Youtube rölt

Stephen King talar um Stanley Kubrick

Malcolm McDowell talar um Stanley Kubrick

Aðrir tala um Stanley Kubrick

Þrettán mínútna heimildarmynd um Kubrick sem nær til Dr. Strangelove

Myndband við lagið ,,Stanley Kubrick" með Mogwai

Tónleikaupptaka af ,,Christmas steps" með Mogwai - sparkað beint inní drunurnar reyndar

Tónleikaupptaka af ,,Helicon 1" með Mogwai - hitt besta lagið þeirra

Alan Moore talar um guðinn sinn, Glycon

Alan Moore í einhverjum hrikalegum spjallþætti frá níunda áratugnum (að því er virðist) - hann er einmitt í jakkafötunum sem Eddie Campbell lætur svo mikið af í How To Be an Artist

Comic Tales with Alan Moore, fyrsti hluti - næstu eru þarna líka

Nýlegt viðtal við Alan Moore og við annað fólk um Alan Moore

Eitthvað sillí vídjó með liðinu úr The West Wing

Æðisleg opnunarsena úr þætti í fjórðu seríu af The West Wing

Brilljant sena úr Glengarry Glen Ross - að mig minnir eina senan sem Mamet skrifaði sérstaklega fyrir kvikmynda-aðlögunina

-b.

Kvót óverlód

Sherlock Holmes never said “Elementary, my dear Watson.” Neither Ingrid Bergman nor anyone else in “Casablanca” says “Play it again, Sam”; Leo Durocher did not say “Nice guys finish last”; Vince Lombardi did say “Winning isn’t everything, it’s the only thing” quite often, but he got the line from someone else. Patrick Henry almost certainly did not say “Give me liberty, or give me death!”; William Tecumseh Sherman never wrote the words “War is hell”; and there is no evidence that Horace Greeley said “Go west, young man.” Marie Antoinette did not say “Let them eat cake”; Hermann Göring did not say “When I hear the word ‘culture,’ I reach for my gun”; and Muhammad Ali did not say “No Vietcong ever called me nigger.” Gordon Gekko, the character played by Michael Douglas in “Wall Street,” does not say “Greed is good”; James Cagney never says “You dirty rat” in any of his films; and no movie actor, including Charles Boyer, ever said “Come with me to the Casbah.” Many of the phrases for which Winston Churchill is famous he adapted from the phrases of other people, and when Yogi Berra said “I didn’t really say everything I said” he was correct.

So what? Should we care? Quotable quotes are coins rubbed smooth by circulation. What Michael Douglas did say in “Wall Street” was “Greed, for lack of a better word, is good.” That was not a quotable quote; it needed some editorial attention, the consequence of which is that everyone distinctly remembers Michael Douglas uttering the words “Greed is good” in “Wall Street,” just as everyone distinctly remembers Ingrid Bergman uttering the words “Play it again, Sam” in “Casablanca,” even though what she really utters is “Play it, Sam.” When you watch the movie and get to that line, you don’t think your memory is wrong. You think the movie is wrong.

Ég kinkaði kolli við flestu af þessu, enda er þetta ekki beint í fyrsta skipti sem einhver reynir að höggva í svona misminnistilvitnanir. Það vantaði bara Voltaire. Bölvaðir skemmdarvargar vilja ekki leyfa manni að eiga hljóðbútana. En ég stoppaði við ,,Greed is Good." Víst sagði hann það. Í treilernum:



Skýrt og greinilega (þótt myndin sé þarna aðeins á eftir hljóðinu). ,,Greed is good. Greed works."

Er hægt að segja að samband kvikmyndar og sýnishorns sé svipað og viðmælanda og fréttamanns, einsog newyorker-tappinn tekur dæmi um neðar í greininni? Að treilerinn geti haft eitthvað rangt eftir kvikmyndinni? Mér finnst það varla. Þarna er bara búið að klippa myndina uppá nýtt, en karakterarnir eru þeir sömu. Í sýnishorninu er Gekko einfaldlega skorinorður, hann hefur ekki tíma fyrir töfsur. Það er ekkert að minninu mínu. Ég vinn.

