Úr Breakfast of Champions

Það er farið að síga á seinni hlutann í Breakfast of Champions þegar þetta póstmódern manifestó stingur alltíeinu upp kollinum. Sögumaður, sem á víst að vera Vonnegut sjálfur, situr á kokteilbar og fylgist með persónunum sem hann skrifar. Meðal þeirra eru Rabo Karabekian, listmálari, og Beatrice Keedsler, rithöfundur:

I had no respect whatsoever for the creative works of either the painter or the novelist. I thought Karabekian with his meaningless pictures had entered into a conspiracy with millionaires to make poor people feel stupid. I thought Beatrice Keedsler had joined hands with other old-fashioned storytellers to make people believe that life had leading characters, minor characters, significant details, insignificant details, that it had lessons to be learned, tests to be passed, and a beginning, a middle, and an end.

As i approached my fiftieth birthday, I had become more and more enraged and mystified by the idiot decisions made by my countrymen. And then I had come suddenly to pity them, for I understood how innocent and natural it was for them to behave so abominably, and with such abominable results: They were doing their best to live like people invented in story books. This was the reason Americans shot each other so often: It was a convenient literary device for ending short stories and books.

Why were so many Americans treated by their government as though their lives were as disposable as paper facial tissues? Because that was the way authors customarily treated bit-part players in their made up tales.

And so on.

Once I understood what was making America such a dangerous, unhappy nation of people who had nothing to do with real life, I resolved to shun storytelling. I would write about life. Every person would be exactly as important as any other. All facts would also be given equal weightiness. Nothing would be left out. Let others bring order to chaos. I would bring chaos to order, instead, which I think I have done.

If all writers would do that, then perhaps citizens not in the literary trades will understand that there is no order in the life around us, that we must adapt ourselves to the requirements of chaos instead.

It is hard to adapt to chaos, but it can be done. I am living proof of that: It can be done.

Maður á erfitt með að trúa því að honum sé alvara. Enginn getur sagt allt og skilið ekkert undan. Sama hversu miklum upplýsingum þú reynir að hrúga á blaðsíðurnar þá hlýturðu alltaf að skilja eitthvað, og einhvern, eftir. Hvað með gaurinn sem var nýbyrjaður að vinna á mótelinu, þegar Dwayne gistir þar á 'Veteran's day', hvað heitir hann? Og afhverju ætti nafnið að skipta meira máli en nokkuð annað, ef útí það er farið?

Þessi pæling um að fólk hegði sér einsog aðal- eða aukapersónur í skáldverkum er skemmtileg, og flúttar vel við þessa metafiksjón-þætti í sögunni. En er ekki líklegra að þarna sé Vonnegut að gera skil á milli sín og sögumanns? Að búa til klofning af sjálfum sér, einhvern sem hefur tekið þessu 'Creator of the Universe'-hlutverki sínu innan sagnanna sinna heldur alvarlega? Eða er hann bara að verða geðveikur, einsog hann veltir sjálfur fyrir sér nokkrum síðum framar?

Fjórtán árum síðar gefur Vonnegut frá sér Blubeard, þarsem Karabekian, þessi bölvaði svindlari og fúskari, er í aðalhlutverki, og sýndur í mun betra ljósi. Höfundurinn Vonnegut finnur sig knúinn til að rannsaka persónur einsog Karabekian; sögumaðurinn Vonnegut getur látið fólk kaupa verkin hans dýrum dómum, og sætt sig við að vera illa við hann.

Þetta er annars bókin þarsem Vonnegut er hvað fyrirferðarmestur, held ég. Enda fór hann eitthvað útí leikhússkrif og þessháttar eftir að Sláturhús Fimm kom út, og sagði síðar að honum þætti það gaman en það vantaði alltaf eitt í leikhúsuppfærslur og kvikmyndir: höfundinn. Það er vissulega nóg af honum hér.

Eða ekki.

Eftir því hvernig maður lítur á það. (Og eftir því hver tesan í ritgerðinni er, ha-ha.)

-b.

billg og löggudjók

Back when I was tomev at Microsoft (1992-1994), billg managed to a large degree by bullying. Even in conversation, btw, people at Microsoft were known by their email names. I didn’t report directly to billg; but, during much of the time I was there, I worked for mikemap (Mike Maples), who reported to billg, had responsibility for all the products, and was part of the boop. Boop stood for billg plus the office of the president (real presidents didn’t last very long there). The oop consisted of steveb (Steve Ballmer) and mikemap. Major decisions were sometimes made by the boop.

