04 júní 2009
03 júní 2009
Í næsta kafla
"I'm worried something'll happen to 'em before we can turn 'em into real money."
"What is 'real' money, Jack? Answer me that."
"You know, pieces of eight, or, how d'you say it, dollars--"
"Th -- it starts with a T but it's got a breathy sould behind it -- 'thalers.'"
"D-d-d-dollars."
"That's a silly name for money, Jack -- no one'll ever take you seriously, talking that way."
"Well, they shortened 'Joachimsthaler' to 'thaler,' so why not reform the word even further?"
Neal Stephenson, Quicksilver bls. 414.
Þetta er svo þungt! Afhverju ertu að lemja mig með þessari þungu kylfu þinni, Stephenson? Ertu hræddur um að ég nái þessu ekki?
Það sama var uppi á teningnum með nafnbreytinguna New Amsterdam - New York. Ha ha, það kemur aldrei neinn til með að kalla hana New York, það er fáránlegt. Áts. Hættu þessum barningum Stephenson! Þeir eru þungir veistuekkihvað.
Mér finnst upplýsingarnar sjálfar athyglisverðar. Ég vissi ekki að orðið ,,dollar" væri komið af ,,Joachimsthaler". En það eru til settlegri leiðar en þessi margþvælda fortíðar-írónía, þarsem það fáránlega í augum sautjándu aldar fólks er það sem við teljum sjálfsagt. Að gefa í skyn að aðalpersónan sé á undan sinni samtíð eða þvíumlíkt vegna þess að hún dettur niður á orðin sem við notum í dag. Blarg.
Þetta eru smávægilegir annmarkar á annars þrælfínni bók. En það var ekkert þessu líkt í Cryptonomicon og ég tók einmitt eftir því þegar ég var að lesa þá bók, þar voru næg tækifæri til þess. Mér fannst það klassi. En hérna dettur Stephenson í gryfjuna oftar en einusinni.
Æja.
-b.
"What is 'real' money, Jack? Answer me that."
"You know, pieces of eight, or, how d'you say it, dollars--"
"Th -- it starts with a T but it's got a breathy sould behind it -- 'thalers.'"
"D-d-d-dollars."
"That's a silly name for money, Jack -- no one'll ever take you seriously, talking that way."
"Well, they shortened 'Joachimsthaler' to 'thaler,' so why not reform the word even further?"
Neal Stephenson, Quicksilver bls. 414.
Þetta er svo þungt! Afhverju ertu að lemja mig með þessari þungu kylfu þinni, Stephenson? Ertu hræddur um að ég nái þessu ekki?
Það sama var uppi á teningnum með nafnbreytinguna New Amsterdam - New York. Ha ha, það kemur aldrei neinn til með að kalla hana New York, það er fáránlegt. Áts. Hættu þessum barningum Stephenson! Þeir eru þungir veistuekkihvað.
Mér finnst upplýsingarnar sjálfar athyglisverðar. Ég vissi ekki að orðið ,,dollar" væri komið af ,,Joachimsthaler". En það eru til settlegri leiðar en þessi margþvælda fortíðar-írónía, þarsem það fáránlega í augum sautjándu aldar fólks er það sem við teljum sjálfsagt. Að gefa í skyn að aðalpersónan sé á undan sinni samtíð eða þvíumlíkt vegna þess að hún dettur niður á orðin sem við notum í dag. Blarg.
Þetta eru smávægilegir annmarkar á annars þrælfínni bók. En það var ekkert þessu líkt í Cryptonomicon og ég tók einmitt eftir því þegar ég var að lesa þá bók, þar voru næg tækifæri til þess. Mér fannst það klassi. En hérna dettur Stephenson í gryfjuna oftar en einusinni.
Æja.
-b.
Fyrsta kynlífssenan í Quicksilver
“All right, let’s rehearse it again. ‘Jack, show the gentleman that bolt of the yellow watered silk.’ Go on—that’s your cue”
“Yes, milady”
“Jack, carry me across yonder mud-puddle.”
“With pleasure, milady.”
“Don’t say ‘with pleasure’—sounds naughty.”
“As you wish, milady.”
“Jack, that is very good-there’s been a marked improvement.”
“Don’t suppose it has anything to do with that you’ve your fist lodged in my arse-hole.”
Eliza laughed gaily. “Fist? Jack, this is but two fingers. A fist would be more like—this!”
Jack felt his body being turned outside in—there was some thrashing and screaming that was cut short when his head accidentally submerged in the sulphurous water. Eliza got a grip on his hair and hauled his head back up into the cold air with her other hand.
“You’re sure this is how they do it in India?”
“Would you like to register… a complaint?”
“Aaugh! Never.”
“Remember, Jack: whenever serious and competent people need to get things done in the real world, all considerations of tradition and protocol fly out the window.”
There followed a long, long, mysterious procedure—tedious and yet somehow not.
“What’re you groping about for?” Jack muttered faintly. “My gall-bladder is just to the left.”
“I’m trying to locate a certain chakra—should be somewhere around here—“
What’s a chakra?”
“You’ll know when I find it.”
Some time later, she did, and then the procedure took on greater intensity, to say the least. Suspended between Eliza’s two hands, like a scale in a market-place, Jack could feel his balance-point shifting as quantities of fluids were pumped between internal reservoirs, all in preparation for some Event. Finally, the crisis— Jack’s legs thrashed in the hot water as if his body were trying to flee, but he was staked, impaled. A bubble of numinous light, as if the sun were mistakenly attempting to rise inside his head. Some kind of Hindoo apocalypse played out. He died, went to Hell, ascended into Heaven, was reincarnated as various braying, screeching, and howling beasts, and repeated this cycle many times over. In the end he was reincarnated, just barely, as a Man. Not a very alert one.
“Did you get what you wanted?” she inquired. Very close to him.
Jack laughed or wept soundlessly for a while.
“In some of these strange Gothickal German towns,” he at last said, “they have ancient clocks that are as big as houses, all sealed up most of the time, with a little door where a cuckoo pops out upon the hour to sing. But once a day, it does something special, involving more doors, and once a week, something even specialer, and for all I know, at the year, decade and century marks, rows of great doors, all sealed shut by dust and age, creak open, driven by sudden descent of ancient weights on rusted chains, and the whole inner working of the thing unfold through those openings. Hitherto unseen machines grind into action, strange and surprising things fly out—flags wave, mechanical birds sing—old pigeon-shit and cobwebs raining down on spectators’ heads—Death comes out and does a fandago—Angels blow trumpets—Jesus writhes on the cross and expires—a mock naval battle plays out with repeated discharge of cannons—and would please take your arm out of my asshole now?”
“I did a long time ago—you nearly broke it!” Peeling off the knitted length of sheep-gut like an elegant lady removing a silken glove.
“So this is a permanent condition?”
“Stop whining. A few moments ago, Jack, unless my eyes deceived me, I observed a startlingly large amount of yellow bile departing your body, and floating away downstream.”
“What are you talking about? I didn’t barf.”
“Think harder, Jack.”
“Oh—that kind. I should not call it yellow but a pearly off white. Thought it has been years since I saw any. Perhaps it has yellowed over time, like cheese. Very well! Let’s say ‘twas yellow.”
"Do you know what yellow bile is the humour of, Jack?"
"What am I, a physician?"
"It is the humour of anger and ill-temper. You were carrying a lot of it around."
Neal Stephenson, Quicksilver bls. 411-12. Þessi gaur hafði skrifað þetta upp fyrir mig.
“Yes, milady”
“Jack, carry me across yonder mud-puddle.”
“With pleasure, milady.”
“Don’t say ‘with pleasure’—sounds naughty.”
“As you wish, milady.”
“Jack, that is very good-there’s been a marked improvement.”
“Don’t suppose it has anything to do with that you’ve your fist lodged in my arse-hole.”
Eliza laughed gaily. “Fist? Jack, this is but two fingers. A fist would be more like—this!”
Jack felt his body being turned outside in—there was some thrashing and screaming that was cut short when his head accidentally submerged in the sulphurous water. Eliza got a grip on his hair and hauled his head back up into the cold air with her other hand.
“You’re sure this is how they do it in India?”
“Would you like to register… a complaint?”
“Aaugh! Never.”
“Remember, Jack: whenever serious and competent people need to get things done in the real world, all considerations of tradition and protocol fly out the window.”
There followed a long, long, mysterious procedure—tedious and yet somehow not.
“What’re you groping about for?” Jack muttered faintly. “My gall-bladder is just to the left.”
“I’m trying to locate a certain chakra—should be somewhere around here—“
What’s a chakra?”
“You’ll know when I find it.”
Some time later, she did, and then the procedure took on greater intensity, to say the least. Suspended between Eliza’s two hands, like a scale in a market-place, Jack could feel his balance-point shifting as quantities of fluids were pumped between internal reservoirs, all in preparation for some Event. Finally, the crisis— Jack’s legs thrashed in the hot water as if his body were trying to flee, but he was staked, impaled. A bubble of numinous light, as if the sun were mistakenly attempting to rise inside his head. Some kind of Hindoo apocalypse played out. He died, went to Hell, ascended into Heaven, was reincarnated as various braying, screeching, and howling beasts, and repeated this cycle many times over. In the end he was reincarnated, just barely, as a Man. Not a very alert one.
“Did you get what you wanted?” she inquired. Very close to him.
Jack laughed or wept soundlessly for a while.