Og svo er hérna ,,Ritstuldur um ritstuld" sem ég nennti reyndar ekki að lesa til enda, en er örugglega voða sniðugur. Sei sei.

-b.

Flash Gordon var það

Skellum þessu hér líka, uppá kompletið..

Hann SKjartan sagðist halda að fyrra atriðið sem ég lýsti væri úr Flash Gordon, og það var laukrétt. Ég sótti myndina í dag og var að enda við að renna í gegnum hana. Senan sem ég skrifaði um er miklu saklausari í myndinni en í minningunni, en þarna er hún. Og myndin er æði.

Hún er stúúúúpid, algerlega útí hött, yfirdrifin og klippt úr kartonpappír, og hún veit það alveg. Hetjan er aría-dúkkulísa, quarterback sem gengur um í bol með nafninu sínu á og bræðir kellingarnar með því að líta í áttina til þeirra; skúrkurinn reynir að giftast heitkonu hans, og sver við athöfnina að hann muni ekki varpa henni útí geim fyrren hann verður þreyttur á henni.. Og svona augnablik: Það er svaka bardagi í gangi útifyrir, og inní höllinni hanga Timothy Dalton og klikkaði prófessorinn niðrí dýflissu. Það er klippt til þeirra þarsem þeir standa og þegja í smástund og svo segir Dalton:


,,Tell me more about this man Houdini."

Snilld snilld.

Hún er líka að drukkna í kynlífi, sem kom mér á óvart, og ég býst við að hafi farið framhjá mér í den. Þetta 'Wood Beast' atriði er reyndar ansi Freudískt, en ég ætla að láta sem mest ósagt um það alltsaman.

-b.

Godzilla hinn ómögulegi

Þetta er kannske margþvælt, en ég hafði gaman af því. Um Godzilla skrímslið og þær fjölmörgu ástæður fyrir því afhverju það gæti ekki lifað í okkar veruleika.

Could an Animal That Size Exist?

No. It's not even remotely possible.

Take one standard die. We’ll assume that it’s a cube 1 inch by 1 inch by 1 inch in dimensions. It therefore has a surface area of 6 square inches, and a volume of 1 cubic inch. (The surface area of each side is calculated as length x width. Each side therefore has a surface area of 1 inch x 1 inch or 1 inch^2. There are 6 sides, so the total surface area is 6 x 1 inch^2. The volume is length x width x height, so the volume is 1 inch x 1 inch x 1 inch or 1 inch^3.)

To double the dimensions of a single die, we’d need 8 dice. We’d need 2 dice to double the length of a single die; 2 dice to double the width; and 2 dice to double the height. So, to make a cube twice the size of a single die, we’d need 2 x 2 x 2 = 8 dice. The surface area of this new die would be 2^2 x 6 square inches = 24 square inches, and its volume (of course), would be 2 x 2 x 2 = 8 cubic inches. You’ve probably noticed that the surface area/volume ratio of the original die is 6:1, while the surface area/volume ratio of the new die is only 3:1. If we keep making bigger dice, the amount of surface area relative to volume drops dramatically as the dice get bigger.

So, as things get bigger, their weight (which is a function of their volume) increases dramatically faster than does their surface area. This has a number of important consequences. Not least of these is that if you double something’s size and keep its proportions the same, its weight doesn’t double or even quadruple – it increases by a factor of eight!

So, an animal the size of Godzilla would weigh something like 60,000 tons! That’s actually a rather conservative estimate. In any event, you’re talking about an animal that literally weighs as much as a battleship. What would happen to a battleship if you could take it out of the water that supports it and stand it on its stern? Within a few seconds’ time, you’d have a very large pile of scrap metal – that’s what would happen!

I don’t care if Godzilla’s skeleton is made of solid titanium – the instant he steps out of the water, it’s going to collapse under his enormous weight. So, downtown Tokyo is quite safe, though they might have a rather large mess to clean up in the harbour.

