Skemmtó staðreynd: Bill Hicks lokaði allra síðasta gigginu sínu með Killing in the Name. Pínu skref í burtu frá Subterranian Homesick Blues en meikar samt sens.
Á miðnætti í nótt sat ég í lest á leiðinni frá Holte til Nörreport og talaði við Atla um Cerebus.
Ég verð hérna ennþá í fyrramálið.
-b.
26 október 2006
Saga í sex orðum
Ég man eftir þessari örsögu hans Hemingways, ,,For sale: baby shoes, never worn." Man samt ekki hvar ég las hana.. ég keypti a.m.k. ekki bókina. Wired hafði samband við slatta af fólki og fékk það til að skrifa sögu í sex orðum. Nokkrar góðar:
Ég þekki ekki helminginn af þessu liði, en það er gaman að sjá hvað myndasöguhetjurnar skrifuðu. Og að Moore og Aronofsky skulu hafa skilað inn sömu hugmyndinni, svona þannig séð.
Tónninn í þessum sögum er líka mjög misjafn. Sagan hans Hemingways er augljóslega smáauglýsing, og hefur þannig ríka ástæðu til að vera stuttorð: Á þeim vettvangi borgar maður fast verð per orð. Það að skórnir séu ónotaðir bendir til þess að barnið hafi dáið áður en það náði aldri til að passa í þá, eða jafnvel áður en það fæddist. Það er augljóslega ekki inní myndinni að geyma skóna, ef ske kynni að annað barn fæddist inní fjölskylduna í framtíðinni; kannske dóu móðirin og barnið bæði í barnsförum.
Væntanlega eru þessir skór eitthvað sem foreldrið / foreldrarnir vilja losna við, til að vera ekki minnt á barnið sem er ekki lengur til staðar. En í stað þess að skórnir séu gefnir eða þeim hent eru þeir auglýstir til sölu, sem bendir til þess að efnahagurinn sé bágur á heimilinu.
Maður spyr sig samt hvort það svari kostnaði að kaupa smáauglýsingu í dagblaði.. Ef ekki, hver er þá ástæðan fyrir sölunni?
Sagan segir a.m.k. miklu meira en hún virðist gera við fyrstu sýn. Ég veit hinsvegar ekki hversvegna þetta gæti ekki flokkast undir ljóð.. Það er ekkert narratív í gangi, engin greinileg rödd fyrir utan stuttyrði auglýsingarinnar. En hvað um það.
Slatti af þessum sögum eru bara brandarar. Sem er auðvitað gott og blessað. Brevity is the soul of wit sagði skáldið (þó ég muni ekki hvernig HH þýddi). ,,Rained, rained" virkar einsog færsla í dagbók fyrir mig, en lýkur um leið sögu heimsins. Það hætti bara bókstaflega aldrei að rigna, endir.
Og hverju rigndi? Var þetta rigning einsog við höfum vanist eða eitthvað.. hræðilegra? Kannske rigndi eldi og brennisteini þartil heimurinn gaf sig. Kannske rigndi mold oná líkkistuna þartil sögumaður gaf upp öndina.
Mér finnst hún allavega með þeim betri þarna.
Risaeðlurnar eru fyrirsögn í dagblaði.. sem tengist þannig í Hemingway-söguna; í prentmiðlum er plássið jafn mikilvægt allstaðar. Því stærri sem þú vilt að orðin séu því styttri verður setningin að vera.
Einn eyðir 1/6 í sviðslýsingu: Epitaph, eða eftirmæli, grafskrift. Endalok mannkynsins veiða ekki meira en fimm orða athugasemd uppúr alheimssamfélaginu.. Maður gæti haldið því fram að Adams hafi neglt það betur með ,,Mostly harmless."
Línan hans Wheadons er gróteskur brandari, en hvar gæti þetta verið skrifað? Dagblaðsfyrirsögn myndi ekki skipta sér af kjólnum, en einhverjum hlutaðkomandi þykir þetta markvert atriði. Mér dettur helst í hug minnisbók rannsóknarlögreglumanns. Athyglisvert líka að þarna er ekki um að ræða kjól einsog í ,,dress," heldur er þetta ,,gown." Ég er ekki með það á hreinu hvort til er séríslenskt orð yfir það, en ein algeng týpa er brúðarkjóll. Brúður, myrt og afhausuð áður en hún hafði færi á að ganga frá kjólnum sínum? Það er sena.
Tíma-brandararnir þeirra Moores og Aronofskys gera sér mat úr því að fyrir hinum vestræna manni líður tíminn frá hægri til vinstri, og byrjar aldrei í miðjunni. Það væri hægt að blaðra um það til mikillar lengdar, en línurnar sjálfar bjóða ekki uppá mikið annað en augljóst formalískt metafiksjón. Stærsti munurinn á þessum sögum er sá að Moore byrjar á ,,Machine," með stóru M-i, á meðan Aronofsky og co. byrjar á ,,whorl," með litlu w-i. Það er hefð fyrir því í enskum brag að byrja línur á stórum staf, en ef setningunni er einfaldlega haldið áfram hringinn og hún kláruð í fyrsta orði línunnar, þá ætti það að vera með litlum staf. Eða hvað?
Þetta er gaman.
Og það er fullt af öðrum örsögum þarna.. slatti af drasli og lélegum bröndurum, en sumt af þessu er sniðugt og skemmtilegt til umfjöllunar og nokkuð djúpt þó það sé ekki háfleygt.
-b.
Computer, did we bring batteries? Computer?
- Eileen Gunn
Gown removed carelessly. Head, less so.
- Joss Whedon
Machine. Unexpectedly, I’d invented a time
- Alan Moore
With bloody hands, I say good-bye.
- Frank Miller
Epitaph: Foolish humans, never escaped Earth.
- Vernor Vinge
He read his obituary with confusion.
- Steven Meretzky
Dinosaurs return. Want their oil back.