“In some of these strange Gothickal German towns,” he at last said, “they have ancient clocks that are as big as houses, all sealed up most of the time, with a little door where a cuckoo pops out upon the hour to sing. But once a day, it does something special, involving more doors, and once a week, something even specialer, and for all I know, at the year, decade and century marks, rows of great doors, all sealed shut by dust and age, creak open, driven by sudden descent of ancient weights on rusted chains, and the whole inner working of the thing unfold through those openings. Hitherto unseen machines grind into action, strange and surprising things fly out—flags wave, mechanical birds sing—old pigeon-shit and cobwebs raining down on spectators’ heads—Death comes out and does a fandago—Angels blow trumpets—Jesus writhes on the cross and expires—a mock naval battle plays out with repeated discharge of cannons—and would please take your arm out of my asshole now?”
“I did a long time ago—you nearly broke it!” Peeling off the knitted length of sheep-gut like an elegant lady removing a silken glove.
“So this is a permanent condition?”
“Stop whining. A few moments ago, Jack, unless my eyes deceived me, I observed a startlingly large amount of yellow bile departing your body, and floating away downstream.”
“What are you talking about? I didn’t barf.”
“Think harder, Jack.”
“Oh—that kind. I should not call it yellow but a pearly off white. Thought it has been years since I saw any. Perhaps it has yellowed over time, like cheese. Very well! Let’s say ‘twas yellow.”
"Do you know what yellow bile is the humour of, Jack?"
"What am I, a physician?"
"It is the humour of anger and ill-temper. You were carrying a lot of it around."
Neal Stephenson, Quicksilver bls. 411-12. Þessi gaur hafði skrifað þetta upp fyrir mig.
02 júní 2009
Um helgina
gerði ég ekkert. Og það var allt það sem ég hélt það yrði. Takk herra Livingston.
Nei ég læt það vera, ég gerði ýmislegt. Föstudaginn gekk ég langleiðina uppá Esju. Ekki á topp, það var leiðindaveður og við ákváðum að snúa aftur og fara lengra - ætlum á morgun. Nú er það vikuleg ganga fram að Laugavegi, að ganga til bæði skóna mína og sjálfan mig.
Á laugardaginn fór ég í Kolaportið og keypti DVD myndir: The Hunt for Red October, JCVD og A Few Good Men. Og Syrpu handa Þorra bróður. Svo hjólaði ég í Loftkastalann og keypti afmælisgjöf handa mömmu. Hún fékk tvo miða á Grease og brúsa af dísel. Kvöldinu eyddi ég með sjálfum mér (Davíð og Ingibjörg litu við til að sækja lykla) að glápa á HFRO og Gomorra. Sem var alveg fín. Og las í Quicksilver, er kominn inní aðra bók, King of the Vagabonds.
Ég keyrði austur á sunnudaginn, fékk mér borgara á Krúsinni, heimsókn til ömmu og mömmu. Við keyrðum austur í Versali og skoðuðum vikugamalt folald. Það var í sjálfu sér fínt en mér leiðist að ganga um tún. Svo las ég meira.
Í gær svaf ég og las. Ósköp notalegt. Svo skoðuðum við íbúð sem við stefnum á að flytja í.. Maður þarf víst að flytja í Breiðholtið einusinni á ævinni, það hafa margir reynt. Borðuðum lamb.
Ég hamstraði bjór á laugardeginum. Svona þannig. Ætli ég hafi ekki sparað svona fimmtánhundruð kall miðað við hver hækkunin verður. Lífið er saltfiskur.
-b.
Nei ég læt það vera, ég gerði ýmislegt. Föstudaginn gekk ég langleiðina uppá Esju. Ekki á topp, það var leiðindaveður og við ákváðum að snúa aftur og fara lengra - ætlum á morgun. Nú er það vikuleg ganga fram að Laugavegi, að ganga til bæði skóna mína og sjálfan mig.
Á laugardaginn fór ég í Kolaportið og keypti DVD myndir: The Hunt for Red October, JCVD og A Few Good Men. Og Syrpu handa Þorra bróður. Svo hjólaði ég í Loftkastalann og keypti afmælisgjöf handa mömmu. Hún fékk tvo miða á Grease og brúsa af dísel. Kvöldinu eyddi ég með sjálfum mér (Davíð og Ingibjörg litu við til að sækja lykla) að glápa á HFRO og Gomorra. Sem var alveg fín. Og las í Quicksilver, er kominn inní aðra bók, King of the Vagabonds.
Ég keyrði austur á sunnudaginn, fékk mér borgara á Krúsinni, heimsókn til ömmu og mömmu. Við keyrðum austur í Versali og skoðuðum vikugamalt folald. Það var í sjálfu sér fínt en mér leiðist að ganga um tún. Svo las ég meira.
Í gær svaf ég og las. Ósköp notalegt. Svo skoðuðum við íbúð sem við stefnum á að flytja í.. Maður þarf víst að flytja í Breiðholtið einusinni á ævinni, það hafa margir reynt. Borðuðum lamb.
Ég hamstraði bjór á laugardeginum. Svona þannig. Ætli ég hafi ekki sparað svona fimmtánhundruð kall miðað við hver hækkunin verður. Lífið er saltfiskur.
-b.
30 maí 2009
26 maí 2009
25 maí 2009
Veðrið er úti
Mitt síðasta verk fimmtudaginn síðastliðna var að skila inn þessum pistli fyrir vef Borgarbókasafnsins. Hann er ekki merkilegur, ég segi fátt af viti en þarna er hann.
Ég tók þessar bækur, blaðaði í þeim og skrifaði sirka sjötíu orð um það sem mér sýndist þær vera um. Þarna var ég gaurinn sem skrifar tóma þvælu aftaná DVD-myndir, sem lýsir þeim ekki neitt en hann má ekki vera að því að (eða nennir ekki eða vill ekki) horfa á þær. Starf er starf er starf.
Á hjólinu er ég ellefu-tólf mínútur á leiðinni í ræktina, og sama tilbaka. Þetta er planið í sumar.
Ég tek mér að öllum líkindum sumarfrí frá 10. júlí til 10. eða 11. ágúst.
Við fórum í bústað um helgina og það var helvíti fínt.. Grill og pottur og bjór og svona, kærusturnar með í þetta skiptið. Við Nanna kíktum á Landnámssetrið í Borgarnesi á laugardeginum og fórum í landnámsleiðsögn og Eglu-leiðsögn, gengum göng með ipod í eyrunum. Þegar við ætluðum að leggja af stað heim sirka hálftólf á laugardagskvöld þá var sprungið á bílnum, en við skiptum um dekk á nótæm og keyrðum af stað.
Satt best að segja kom það mér á óvart hvað það gekk vel hjá okkur. Ég hef aldrei skipt um dekk með jafnlitlu veseni.
Stórfréttir.
Jæja hún hlýtur nú að fara að renna í hlað. Ég ætla út í sólina.
-b.
Ég tók þessar bækur, blaðaði í þeim og skrifaði sirka sjötíu orð um það sem mér sýndist þær vera um. Þarna var ég gaurinn sem skrifar tóma þvælu aftaná DVD-myndir, sem lýsir þeim ekki neitt en hann má ekki vera að því að (eða nennir ekki eða vill ekki) horfa á þær. Starf er starf er starf.
Á hjólinu er ég ellefu-tólf mínútur á leiðinni í ræktina, og sama tilbaka. Þetta er planið í sumar.
Ég tek mér að öllum líkindum sumarfrí frá 10. júlí til 10. eða 11. ágúst.
Við fórum í bústað um helgina og það var helvíti fínt.. Grill og pottur og bjór og svona, kærusturnar með í þetta skiptið. Við Nanna kíktum á Landnámssetrið í Borgarnesi á laugardeginum og fórum í landnámsleiðsögn og Eglu-leiðsögn, gengum göng með ipod í eyrunum. Þegar við ætluðum að leggja af stað heim sirka hálftólf á laugardagskvöld þá var sprungið á bílnum, en við skiptum um dekk á nótæm og keyrðum af stað.
Satt best að segja kom það mér á óvart hvað það gekk vel hjá okkur. Ég hef aldrei skipt um dekk með jafnlitlu veseni.
Stórfréttir.
Jæja hún hlýtur nú að fara að renna í hlað. Ég ætla út í sólina.
-b.
20 maí 2009
Geirlaugur Magnússon í þýðingu Franz Gíslasonar og Wolfgang Schiffer
sozialwesen
am tag nachdem papa gestorben war stand ich im mittelpunkt
der großen pause als hätte ich ein neues spielzeug aus amerika erhalten
oder wäre nach akureyri mit dem flugzeug gereist
ich genoß die aufmerksamkeit auch wenn ich mich schämte im
inneren dort wo die einsamkeit wohnt deshalb spürte ich auch eine plötzliche
freude als der papa meines freundes im westen
bei einem autounfall ums leben kam
am tag nachdem papa gestorben war stand ich im mittelpunkt
der großen pause als hätte ich ein neues spielzeug aus amerika erhalten
oder wäre nach akureyri mit dem flugzeug gereist
ich genoß die aufmerksamkeit auch wenn ich mich schämte im
inneren dort wo die einsamkeit wohnt deshalb spürte ich auch eine plötzliche
freude als der papa meines freundes im westen
bei einem autounfall ums leben kam
17 maí 2009
16 maí 2009
Willingham og Ísreal
Við Davíð vorum á Grillhúsinu um daginn og spjallið barst að Fables, og þar með beinu blátt áfram líkingunni við Ísrael og félaga í 9. bók. Ég hafði lesið viðtalið við Willingham í Comics Journal en mundi ekki nákvæmlega hvað hann sagði, bara að hann hefði tekið það fram að líkindin á milli Fables/Empire og Ísrael/Palestínu hefðu verið til grundvallar. En á netinu var vísað til einhvers viðtals þarsem þessu hefði verið snúið við, að Fables-liðið væri Palestína og Empire-gaurarnir Ísrael.