Þetta útskýrir allavega cube-lögmálið á skiljanlegan hátt, en ég man að Grant Morrison-karikatúrinn í einhverri Supreme sögunni minntist á það til að útskýra afhverju hitt og þetta úr sögu Supreme gæti hreint ekki staðist.

Þreytti gaurinn.

-b.

Enn í N, hm?

Ég er ennþá að spila N, og það virðist enginn vilja keppa við mig.. Hérna er ég staddur:



Annars ekki neitt. Bless í bili.

-b.

Morðingjar á meginlandinu

Það er sannkölluð gósentíð í gangi hvað varðar bíómyndir. Óskarinn á næsta leiti og þá er búið að senda screener-DVD diska útúm allar trissur, sem rata nær óumflýjanlega á netið. Piratebay-gaukarnir hafa komið upp spes síðu til að vísa fólki á kvikmyndir sem tilnefndar eru til verðlaunanna, Oscartorrents.com. Þarna getur maður flett upp myndum eftir verðlaunaflokkum, sem er voða þægilegt.

Tvær myndir í gær annars. Fyrst Perfume: The Story of a Murderer. Ég las bókina þegar ég var í FSu, og mér sýndist henni vera nokkuð vel skilað á tjaldið. Slatta sleppt, svona einsog vera ber, en því sem er haldið svínvirkar.. spurning reyndar hvort maður fíli hana betur hafi maður lesið bókina, bara þessi tilfinning að sjá ímyndirnar raungerðar. Fjöldasenan undir lokin er tildæmis brilljant, ég veit ekki hvort eða hvernig maður hefði getað uppfært hana öðruvísi.

Og síðan The Last King of Scotland, sem var öðruvísi en ég hélt og mun ógnvænlegri en mér hefði dottið í hug. Kannske vegna þess að ég vissi sama sem ekkert um Amin áður. Myndin rennir sér niður brekkuna sífellt hraðar, frá því að læknaneminn flýgur til Uganda fyrir hendingu og plokkar þyrninn úr loppu ljónsins á veginum, þangað til villidýrið gerir sig loks líklegt til að éta hann. Whitaker er svakalegur. Hann sveiflast jú á milli þess að vera dansandi flón og snaróður morðingi, en skuggalegastur finnst mér hann þarsem hann situr í myrkrinu og horfir á Deep Throat. Hann spyr lækninn hvort það megi vera að kona hafi sníp neðan í hálsinum, og manni finnst hann gæti verið að hugsa um að skera nokkrar upp og gá að því.

Án þess að fara útí vangaveltur um sagnfræðilegar staðreyndir og villur, sem mér finnst ekki koma málinu við, endilega.

Báðar þessar myndir fjalla um morðingja, og báðar gera þá symptatíska, upp að vissu marki. Ég hef ekkert meira um það, ég bara var að fatta þetta núna.

Á mánudögum er annars sjónvarpsuppskera. Enginn SuperBowl í gær svo það ætti að vera nóg á línunni. Sótti The Good Shephard í nótt og held áfram með Mao II. Nóg að gera fyrir mann sem hefur ekkert annað að gera.

Og í mars fer ég á Arcade Fire tónleika á einhverjum tónleikastað þarsem Radiohead spiluðu á síðasta ári. Ýmir reddaði miða handa mér í morgun, og fær auðvitað bestu þakkir fyrir. Svo er ég búinn að vera að hlusta á Desperate Youth, Blood Thirsty Babes með TV on the Radio, I Am the Fun Blame Monster með Menomena og Hissing Fauna, Are You the Destroyer? með Of Montreal. Last.fm og myspace finna manni stundum góða tóna.

-b.

Þar situr hamingjan föst við gólfið

Í gær blandaði ég mér skrúfjárn og vann þrjátíu krónur í pókerspili, sem ég notaði síðan til að kaupa mér kebab. Ég bað um durum með killing en ekki kylling, en mig minnir að hið fyrrnefnda sé orðið yfir kettling. Ég fékk samt hænsn. Danska y-ið er slyngið.

Davíð Þór Jónsson bendir á frásögn Jóns Steinars Ragnarssonar af þáttöku þess síðarnefnda í þorskastríðinu. Fín lesning.