- David Brin
whorl. Help! I'm caught in a time
- Darren Aronofsky and Ari Handel
Rained, rained, rained, and never stopped.
- Howard Waldrop
The baby’s blood type? Human, mostly.
- Orson Scott Card
Ég þekki ekki helminginn af þessu liði, en það er gaman að sjá hvað myndasöguhetjurnar skrifuðu. Og að Moore og Aronofsky skulu hafa skilað inn sömu hugmyndinni, svona þannig séð.
Tónninn í þessum sögum er líka mjög misjafn. Sagan hans Hemingways er augljóslega smáauglýsing, og hefur þannig ríka ástæðu til að vera stuttorð: Á þeim vettvangi borgar maður fast verð per orð. Það að skórnir séu ónotaðir bendir til þess að barnið hafi dáið áður en það náði aldri til að passa í þá, eða jafnvel áður en það fæddist. Það er augljóslega ekki inní myndinni að geyma skóna, ef ske kynni að annað barn fæddist inní fjölskylduna í framtíðinni; kannske dóu móðirin og barnið bæði í barnsförum.
Væntanlega eru þessir skór eitthvað sem foreldrið / foreldrarnir vilja losna við, til að vera ekki minnt á barnið sem er ekki lengur til staðar. En í stað þess að skórnir séu gefnir eða þeim hent eru þeir auglýstir til sölu, sem bendir til þess að efnahagurinn sé bágur á heimilinu.
Maður spyr sig samt hvort það svari kostnaði að kaupa smáauglýsingu í dagblaði.. Ef ekki, hver er þá ástæðan fyrir sölunni?
Sagan segir a.m.k. miklu meira en hún virðist gera við fyrstu sýn. Ég veit hinsvegar ekki hversvegna þetta gæti ekki flokkast undir ljóð.. Það er ekkert narratív í gangi, engin greinileg rödd fyrir utan stuttyrði auglýsingarinnar. En hvað um það.
Slatti af þessum sögum eru bara brandarar. Sem er auðvitað gott og blessað. Brevity is the soul of wit sagði skáldið (þó ég muni ekki hvernig HH þýddi). ,,Rained, rained" virkar einsog færsla í dagbók fyrir mig, en lýkur um leið sögu heimsins. Það hætti bara bókstaflega aldrei að rigna, endir.
Og hverju rigndi? Var þetta rigning einsog við höfum vanist eða eitthvað.. hræðilegra? Kannske rigndi eldi og brennisteini þartil heimurinn gaf sig. Kannske rigndi mold oná líkkistuna þartil sögumaður gaf upp öndina.
Mér finnst hún allavega með þeim betri þarna.
Risaeðlurnar eru fyrirsögn í dagblaði.. sem tengist þannig í Hemingway-söguna; í prentmiðlum er plássið jafn mikilvægt allstaðar. Því stærri sem þú vilt að orðin séu því styttri verður setningin að vera.
Einn eyðir 1/6 í sviðslýsingu: Epitaph, eða eftirmæli, grafskrift. Endalok mannkynsins veiða ekki meira en fimm orða athugasemd uppúr alheimssamfélaginu.. Maður gæti haldið því fram að Adams hafi neglt það betur með ,,Mostly harmless."
Línan hans Wheadons er gróteskur brandari, en hvar gæti þetta verið skrifað? Dagblaðsfyrirsögn myndi ekki skipta sér af kjólnum, en einhverjum hlutaðkomandi þykir þetta markvert atriði. Mér dettur helst í hug minnisbók rannsóknarlögreglumanns. Athyglisvert líka að þarna er ekki um að ræða kjól einsog í ,,dress," heldur er þetta ,,gown." Ég er ekki með það á hreinu hvort til er séríslenskt orð yfir það, en ein algeng týpa er brúðarkjóll. Brúður, myrt og afhausuð áður en hún hafði færi á að ganga frá kjólnum sínum? Það er sena.
Tíma-brandararnir þeirra Moores og Aronofskys gera sér mat úr því að fyrir hinum vestræna manni líður tíminn frá hægri til vinstri, og byrjar aldrei í miðjunni. Það væri hægt að blaðra um það til mikillar lengdar, en línurnar sjálfar bjóða ekki uppá mikið annað en augljóst formalískt metafiksjón. Stærsti munurinn á þessum sögum er sá að Moore byrjar á ,,Machine," með stóru M-i, á meðan Aronofsky og co. byrjar á ,,whorl," með litlu w-i. Það er hefð fyrir því í enskum brag að byrja línur á stórum staf, en ef setningunni er einfaldlega haldið áfram hringinn og hún kláruð í fyrsta orði línunnar, þá ætti það að vera með litlum staf. Eða hvað?
Þetta er gaman.
Og það er fullt af öðrum örsögum þarna.. slatti af drasli og lélegum bröndurum, en sumt af þessu er sniðugt og skemmtilegt til umfjöllunar og nokkuð djúpt þó það sé ekki háfleygt.
-b.
25 október 2006
Testi test
Prófi prófi próf. Ég var að ná í performancing aftur, vegna þess að blogthis höndlar ekki Eldref tvö komma núll ennþá. Ég prófaði þetta einhverntíman fyrir nokkru síðan en hann var alltaf að klikka.. ég man ekki hvað það var en sumar færslur náðu í gegn og sumar ekki. Íslenskir stafir? Kóði kannske.. Prófum einn tengil hérna og höfum þetta feitletrað.
Ég er að fá deja-halló-heimur-vú. Sko mig að skrifa á alvefinn.
Dexter er bara helvíti góður. Frá-föður-til-sonar samtölin eru ómetanleg.. svo röng á svo mörgum sviðum þau slaga næstum í Happiness. Og fjandinn, fjöldamorðingjadrama innan um pálmatré og gylltar strendur? Skor.
Jæja hvernig lítur þetta svo út?
Setjum eitt mynd inn:
-b.