Það virðist samt ekki vera.. Úr CJ viðtalinu:
Ég fann ekki Pop Culture Shock viðtalið, en það er sosum ekki erfitt að misskilja spurninguna, þótt svarið sé afdráttalaust. Ákveðinn hópur af fólki á heima á ákveðnum stað, svo kemur eitthvert stærra afl og rekur hann út, svo hann dreifist í hin og þessi gettó. Hvort á þetta við um gyðinga í seinni heimsstyrjöldinni eða Palestínumenn í kjölfar stofnun Ísraelsríkis?
Ég er aðallega að tíunda þetta hér vegna þess að mér hefði þótt hin túlkunin áhugaverðari, einmitt vegna þess að Bigby setur pro-Ísrael líkinguna fram í beinum orðum í 9. bók. Þar hefði hann getað verið að draga sínar hliðstæður útfrá týpísku Kana-sjónarmiði (einosg Davíð minntist á þá er Bigby réttur og sléttur Bandarískur heimsvaldasinni) en lesandinn gæti spurt sig hvort sú líking væri réttlætanleg. Hann getur það auðvitað ennþá en það er ósköp leiðinlegt að fá staðfestingu á því að stóri Bandaríski úlfurinn sé (amk. í þessu tilfelli) málpípa höfundar.
Maður spyr sig hvað komi í ljós ef maður reynir að finna frekari hliðstæður milli sögunnar og Ísrael/Palestínu (eða frekar allra hinna miðausturlandanna, einsog Willingham virðist meina), framyfir landflutningana. Þegar Fables liðið fer að slá á móti tildæmis, eða allt það sem gerist í 11. bók? Hver er Andstæðingurinn og hver er Keisarinn? Hver er góði prinsinn? Eða byrjar samlíkingin og endar innan þess sem Bigby ræðir í 9. bók?
-b.
Það virðist samt ekki vera.. Úr CJ viðtalinu:
DEPPEY: In an interview that you did for a website called Pop Culture Shock, you equated the basic concept behind Fables to the Jewish Diaspora; you've got characters who originally lived in the Land of Fable and then a great adversary rose up and drove them out, and now they kind of live in little ghettos in pockets around our world. I'm wondering if that was an intentional building block from the beginning, or did the metaphor rise up over time as you developed the concept?
WILLINGHAM: No, that was there from the beginning. As I said, I was raised in a pretty conservative family. My parents were both Scoop Jackson Democrats, which by today's standard would make them, you know, horrid old conservative Republicans. The other aspect of that was that my mother, for reasons that still I do not understand, was rabidly pro-Israel. The only big trip she even wanted to take in her life but she never got to was to go to Israel, and I didn't understand it as a kid, but growing up, the whole story of how the modern nation came about with the partition and the wars and all that -- and just this whole story of the tiny little country with being surrounded on all sides by these vast, vast nations dedicated to its extinction -- I guess it appealed to my mother's sense of "root for the underdog" and if there's any underdog in this world, Israel's it. So I think I just absorbed my mother's love of Israel. Politically, I'm just rabidly pro-Israel and so that, as a metaphor, was intended from the beginning. As a matter of fact, since this interview will be coming out after issue #50, there's a scene in which it's actually stated as fact that Fabletown's battle against the vast Empire, the Adversary, is very much like Israel against the Arab nations. A scrappy little country full of stiff-necked bastards who, the only way we're gonna protect our existence is to make sure that anytime you do anything bad to us, we're going to make you pay horribly. I use that as a formal analogy for the existence of Fabletown and their relationships to the Empire. So that's a roundabout way of saying that yes, that was in there purposely.
Ég fann ekki Pop Culture Shock viðtalið, en það er sosum ekki erfitt að misskilja spurninguna, þótt svarið sé afdráttalaust. Ákveðinn hópur af fólki á heima á ákveðnum stað, svo kemur eitthvert stærra afl og rekur hann út, svo hann dreifist í hin og þessi gettó. Hvort á þetta við um gyðinga í seinni heimsstyrjöldinni eða Palestínumenn í kjölfar stofnun Ísraelsríkis?
Ég er aðallega að tíunda þetta hér vegna þess að mér hefði þótt hin túlkunin áhugaverðari, einmitt vegna þess að Bigby setur pro-Ísrael líkinguna fram í beinum orðum í 9. bók. Þar hefði hann getað verið að draga sínar hliðstæður útfrá týpísku Kana-sjónarmiði (einosg Davíð minntist á þá er Bigby réttur og sléttur Bandarískur heimsvaldasinni) en lesandinn gæti spurt sig hvort sú líking væri réttlætanleg. Hann getur það auðvitað ennþá en það er ósköp leiðinlegt að fá staðfestingu á því að stóri Bandaríski úlfurinn sé (amk. í þessu tilfelli) málpípa höfundar.
Maður spyr sig hvað komi í ljós ef maður reynir að finna frekari hliðstæður milli sögunnar og Ísrael/Palestínu (eða frekar allra hinna miðausturlandanna, einsog Willingham virðist meina), framyfir landflutningana. Þegar Fables liðið fer að slá á móti tildæmis, eða allt það sem gerist í 11. bók? Hver er Andstæðingurinn og hver er Keisarinn? Hver er góði prinsinn? Eða byrjar samlíkingin og endar innan þess sem Bigby ræðir í 9. bók?
-b.
15 maí 2009
Lágmarksúrtak er oná brauð
Í gamla daga, ef það voru ekki nógu margir sem kláruðu tiltekinn kúrs, þá var ekki hægt að skoða tölfræðina á Uglunni - hversu margir fengu sömu einkunn og ég, hversu margir urðu fyrir ofan eða neðan. Þá þótti friðhelgi einkalífsins væntanlega stefnt í voða, þarsem hægt væri að sjá meira og minna hvað hver hefði fengið í einkunn. En nú eru breyttir tímar.
Ég get farið í tölfræðina í einkunnagjöfinni á Útópíum og nútíma, þarsem við vorum þrjú og bara tvö (eða tveir) sem kláruðum kúrsinn. Sessunautur minn var 0,5 hærri en ég á málstofuverkefninu. Góður Helgi.
Ég get líka farið í tölfræðina á BA verkefninu mínu, sem er skemmtilegt. Þar koma fram lokaeinkunnir hjá öllum þeim sem skrifuðu BA ritgerð í bókmenntafræði á sama tíma og ég. Við vorum fjögur. Einn hærri en ég, tveir lægri, þar af einn með mjög lága einkunn. En það var reyndar alvita.
Ég var næstlægstur í blogg-kúrsinum þeirra Hermanns og Þrastar. Mikið hlýtur ritgerðin mín að hafa verið ömurleg.
Ég fór að skoða þetta því ég var að fá ritgerðina til baka sem ég sendi á föstudaginn. Gunnþórunn sendi tilbaka með track changes kommentum og svona og ég dróst saman í hnút af skömm þegar ég sá að eitt placeholder HÁSTAFA-ártalið (,,EITTHVAÐÁR") varð eftir. Þetta er eitthvað sem ég skrifa inn þegar ég vil bara halda áfram að skrifa og færa inn réttar upplýsingar seinna. Mér finnst ég ekki eiga skilið þá einkunn sem ég fékk, en ég tek henni nú samt.
Í öðrum fréttum: Er á leiðinni í Smáralind að ræða við opticalstudio um gleraugun mín á eftir. Þau virka ekki. Svo síðasti Lost þangaðtil í haust.
Hjólaði í ræktina í gær.. það var munur.
Er annars að skrifa þýsk brot uppúr Wortlaut Island akkúrat núna þannig að. Þúveist. Ég er hættur þessu.
-b.
Ég get farið í tölfræðina í einkunnagjöfinni á Útópíum og nútíma, þarsem við vorum þrjú og bara tvö (eða tveir) sem kláruðum kúrsinn. Sessunautur minn var 0,5 hærri en ég á málstofuverkefninu. Góður Helgi.
Ég get líka farið í tölfræðina á BA verkefninu mínu, sem er skemmtilegt. Þar koma fram lokaeinkunnir hjá öllum þeim sem skrifuðu BA ritgerð í bókmenntafræði á sama tíma og ég. Við vorum fjögur. Einn hærri en ég, tveir lægri, þar af einn með mjög lága einkunn. En það var reyndar alvita.
Ég var næstlægstur í blogg-kúrsinum þeirra Hermanns og Þrastar. Mikið hlýtur ritgerðin mín að hafa verið ömurleg.
Ég fór að skoða þetta því ég var að fá ritgerðina til baka sem ég sendi á föstudaginn. Gunnþórunn sendi tilbaka með track changes kommentum og svona og ég dróst saman í hnút af skömm þegar ég sá að eitt placeholder HÁSTAFA-ártalið (,,EITTHVAÐÁR") varð eftir. Þetta er eitthvað sem ég skrifa inn þegar ég vil bara halda áfram að skrifa og færa inn réttar upplýsingar seinna. Mér finnst ég ekki eiga skilið þá einkunn sem ég fékk, en ég tek henni nú samt.