-b.

Úr söguverkefni (600)

4. Atriði.
Grímur og Ljótur labba inn í búð kaupmannsins. Hún er fátækleg, og fyrir aftan borð eitt stendur kaupmaður. Í horni einu er opin hurð.

Grímur:
"Hér sé Guð. Sæll kaupmaður! Blessuð blíðan… ekki nema hnédjúpt úti fyrir."

Kaupmaður:
"Hvað vilt þú hingað, rónadjöfull? Má ég bjóða vandarhögg ?!?"
(Grímur labbar upp að kaupmanni, og kýlir hann í magann.)

Arnljótur:
"Eigi skal það þyggja, en heldur 4 potta brennívíns! -Og eina flösku af kvennavíni, handa sögumanni."

Sögumaður:
"Þegi þú, rónadjöfull !"

Var að finna slatta af gömlu dóti. Mér finnst þetta ofboðslega fyndið.

-b.

Frekari útskýringar

Hérna er blái bjórinn. Ég smakkaði einn áðan, hann var ágætur. Kannske aðeins meiri fylling í honum en þessum græna, en hann er ekkert bragðsterkur. Hefði þurft að kaupa einn af hvoru til að vega og mæla..

En þetta finnst mér hinsvegar skemmtilegt, aftan á hverri flösku er smá blörb frá ,,venjulegum dönum" héðan og þaðan. Á þessari flösku er

"Farven minder mig om efterår. Og så smager den lidt af karamel."

Á annari er

"Den er rund og blød i smagen og glider lige ned. Så det er ikke kun en mandebajer."

..og svo framvegis. Ný lína á hverri flösku. Kannske soldið haddló en samt engu verra en megnið af ruglinu sem maður les utaná bjórflöskum.

Og svo er svona dauft spurningarmerki fyrir neðan TUBORG-ið, og yfir því stendur ,,Danmarks nye Tuborg". Því það er nefnilega ekki útséð með það sko. Spurningaratriði.

-b.

Ég væri til í að eiga þetta plaggat

Tvær myndir og blámi

Í fyrradag fórum við og sáum Pétur Ben í Loppen í Kristjaníu. Hann var temmilegur. Hér er mynd af honum:


Metróinn var hættur að ganga þegar tónleikarnir kláruðust, ég missti af resjónallestinni rúmlega tvö og beið í klukkara eftir næstu. Þegar ég lenti á stöðinni hérna fyrir neðan tók ég mynd af þessu hér


Það minnti mig á ópal.

Það er partí á morgun en núna borða ég spínatbollu og reyni að klára Mao II. Keypti kippu af bláum Tuborg núna áðan.. Sem er spennandi. En ekki svo spennandi.

-b.

Mér finnst þetta frábær mynd

Aukið mér leti og hugarró, bíó

Fleygi þessu upp hérna líka, ef svo ólíklega vill til að hingað rati fólk sem les ekki vitleysinga..

...

Ókei, hérna er fólk sem hefur horft á kvikmyndir. Ég er að leita að tveimur b-myndum, vísindaskáldsögum, sem ég sá einhverntíman þegar ég var krakki. Ég man varla neitt eftir þeim, nema einstök atriði, og mig langar að vita hvað þær heita.

Þá fyrri finnst mér ég hafa séð í Fjalakettinum svokallaða á RÚV, þegar ég átti ennþá heima austur í sveit, eða skömmu eftir það, svo ég hef verið sirka fjögurra fimm sex ára. Eða ekki. Allavega, mig minnir að þessi mynd gerist í geimnum, hún er allavega nógu fútúrísk í minningunni. Það eina sem ég man virkilega eftir er einhverskonar apparat sem aðalskúrkurinn notar til að drepa menn. Það eru fullt af svona opum, eða túbum, sem standa saman í haug, og hann fær menn til að stinga höndinni oní eitt af þeim til að sækja.. eitthvað. Ef þeir velja það rétta þá er þar eitthvað sem þeim vantar, annars eru þeir bitnir og deyja skömmu síðar.