Ég er að fá deja-halló-heimur-vú. Sko mig að skrifa á alvefinn.
Dexter er bara helvíti góður. Frá-föður-til-sonar samtölin eru ómetanleg.. svo röng á svo mörgum sviðum þau slaga næstum í Happiness. Og fjandinn, fjöldamorðingjadrama innan um pálmatré og gylltar strendur? Skor.
Jæja hvernig lítur þetta svo út?
Setjum eitt mynd inn:
-b.
Gjuggíborg
Mér sýnist þetta ekki vera djók:
...
Hér er mynd af dótinu:
Og á síðu sem selur þetta má lesa þetta hér:
Vegna þess að með stönginni fylgja 100 ,,peekaboo-pund" og sokkaband til að troða þeim í. Brilljant.
Í fréttinni er eftirfarandi tekið fram:
Vegna þess að mynd af hálfnakinni konu að handleika sjálfa sig og súluna er á engan máta kynferðisleg, og það er fullkomlega eðlilegt að vörur, sem eru á engan máta kynferðislegar, séu auglýstar með orðunum ,,Aðeins fyrir fullorðna."
Jájá.. Ég dreg það samt sem áður í efa að þetta geti eyðilagt líf þeirra barna sem koma nálægt því. Stelpurnar á fréttamyndinni virðast vera við góða heilsu, þótt foreldrar þeirra mættu kannske við því að slappa aðeins af.
-b.
Tesco has been forced to remove a pole-dancing kit from the toys and games section of its website after it was accused of "destroying children's innocence".
The Tesco Direct site advertises the kit with the words, "Unleash the sex kitten inside...simply extend the Peekaboo pole inside the tube, slip on the sexy tunes and away you go!
"Soon you'll be flaunting it to the world and earning a fortune in Peekaboo Dance Dollars".
The £49.97 kit comprises a chrome pole extendible to 8ft 6ins, a 'sexy dance garter' and a DVD demonstrating suggestive dance moves.
The kit, condemned as 'extremely dangerous' by family campaigners yesterday, was discovered by mother of two Karen Gallimore who was searching for Christmas gifts for her two daughters, Laura 10, and Sarah, 11.
Mrs Gallimore, 33, of Ellesmere Port, Cheshire, said yesterday: "I'm no prude, but any children can go on there and see it. It's just not on."
Dr Adrian Rogers, of family campaigning group Family Focus said yesterday that the kit would "destroy children's lives".
...
Hér er mynd af dótinu:
Og á síðu sem selur þetta má lesa þetta hér:
It's up there with sexy lingerie, a dirty weekend and chocolates - namely you buy it as a gift for the lady in your life yet you probably enjoy it more than she does! It would be like buying your girlfriend a 'Greatest Premier League Goals' DVD to watch together, only in this case she'll actually like it!
For the ladies buying it, imagine buying your fella tickets to see his favourite team in the FA Cup Final. Well he'll like this more... Lots more... Imagine the look of sheer delight on his face should he get home one night to find you ready to give him his very own private pole dance!
[...]
Please note: Read instructions before use. This is not a professional pole and is designed for beginner moves and fun use only. It is not designed for swinging round although you can hang on it (weight up to 14 stones) if erected correctly, excusing the pun! Returns: We cannot accept returns on this item if the pole has been used or the garter and money bag unsealed.
Vegna þess að með stönginni fylgja 100 ,,peekaboo-pund" og sokkaband til að troða þeim í. Brilljant.
Í fréttinni er eftirfarandi tekið fram:
Tesco last night denied the pole dancing kit was sexually oriented and said it was clearly marked for "adult use".
Vegna þess að mynd af hálfnakinni konu að handleika sjálfa sig og súluna er á engan máta kynferðisleg, og það er fullkomlega eðlilegt að vörur, sem eru á engan máta kynferðislegar, séu auglýstar með orðunum ,,Aðeins fyrir fullorðna."
Jájá.. Ég dreg það samt sem áður í efa að þetta geti eyðilagt líf þeirra barna sem koma nálægt því. Stelpurnar á fréttamyndinni virðast vera við góða heilsu, þótt foreldrar þeirra mættu kannske við því að slappa aðeins af.
-b.
Eldrefur og hugs
Firefox 2.0 kom út í dag. Opinberlega. Engar svaka breytingar í gangi, allavega af því sem ég hef séð. Helvítið rembist núna við að benda mér á stafsetningarvillur í textanum mínum, en það er eitthvað sem lagast við næstu ræsingu. Ég virðist ekki geta fjarlægt litla x-ið af virka flipanum, en náði þeim af þeim óvirku. Ef ég fjarlægi GO-hnappinn hverfur veffangs-glugginn með, sem fer dálítið í taugarnar á mér.. það fyrsta sem ég geri þegar ég hleð inn svona forritum er að fjarlægja óþarfa takka og drasl. Google-leitarglugginn hypjaði sig hinsvegar.
Og slatti af viðbótunum sem ég hafði komið mér upp virka ekki lengur.
Ég hef annars verið að nota eldrefinn góða í tvö ár og fjóra mánuði, rétt tæplega. Um daginn datt mér í hug að reyna Operu, en hún vildi ekki hlýða skrun-takkanum mínum svo ég henti henni aftur útí kuldann. Eldrefurinn átti reyndar við sama vandamál að stríða til að byrja með, en ein pínulítil viðbót reddaði því; færði skrunið yfir á hægri músarhnappinn. Núna þarf þess ekki lengur.. ég man ekki hvenær hann fór að hlýða þessum sértilgerða takka. Skiptir ekki máli.
Klukkan er að slá þrjú og ég hef gert ansi lítið í dag. Það var rigning á tímabili og ég keypti mér núðlur, en það var flóknara en það kann að hljóma. Eða kannske ekki. Ég fer að hugsa um fólk sem er heima á Íslandi og ég veit að það er ekki fólkið sem ég ætti að vera að hugsa um. En þessvegna heldur maður einmitt áfram að hugsa. Hugs hugs hugs.