Í öðrum fréttum: Er á leiðinni í Smáralind að ræða við opticalstudio um gleraugun mín á eftir. Þau virka ekki. Svo síðasti Lost þangaðtil í haust.
Hjólaði í ræktina í gær.. það var munur.
Er annars að skrifa þýsk brot uppúr Wortlaut Island akkúrat núna þannig að. Þúveist. Ég er hættur þessu.
-b.
13 maí 2009
Ekki til að lesa
Bara slatti af tenglum sem ég vil halda uppá þangaðtil ég fæ að lesa þá.
http://www.wordmagazine.co.uk/content/new-backstage-podcast-features-author-neal-stephenson-his-acclaimed-baroque-cycle-and-new-bo
http://www.goodreads.com/interviews/show/14.Neal_Stephenson?utm_medium=email&utm_source=Sep_newsletter
http://io9.com/5047503/neal-stephenson-talks-to-io9-about-religion-aliens-and-spoilers
http://io9.com/5045170/neal-stephensons-tale-of-two-planets
http://www.jasongriffey.net/wp/2008/06/23/cryptonomicon-via-tag-cloud/
http://interviews.slashdot.org/article.pl?sid=04/10/20/1518217
http://dir.salon.com/story/books/int/2004/04/21/stephenson/index.html
http://www.guardian.co.uk/technology/1999/oct/14/onlinesupplement14
http://archive.salon.com/books/int/1999/05/19/stephenson/index.html
http://www.locusmag.com/1999/Issues/08/Stephenson.html
http://www.sfsite.com/10b/ns67.htm
Já ég veit já já já.
-b.
http://www.wordmagazine.co.uk/content/new-backstage-podcast-features-author-neal-stephenson-his-acclaimed-baroque-cycle-and-new-bo
http://www.goodreads.com/interviews/show/14.Neal_Stephenson?utm_medium=email&utm_source=Sep_newsletter
http://io9.com/5047503/neal-stephenson-talks-to-io9-about-religion-aliens-and-spoilers
http://io9.com/5045170/neal-stephensons-tale-of-two-planets
http://www.jasongriffey.net/wp/2008/06/23/cryptonomicon-via-tag-cloud/
http://interviews.slashdot.org/article.pl?sid=04/10/20/1518217
http://dir.salon.com/story/books/int/2004/04/21/stephenson/index.html
http://www.guardian.co.uk/technology/1999/oct/14/onlinesupplement14
http://archive.salon.com/books/int/1999/05/19/stephenson/index.html
http://www.locusmag.com/1999/Issues/08/Stephenson.html
http://www.sfsite.com/10b/ns67.htm
Já ég veit já já já.
-b.
12 maí 2009
Ekkert meira Cryptonomicon
Ég átti grátlega lítið eftir í Cryptonomicon þegar ég þurfti að hella mér í ritgerðina, en í gær kláraði ég rest. Hún er æði. Ekkert útá endinn að setja, og leiðin þangað var gloríús.
Ég talaði um að kíkja á hana 19. febrúar, ég hlýt að hafa gert það fljótlega eftir þann tíma þannig að ég var sirka tvo og hálfan mánuð með hana. Hm.
Og þá er Quicksilver í útláni, ég vil helst halda strax áfram. Get fengið hana senda frá Ársafni á mánudaginn, hugsa að ég geri það.
Fyrstu drög að sumarfríi eru komin á blað, að fara í frí 11. júlí og koma aftur 10. ágúst. Byrja barasta með stæl og ganga á fjall. Svo er allt niðurímót.
-b.
Ég talaði um að kíkja á hana 19. febrúar, ég hlýt að hafa gert það fljótlega eftir þann tíma þannig að ég var sirka tvo og hálfan mánuð með hana. Hm.
Og þá er Quicksilver í útláni, ég vil helst halda strax áfram. Get fengið hana senda frá Ársafni á mánudaginn, hugsa að ég geri það.
Fyrstu drög að sumarfríi eru komin á blað, að fara í frí 11. júlí og koma aftur 10. ágúst. Byrja barasta með stæl og ganga á fjall. Svo er allt niðurímót.
-b.
11 maí 2009
Já sjómennskarinn
Ég fór í búð á laugardaginn og fékk ný gleraugu. Ég hafði pantað samskonar umgjörð og þá sem fór í mask í Lundúnum, hún var komin síðustu helgi en ég hafði ekki tíma fyrren þessa helgi. Ég fór í sjónmælingu og mældist með eitthvað aðeins breytt síðan síðast.. mínus núll komma sjötíu og fimm held ég, og einhver sjónskekkja. Ég veit reyndar ekki hvort ég kaupi það, mér líður undarlega þegar ég horfi í gegnum þau.. ekki einsog þau sem ég átti áður, sem virkuðu mjög eðlilega.
Kannske er þetta spurning um að venjast þeim. Ég þyrfti að fara í bíó og prófa þau þar. Star Trek myndin?
Svo kíkti ég austur á Selfoss um helgina, drakk bjór með Halli, Hafsteini og Bjarka, frændunum þremur. Við fórum á 800, sem var ekki hræðilegt og kom mér á óvart. Daginn eftir var ég veikur af þynnku, afrekaði lítið annað en að borða pönnuköku með rjóma og hlusta á Steingrím og Jóhönnu. Kengboginn.
Svo horfðum við Nanna á Miller's Crossing í gær, eftir að hafa séð vísað til hennar í American Dad. Mm góð mynd.
Ég er eiginlega hættur að skrifa eitthvað hér. Þrennt annað hefur komið til, það er facebook, twitter og dagbókin mín rauða. Sem eru deilitól, hugstormsíritunartól og raus-um-daginn-í-dag tól. Það er mögulegt að eitt eða fleira af þessu detti út, hvað veit maður. En ég virðist vera eitthvað annað að hugsa þessa dagana.
Síðasta vika og vel það fór í ritgerð. Þ.e.a.s. ég hafði verið að hugsa um hana og lesa eitt og annað þangað til, en var alla síðustu viku að skrifa. Með vinnu, sem jókst alltíeinu þegar Yngvi frændi fór í upplestrarfrí, og ræktinni auðvitað. Ég er búinn að vinna slatta á þessu tímabili, tæplega 45 yfirvinnutímar á móti 21 í mínus. Ég held það hafi sjaldan verið meira.
Ég borðaði semsagt heima á Heiðarveginum laugardagskvöldið og spjallaði eitthvað við hjónin yfir glasi. Ég minntist á það að ég væri að fara Laugaveginn í sumar og væri alltaf á leiðinni að kaupa mér skó. Mamma sagðist eiga skó. Ég mátaði par sem hún hafði keypt handa Sigþóri og voru aðeins of litlir á hann, þeir pössuðu fínt. Svona borgar sig að fresta hlutunum, ég hef ætlað að koma mér í þessi skókaup lengi lengi. Maður þarf víst að vera búinn að ganga þetta til.
Síðast þegar ég fór þá gekk ég í ullarsokkum og vinnuskóm. Með stáltá. En þá var ég ungur, búhú.
Fullt að gera í vinnunni alltíeinu?
-b.
Kannske er þetta spurning um að venjast þeim. Ég þyrfti að fara í bíó og prófa þau þar. Star Trek myndin?
Svo kíkti ég austur á Selfoss um helgina, drakk bjór með Halli, Hafsteini og Bjarka, frændunum þremur. Við fórum á 800, sem var ekki hræðilegt og kom mér á óvart. Daginn eftir var ég veikur af þynnku, afrekaði lítið annað en að borða pönnuköku með rjóma og hlusta á Steingrím og Jóhönnu. Kengboginn.
Svo horfðum við Nanna á Miller's Crossing í gær, eftir að hafa séð vísað til hennar í American Dad. Mm góð mynd.
Ég er eiginlega hættur að skrifa eitthvað hér. Þrennt annað hefur komið til, það er facebook, twitter og dagbókin mín rauða. Sem eru deilitól, hugstormsíritunartól og raus-um-daginn-í-dag tól. Það er mögulegt að eitt eða fleira af þessu detti út, hvað veit maður. En ég virðist vera eitthvað annað að hugsa þessa dagana.
Síðasta vika og vel það fór í ritgerð. Þ.e.a.s. ég hafði verið að hugsa um hana og lesa eitt og annað þangað til, en var alla síðustu viku að skrifa. Með vinnu, sem jókst alltíeinu þegar Yngvi frændi fór í upplestrarfrí, og ræktinni auðvitað. Ég er búinn að vinna slatta á þessu tímabili, tæplega 45 yfirvinnutímar á móti 21 í mínus. Ég held það hafi sjaldan verið meira.
Ég borðaði semsagt heima á Heiðarveginum laugardagskvöldið og spjallaði eitthvað við hjónin yfir glasi. Ég minntist á það að ég væri að fara Laugaveginn í sumar og væri alltaf á leiðinni að kaupa mér skó. Mamma sagðist eiga skó. Ég mátaði par sem hún hafði keypt handa Sigþóri og voru aðeins of litlir á hann, þeir pössuðu fínt. Svona borgar sig að fresta hlutunum, ég hef ætlað að koma mér í þessi skókaup lengi lengi. Maður þarf víst að vera búinn að ganga þetta til.
Síðast þegar ég fór þá gekk ég í ullarsokkum og vinnuskóm. Með stáltá. En þá var ég ungur, búhú.
Fullt að gera í vinnunni alltíeinu?
-b.