Þetta er svona rússnesk geimverurúlletta.

Svo er hetjan komin til að gera nákvæmlega þetta, stingur hendinni oní og þykist vera bitinn, og þegar skúrkurinn fagnar sigri grípur hetjan tækifærið og.. eitthvað. Kýlir hann kaldan? Eitthvað flóknara kannske, en hann grípur daginn. Þetta er það eina sem ég man.

Það hljómar skringilega að segja frá þessu, en þetta er eitt af þessum smáatriðum sem maður man, án þess að nokkrar aðrar minningar tengist því á neinn hátt. Og mig langar að vita hvaða mynd þetta er, satans.

...

Seinni myndina held ég að ég hafi séð talsvert síðar, mögulega niðrá Sólheimum í einhverri heimsókninni. Það eru sko þessir tveir gaurar sem eru í ákveðinni sendiferð, á flótta undan einhverjum ribböldum, og takmarkið er að hitta geimverur útí skógi. Það er búið að ákveða fund á milli jarðarbúa og þessara geimvera, en í staðinn fyrir glas af vatni eru geimverurnar tilbúnar að gefa jarðarbúum annaðhvort eitthvað hókus pókus til að losna við mengun og þessháttar á Jörðinni, eða einhverskonar tortímingartól sem grandar.. ja, öllu býst ég við. Þetta kalla þeir ,,The Gift" annarsvegar og ,,The Gun" hinsvegar.

Þessir gaurar sem við fylgjumst með vilja fá Gjöfina, en óþjóðalýðurinn sem er á hælum þeim vill komast yfir Byssuna. Mig minnir á einhverjum tímapunkti sveifli annar þessara gaura sér á milli svala á hóteli með því að nota skóreimarnar sínar.

Mér er að detta í hug að þetta gætu allt eins verið sjónvarpsþættir.. Hvortveggja gætu verið úr Twilight Zone, ég hef ekki hugmynd. En kannast einhver annar við þetta?

-b.

Allir lestarteinar færir

Ég vaknaði snemma í dag og fór niðrá Nörreport til að kaupa mér almenningssamgöngupassa. Það er hreint einstök tilfinning að geta bara gengið inn og úr lestunum alltíeinu, eftir að hafa staðið í klippikortastimpli endalaust. Frelsið, herra minn, er einsog hressandi myndlíking eftir langa göngu um heiðarnar.

Og svo fór ég í tíma. Bókmenntir eftir (og um) ellefta september tvöþúsundogeitt. Það var rosa mikið af fólki í stofunni. Ég held ég hafi verið sá síðasti til að komast á blað hjá karlinum, og fólk farið að raða sér á biðlista. Ég taldi fyrst fjórtán stelpur á móti þremur strákum, að mér meðtöldum, en svo gengu inn fjórir gaurar og settust allir í kringum mig, einhvernvegin. Tveir við hvora hlið og tveir á borðin fyrir framan mig. Og þeir voru allir með kaffibolla, allir sem einn.

Mér dreplangaði alltí einu í kaffi. Ég sendi sponsornum mínum skilaboð, en áður en ég gat gert nokkuð til að svala þessum langsvæfa þorsta byrjaði tíminn, veröld sé lof. Og svo gekk meira og meira fólk inn.

Ég átti einusinni svona kaffibolla einsog hérna sést á mynd. Minn var gulur á litinn. Ég fattaði, eftir að hafa notað hann í talsverðan tíma, að hann var ekki bara stærri en aðrir kaffibollar, heldur hélt hann líka mun meira kaffi en þessir hefðbundnu. Ég var semsagt farinn að drekka hálfan líter af kaffi eða svo án þess að taka eftir því. Svona í morgunsárið. Hrikalegt. En djöfull var það ljúft samt.. Gúd tæms.

