinu er Thatcher að tala um kjarnorkuvopn. Gerist ekki betra.

-b.