(Stafsetningarvillu-undirstrikarinn er enn í gangi og eitt af því fáa sem hann lætur í friði er þessi síðasta lína. Ef ekki væri fyrir það hefði ég vísast ekki velt því fyrir mér hvað hún þýðir á ensku. Og þó er ég mjög hlynntur faðmlögum - svo lengi sem þau eru ekki kristin.)
Einusinni þekkti ég gaur sem hét Kristinn. Ég hugsaði oft um það hvað nafnið hans var skrýtið. Alveg satt. Annað alveg satt: ég var einusinni of seinn í vinnuna því ég stóð á rólóvellinum heima og horfði á norðurljós. Tengingin á milli þessara staðreynda er of einföld til að ég gefi henni orðið.
Hvert var ég kominn? HBO ætlar að framleiða 12 þætti af John From Cincinnati, sem er nýja hugarfóstrið hans David Milch. Einhverstaðar sá ég því lýst sem 'surfer noir'. Hann vonast til að geta byrjað tökur á fyrri Deadwood sjónvarpsmyndinni í sumar, en það kemur mér dálítið á óvart að hann skuli ekki hafa alla leikarana sólid ennþá.
Ég er að horfa á The West Wing, kominn inní aðra þáttaröð og fíla það bara betur og betur.
Í gær tók ég lestina heim frá Holte nokkuð seint og lenti ekki á Nörreport fyrren metróið var hætt að ganga. Tók þá í fyrsta skipti regional-lestina (minnir mig að hún heiti) sem gengur held ég frá Österport og niðrá flugvöll. Stundum heldur hún áfram til Malmö, en ekki í þetta skiptið. Þegar ég settist niður fattaði ég að ég mundi ekki kennitöluna mína. Þurfti ekkert á henni að halda, en maður hugsar þúveist. Var það 3597? Endar ekki á 9 minnir mig. Ég skrifaði það hérna niður (eða kannske á vitleysingum) en ég hef það ekki í hausnum lengur.
Jæja.
Sú gamla virkar ennþá fínt.
-b.
Og slatti af viðbótunum sem ég hafði komið mér upp virka ekki lengur.
Ég hef annars verið að nota eldrefinn góða í tvö ár og fjóra mánuði, rétt tæplega. Um daginn datt mér í hug að reyna Operu, en hún vildi ekki hlýða skrun-takkanum mínum svo ég henti henni aftur útí kuldann. Eldrefurinn átti reyndar við sama vandamál að stríða til að byrja með, en ein pínulítil viðbót reddaði því; færði skrunið yfir á hægri músarhnappinn. Núna þarf þess ekki lengur.. ég man ekki hvenær hann fór að hlýða þessum sértilgerða takka. Skiptir ekki máli.
Klukkan er að slá þrjú og ég hef gert ansi lítið í dag. Það var rigning á tímabili og ég keypti mér núðlur, en það var flóknara en það kann að hljóma. Eða kannske ekki. Ég fer að hugsa um fólk sem er heima á Íslandi og ég veit að það er ekki fólkið sem ég ætti að vera að hugsa um. En þessvegna heldur maður einmitt áfram að hugsa. Hugs hugs hugs.
(Stafsetningarvillu-undirstrikarinn er enn í gangi og eitt af því fáa sem hann lætur í friði er þessi síðasta lína. Ef ekki væri fyrir það hefði ég vísast ekki velt því fyrir mér hvað hún þýðir á ensku. Og þó er ég mjög hlynntur faðmlögum - svo lengi sem þau eru ekki kristin.)
Einusinni þekkti ég gaur sem hét Kristinn. Ég hugsaði oft um það hvað nafnið hans var skrýtið. Alveg satt. Annað alveg satt: ég var einusinni of seinn í vinnuna því ég stóð á rólóvellinum heima og horfði á norðurljós. Tengingin á milli þessara staðreynda er of einföld til að ég gefi henni orðið.
Hvert var ég kominn? HBO ætlar að framleiða 12 þætti af John From Cincinnati, sem er nýja hugarfóstrið hans David Milch. Einhverstaðar sá ég því lýst sem 'surfer noir'. Hann vonast til að geta byrjað tökur á fyrri Deadwood sjónvarpsmyndinni í sumar, en það kemur mér dálítið á óvart að hann skuli ekki hafa alla leikarana sólid ennþá.
Ég er að horfa á The West Wing, kominn inní aðra þáttaröð og fíla það bara betur og betur.
Í gær tók ég lestina heim frá Holte nokkuð seint og lenti ekki á Nörreport fyrren metróið var hætt að ganga. Tók þá í fyrsta skipti regional-lestina (minnir mig að hún heiti) sem gengur held ég frá Österport og niðrá flugvöll. Stundum heldur hún áfram til Malmö, en ekki í þetta skiptið. Þegar ég settist niður fattaði ég að ég mundi ekki kennitöluna mína. Þurfti ekkert á henni að halda, en maður hugsar þúveist. Var það 3597? Endar ekki á 9 minnir mig. Ég skrifaði það hérna niður (eða kannske á vitleysingum) en ég hef það ekki í hausnum lengur.
Jæja.
Sú gamla virkar ennþá fínt.
-b.
24 október 2006
William og Ernest elda grátt silfur..
"He has never been known to use a word that might send a reader to the
dictionary."
-William Faulkner (about Ernest Hemingway)
"Poor Faulkner. Does he really think big emotions come from big words?"