Ég veit ekki hvernig mér leist á þennan tíma, en bækurnar gætu verið athyglisverðar. Ég keypti þá fyrstu og byrjaði á henni, en það er Mao II eftir Don DeLillo. Hörkugóður prósi. Verst að fyrir utan hana eru þetta tiltölulega nýjar bækur, og þessvegna dýrari en ella. Terrorist, eftir John Updike, er á tæpar tvöhundruð krónur. Ég var búinn að skammta mér sjöhundruðkall á viku til að hafa það út mánuðinn svo vel væri, en svo eyði ég þessari viku á öðrum degi í strætó og fagurbókmenntir.

Þrjár bíómyndir: Horfði á Stalker í gær. Ég var svona að detta inn og út fyrsta klukkutímann, en hún greip mig þegar lengra dró. Æðislegar tökur oft á stundum, og plássið sem þeir fara í gegnum er einstaklega skemmtilegt. Vel hannað. Ég skildi ekki hversvegna konan fór alltíeinu að tala við myndavélina, eða hversvegna dóttirin sýndi alltíeinu ofurmannlega krafta, en mér fannst það svalt. Það var einsog til að pota aðeins í mann þarna í blálokin, að þetta væri ekki eins einfalt og Skrifarinn og Prófessorinn vildu af láta.

Áðan sá ég Great Expectations. Ég veit ekki alveg afhverju, hún bara var þarna. Nokkuð gaman af henni, en það vantaði allan fókus. Um hvað er þessi saga eiginlega?

Eftir það horfði ég á The Queen, sem kom mér talsvert á óvart. Mér fannst skrýtið að hugsa til þess að þarna er verið að skálda heilu samtölin á milli fólks, sem er enn við völd, til að segja sögu af atburðum sem eru tiltölulega nýliðnir.. en það virkar. Drottningin og Blair eru bæði mjög góð, og myndin er helvíti fyndin á köflum.. Bretarnir eiga þó alltaf kóngafjölskylduna til að gera grín að. Þeir kreista slatta af húmor útúr Karli einum saman, sem er sýndur sem óttaleg rola - þó þar sé kannske ekki verið að ráðast á bekkinn þarsem hann er hæstur.

Ég hafði alveg þrælgaman af henni. Spurning hvort maður reyni að sjá allar Óskarsverðlaunatilnefndu myndirnar áður en það batterí rennur í gang.. En ég er bara ekkert svo spenntur fyrir Iwo Jima. Akkúrat núna er Half Nelson næst á lista..

Í öðrum áhorfsfréttum halda konur og börn áfram að gera heimskulega hluti í Los Angeles borg í 24, og Jack Bauer kennir sér vissulega um alltsaman. Annar hver karakter fer í taugarnar á mér, virðist vera, og herra Sutherland slær nokkrar feilnótur, þótt hann sé vissulega skástur af þeim. Hann fær þó allavega svona augnablik endrum og eins þarsem maður er ekki alveg viss hvar maður hefur hann. Það að drepa vitni í yfirheyrslu og skera síðan af því höfuðið til að stíga í vænginn við hóp af glæpamönnum er ansi kalt. En það er í lagi því gaurinn var jú barnanauðgari og -morðingi, eitthvað svoleiðis.

Bauer er líka með BA gráðu í enskum bókmenntum frá UCLA. Hann fær nú nokkur prik fyrir það, jafnvel þótt ég hafi ennþá ekki heyrt hann vitna í Chaucer.

-b.

Mér datt það í hug á tröppunum

Orð dagsins í dag er TUNDURHUNDUR.

-b.

Þá smælar heimurinn

Það var appelsínugul birta í herberginu þegar ég kom heim. Það er frekar þykkur himinn yfir borginni núna. Ég fór og lét taka passamyndir af mér, til að geta keypt mánaðarkort í lestirnar á morgun, og myndirnar eru svarthvítar og dálítið stórar. Þessi vél vildi ráða því sjálf hvenær hún smellti af, og þá verður maður að passa sig á brosinu. Einhverstaðar átti ég nú gamla passann, en ég gæti hafa týnt honum á Íslandinu yfir jólin. Eða kannske er hann inní í skáp.

...

Hann var inní skáp. Í fjórðu hillunni oná myndasöguhefti. Ég var pottþétt búinn að leita þar áður.

Djísús. Þar fóru sextíu krónur danskar fyrir lítið.