Nokkuð athyglisvert að lesa um fundarhöld í gamla Microsoft. (Eða unga Microsoft? Microsoft í gamla daga.) En mér fannst sérstaklega gaman að sjá þetta nafn = ímeil addressa. Bill Gates = billg, Mike Maples = mikemap. Og þetta er það sem þeir eru kallaðir. Er þetta kannske algengt í tölvugeiranum? Ýmir (ymirs) sagði mér að það væri eitthvað um þetta í verkfræðinni heima.

Ég hef náttúrulega aldrei umgengist hóp af fólki sem ég ímeila reglulega. Ja, fyrir utan póstlistaskreytin sem ég senti á bókmenntafræðinemana þegar ég var í því djobbi. Og þá var ég stundum að hitta nýnema sem þekktu mig sem ,,Björninn", afþví það var nafnið sem ég var með skráð í póstforritinu. Það kitlar dálítið. En það er samt annar handleggur.

...

Hot Fuzz er það besta í heimi síðan Shaun of the Dead. Hún notar sama módel, nokkurnvegin. Shaun er gamanmynd um uppvakningahrylling, en hún er líka nett skerí og ógeðsleg zombíamynd. Hot Fuzz er löggumyndaparódía og spæjaramorðgáta og byssuhasar. Æði.

Það eina sem ég gat sagt var ,,Ég vildi að ég hefði séð þetta dót í bíó." Og ég myndi segja það aftur. Ef einhver væri að hlusta. Getur verið að myndin hafi verið í sýningum á Íslandi þegar ég var þar yfir páskana? Hún verður ekki frumsýnd hér fyrren seint í Júlí.

Þessir Danir.

-b.

,,Safety tips from Anubis"

Gamli góði

Að skrifa díalóg, regla nr. 843:
Það notar enginn orðið ,,intertwined" í setningu, nema hann sé hálfviti.

Ég horfði á Old Boy og óskaði þess að ég hefði séð hana fyrir löngu síðan. Hún er hressilega klikkuð, þessi mynd. Ég spáði í því, þarsem ég lá og horfði á kreditlistann, hvað það væri nákvæmlega við hana sem ég fílaði. Og datt helst í hug þetta: Ég sé stundum bíómyndir sem eru fínar, en mér finnst samt vanta eitthvað, þetta úmpf. Old Boy er tómt úmpf, útí gegn.

Ég man að ég fílaði báðar hinar myndirnar í þessari hefndartrílógíu, og ég myndi segja að Old Boy sé betri en Lady Vengeance.. en fjandinn ég man bara ekki nógu vel eftir Sympathy.. Kannske mál að sjá hana aftur?



Meira bíó: Sótti Without a Clue, Sherlock Holmes-paródíu frá '88. Ég man eftir að hafa séð hana í sjónvarpinu þarna í dentíð, en vissi aldrei hvað hún hét. Kannaðist ekki einusinni við leikarana þá. En rakst svo á titilinn fyrir algera tilviljun á demonoid. Sem er fjör. Á eftir að horfa á hana samt.

Hot Fuzz á ég líka eftir að horfa á, en ef hún er eitthvað í líkingu við Shaun of the Dead þá verð ég sáttur.

Og svo er það Breach og Silent Running. Já og Infernal Affairs. Eða Mou gaan dou, fyrir púristana. Og ég á líka eftir að horfa á Lost síðan í gær.

En Deep Space Nine er bara að rokka katspað maður. Ég slít mig ekki frá því, þegar ég byrja á annað borð. ,,Our Man Bashir" er sá besti í fjórðu seríu, enn sem komið er. Hann inniheldur fáránlegar myndlíkingar, geislunaróhapp, sýndarsvítu-ævintýri, geimstöðvavísinda-sullumrugl (þarsem þau gætu allteins verið að segja ,,plott plott plottiplott" - og þau vita það alveg) og snassí hlutverkaskipti.. og þessu er öllu vafið saman í James Bond stælingu!

(Stæling? Pastiche? Íslenska?)

Já og svo var uppáhalds-Kardassinn minn með í leiknum, hann Garak. Góður maður, hann Garak.

Og skyldi engan undra: gaurinn sem skrifaði þáttinn er Ronald D. Moore, annar af heilunum á bakvið Battlestar.



-b.

Heimferð

Ég er að skoða hvað það kostar að komast heim. Icelandexpress: 13.000kall. Flugleiðir: 82.000krónur.

...

Já. Einhverjir halda því fram að það sé engin bein samkeppni í gangi þarna lengur, en mér finnst samt fínt að geta valið á milli.

Down there in the Reeperbahn.