03 maí 2009
30 apríl 2009
Um mannasiði
,, ... hver sem kallar annan mann herra í munnlegu ávarpi á íslenzku gerir sjálfan sig að fífli. Það er eitt til merkis um íslenzkt aristó-demókratí, að maður segir aldrei ,,herra"."
- Halldór Laxness, ,,Mannasiðir", Réttur mars 1941.
- Halldór Laxness, ,,Mannasiðir", Réttur mars 1941.
29 apríl 2009
Raddir Eimreiðarinnar
Íbúar bandaríkjanna
Einn þriðji hluti íbúa Bandaríkja Norður-Ameríku eru útlendingar, þ.e.a.s. fólk, sem fætt er utan Bandaríkjanna eða eru synir og dætur foreldra fæddra erlendis.
Í síðasta manntali Bandaríkjanna er þetta fólk nefnt ,,erlent hvítt kyn". Af þessu erlenda hvíta kyni eru nú yfir 38 miljónir í Bandaríkjunum. Þar af eru
6 800 000 Þjóðverjar (þ.e. þýzkfæddir menn eða börn þýzkfæddra foreldra, annars foreldris eða beggja).
4 500 000 Ítalir.
4 300 000 Englendingar, Skotar, Walesbúar og Ulstermenn.
3 300 000 Pólverjar.
3 300 000 Kanadabúar.
3 100 000 Norðurlandabúar.
3 000 000 Írar.
2 600 000 Rússar.
1 300 000 Tékkar.
900 000 Austurríkismenn.
500 000 Ungverjar.
Auk þess eru í Bandaríkjunum tugir þúsunda af Hollendingum, Frökkum, Jugóslövum, Lítháum, Grikkjum, Spánverjum, Portúgalsmönnum, Rúmenum, Svisslendingum, Finnum, Mexicóbúum, Cubamönnum, Filippseyingum, Japönum, Armeníumönnum, Tyrkjum og Sýrlendingum.
New York er sú borg Bandaríkjanna, sem hefur flesta íbúa af erlendum uppruna. Af öllum íbúum borgarinnar, sem eru 7 miljónir, eru hvorki meira né minna en 5 miljónir af hinu ,,erlenda hvíta kyni".
Í Bandaríkjunum eru einnig 12 miljónir negra, afkomendur þræla þeirra, sem fluttir voru inn til Ameríku á nýlendutímunum. Þrælarnir voru fluttir inn til Suður-ríkjanna og notaðir til vinnu á bómullar-, tóbaks-, hrís- og sykur-plantekrum Bandaríkjanna. Mikið af landbúnaði Bandaríkjanna átti á þessu tímabili vöxt sinn og viðgang að þakka þrælahaldi þessu, sem lét framleiðendum vinnukraftinn í té með tiltölulega mjög litlum tilkostnaði.
- ,,Raddir", Eimreiðin, 3. hefti, júlí-september 1940. [Í þessum bálki birtir EIMREIÐIN meðal annars stuttar og gagnorðar umsagnir og bréf frá lesendum sínum, um efni þau, er hún flytur, eða annað á dagskrá þjóðarinnar.]
Einn þriðji hluti íbúa Bandaríkja Norður-Ameríku eru útlendingar, þ.e.a.s. fólk, sem fætt er utan Bandaríkjanna eða eru synir og dætur foreldra fæddra erlendis.
Í síðasta manntali Bandaríkjanna er þetta fólk nefnt ,,erlent hvítt kyn". Af þessu erlenda hvíta kyni eru nú yfir 38 miljónir í Bandaríkjunum. Þar af eru
6 800 000 Þjóðverjar (þ.e. þýzkfæddir menn eða börn þýzkfæddra foreldra, annars foreldris eða beggja).
4 500 000 Ítalir.
4 300 000 Englendingar, Skotar, Walesbúar og Ulstermenn.
3 300 000 Pólverjar.
3 300 000 Kanadabúar.
3 100 000 Norðurlandabúar.
3 000 000 Írar.
2 600 000 Rússar.
1 300 000 Tékkar.
900 000 Austurríkismenn.
500 000 Ungverjar.
Auk þess eru í Bandaríkjunum tugir þúsunda af Hollendingum, Frökkum, Jugóslövum, Lítháum, Grikkjum, Spánverjum, Portúgalsmönnum, Rúmenum, Svisslendingum, Finnum, Mexicóbúum, Cubamönnum, Filippseyingum, Japönum, Armeníumönnum, Tyrkjum og Sýrlendingum.
New York er sú borg Bandaríkjanna, sem hefur flesta íbúa af erlendum uppruna. Af öllum íbúum borgarinnar, sem eru 7 miljónir, eru hvorki meira né minna en 5 miljónir af hinu ,,erlenda hvíta kyni".
Í Bandaríkjunum eru einnig 12 miljónir negra, afkomendur þræla þeirra, sem fluttir voru inn til Ameríku á nýlendutímunum. Þrælarnir voru fluttir inn til Suður-ríkjanna og notaðir til vinnu á bómullar-, tóbaks-, hrís- og sykur-plantekrum Bandaríkjanna. Mikið af landbúnaði Bandaríkjanna átti á þessu tímabili vöxt sinn og viðgang að þakka þrælahaldi þessu, sem lét framleiðendum vinnukraftinn í té með tiltölulega mjög litlum tilkostnaði.
- ,,Raddir", Eimreiðin, 3. hefti, júlí-september 1940. [Í þessum bálki birtir EIMREIÐIN meðal annars stuttar og gagnorðar umsagnir og bréf frá lesendum sínum, um efni þau, er hún flytur, eða annað á dagskrá þjóðarinnar.]
22 apríl 2009
20 apríl 2009
Bútur úr Cryptonomicon, aftur
A few days later he was talking to this oral surgeon, who was indeed young and conspicuously bright and had more in common with other brilliant people Randy had known--mostly hackers--than he did with other oral surgeons. He drove a pickup truck and kept fresh copies of TURING magazine in his waiting room. He had a beard, and a staff of nurses and other female acolytes who were all permanently aflutter over his brilliantness and followed him around steering him away from large obstacles and reminding him to eat lunch. This guy did not blanch when he saw Randy's Mercato-roentgeno-gram on his light box. He actually lifted his chin up off his hand and stood a little straighter and spake not for several minutes. His head moved minutely every so often as he animadverted on a different corner of the coordinate plane, and admired the exquisitely grotesque situation of each tooth--its paleolithic heft and its long gnarled roots trailing off into parts of his head never charted by anatomists.
When he finally turned to face Randy, he had this priest-like aura about him, a kind of holy ecstasy, a feeling of cosmic symmetry revealed, as if Randy's jaw, and his brilliant oral-surgery brain, had been carved out by the architect of the Universe fifteen billion years ago specifically so that they could run into each other, here and now, in front of this light box. He did not say anything like, "Randy let me just show you how close the roots of this one tooth are to the bundle of nerves that distinguishes you from a marmoset," or "My schedule is incredibly full and I was thinking of going into the real estate business anyway," or "Just a second while I call my lawyer." He didn't even say anything like, "Wow, those suckers are really in deep." The young brilliant oral surgeon just said, "Okay," stood there awkwardly for a few moments, and then walked out of the room in a display of social ineptness that totally cemented Randy's faith in him. One of his minions eventually had Randy sign a legal disclaimer stipulating that it was perfectly all right if the oral surgeon decided to feed Randy's entire body into a log chipper, but this, for once, seemed like just a formality and not the opening round in an inevitable Bleak House-like litigational saga.
And so finally the big day came, and Randy took care to enjoy his breakfast because he knew that, considering the nerve damage he was about to incur, this might be the last time in his life that he would be able to taste food, or even chew it. The oral surgeon's minions all looked at Randy in awe when he actually walked in the door of their office, like My god he actually showed up! then flew reassuringly into action. Randy sat down in the chair and they gave him an injection and then the oral surgeon came in and asked him what, if anything, was the difference between Windows 95 and Windows NT. "This is one of these conversations the sole purpose of which is to make it obvious when I have lost consciousness, isn't it?" Randy said. "Actually, there is a secondary purpose, which is that I am considering making the jump and wanted to get some of your thoughts about that," the oral surgeon said.
"Well," said Randy, "I have a lot more experience with UNIX than with NT, but from what I've seen, it appears that NT is really a decent enough operating system, and certainly more of a serious effort than Windows." He paused to draw breath and then noticed that suddenly everything was different. The oral surgeon and his minions were still there and occupying roughly the same positions in his field of vision as they had been when he started to utter this sentence, but now the oral surgeon's glasses were askew and the lenses misted with blood, and his face was all sweaty, and his mask flecked with tiny bits of stuff that very much looked like it had come from pretty far down in Randy's body, and the air in the room was murky with aerosolized bone, and his nurses were limp and haggard and looked like they could use makeovers, face-lifts, and weeks at the beach. Randy's chest and lap, and the floor, were littered with bloody wads and hastily torn-open medical supply wrappers. The back of his head was sore from being battered against the head-rest by the recoil of the young brilliant oral surgeon's cranial jack-hammer. When he tried to finish his sentence ("so if you're willing to pay the premium I think the switch to NT would be very well advised") he noticed that his mouth was jammed full of something that prevented speech. The oral surgeon pulled his mask down off his face and scratched his sweat-soaked beard. He was staring not at Randy but at a point very far away. He heaved a big, slow sigh. His hands were shaking.
"What day is it?" Randy mumbled through cotton.