Nýir Rome og Studio 60 í dag, en um leið og ég set azureus í gang hrynur allt annað netsamband. Mikið þoli ég ekki þegar svona lagað virkar ekki bara.

Skólinn byrjar á morgun. Fyrsti tíminn klukkan tvö, daginn eftir klukkan tíu. Og ég vona að það verði eitthvað varið í þessa kúrsa, annars er ég hættur og farinn og strokinn til Belgíu.

-b.

Rome og bavíanar

Úr þriðja þætti annarar þáttaraðar af Rome, ,,These Being the Words of Marcus Tullius Cicero." Cassius (til hægri) er á ferð með Brútusi (til vinstri) að reyna að afla fjár til að geta ráðist aftur inní Rómarborg. Hann situr að spjalli við múslimskan vésir (ekki á mynd):

Cassius: Ha ha ha.. that's very good. So, if we could return to the subject of money. Please bear in mind, your excellency, that those who help us now will have good friends in Rome when Marc Anthony, the traitor, is deposed. Very good friends. It's only a matter of time. With or without your help, we shall raise an army. We shall. Anthony's head will rot on a spike.

Vésir: There are Roman women who are fucked by baboons.

Cassius: Excuse me?

Vésir: I have heard that there are shows where such things can be seen.

Cassius: .. Ahh, well, they're not so much shows, really, they're more of a punishment.

Vésir: I should like to see that. We do not have such in Bithynia.

Cassius: I should imagine it's simply a matter of training the baboon..

Vésir: We have no baboons here. No apes of any kind.

Cassius: Ah, I.. I wasn't aware of that. As I said, those who help us now..

Vésir: Yes. You want my money to raise an army. I want to see a Roman woman fucked by baboons.

Cassius: ..Perhaps arrangements can be made.

Það er vitaskuld allt annað að sjá þetta á skjánum, og maður skyldi ætla að netið gæti reddað klippu, en ég hef ekki hjarta í að fletta upp ,,fucked by baboons" á youtube.

Þetta er annars Rome í nettri hnotskurn. Þeir velta sér uppúr allskonar sora, og skammast sín ekkert fyrir það, en þegar öllu er á botninn hvolft snýst dæmið um vald og yfirráð. Klám og ofbeldi eru bara hluti af gamninu.

Á heimasíðu þáttanna á hbo.com sé ég svo þetta:

Rome Fact

If a slave was called upon to give evidence in a Roman court he had, by law, to be tortured first.

Í þá gömlu, góðu daga.. Ætli þeir hafi velt vöngum yfir skilgreiningunni á ,,pyntingum" þá einsog núna?

-b.

West Wing, viku fyrir viku

ON WRITING: [W]hen you do a movie or a play, do you have to know [the characters] inside out to be able to write about them?

SORKIN: There is no inside out. You have to remember that the properties of characters and the properties of people are two entirely different things. You and I both had experiences when we were six years old that are still somehow affecting us now. A character like Bartlet, or Josh, Toby or Sam in The West Wing was never six years old. They were born at the age that they were in the pilot. They were never six years old, unless I am telling a story that involves something that happened to them when they were six. Now they're six years old. But people who talk about, "I want to know what this character had for breakfast last week before I can play the scene," I respect what they're doing, I don't understand it. there character didn't have breakfast a week ago. Characters don't have breakfast - people do.

[...]

If I want to tell a story about a woman reacting to the severe oppression of women in a certain Middle Eastern dictatorship, then I'm purposefully having C.J. react differently than Bartlet would. But if I wasn't interested in telling that story and I was interested in telling a different story about women in the Middle East, I would have no problem having C.J. and Bartlet react the exact same way. In other words, I don't sit there and think, oh shit, C.J. wouldn't do this. C.J. would do whatever I make C.J. do. Don scardino directed A Few Good Men on Broadway, and there was this moment during rehearsal one time when an actor came up to him and said, "I don't think my character would do this." And he just said, "I think you're playing the wrong character." Of course he would do it - it's right there in the script.