Og Lejerbo svaraði mér póstleiðis í dag. Já, við gefum þér leyfi til að flytja úr einni af íbúðunum okkar, segja þeir. Þú mátt fara þann ellefta, en ef við finnum engan til að taka við af þér strax þá skaltu borga út júnímánuð. Og svo bulla þeir eitthvað á dönsku.

En þeir eru allavega með á nótunum. Ég skal út og þetta er nýja heimilisfangið mitt. Gott gott.

Þá fer að fækka í verkefnahrúgunni hjá mér. Fá skólavottorð og skattskýrsluafrit, skila ritgerð. Taka til og pakka. Fljúga. Það var ekki lengur að líða en þetta.

Og hérna er mynd af Halli á Bobi. Hæ Hallur.



-b.

Intelligent things to say about a massacre

Ritgerðin er klár, réttum þremur vikum fyrir skil. Spáum í því. Og núna get ég farið að punkta niður þá næstu..

-b

Neyslusker (700)

Skrifaði sjö síður í dag en kláraði ekki dæmið. Ég myndi segja að það séu svona tvær eftir. Og þá er það sú seinni..

Er kominn inní fjórðu seríu af DS9. Hver er það sem finnur uppá þessum fáránlegu myndlíkingum alltaf? Er þetta gangandi brandari hjá skríbentunum, hver getur skellt furðulegasta draslinu sem meikar ekkert sens aftaná ,,like a" eða ,,than a"? Ekki misskilja mig, mér finnst þetta frábært. Hei þú ert latari en [nafn á plánetu]ísk [nafn á kvikindi]! Úff, þessar rásir eru flæktar einsog [nafn á stjörnukerfi]askar [nafn á kvikindi]!

Ætli það sé til nafn yfir þetta? Það kæmi ekki á óvart.

Ég horfði á Eitrin fimm áðan. Ég veit hreinlega ekki hvort ég hef horft á heila kung fu mynd áður. Gaman að þessu, en ég er viss um að það er skemmtilegra hópgláp.

Lost rúllar áfram á góðu nótunum. Þarna dó einhver og engum datt í hug að tékka á því hvort hann væri í alvörunni dauður. Aftur. En það er hellingur að gerast. Og núna segja þeir að það séu þrjár þáttaraðir eftir, hvor um sig sextán þættir og engin hlé innan þáttaraða. Glæsilegt, segi ég. Sextán þættir eru andskotans nóg fyrir þáttaröð.

Entourage hefur ennþá ekki náð sér á strik. Ég hef gaman af þessu en það vantar þetta eitthvað sem fékk mig til að glápa til að byrja með.

The Sopranos kýldu það í gegn núna síðast. Þeir eru búnir að vera helvíti lengi að koma sér að efninu, en ef það er eitthvað að marka þennan síðasta þátt þá verða endalokin þess virði.

24 verður heimskulegri með hverjum þættinum. Það virkar í alvörunni einsog þeir séu að skrifa þetta jafnóðum og þættirnir eru sýndir og hafi gersamlega ekkert planað framí tímann. Stökkva bara úr einu í annað og fylla uppí eyðurnar með hliðarplottum sem gætu ekki verið ómerkilegri.

The Tudors.. Showtime sendi þrjá fyrstu þættina til gagnrýnenda, og þeir láku á netið. Þar var allt fullt af kynlífi og ofbeldi. Hvað kom svo fyrir eiginlega? Þessir þættir eru temmilegir, en þeir eru ekki að gera neinar gloríur hvað varðar skriftir og leik. Því mætti öllu redda með meira.. þiðvitið.. kynlífi og ofbeldi.

-b.

,,Veðrið er úti"

Hallur fór heim núna áðan og tók góða veðrið með sér. Það á að rigna í dag og á morgun. Þetta var þrusuhelgi og nóg að gerast: Sól, bjór, kjúklingur, polaroid, kínversk nútímamyndlist, starað á sjóinn, meiri bjór, Kamerún-ískur leigubílstjóri sem vildi kynnast fólki algerlega á tíu mínútum, kalkúnn og sveppir, stelpur í sólinni, kubb, frisbí, Bobi, Sahil, Íslendingar í tröppunum, enn meiri bjór og enn meiri sól, fjórir metrópassar og súrmjólk í hádeginu..

og ekkert lært.

Og í gær var mér orðið illt í lifrinni. Hún leit á mig með tárin í augunum og spurði hvort ég væri ekki til í að glápa bara á vídjó í kvöld. Og mér leist vel á það. Og ég fékk mér mjólkurglas.

...

Ingi Björn lét mig vita um daginn að ,,On the Vikings" verður birt í NoD Magazine, hvar og hvenær sem það verður. Helvíti gaman af því.

...