-Ernest Hemingway (about William Faulkner)
Meira Jesus Camp
A 'Pro-Life' speaker visits the camp and explains how "God doesn't care about how small the baby is, it is still a person and a soul, even if it's just protoplasm..." he pauses to pan the young crowd with a cartoon-ish, bug-eyed smile before delivering his punch line: "...whatever that is!" Some in the theatre laughed, and some screamed. Things had become so unbelievable that the audience was just making whatever sounds were possible in their collective state of shock. The 'Pro-Life' man passed around a boxed set of plastic fetuses at different stages of development (do they sell these at Christian Supply stores?!). He then placed red gaffe tape with the word 'LIFE' written on it over each child's mouth in preparation for their protest in front of the US Capitol Building. I had to step back for a second. They are placing gaffe tape over a child's mouth, and the child is then persuaded to interpret this as a positive, meaningful experience. 'Let the church decide what goes in place of my personal thoughts and voice.' It's a sad metaphor for how these children are kept from thinking for themselves, and a sad irony how their 'LIFE', the only one they'll ever have, is truly what they are missing out on by accepting these dogmatic restrictions.
..og hér eru tvær aðrar klippur, en þar kemur m.a. fram að kerlingarálftin sem mér sýnist koma hvað verst útúr þessari mynd tekur þátt í að auglýsa myndina! Henni finnst ekkert athugavert við þetta. Alveg hreint ótrúlegt.
Og svo er hér bók sem væri gaman að skoða: Getting Out: Your Guide to Leaving America. Ekki það að ég þurfi leiðbeiningar.. en þarna segir að 300.000 manns flytji þaðan ár hvert. Einn þúsundasti af heildarfjölda. Eitt Ísland. En meðal þess sem tekið er til umfjöllunar eru löndin sem þykja ákjósanlegust fyrir örvinglaða Kana, og ég vona að gamla góða verðbólgan og varnarleysið og hátt verð á bjór (að maður minnist ekki á villimennskuna í innfæddum að veiða grey hvalina í sjónum) verði til þess að Eldgamla Ísafold haldist fjarri öllum svona listum.
Það er annars dálítið hrollvekjandi að hugsa til þess hvernig ástandið væri þarna fyrir vestan ef allir með viti tækju sig saman og flyttu eitthvað annað. Þá gæti maður fyrst farið að óttast heittrúaða geðsjúklinga með höndina á heimsenda-sveifinni.
-b.
23 október 2006
Hermennska
Góður punktur, og í heildina ágætis grein um Garry Trudeau, gaurinn sem teiknar Doonesbury skrítlurnar.
Ég hef ekki lesið mikið af þessum strípum hans, en þetta virkar spennandi.. kannske maður líti á þetta einhverntíman.
-b.
At the table is a filmmaker named Chuck Lacy, who just produced a documentary called "The War Tapes," which followed three National Guardsmen to Iraq and back home. Lacy is saying there is something about this war unlike any other in history. The Internet has made it possible for soldiers to be in country, in a theater of war, but still communicate daily with their families, in real time, sometimes with video.
Is that good or bad? Trudeau asks.
Both, says Lacy: The soldiers say it's their lifeline, but it's also a terrible drain on their emotions; they're dealing not only with their own anxieties but also with the anxieties of their families 6,000 miles away. It can be surreal. They'll come back from a firefight and then try to resolve a mortgage problem.
Ég hef ekki lesið mikið af þessum strípum hans, en þetta virkar spennandi.. kannske maður líti á þetta einhverntíman.
-b.
22 október 2006
20 október 2006
..Glorious Nation of Kazakhstan
Newsweek hefur uppi á nokkrum þeim sem koma fram í Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan:
Hvaða hvaða..
-b.
The next step was the release form. The producers usually pulled it out just before the cameras rolled, at a moment of maximum bustle. Bobby Rowe, a rodeo veteran of nearly 50 years from Dickson, Tenn., agreed to let Borat sing "The Star-Spangled Banner" before a major rodeo in western Virginia. He says the "Borat" crew showed up 10 hours later than he requested, just before the show began. (He also says he asked for a CD of Borat's singing the anthem weeks in advance; the producers mailed him one, and it was blank.) Most of the folks contacted by NEWSWEEK admit they barely read the release. Even if they did, they might not have grasped the legalese about waiving claims for "breach[es] of alleged moral behavior" and "fraud (such as any alleged deception or surprise about the Film)"—which is a nifty way of getting people to agree that it's OK to defraud them.
Hvaða hvaða..
-b.
Leti og dólg
Skemmtileg hugmynd: Að safna saman öllum þessum ,,fyrirgefið hvað ég hef verið latur/löt við að blóka uppá síðkastið"-færslum í eina færslu.. Mér fannst ég alltaf vera að sjá þetta á tímabili.
Og maður er eiginlega hættur að kippa sér upp við það þegar mister Búss lemur tíkina sem hann kallar 'Merika og segir henni að hundskast útá horn að sækja peninga fyrir sig. Maður heyrir af þessu á hverjum degi orðið. Það tala allir um þetta en hverjum langar eiginlega að skipta sér af þessu? Ekki mig. Sumir vilja berja fólkið í kringum sig og sumir vilja láta berja sig. Kemur mér ekki við.
..og ástandið er orðið uggvænlegt þegar tilvitnanir í 1984 teljast hversdagslegar, jafnvel huggulegar. En þær eiga samt sem áður fullan rétt á sér. Það er pólitísk hefð fyrir því að segja eitt og gera annað, en manni hættir að lítast á blikuna þegar fólk kippir sér ekki lengur upp við það.
Æ ég veit ekki. Égmeina, ef hún vill ekki láta berja sig þá hlýtur hún að geta farið eitthvað annað?