Þetta virkar voða blátt áfram, en það er í rauninni ekkert sjálfsagt að spila hlutina svona eftir eyranu í sjónvarpi. Oftar en ekki er búið að útbúa ,,biblíu" fyrir sjónvarpsþætti áður en ráðist er í framleiðslu af fullum krafti: Hvaðan persónurnar koma og hvert þær fara, tengslin á milli þeirra, stærri söguþræðir og hugmyndir að minni sögum og svo framvegis og framvegis. Mér finnst til að mynda merkilegt að MS-þráðurinn skuli ekki hafa orðið til fyrr en byrjað var að taka upp fyrstu seríuna, eins stór þáttur og það kom til með að vera þegar lengra dró.

Og svo er líka gaman að sjá talað um sögupersónur með svona passlega litlum hátíðleika. Minnir dáldið á Mamet.

Já og þarna er líka handritið að fyrsta þættinum, eftir viðtalið.

-b.

Dagamunur

Alltíeinu er kominn fjórði febrúar. Núna nýlega hef ég:

• Horft á fyrstu seríu af 24. Eða, einsog ég hef nú kosið að kalla þættina, Börn og konur gera heimskulega hluti og Jack Bauer kennir sjálfum sér um alltsaman og biður fólk fyrirgefningar í 24 klukkustundir. Þetta eru ágætis þættir, og formið er nokkuð sólid, en það er ekkert við þá sem stekkur fram og segir mér að fylgjast með.. Og að þeir skuli fleyta eiginkonunni áfram um nokkra þætti með því að gefa henni minnisleysi finnst mér bara leim.
  Gott þegar hann skar puttann af gaurnum þarna samt. Og svo ekta byssubardagi í lokin.
  
• Séð Hollywoodland. Enn ein Hollywood-skáldævisagan og ekkert mikið á seyði. Affleck kom mér þokkalega á óvart og myndin sem slík er vel smíðuð, en hún er ekkert sérlega eftirtektarverð.
  
• Heimsótt Carlsberg verksmiðjuna. Í dálítilli hraðferð, þarsem við vorum pínu seint á ferðinni, en það var samt gaman að fara þarna í gegn. Sá svarthvíta auglýsingu frá '37 þarsem þeir sýna bjór í aldanna rás, skápana þarsem starfsmenn geymdu daglegu bjórskammtana sína (fjóra lítra ef ég man rétt), og rúmlega þrettán þúsund bjórflöskur í uppstillingu. Carlsberg frá Kína og Taílandi og þriðja ríkinu. Bjórflösku sem bjargað var úr skipbroti, aðra úr takmörkuðu upplagi krýningarbjórs frá Bretlandi á sjötta áratugnum. Og í lokin fékk ég mér dökkan lager og öl.
  
• Verið í nánu sambandi við bankann minn, þarsem fjármálin eru í bölvuðum ólestri hjá mér í augnablikinu.
  
• Sorterað tölvupóstinn minn og hent í möppur eftir árum. Elsta bréfið er frá áttunda apríl 2003, skömmu eftir klukkan eitt eftir hádegi. Þar segir Hallur meðal annars: ,,Eg veit ekki rassgad hvad eg à ad setja meira i thetta djoflurugl. Eg held eg setji ekki neitt. Veridi bara thaegir og godir thangad til naest tharna dryslar.... drysladot.
  Hak Kak Hinkak. Blez dràkar o veridi gùl. Svaridi mer lika , thad er rosa gaman."
  
• Barmað mér yfir lélegu netsambandi. Þessa stundina sýnist mér það meira að segja liggja niðri aftur, eftir að hafa verið að stríða mér í allan dag, og síðustu daga af og á.
  
• Hobb, þarna kom það aftur. Best ég hendi þessu inn á meðan ég get.

-b.

Barskrif

Ég er að henda drasli úr veskinu mínu. Fann meðal annars nafnspjald frá Hafsteini sem einhver hefur krabbað á með minni rithönd. Þar stendur:

,,A er öfugt V!"

og

,,Pólverjar eru til alls fyrstir!"

Meira veit ég ekki.

-b.