Ég var búinn að gleyma því að Oliver Stone leikstýrði World Trade Center. En það breytti sosum engu, þetta var nákvæmlega það sem ég hélt: Hrikalega léleg kvikmynd. Ég hefði ekki nennt að staðfesta þennan grun minn nema fyrir þær sakir að ég minnist á hana í ritgerðinni minni, og vildi vera viss um að ég færi með rétt mál.

Og segið svo að ég gróðursetji aldrei neitt.

Cha-cha-chaiin.

-b.

Brot

Sem ég var að skrifa í ritgerðinni. Nokkurskonar tesa, ein af nokkrum. Er að klára niður blaðsíðu sautján og á ennþá helling eftir.. Hvern hefði grunað?

The event being described is not so much the physical crash of airplanes into towers and towers onto earth, but the experience of seeing it on the news, and then watching it again and again. This is both true to the novel's theme of communication and messages, as well as the unspoken agreement not to make light fiction of heavy disaster.

Fáránlegast er náttúrulega þessi kvóti sem maður þarf að uppfylla. Með tilliti til þess sem ég er þegar búinn að draga fram þá þarf ég ekki á þriðju bókinni að halda, en til að fylla uppí 1200 lesnar síður af bókmennt þá þarf hún að koma við sögu. Rugl.

Hallur lendir eftir rétt rúma tvo tíma. Sjúbídú.

-b.

,,Náttúran lokar engan úti."

Ég rakst á þetta á mæspeis-síðunni hans Inga Bjarnar, en það er Frikki sem skrifar, og hefur eftir tveimur öðrum gaurum. Sko:

Ég sit hér í botninum á gullpotti og stelst til að taka upp á quicktime samtal tveggja drykkjumanna.
Ég á ekki orð yfir þeim, Þetta eru Jón Hundur og Sveinn Drykkjumaður.

"Þegar fólk talar saman verður til samtal."
"Ekki grípa fram í fyrir mér, Jónsi!" sagði Sveinn við Jónsa sem sagði ekki neitt og horfði spurnaraugum á Svein.
Sveinn hallaði sér afturábak og hrækti út um gluggan.

"Þetta hefur allt með tímaskyn manna að gera... veistu, að þegar Freud kom með kenninguna um tíman....að hann væri afstæður, þá var það líka rangt. Vegna þess að tímaskyn manna fer ekki eftir "dímóteunni", sólinni, heldur fer það eftir tunglinu og allir geta breytt tímanum. É gæti til dæmis breytt öllum klukkum á íslandi samtímis.

"Egóið er bráðnauðsynlegt. Án Egós væri ekkert líf. Horfðu í augun á þessum manni! Maður notar rosalega mikla Egóorku við það að horfa í augun á manni og það er það sem er kallað Egóflakk."

"Ég veit hvernig náttúran virkar. Náttúran lokar engan úti. En hvað er náttúran að gera á Íslandi? Hún lokar úti 200 manns á götunni?
Þetta er ekki náttúra...

Ég ætla ekki að segja að maður geti ekki skáldað upp svona samræður, en það er alls ekki á allra færi. Svakalegt.

-b.

Svona skrifa ég ritgerð

og það er mjög asnaleg leið til að gera það, en ég geri það samt afþví ég kann ekki að haga mér öðruvísi.

Fyrst les ég það sem ég ætla að skrifa um. Yfirleitt veit ég ekki fyrirfram að ég komi til með að skrifa um það fyrren mun seinna, þannig að ég punkta ekki nógu mikið hjá mér á meðan ég les.

Stundum punkta ég eitthvað hjá mér í litla bók sem ég á, og stundum inní bækurnar sjálfar. Yfirleitt les ég þessa punkta aldrei aftur nema ég sé að leita að sérstöku blaðsíðutali - og ég finn það sjaldnast því ég hafði ekki fyrir því að punkta það niður á sínum tíma.. það virkaði ekki svo merkilegt þá.

Áður en ég get farið að skrifa af alvöru opna ég notepad og hugstorma. Fullt af punktum. Á einhverjum tímapunkti byrja ég að skrifa inngangsorð, og þegar ég er kominn dálítið inní þau þá kopí-peista ég þau inní wordpad og reyni að halda áfram. Ég skrifa jafnóðum punkta um framhaldið í svæðið fyrir neðan það sem ég er að skrifa. og svo ýti ég því lengra og lengra niður eftir því sem ég skrifa meira.