"As I told you before," the brilliant young oral surgeon said, "we charge for wisdom tooth extractions on a sliding scale, depending on the degree of difficulty." He paused for a moment, groping for words. "In your case I'm afraid that we will be charging you the maximum on all four." Then he got up and shambled out of the room, weighed down, Randy thought, not so much by the stress of his job as by the knowledge that no one was ever going to give him a Nobel prize for what he had just accomplished.
Ég var að lesa þetta rétt í þessu og langaði að skrifa hérna inn, en þessi heiðursmaður var búinn að líma þetta á sína vefsíðu - og meira til. Smellið á gaurinn til að lesa aðdragandann.
-b.
18 apríl 2009
Ferðasagan - þriðji og fjórði dagur
Ég byrjaði óvart á fjórða degi og langaði þá bara að klára þetta, enda ósköp lítið að segja af honum. Hann er óeftirtektarverður lokahnykkur á góðri sveiflu. Áfram með smjör.
Nú færist ég alltaf lengra og lengra frá þessu, minningarnar dofna hægt en örugglega. Þá er ágætt að hafa myndir.. Ég kláraði fyrstu filmuna að kvöldi annars dags og keypti ekki aðra fyrren við vorum komnir niðrí miðborg, en átti samt eitthvað pláss inná símanum. Næstu efnisgreinar eru sóttar úr þynnku sem átti sér stað fyrir tæpum mánuði síðan, og ég styðst við gemsamyndir. Þetta verður gaman.
Þetta var í annað skiptið sem við vöknuðum í Sidcup og í minningunni rennur sá morgun saman við þann fyrsta. Ég veit að Víðir var á staðnum í þetta skiptið (daginn áður var hann farinn í skólann þegar við vöknuðum) en hann var þar líka að morgni fjórða dags. Þennan morgun sat hann á stól og laseitthvað, býst ég við? jólakortið sem ég hafði komið með handa honum.
.jpg)
Davíð og Ýmir lágu í rúminu sælir og glaðir. Þegar ég tók mynd settist Davíð upp af slíkum krafti að ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Ég efast ekki um að hann hafi skammað okkur aftur fyrir að vakna snemma, en þessi mynd er tekin á slaginu tíu:
.jpg)
Planið var óljóst. Við höfðum rætt um það að fara á Watchmen í IMAX en ég held að planið hafi verið að gera það á fjórða degi. Eða kannske ætluðum við að sjá til. Víðir þurfti að fara niður í skóla að sækja bækur og við þurftum að fá okkur að éta. Örlögin réðu svo að við sameinuðum hvortveggja í eina ævintýralega ferð niður brekkuna og upp aftur.
Fyrst borðuðum við smákökur sem Tinna hafði bakað. Ég fékk mér örlítið kaffi.
Við gengum sömu leið og við höfðum áður farið niður að lestarstöð, framhjá barnum sem við fórum ekki inná kvöldið áður, inní búð að kaupa vatn og gegnum garð þarsem trén voru. Við hittum tvær stelpur á leiðinni sem Víðir kannaðist við, önnur þeirra var með blautar hendur. Við litum á hvorn annan. Svo hittum við gaur sem bauð okkur í grillveislu. Framan við innganginn að Rose Bruford's var þessi gaur oní stéttinni:
.jpg)
Við innganginn þurftum við að skrifa nöfnin okkar á blað og fá barmmerki sem á stóð ,,visitor". Bæði förstneim og sörneim, svo það færi nú ekki á milli mála að við værum ekki hryðjuverkamenn. Við gengum strax útum aðrar dyr og komum inní einhverskonar garð. Til vinstri var hópur af fólki að setja upp einhverskonar míní-sýningu og aðrir að fylgjast með. Eftir því sem við gengum lengra inn og að ,,torginu" færðu þau sig úr skotinu og lengra inní garðinn hægra megin við okkur með hrópum og ýktum hreyfingum. Það var enn ekki komið hádegi en ég held að þau hafi verið að gíra sig hægt og rólega upp í einhverskonar Bakkanal sem myndi ná hámarki í grillveislunni þá um kvöldið. Sauðdrukknir menn að slást með gerivilimum á brunastiganum og blóðþyrstar Bakkæjur að rífa vegfarendur í ræmur, Dyonísus glottandi á húsþakinu með kórónuna í annarri hönd og Bakkardí Breezer í hinni.. Meira um þessa grillveislu síðar.
Víðir skildi okkur eftir í smá stund á meðan hann fór og sótti bækur á bókasafnið. Við töluðum um áfengi og ég tók leiðinleg myndbönd. Davíð var með viskí í töskunni sinni og ég benti á George Bush sem hékk á handriðinu þarna fyrir ofan.
.jpg)
Á leiðinni heim gengum við framhjá veitingastaðnum Sophie's Choice og þótti það vægast sagt athyglisvert nafn. Við vorum svangir en við vildum ekki deyja sjáðu til. Og á svona veitingastað er pöntunarferlið svohljóðandi: Þú og tveir vinir þínir setjist við eitt af borðunum. Þú velur einhvern rétt af matseðlinum og um leið velurðu annan af vinum þínum til að senda í útrýmingarbúðir nasista. Þið tveir sem sitjið eftir fáið réttinn sem þú valdir á tveir-fyrir-einn tilboði. Gúdd tæms.
Í staðinn stoppuðum við á delíi þarsem ung og fögur stúlka afgreiddi samlokur sem gömul smurbrauðsdama framleiddi bakvið hvítar dyr. Ég fékk mér samloku með kjúklingi og eitthvað held ég. Við röltum aftur upp brekkuna og átum heima hjá Víði. Davíð skildi viskíið sitt eftir og ég setti mitt viskí í töskuna mína.
Niður brekkuna. Lest til London. Piccadilly Circus? Keypti aðra einnota myndavél.
Við stoppuðum fyrst á HMV og skoðuðum DVD og svona. Ég keypti Garth Marenghi's Darkplace, Spaced, Batman Begins og The Dark Knight. Svo gengum við á Leicester Square og fengum okkur bjór á efri hæð barsins Crooked Surgeon.
Það var rúbbíleikur í gangi sem við horfðum á svona í og með, England-Skotland. Ég man að Hallur hringdi og sagði mér að Gunnar bróðir hans væri að uppnefna bílinn minn. Við röbbuðum um eitthvað, tókum vídjó og ég tók mynd af myndavélunum okkar (en það vantaði 180° vélina hans Davíðs, hún var líklega eftir heima):
Davíð langaði að fara í bókabúð og skoða einhvern hlut, okkur skildist að það væri Waterstone's á Oxford Street þannig að við gengum þangað. Við fundum hattabúð þarsem ég keypti hatt, ritfangabúð þarsem ég keypti tvær moleskine bækur (svarta og rauða), við stoppuðum á Starbucks þarsem ég fékk te í glas og við breyttum breska kaffinu hans Davíðs í írskt kaffi. Með viskíi.
Ég man ekki hvaða húsnúmer átti að vera á þessari bókabúð en við föttuðum alltíeinu að við höfðum gengið framhjá henni, gengum tilbaka og þá var búið að loka henni. Jæja. Gengum aðeins lengra og stoppuðum á The Tottenham. Þar var næsti rúbbíleikur í gangi, Írland-Wales. Við drukkum allskonar bjór. Einn grænan, sem hét Sign of Spring:
Þegar við höfðum setið þarna í einhvern tíma og Írland hafði unnið Wales í spennandi leik fórum við að tala um grillveisluna. Víði langaði í barbíkjú og að henda draslinu heim og svona, en við nenntum ekki lestarferðinni og langaði að borða niðrí borg. Við fórum niður einhverja þvergötu og fundum þar víetnamskan stað eða eitthvað, en það var biluð röð á hann.
Við gengum aðeins lengra og stoppuðum á steikhúsi. Eða það hét allavega steikhús. Minnir mig. En í minningunni er eitthvað austurlenskt við staðinn? Maturinn var sæmilegur, allsekkert góður en ekki slæmur. Og við biðum heillengi eftir honum. Þegar reikningurinn kom notuðum við einhverja seðla og allt klinkið sem við fundum til, en þá vantaði enn fimm pund eða eitthvað. En sko, þjónustugjaldið var reiknað inní alltsaman, þannig að við ákváðum að við hefðum beðið of lengi og að þjónustan hefði verið undir meðallagi. Og gengum út hröðum skrefum.
Við vorum komnir nokkra metra í burtu þegar Víðir fattaði að hann hafði gleymt hattinum sínum inni á staðnum. Hann fór og sótti hann og var umsvifalaust gripinn og látinn borga það sem uppá vantaði. Hann sagði okkur söguna af því.
Hinumegin við götuna var staður þarsem hægt var að spila pool en af einhverjum óskiljanlegum ástæðum var öll meðferð áfengis bönnuð á staðnum.
Nú held ég að við höfum tekið lest til Camden?
Við lentum allavega inni á rokkabillíbar sem hýsti bæði Lou Diamond Phillips og nýnasista. Ég er með mynd af þeim fyrrnefndu en ég ætla að láta þessa duga:
Þaðan fórum við á einhvern mínídansstað. Hann var bleikur og blár. Þetta var líklega lummulegasti staðurinn sem við heimsóttum í þessari Lundúnaferð: Hann var lítill og þröngur, tónlistin ömurleg og bjórinn kjánalega dýr. Í dyrunum voru tveir gaurar sem vildu leita í töskunni minni og svona, ég leyfði þeim það og mundi ekki eftir viskípelanum fyrren annar þeirra hafði tekið hann af mér. Ég sagðist hafa gleymt að ég væri með hann og hvort ég gæti ekki fengið að bakka aðeins og geyma hann einhverstaðar. Gaurinn sagðist mundi geyma hann fyrir mig, ekkert mál.