Annars er gaman að velta þessu upp: Bandaríkjamenn eru nú orðnir 300.000.000 talsins. Þúsund sinnum fleiri en við. Íslendingar láta reyndar smala sér hingað og þangað margt svipað og miklu stærri þjóðir, en ég ímynda mér samt að þegar íbúar séu orðnir svona margir sé þjóðarhugtakið orðið ansi teygjanlegt. Er það mögulegt að hver einasti Bandaríkjamaður hafi sambærilega hugmynd um það hvað það sé að vera Bandaríkjamaður, að eiga heima í Bandaríkjunum? Þegar fólk þekkir ekki einusinni fylkin í kringum sig eða nærliggjandi borgir.. eða borgarhlutana í kringum hverfið sitt, fjandinn hafi það. Þegar landið sem þú átt að tilheyra er orðin of stór hugmynd til að meðtaka almennilega er kannske ekkert skrýtið að restin af heiminum verði ennþá meira abstrakt. 'Kanada', 'Evrópa', 'Terroristar', 'Ýmislegt'.
Nei hvað veit maður annað en til að bulla.
-b.
Og maður er eiginlega hættur að kippa sér upp við það þegar mister Búss lemur tíkina sem hann kallar 'Merika og segir henni að hundskast útá horn að sækja peninga fyrir sig. Maður heyrir af þessu á hverjum degi orðið. Það tala allir um þetta en hverjum langar eiginlega að skipta sér af þessu? Ekki mig. Sumir vilja berja fólkið í kringum sig og sumir vilja láta berja sig. Kemur mér ekki við.
Once President Bush signed the new law on military tribunals, administration officials and Republican leaders in Congress wasted no time giving Americans a taste of the new order created by this unconstitutional act.
Within hours, Justice Department lawyers notified the federal courts that they no longer had the authority to hear pending lawsuits filed by attorneys on behalf of inmates of the penal camp at Guantánamo Bay. They cited passages in the bill that suspend the fundamental principle of habeas corpus, making Mr. Bush the first president since the Civil War to take that undemocratic step.
Not satisfied with having won the vote, Dennis Hastert, the speaker of the House, quickly issued a statement accusing Democrats who opposed the Military Commissions Act of 2006 of putting “their liberal agenda ahead of the security of America.” He said the Democrats “would gingerly pamper the terrorists who plan to destroy innocent Americans’ lives” and create “new rights for terrorists.”
..og ástandið er orðið uggvænlegt þegar tilvitnanir í 1984 teljast hversdagslegar, jafnvel huggulegar. En þær eiga samt sem áður fullan rétt á sér. Það er pólitísk hefð fyrir því að segja eitt og gera annað, en manni hættir að lítast á blikuna þegar fólk kippir sér ekki lengur upp við það.
Æ ég veit ekki. Égmeina, ef hún vill ekki láta berja sig þá hlýtur hún að geta farið eitthvað annað?
Annars er gaman að velta þessu upp: Bandaríkjamenn eru nú orðnir 300.000.000 talsins. Þúsund sinnum fleiri en við. Íslendingar láta reyndar smala sér hingað og þangað margt svipað og miklu stærri þjóðir, en ég ímynda mér samt að þegar íbúar séu orðnir svona margir sé þjóðarhugtakið orðið ansi teygjanlegt. Er það mögulegt að hver einasti Bandaríkjamaður hafi sambærilega hugmynd um það hvað það sé að vera Bandaríkjamaður, að eiga heima í Bandaríkjunum? Þegar fólk þekkir ekki einusinni fylkin í kringum sig eða nærliggjandi borgir.. eða borgarhlutana í kringum hverfið sitt, fjandinn hafi það. Þegar landið sem þú átt að tilheyra er orðin of stór hugmynd til að meðtaka almennilega er kannske ekkert skrýtið að restin af heiminum verði ennþá meira abstrakt. 'Kanada', 'Evrópa', 'Terroristar', 'Ýmislegt'.
Nei hvað veit maður annað en til að bulla.
-b.
19 október 2006
Bútur úr gömlu viðtali
Sótillur tónn í Grant Morrison í viðtali frá 1990. Hér er búturinn einsog hann leggur sig:
Hann er alltaf svo sæll og glaður í þeim viðtölum sem ég hef lesið þessi síðustu ár, það er gaman að sjá að hann var ekki alltaf svona happy-feely.
-b.
[On the X-Men/Doom Patrol likeness]:
"X-Men should have ended in 1980. The last good story was the
one where they all went in to the future and got killed I thought
that was really good. If only they'd stopped there. I suppose it's
just money, though. And yet these things just keep winning CBG polls,
and stuff like that. I mean, who *are* these people who think this is
any good? I was actually utterly insulted to find myself in the CBG
poll of favorite writers. Did you see it?"
Interviewer: "Yes."
"There were only two British writers in it. I think it was
Alan Moore and myself. Alan Moore was second and I was number 300 or
whatever.
Interviewer: "I think you came in fifth, actually."
"Yeah, well. I mean, you're surrounded by these people who
never learned to hold a pen, let alone write. Somebody phoned me up
to congratulate me, and I thought this was reason enough to go and
slit my wrists. Obviously the 130 people who voted for me were people
of rare perspicacity, but people who put Chris Claremont above
somebody like Alan Moore. What can you do?"
Hann er alltaf svo sæll og glaður í þeim viðtölum sem ég hef lesið þessi síðustu ár, það er gaman að sjá að hann var ekki alltaf svona happy-feely.
-b.
18 október 2006
Úr Foucault's Pendulum
"Last night I happened to come across a driver's manual. Maybe it was the semidarkness, or what you had said to me, but I began to imagine that those pages were saying Something Else. Suppose the automobile existed only to serve as metaphor of creation? And we mustn't confine ourselves to the exterior, or to the surface reality of the dashboard; we must learn to see what only the Maker sees, what lies beneath. What lies beneath and what lies above. It is the Tree of the Sefirot."
"You don't say."
"I am not the one who says; it is the thing itself that says. The drive shaft is the trunk of the tree. Count the parts: engine, two front wheels, clutch, transmission, two axles, differential, and two rear wheels. Ten parts, ten Sefirot."
"But the positions don't coincide."
"Who says they don't? Diotallevi's explained to us that in certain versions Tiferet isn't the sixth Sefirah, but the eighth, below Nezah and Hod. My axle-tree is the tree of Belboth."