Fæstir af þessum punktum verða meira en punktar. Textaskjalið geymi ég einhverstaðar, en ég næ einhvernvegin aldrei að slíta mig frá þræðinum sem ég er að elta til að fara útí afmarkaðar umræður sem miðast af punktunum. Ég á erfitt með að byggja efnisgreinar eftir uppdrætti, þarsem eitt ákveðið atriði er klofið til mergjar, svo maður eigi að geta snúið sér að öðru (en þó á einhvern hátt tengdu) í þeirri næstu. Þetta er allt sama setningin einhvernvegin. Eitt leiðir óhjákvæmilega af öðru, og punktarnir eru bara eitthvað sem maður hoppar yfir, rétt einsog greinaskilin.

Einhverntíman inní þessu reipitogi sé ég að ég er kominn á blaðsíðu 18 af 20-25 umbeðnum síðum, og fer að róast niður. (Fyrir ekki svo löngu síðan átti ég í stökustu vandræðum með að fylla uppí sjö, átta síður.. en þeir dagar eru liðnir, sem betur fer.) Þá bakkar maður aðeins, þreifar eftir þræðinum sem leiddi mann inní þessa vitleysu, og rekur hann aftur tilbaka. Það erfiðasta er síðan að loka öllusaman og halda andlitinu um leið, að reyna að sannfæra lesandann um að þetta hafi allt tengst á einn eða annan hátt, og leiði svo allt að, tada, þessu hér. Og um leið að forðast klisjur, á velli þarsem allskonar sniðugur klisjuflótti er líka löngu orðinn klisja, og afneitun á honum er líka klisja. Og svo framvegis.

Bæ ðe bæ, þessi texti er ekki dæmi um það hvernig ég skrifa ritgerð. Hér eru til að mynda engir punktar sem ég notaðist ekki við.

-b.

(Án titils)

,,Höfundur fæst við skriftir."

Dabo!

The Hitcher: Meh.
Deja Vu: Ugh.
Wordplay: Hei!
The Fountain: Nmjá?

Bilað veður um helgina. Sól og Kubb í Kongens have og svo drakk ég tonn af bjór.

Ívar hringdi í hádeginu og sagðist vera á Kastrup. Við röltum fram og aftur strikið, tókum nokkra bjóra, fórum túr í Tívolíinu og svo fór hann aftur til Óðinsvéa um sjöleytið. Fórum í gullna turninn, rauða rússíbanann og nýja hringekjuróluturninn. Svaka stuð.



-b.

David Blaine djókur

Sem mér finnst alltof fyndinn (nb. meikar sens að horfa á þann efri fyrst).





Og fyrst við erum að youtube-a, þetta er náttúrulega best í heimi:



-b.

Mið-tvennd

It comes wrapped in red foil and purple tissue, this intricate figurine molded in the form of a Japanese demon, with clawed feet, a mane of fire and a thick tongue jutting from a bloodthirsty smirk. Transparent, the size of a child's fist, it looks like a tiny ice carving or a statuette of glass. It is neither. In fact, it is 25 grams (a little less than one ounce) of nearly 100 percent pure crystallized methamphetamine hydrochloride, known on the streets of Asia as "Shabu." It was almost certainly manufactured in a clandestine laboratory in China, then shipped to the Philippines and on to Hawaii, and finally to Denver. Here it was purchased on the black market for $5,500 -- nearly five times the street value of an equivalent amount of cocaine and ten times that of low-grade, powdered crystal meth.

Shabu is so expensive because it is so pure -- and therefore so powerful. Most of the home-cooked speed in Denver is only 10 to 20 percent actual crystallized methamphetamine, adulterated with toxic by-products of the makeshift ingredients used in crude manufacturing processes. While any tweaker with a hot plate can whip together a batch of bathtub speed, Shabu requires a trained chemist working in a fully equipped laboratory with uncorrupted components. The result is pharmaceutical-grade meth -- 95-plus percent pure.

As much as the word can be applied to an illegal drug, Shabu is clean.

...

The rush of Shabu itself is freakishly powerful. A single minuscule hit -- about one-tenth of a gram, vaporized and inhaled -- is enough to keep a weekend warrior like Nick riding the lightning for twelve hours.

The statuette on Nick's coffee table, cut into tiny pieces and smoked, holds about 250 hits.

Like opium, Shabu is relatively exotic in the United States (except for Hawaii, where it rivals cocaine in popularity), but in Asia, it's cheap and prevalent. The Philippine Drug Enforcement Agency claimed earlier this year that 11 percent of the Philippine population uses Shabu. The drug is popular in Japan and Thailand and is so pervasive among the professional classes in Indonesia that the government of that country last year instituted mandatory Shabu-specific drug testing of all public officials.

..og í framhaldi er sagan af meth-partíinu.

Og svo er hér vídjó af samræðum Marshall McLuhan og Norman Mailer í sjónvarpssal árið 1968.