Við vorum ekki lengi þarna inni, aðalatriðið var held ég að drepa tíma þartil við gætum farið og hitt vini hans Víðis einhverstaðar nálægt og farið á klúbb. Ég fékk viskípelann minn aftur á leiðinni út og ákvað að fela hann vandlega næst þegar við færum inn einhverstaðar.
Nú verður að segjast einsog er að ég man voða lítið af framhaldinu. Ég tók mynd af strákunum þegar við hittum þá:
en ég man ekki eftir því. Á einhverjum tímapunkti vorum við komnir fremst í röðina og þar voru tveir gaurar sem vildu leita á mér. Nú hafði ég falið pelann einhverstaðar (miðað við ástandið á heilanum þá stundina tel ég líklegasta staðinn hafa verið í innanávasanum á frakkanum mínum) en hann fann hann undireins. Hann rétti félaga sínum pelann og sá kom honum fyrir þarna aftanvið sig og svo leituðu þeir báðir vandlega á mér. Ég stóð, þuklaður, og sá hvar Víðir (sem hafði komist inn rétt á undan og var við búrið að kaupa miða) teygði sig í pelann. Ég var með hann inná buxnastrengnum það sem eftir lifði og drakk og drakk..
Staðurinn var stór. Ég var á stöðugri ferð minnir mig.. Það var eitt stórt dansgólf, annað minna á hæðinni fyrir ofan, setustofa við hliðina á því. Þaðan lá gangur eitthvert áfram og niður stiga og eitthvað vesen og þar komst maður út í port að reykja. Það var bar á neðri hæðinni. Á einhverjum tímapunkti hætti ég að þvælast hingað og þangað og fór með strákunum niður á dansgólf. Þetta gæti hafa verið um það leyti sem ég kláraði úr / týndi pelanum. Ég tók þessa mynd af Víði að dansa.
Mér skilst að ég hafi líka týnt myndavélinni og að vingjarnlegur svartur maður hafi fundið hana og gengið um dansgólfið og spurt fólk hvort það hefði týnt svona grip. Var það Davíð eða Ýmir sem greip hana? Það var allavega ekki ég.
Dansi dans. Þá gerist lítið.
Daginn eftir vakna ég. Ég ímynda mér að upplitið á manni hafi verið heldur lágt þarna undir restina, hér er mynd af Davíð:
Í fyrsta skipti fannst mér sem ég hefði ekki sofið nógu vel. Pullurnar voru farnar að renna til á gólfinu, ég skildi reyndar ekki hversvegna þær hefðu ekki gert það allan tímann en það var greinilegt að þetta tímabundna flet var að flosna í sundur. Við vorum svangir. Við vorum að fara heim seinnipartinn. Ég hafði ekki verið vakandi lengi þegar ég fékk að heyra söguna af heimferðinni, eða lokapunktinum á þeirri ferð a.m.k.
Víðir hafði fundið einhvern gaur til að skutla okkur heim. Þetta var ekki leigubílstjóri þannig séð, en hann tók 50 pund fyrir að keyra okkur til Sidcup. Þegar við erum komnir úr bílnum, einhvernvegin í helvíti, missi ég gleraugun mín á jörðina og gaurinn keyrir yfir þau á leiðinni burt. Þau voru ónýt. Þau voru skraut. Þau eru í bílnum mínum núna held ég, ég er enn ekki búinn að fá önnur.
Jæja.
Ég varð furðulega lítið fúll útí sjálfan mig fyrir að hafa eyðilagt þessi blessuðu gleraugu. Hefði ég t.a.m. týnt myndavélinni hefði ég líklega skammast meira útí sjálfan mig en fyrir þetta með gleraugun. Lógíkin var einhvernvegin svona: Ég var sauðdrukkinn, hefði ekki átt að vera með gleraugun á nefinu hvorteðer. Ókei. En ég missti þau hvergi niðrí bæ, beyglaði þau ekki á einhverjum bar, heldur komst ég með þau heim. Hefði melurinn sem keyrði bílinn ekki kramið þau þá væri enn í fínu lagi með þau. Þannig að ég var svona nokkurnveginn stikkfrí.
Ekkert sérstaklega sannfærandi kannske, en ég var held ég ennþá dálítið fullur. Á fjórða degi var ekki hægt að tala um smellandi þynnku heldur einhverskonar aflíðandi halla ofaní skurðinn. Ég tók þessa mynd af gestgjöfum okkar (stelpunum þ.e.a.s.):
Og nú sé ég að smákökurnar voru bakaðar að morgni fjórða dags, ekki þess þriðja einsog ég hélt fram áður.
Við tókum okkur saman og gengum upp brekkuna á KFC. Gengum svo aftur heim. Á leiðinni kætti ég strákana með leikrænum tilþrifum og dramatískum upplestri úr hugskoti mínu. Þeir hvöttu mig áfram en þegar við lentum aftur í íbúðinni ákvað ég að láta gott heita. Maturinn var grunsamlega líkur því sem maður á að venjast hér heima. Ég lagðist í rúm og við hlustuðum á QI þátt. Þynnkan í herberginu var áþreifanleg.'
Ég tók síðustu myndina á aðra filmuna:
Stuttu síðar pökkuðum við Davíð og Ýmir saman og röltum niður brekkuna í hinsta skipti, keyptum passa og biðum eftir lestinni. Við lentum á Charing Cross held ég, settum töskurnar okkar Davíðs í geymslu og gengum yfir King's Cross (eða eitthvað torg allavega). Ég keypti þriðju myndavélina, einn minjagrip eða svo og svo stoppuðum við á Leicester Arms. Síðasti Guinnessinn í Lundúnum þar, og nokkrar flögur. Ýmir var að fara með fyrri vél þannig að hann kvaddi, ég hef ekki séð hann síðan. Við Davíð dokuðum við og röltum loks uppá Oxford street að leita að bókabúðinni.
Við fundum tvær. Ég man ekki hvort Davíð keypti nokkuð en ég eyddi síðustu 20 pundunum í veskinu mínu í Watching the Watchmen. Hún var á tilboði. Meira drasl til að bera heim.
Á leiðinni aftur á Charing Cross lentum við í smá metró-veseni sem ég fer ekki útí. Það var mér að kenna og tók ekki svo langan tíma. Sóttum töskurnar, fórum í lestina niður á flugvöll, Piccadilly Line.
Á leiðinni las ég spjald á veggnum þarsem maður var vinsamlegast beðinn um að gá frá hvaða flugstöð maður ætlaði að fljúga. Þær væru nefnilega 5 talsins á Heathrow og það skipti máli hvar maður ætlaði að stoppa. Víðir reddaði þessu fyrir okkur, ég hringdi og hann gáði á netið. Tekk Víðir.
Allt flugvalladæmið var ekki í frásögur færandi. Borðaði einhvern mat. Keypti eitthvað drasl. Rölti að hliðinu. Horfði á Master and Commander á leiðinni heim en gat ekki sofnað. Líkaminn í uppreisn. Keypti flösku af sama viskíi og ég hafði haft innanklæða nóttina áður. Nanna og Ingibjörg sóttu okkur á flugvöllinn. Ég fékk að borða og drekka. Svo sofnaði ég.
-b.
Það verður ekki af sögumanni okkar tekið
að hann metur persónur sínar ekki mikils
og áheyrendur enn minna.
Hvar eru ævintýrin sem hinir öldnu segja frá,
ránsferðir, skáldabrennur, bardagar, lystisnekkjur,
allt þetta sem við viljum heyra?
Gallið í hálsinum og bruninn niður mænuna,
þetta vantar, heimurinn er grár
og sögurnar líka.
Fylgist ekki með í næsta þætti.
.jpg)
Nú færist ég alltaf lengra og lengra frá þessu, minningarnar dofna hægt en örugglega. Þá er ágætt að hafa myndir.. Ég kláraði fyrstu filmuna að kvöldi annars dags og keypti ekki aðra fyrren við vorum komnir niðrí miðborg, en átti samt eitthvað pláss inná símanum. Næstu efnisgreinar eru sóttar úr þynnku sem átti sér stað fyrir tæpum mánuði síðan, og ég styðst við gemsamyndir. Þetta verður gaman.
Þetta var í annað skiptið sem við vöknuðum í Sidcup og í minningunni rennur sá morgun saman við þann fyrsta. Ég veit að Víðir var á staðnum í þetta skiptið (daginn áður var hann farinn í skólann þegar við vöknuðum) en hann var þar líka að morgni fjórða dags. Þennan morgun sat hann á stól og las
.jpg)
Davíð og Ýmir lágu í rúminu sælir og glaðir. Þegar ég tók mynd settist Davíð upp af slíkum krafti að ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Ég efast ekki um að hann hafi skammað okkur aftur fyrir að vakna snemma, en þessi mynd er tekin á slaginu tíu:
.jpg)
Planið var óljóst. Við höfðum rætt um það að fara á Watchmen í IMAX en ég held að planið hafi verið að gera það á fjórða degi. Eða kannske ætluðum við að sjá til. Víðir þurfti að fara niður í skóla að sækja bækur og við þurftum að fá okkur að éta. Örlögin réðu svo að við sameinuðum hvortveggja í eina ævintýralega ferð niður brekkuna og upp aftur.