"Fiat."
"But let's pursue the dialectic of the tree. At the summit is the engine, Omnia Movens, of which more later: this is the Creative Source. The engine communicates its creative engergy to the two front or higher wheels: the Wheel of Intellegence and the Wheel of Knowledge."
"If the car has front-wheel drive."
"The good thing about the Belboth tree is that it allows metaphysical alternatives. So we have the image of a spiritual cosmos with front-wheel-drive, where the engine, in front, transmits its wishes to the higher wheels, whereas in the materialistic version we have a degenerate cosmos in which motion is imparted by the engine to the two lover wheels: from the depths, the cosmic emination releases the base forces of matter."
"What about an engine in back, rear-wheel drive?"
"Satanic."
Og hann heldur áfram. Mér fannst þetta rosalega fyndið, en kannske þarf maður að hafa lesið allt það sem fer á undan til að vilja hlæja að þessu.. Að bera saman samsetningu bifreiðar og alheimsins skv. kabbalah er nógu kreisí, en hann gerir nákvæmlega það sama og allir rugludallarnir sem þeir hafa verið að hitta áður í bókinni, og reynir að þröngva inní kenninguna atriðum sem virðast ekki passa.
Það er miðvikudagur í rólegheitum og ég er einn í íbúðinni. Geispi geisp.
-b.
16 október 2006
Rusl..
Eftir að hafa séð minnst á hann nokkrum sinnum hér og þar á netinu sótti ég pilotinn af nýjum bandarískum gamanþætti, 30 Rock. Ef ekki væri fyrir Alec Baldwin þá myndi ég lýsa þessu sem algeru sorpi, en hann hysjar þetta upp í venjulegt 'rusl'. Að öðru leyti er þetta alltof mikill rembingur, fyrirsjáanlegir brandarar og gersamlega enginn sjarmi.
Warren Ellis skrifar um þáttinn og hittir naglann á höfuðið í þessum samanburði á honum og Studio 60:
Þátturinn sem fólkið í Studio 60 framleiðir virkar mjög óspennandi, og það er erfitt að halda því fram að Matt og Danny séu að gera eitthvað af viti þegar það vantar allan kraft í þáttinn sem þeir eiga að vera að bjarga. Brandarinn sem allt snerist um í síðasta þætti virkaði t.a.m. bara að hálfu leyti: Hann var nógu almennur til að geta verið meira en tveggja ára gamall, en var að sama skapi alls ekki nógu fyndinn til að geta fengið eins góð viðbrögð og manni var gert að trúa. Þannig myndi þátturinn sjálfur virka betur ef hann gæfi sér að SNL-klóninn sem stúdíóið framleiðir væri bara enn einn lélegur sketsaþáttur (einsog SNL). Með öðrum orðum: ef skríbentnum Matt Albie finnst þetta dótarí fyndið þá er hann ekki trúverðugur sem klár og fyndinn brandara- og sketsahöfundur.
Það er hinsvegar nægur sjarmi yfir framsetningunni og (flestum) karakterunum til að ýta SNL-froðunni útí horn, og samræðurnar einar saman hefja Studio 60 yfir megnið af öðru network-sjónvarpi, þar á meðal rusli einsog 30 Rock
...
Óljósar tengingar: Aðalpersónan 30 Rock er leikin af Tinu Fey, sem hefur einmitt verið áberandi í SNL um nokkurt skeið. Hún ætti því að vera vel kunnug bitlausum húmor einsog þeim sem sjá má í þættinum-innan-þáttarins, The Girlie Show. En Aaron Sorkin hefur held ég ekki þurft að vera fyndinn á þann hátt sem góðir sketsa-þættir krefjast og það er kannske ekki skrýtið að hann skrifi ekki góða sketsa. Albie skrifar einsamall og kemur ekki nálægt skrif-herberginu, þarsem hópur af undarlegu fólki reynir að vera fyndið oní hvort annað, en sketsaþættir eru gjarnan samvinnuverkefni..
Ég veit ekki. En Studio 60 þátturinn síðan í gær er að halast inn einmitt núna og ég fílaða. Tveir þættir eftir af The Wire og báðir bíða rólegir í sínum möppum. Það er frí í skólanum þessa vikuna og ég nenni ekki að nýta það í lestur alveg strax.
Og talandi um sketsa: Hefur nokkurntíman verið til fyndnara íslenskt sjónvarpsefni en fyrsta þáttaröð af Fóstbræðrum?
-b.
Warren Ellis skrifar um þáttinn og hittir naglann á höfuðið í þessum samanburði á honum og Studio 60:
Working in 30’s favour is that it makes no bones about its show-within-the-show, The Girlie Show, being shit. And also with Tracy Morgan’s character being a shitty comedian. He’s a lowest-common-denominator ham, shamelessly playing to the audience and doing schtick that’d made the worst open-mic hack cringe.
Þátturinn sem fólkið í Studio 60 framleiðir virkar mjög óspennandi, og það er erfitt að halda því fram að Matt og Danny séu að gera eitthvað af viti þegar það vantar allan kraft í þáttinn sem þeir eiga að vera að bjarga. Brandarinn sem allt snerist um í síðasta þætti virkaði t.a.m. bara að hálfu leyti: Hann var nógu almennur til að geta verið meira en tveggja ára gamall, en var að sama skapi alls ekki nógu fyndinn til að geta fengið eins góð viðbrögð og manni var gert að trúa. Þannig myndi þátturinn sjálfur virka betur ef hann gæfi sér að SNL-klóninn sem stúdíóið framleiðir væri bara enn einn lélegur sketsaþáttur (einsog SNL). Með öðrum orðum: ef skríbentnum Matt Albie finnst þetta dótarí fyndið þá er hann ekki trúverðugur sem klár og fyndinn brandara- og sketsahöfundur.