Velkomin í.. ja, í 20. öldina, býst ég við

ASHBURN, Georgia (CNN) -- Students of Turner County High School started what they hope will become a new tradition: Black and white students attended the prom together for the first time on Saturday.

In previous years, parents had organized private, segregated dances for students of the school in rural Ashburn, Georgia, 160 miles south of Atlanta.

"Whites always come to this one and blacks always go to this one," said Lacey Adkinson, a 14-year-old freshman at the school of 455 students -- 55 percent black, 43 percent white. (Watch students arrive at dance Video)

"It's always been a tradition since my daddy was in school to have the segregated ones, and this year we're finally getting to try something new," she said. (Audio slide show: A town breaks with tradition)

Adkinson's sister, Mindy Bryan, attended a segregated prom in 2001.

"There was not anybody that I can remember that was black," she said. "The white people have theirs, and the black people have theirs. It's nothing racial at all."

Ég sé samt fyrir mér hvíta línu eða runu af umferðarkeilum yfir þvert dansgólfið.

-b.

Fréttir! (og bónustrakk: skattleg heimilisfesti)

Það er þetta helst.

Hallur er að koma í heimsókn. Hann er búinn að kaupa miða og lendir hér eftir eina og hálfa viku. Sem er náttúrulega súper.. gaman að fá heimsókn hingað, maður þurfi ekki að drösla sér alla leið vestur til að sjá í andlitið á mönnum.

Ég þarf að fjárfesta í smá bjór áður en hann mætir. Ég hef trú á af því fáist mikill arður. Því við erum allir um arðinn, gæskan.

Ég er líka búinn að fá íbúð þessa þrjá aðalsumarmánuði. Helgi og Anní ætla að flytja á Selfoss í sumar og svo fer Helgi í skóla í Svíþjóð svo þau þurfa ekki að halda í íbúðina lengur. Ég get krassað þar. Sem er líka súper.

Þetta var dálítið fyndið, ég lá og var að lesa í bók (eins og ég á til að gera), en var annars hugar. Ég skal segja ykkur hvað tosaði huga minn frá stöfunum á síðunni: Það var sumarið. Hvar á ég að sofa? hugsaði ég. Og ef ég sef, hvert á ég að mæta þegar ég vakna í fyrramáli? hugsaði ég ennfremur. Og ég ákvað að spyrja Helga hvort hann vissi um eitthvað laust eða að losna. Og við duttum niður á þessa lausn.

En þetta er einmitt og akkúrat og nákvæmlega það sem ég hefði gert hefði ég vitað að Víðir hygðist flytja til Reykjavíkur núna í haust. Sett hann í íbúðina mína og komið svo að henni ylvolgri (og vaðandi í pítsakössum, smokkabréfum og linsuboxum) að sumri.

Þegar sumarið er úti verð ég svo vonandi kominn með eigin íbúð.

Ennfremur: Ég brotnaði í dag, bögglaðist niður af stressi yfir því að vera ekki kominn með vinnu. Hei, það er fokking apríl fjandinn hafi það. Við erum að tala um rúman mánuð í viðbót og svo er það hei mister Glitnir ég skulda þér á á áái ég veit ég skulda þér aaaahhhggg skulda þér pening, ég sé að þarna liggur hnéskelin mín á jörðinni, viltu ekki taka hana uppí á meðan ég finn til restina mister Glitnir?

En já. Ég hef semsagt vinnu þegar ég kem heim. Ég er ekki stoltur af því sem ég gerði, en ég gerði það.

Þegar sumarið er úti verð ég svo vonandi kominn með eigin vinnu.

...

Ennfremur ennfremur: Ég þarf dauðfokkingnauðsynlega að sækja um skattlega heimilisfesti hjá vini mínum Ríkisskattstjóra. Þetta er eitthvað sem ég átti að gera á skattframtalinu mínu núna í mars, en enginn benti mér á kassann þarsem ég tikka. Eða hefði betur tikkað sko. En mér heyrðist semsagt vera hægt að redda þessu. Þá þarf ég að skila inn skólavottorði og einhverju svoleiðis dúlli, og þá verður það bara abrakadamm einsog ég hafi verið í skóla heima allan tímann að safna upp persónuafslætti.

Persónuafsláttur er mjög mikilvægt fyrirbæri fyrir námsmann einsog mig. Hann getur brúað bilið á milli 'dauðasúpu í skel (ath. lepjist!)' annarsvegar, og 'bjórs á föstudegi með bita á leiðinni heim' hinsvegar. Og hann stendur líka alltaf á milli mín og mister Glitnis. Ég á honum ýmislegt að þakka.

En já. Þá gæti ég semsagt komið heim og byrjað að vinna, og átt einn eða tvo góða mánuði áður en skatturinn læsir í mig ísköldum klónum.

Óttalega er maður skrifandi eitthvað. Er það svona að vakna klukkan níu á morgnana?

-b.

Immortal Iron Fist #2 (stórar myndir)

Matt Fraction er kátur karl.

Á Kútter Haraldi? Nja. Þessir gaukar eru í það minnsta á dalli:





Aðallega eru það þessar línur á mörkum síðanna** tveggja:

I will cut out her tongue and listen to her gurgle for mercy.

Would that I could somehow rape her ancestors.

Þetta er bara.. vá. Ofsalega ofbeldisfullt. Eiginlega absúrd. Og þarna sér maður að hann er að horfa eitthvert langt í burtu, lætur augun reika um sjóndeildarhringinn á meðan hann hugleiðir hversu frábært það væri nú ef hann gæti, í alvörunni, nauðgað forfeðrum hennar. Þetta er illmenni.

En hann nær ekki að príla þann hugaþráð til enda því hún sallar þá niður. Jæja.

...

Tilviljun? Katrín kemur heim og alltíeinu dettur internetið hjá mér niður í skrið. Eða skreið? Það sem áður var spriklandi lax í þéttum straumi er nú skraufþurr steinbítur á teini. Hún er hljóðlátur fellibylur þessi kona. Stormur í vatnsglasi sem hringiðar til sín þráðlausum internettaugum og hendir þeim oní frystikistu.

Eða kannske eru Trekkarar annarstaðar í heiminum að fá sér lúr. Hvíla adsl rásirnar. Annars er ég kominn á seinni hlutann í annarri þáttaröð af DS9.

Ég var að hugsa um Deep Space Nine í sturtunni í morgun, lét hugann reika: Þetta er sjónvarpsþáttur þarsem við fylgjumst með allt að því óskeikulum leiðtoga. Hann kann allar reglurnar, er strangur en sanngjarn við starfsfólkið sitt, hefur yndi af hinu smálega í lífinu, hefur sterkan sjálfsaga, les góðar bækur, lifir sínu lífi eftir ákveðinni heimspeki en gerir sig vel skiljanlegan á mannamáli. Þessi leiðtogi er auðvitað of hæfur til að geta verið til í alvörunni, en þættirnir gerast í öðrum heimi.

Fólkið í kringum hann kann vel til verka, sem sést helst á því að þau virðast skilja hvort annað þegar þau velta útúr sér runum af sérfræðingatæknimáli einhverju, en það gerist oftar en einusinni og oftar en tvisvar í hverjum þætti. Það er smá drama hér og þar í kringum einhvern tittlingaskít, en annars eru allir vinir og allir leggjast á eitt því starfið skiptir öllu máli; þeim finnst þau í raun vera að bjarga heiminum.

Og það rann upp fyrir mér að þetta er The West Wing. Meira og minna. Bara útí geimnum. Magnað. Ekki nóg með það: DS9 var í loftinu frá '93 - '99, The West Wing hóf sýningar '99 og entist til 2006. West Wing skarst á við Voyager reyndar, í tvö ár '99 - '01, en það voru allt öðruvísi þættir. Fannst mér, að minnsta kosti.

Annars er allt að gerast bara. Svona í fréttum, á ég við.

-b.

**Nýmóðins orðabækur vilja væntanlega hafa það ,,síðnanna"? Nei takk.

Loki Laufeyjarson: Slóttugur djöfull eða ráðalaus innflytjandi?

How does someone become a lawless man in the society where he lives, dedicated to destruction?

The best example I have found so far is from the Poetic Edda, a popular source of “cultural inspiration” among the New Right fanatics of Northern Europe. The story of Loki is the story of a high ranking immigrant of Giant origin who has mixed blood with the prime minister of the Nordic gods himself, Odin. Loki has reached the pinnacle of social status for a foreigner in Scandinavia, and he serves as an envoy, a diplomat and a mediator between Ases and Giants. The Ases are, of course, fair haired and beautiful, while the Giants are rough, gloomy and primitive Barbarians. The supernatural weapons of the Scandinavian gods are advanced technology that secures a noble world order, while the magic of the Giants are threatening and subversive demonic powers.

In most interpretations of the Poetic Edda the commenters ignorantly spew phrases like “Loki is neither good nor absolutely evil. He is an enigma” or “There is no reasonable explanation for Loki’s behaviour. He is a trickster”. Most commenters, deeply saturated with Western thinking, are as unable to read between the lines or paint a picture that exceeds literary interpretation as a Bible school student writing an essay about The Sermon on the Mount. They may not believe in the mythology as a correct metaphysical explanation of the universe, but they automatically subscribe to the ethnocentrism, because it is as deeply rooted in the culture that raised them as it is in the mythological writings of Norse mythology.