Það er hinsvegar nægur sjarmi yfir framsetningunni og (flestum) karakterunum til að ýta SNL-froðunni útí horn, og samræðurnar einar saman hefja Studio 60 yfir megnið af öðru network-sjónvarpi, þar á meðal rusli einsog 30 Rock
...
Óljósar tengingar: Aðalpersónan 30 Rock er leikin af Tinu Fey, sem hefur einmitt verið áberandi í SNL um nokkurt skeið. Hún ætti því að vera vel kunnug bitlausum húmor einsog þeim sem sjá má í þættinum-innan-þáttarins, The Girlie Show. En Aaron Sorkin hefur held ég ekki þurft að vera fyndinn á þann hátt sem góðir sketsa-þættir krefjast og það er kannske ekki skrýtið að hann skrifi ekki góða sketsa. Albie skrifar einsamall og kemur ekki nálægt skrif-herberginu, þarsem hópur af undarlegu fólki reynir að vera fyndið oní hvort annað, en sketsaþættir eru gjarnan samvinnuverkefni..
Ég veit ekki. En Studio 60 þátturinn síðan í gær er að halast inn einmitt núna og ég fílaða. Tveir þættir eftir af The Wire og báðir bíða rólegir í sínum möppum. Það er frí í skólanum þessa vikuna og ég nenni ekki að nýta það í lestur alveg strax.
Og talandi um sketsa: Hefur nokkurntíman verið til fyndnara íslenskt sjónvarpsefni en fyrsta þáttaröð af Fóstbræðrum?
-b.
Þar kom að því
Tölvan mín datt í gólfið núna rétt áðan, í fyrsta skipti síðan ég keypti hana. Mér líður einsog ég ætti að fara með hana á barinn og gefenni einn kaldan.
Vonum bara að hún fari ekki að vera með eitthvað vesen í framhaldinu.. Það er nú sterkt í þessu.
-b.
Vonum bara að hún fari ekki að vera með eitthvað vesen í framhaldinu.. Það er nú sterkt í þessu.
-b.
15 október 2006
Vakna þú mín Torfhildur
Hún Torfhildur er komin í gírinn aftur. Fyrsta uppfærslan í.. sirka þrjú ár sem ég kem ekki nálægt. Ja, þannig séð. Ég bað rhi um að senda Andra lykilorðið að vefsvæðinu, og beið svo í einhverjar vikur, áður en ég sendi honum bara .zip fæl með afriti af ws_ftp forritinu mínu, þarsem torfhildar-passinn er dulkóðaður. En það virkar.
Einsog ég sagði honum áðan þá er þetta náttúrulega eitthvað sem ég hefði getað gert til að byrja með, þarna í byrjun annarinnar, en hvað um það..
BSG vikunnar er slappur. Gerist lítið. En síðustu þættirnir af The Wire eru að detta inn. Vantar bara númer 12 af 13.. Og volgar ciabatta-bollur með smjöri og osti eru rosa góðar svona seint á kvöldin.
-b.
Einsog ég sagði honum áðan þá er þetta náttúrulega eitthvað sem ég hefði getað gert til að byrja með, þarna í byrjun annarinnar, en hvað um það..
BSG vikunnar er slappur. Gerist lítið. En síðustu þættirnir af The Wire eru að detta inn. Vantar bara númer 12 af 13.. Og volgar ciabatta-bollur með smjöri og osti eru rosa góðar svona seint á kvöldin.
-b.
Nýjasta gamalt frá Tom Waits
Þegar mig langar að skrifa eitthvað sniðugt og skemmtilegt um Tom Waits þá endar það oftar en ekki í klappstýrurímum á borð við ,,Tom Waits er bestur, lang lang bestur!" En sleppum því í þetta skiptið.Hann er bara uppáhalds. Plöturnar hans eru endalaust góðar, og eru þær einu sem ég tók með mér hingað til Danmerkur, vitandi það að ég væri ekki með geislaspilara..
Og hann er að fara að gefa út nýja plötu. Eða plötur. Þegar Alice og Blood Money komu út á sínum tíma var það nóg til að endast mér í marga mánuði. Fyrst keypti ég Blood Money og hlustaði hana niðrá klöpp, síðan keypti ég Alice og heyrði hana í tætlur. Það var frábært.
Og núna: Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards. Þriggja diska pakki með 56 lögum, en þar af er sirka helmingur nýtt efni, á móti lögum sem hafa komið út hér og þar áður.
Bend Down the Branches kom út á plötu með lögum fyrir börn árið 2002, Fall of Troy var á Dead Man Walking-sándtrakkinu, World Keeps Turning minnir mig að hafi verið í myndinni Pollock, Buzz Fledderjohn var frítt dánlód á amazon.com á sínum tíma, og The Return of Jackie and Judy er æðislegt Ramones kóverlag sem kom út á Ramones tribute plötu um árið. Og þetta er bara það sem ég kannast við.
Ekkert (All I've Got is) Empty Pockets samt.. Sem er leitt. En fjandinn, af nóg öðru að taka.
Já þarna er líka Puttin' on the Dog, sem mig minnir að Hlynur hafi sent mér á MSN fyrir löngu síðan. Ég veit ekki hvar það kom fyrir upphaflega.
Gathering all this material together was like rounding up chickens at the beach. It’s not like you go into vault and check out what you need. Most of it was lost or buried under the house. Some of the tapes I had to pay ransom for to a plumber in Russia. You fall into the vat. We started to write just to climb out of the vat. Then you start listening and sorting and start writing in response to what you hear. And more recording. And then you get bit by a spider, go down the gopher hole, and make a whole different record. That was the process pretty much the last three years.
Sýnishorn: eitt af nýju lögunum, The Bottom of the World (aðeins meiri Waits-titill) er laust til niðurhals hérna, af anti.com.
Platan kemur út 21. nóvember. Og ég hlakka til. Sjáiði bara þetta fokking kóver! (Smelli smell) Brilljant.
-b.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)