The truth is that odds are stacked against Loki. He has assimilated to his new environment. He is married to Sigyn with whom he has two sons. One of the sons will later slay his brother, and the bowels of the dead son will be used in the most barbaric manner to tie Loki to a rock, where a venomous snake drips poison into his face. Loki is, in other words, subjected to indefinite detention and perpetual torture for instigating, not committing, the murder of Baldur. But at first he is brothers in arms with Thor, the self-righteous decimator of Giants. Every now and then the Ases feel threatened by the Giants and Thor leaves his mansion Valhalla to go Giant hunting. It is a routine, as much as the exchange of bombs and missiles in Israel and Palestine is. Loki stands by his side.

The stories about Loki hints to the real problem between him and the society he has made his own. Official interpretations often claim that Loki is accepted and respected in the community. A more careful look will reveal, however, that the portrayal of Loki fulfils all the stereotypes of a classical scapegoat. With his cunning he helps sort out troubles for the Norse gods, but it is always emphasized that he was initially the cause of the problems. We do not know if it is true. It is written this way, but naturally we only have the natives' version of how this invasive god whose name means “the deceitful” became a traitor to “his own”. Even the bizarre rumours that Loki is the father of Fenris and the mother of the Midgaard Worm, two huge monsters he allegedly bred with a Giantess named Angerbode, is taken for gospel.

Nokkuð frjó og skemmtileg túlkun, þótt mér þyki ansi hart ráðist að Ásum. Ég meina, þú mætir ekki óboðinn í partí, drepur þjónustufólkið, heimtar koll undan settum gestum, kallar alla druslur og homma og þaðan af verra, og segir öllum sem mæla gegn þér að halda kjafti. Sjá Lokasennu. Hann byrjar flest sín svör með því að skipa viðmælandanum að þegja, og ef hann þekkir ekki viðkomandi þá spyr hann fyrst að nafni, og segir honum þá að halda sér saman:

Byggvir:

Veiztu, ef ek öðli ættak
sem Ingunar-Freyr,
ok svá sælikt setr,
mergi smæra
mölða ek þá meinkráko
ok lemða alla í liðo.

Loki kvað:

Hvat er þat it litla
er ek þat löggra sék,
ok snapvíst snapir?
at eyrom Freys
mundu æ vera
ok und kvernom klaka.

Byggvir kvað:

Byggvir ek heiti,
en mik bráðan kveða
goð öll ok gumar;
því em ek hér hróðugr,
at drekka Hroptz megir
allir öl saman.

Loki kvað:

Þegi þú, Byggvir,
þú kunnir aldregi
deila með mönnum mat;
ok þik í fletz strá
finna ne máttu,
þá er vágo verar.

Nei, svona hagar maður sér ekki. Eina vitið að binda viðkomandi djúpt í jörð, helst með þörmum sonar hans.

Einnig er greinarhöfundur að teygja sig dálítið þegar hann segir að Loki hafi ,,að sögn" fætt af sér Miðgarðsorm og Fenrisúlf, og hafi ,,að sögn" haft ábyrgð á því að Baldur varð ekki heimtur úr Hel. Þ.e.a.s. að þessar staðhæfingar sagnanna séu eitthvað minna áreiðanlegri en aðrar. Væri þá ekki allteins hægt að segja að Þór hafi ,,að sögn" farið í Austurveg að berja tröll, eða að Týr hafi ,,að sögn" misst höndina í munn Fenrisúlfs?

Tisk.

Hitt er samt rétt að Loka virðist smurt á allt það sem illa fer, og stundum dálítið klunnalega.

Þá gengu æsirnir á tal og réðu ráðum sínum, og var það kaup gert við smiðinn að hann skyldi eignast það er hann mælti til ef hann fengi gert borgina á einum vetri. En hinn fyrsta sumars dag, ef nokkur hlutur væri ógjör að borginni, þá skyldi hann af kaupinu. Skyldi hann af engum manni lið þiggja til verksins. Og er þeir sögðu honum þessa kosti, þá beiddist hann að þeir skyldu lofa að hann hefði lið af hesti sínum er Svaðilfari hét. En því réð Loki er það var til lagt við hann.

En já. Skemmtileg nálgun.

-b.

Eini góði uppstökki galdramaðurinn..

..er dauði uppstökki galdramaðurinn!



Windows movie maker gúddness.

-b.