Fyrst borðuðum við smákökur sem Tinna hafði bakað. Ég fékk mér örlítið kaffi.
Við gengum sömu leið og við höfðum áður farið niður að lestarstöð, framhjá barnum sem við fórum ekki inná kvöldið áður, inní búð að kaupa vatn og gegnum garð þarsem trén voru. Við hittum tvær stelpur á leiðinni sem Víðir kannaðist við, önnur þeirra var með blautar hendur. Við litum á hvorn annan. Svo hittum við gaur sem bauð okkur í grillveislu. Framan við innganginn að Rose Bruford's var þessi gaur oní stéttinni:
.jpg)
Við innganginn þurftum við að skrifa nöfnin okkar á blað og fá barmmerki sem á stóð ,,visitor". Bæði förstneim og sörneim, svo það færi nú ekki á milli mála að við værum ekki hryðjuverkamenn. Við gengum strax útum aðrar dyr og komum inní einhverskonar garð. Til vinstri var hópur af fólki að setja upp einhverskonar míní-sýningu og aðrir að fylgjast með. Eftir því sem við gengum lengra inn og að ,,torginu" færðu þau sig úr skotinu og lengra inní garðinn hægra megin við okkur með hrópum og ýktum hreyfingum. Það var enn ekki komið hádegi en ég held að þau hafi verið að gíra sig hægt og rólega upp í einhverskonar Bakkanal sem myndi ná hámarki í grillveislunni þá um kvöldið. Sauðdrukknir menn að slást með gerivilimum á brunastiganum og blóðþyrstar Bakkæjur að rífa vegfarendur í ræmur, Dyonísus glottandi á húsþakinu með kórónuna í annarri hönd og Bakkardí Breezer í hinni.. Meira um þessa grillveislu síðar.
Víðir skildi okkur eftir í smá stund á meðan hann fór og sótti bækur á bókasafnið. Við töluðum um áfengi og ég tók leiðinleg myndbönd. Davíð var með viskí í töskunni sinni og ég benti á George Bush sem hékk á handriðinu þarna fyrir ofan.
.jpg)
Á leiðinni heim gengum við framhjá veitingastaðnum Sophie's Choice og þótti það vægast sagt athyglisvert nafn. Við vorum svangir en við vildum ekki deyja sjáðu til. Og á svona veitingastað er pöntunarferlið svohljóðandi: Þú og tveir vinir þínir setjist við eitt af borðunum. Þú velur einhvern rétt af matseðlinum og um leið velurðu annan af vinum þínum til að senda í útrýmingarbúðir nasista. Þið tveir sem sitjið eftir fáið réttinn sem þú valdir á tveir-fyrir-einn tilboði. Gúdd tæms.
Í staðinn stoppuðum við á delíi þarsem ung og fögur stúlka afgreiddi samlokur sem gömul smurbrauðsdama framleiddi bakvið hvítar dyr. Ég fékk mér samloku með kjúklingi og eitthvað held ég. Við röltum aftur upp brekkuna og átum heima hjá Víði. Davíð skildi viskíið sitt eftir og ég setti mitt viskí í töskuna mína.
Niður brekkuna. Lest til London. Piccadilly Circus? Keypti aðra einnota myndavél.
Við stoppuðum fyrst á HMV og skoðuðum DVD og svona. Ég keypti Garth Marenghi's Darkplace, Spaced, Batman Begins og The Dark Knight. Svo gengum við á Leicester Square og fengum okkur bjór á efri hæð barsins Crooked Surgeon.
Það var rúbbíleikur í gangi sem við horfðum á svona í og með, England-Skotland. Ég man að Hallur hringdi og sagði mér að Gunnar bróðir hans væri að uppnefna bílinn minn. Við röbbuðum um eitthvað, tókum vídjó og ég tók mynd af myndavélunum okkar (en það vantaði 180° vélina hans Davíðs, hún var líklega eftir heima):
Davíð langaði að fara í bókabúð og skoða einhvern hlut, okkur skildist að það væri Waterstone's á Oxford Street þannig að við gengum þangað. Við fundum hattabúð þarsem ég keypti hatt, ritfangabúð þarsem ég keypti tvær moleskine bækur (svarta og rauða), við stoppuðum á Starbucks þarsem ég fékk te í glas og við breyttum breska kaffinu hans Davíðs í írskt kaffi. Með viskíi.
Ég man ekki hvaða húsnúmer átti að vera á þessari bókabúð en við föttuðum alltíeinu að við höfðum gengið framhjá henni, gengum tilbaka og þá var búið að loka henni. Jæja. Gengum aðeins lengra og stoppuðum á The Tottenham. Þar var næsti rúbbíleikur í gangi, Írland-Wales. Við drukkum allskonar bjór. Einn grænan, sem hét Sign of Spring:
Þegar við höfðum setið þarna í einhvern tíma og Írland hafði unnið Wales í spennandi leik fórum við að tala um grillveisluna. Víði langaði í barbíkjú og að henda draslinu heim og svona, en við nenntum ekki lestarferðinni og langaði að borða niðrí borg. Við fórum niður einhverja þvergötu og fundum þar víetnamskan stað eða eitthvað, en það var biluð röð á hann.
Við gengum aðeins lengra og stoppuðum á steikhúsi. Eða það hét allavega steikhús. Minnir mig. En í minningunni er eitthvað austurlenskt við staðinn? Maturinn var sæmilegur, allsekkert góður en ekki slæmur. Og við biðum heillengi eftir honum. Þegar reikningurinn kom notuðum við einhverja seðla og allt klinkið sem við fundum til, en þá vantaði enn fimm pund eða eitthvað. En sko, þjónustugjaldið var reiknað inní alltsaman, þannig að við ákváðum að við hefðum beðið of lengi og að þjónustan hefði verið undir meðallagi. Og gengum út hröðum skrefum.
Við vorum komnir nokkra metra í burtu þegar Víðir fattaði að hann hafði gleymt hattinum sínum inni á staðnum. Hann fór og sótti hann og var umsvifalaust gripinn og látinn borga það sem uppá vantaði. Hann sagði okkur söguna af því.
Hinumegin við götuna var staður þarsem hægt var að spila pool en af einhverjum óskiljanlegum ástæðum var öll meðferð áfengis bönnuð á staðnum.
Nú held ég að við höfum tekið lest til Camden?
Við lentum allavega inni á rokkabillíbar sem hýsti bæði Lou Diamond Phillips og nýnasista. Ég er með mynd af þeim fyrrnefndu en ég ætla að láta þessa duga:
Þaðan fórum við á einhvern mínídansstað. Hann var bleikur og blár. Þetta var líklega lummulegasti staðurinn sem við heimsóttum í þessari Lundúnaferð: Hann var lítill og þröngur, tónlistin ömurleg og bjórinn kjánalega dýr. Í dyrunum voru tveir gaurar sem vildu leita í töskunni minni og svona, ég leyfði þeim það og mundi ekki eftir viskípelanum fyrren annar þeirra hafði tekið hann af mér. Ég sagðist hafa gleymt að ég væri með hann og hvort ég gæti ekki fengið að bakka aðeins og geyma hann einhverstaðar. Gaurinn sagðist mundi geyma hann fyrir mig, ekkert mál.
Við vorum ekki lengi þarna inni, aðalatriðið var held ég að drepa tíma þartil við gætum farið og hitt vini hans Víðis einhverstaðar nálægt og farið á klúbb. Ég fékk viskípelann minn aftur á leiðinni út og ákvað að fela hann vandlega næst þegar við færum inn einhverstaðar.
Nú verður að segjast einsog er að ég man voða lítið af framhaldinu. Ég tók mynd af strákunum þegar við hittum þá:
en ég man ekki eftir því. Á einhverjum tímapunkti vorum við komnir fremst í röðina og þar voru tveir gaurar sem vildu leita á mér. Nú hafði ég falið pelann einhverstaðar (miðað við ástandið á heilanum þá stundina tel ég líklegasta staðinn hafa verið í innanávasanum á frakkanum mínum) en hann fann hann undireins. Hann rétti félaga sínum pelann og sá kom honum fyrir þarna aftanvið sig og svo leituðu þeir báðir vandlega á mér. Ég stóð, þuklaður, og sá hvar Víðir (sem hafði komist inn rétt á undan og var við búrið að kaupa miða) teygði sig í pelann. Ég var með hann inná buxnastrengnum það sem eftir lifði og drakk og drakk..
Staðurinn var stór. Ég var á stöðugri ferð minnir mig.. Það var eitt stórt dansgólf, annað minna á hæðinni fyrir ofan, setustofa við hliðina á því. Þaðan lá gangur eitthvert áfram og niður stiga og eitthvað vesen og þar komst maður út í port að reykja. Það var bar á neðri hæðinni. Á einhverjum tímapunkti hætti ég að þvælast hingað og þangað og fór með strákunum niður á dansgólf. Þetta gæti hafa verið um það leyti sem ég kláraði úr / týndi pelanum. Ég tók þessa mynd af Víði að dansa.
Mér skilst að ég hafi líka týnt myndavélinni og að vingjarnlegur svartur maður hafi fundið hana og gengið um dansgólfið og spurt fólk hvort það hefði týnt svona grip. Var það Davíð eða Ýmir sem greip hana? Það var allavega ekki ég.
Dansi dans. Þá gerist lítið.
Daginn eftir vakna ég. Ég ímynda mér að upplitið á manni hafi verið heldur lágt þarna undir restina, hér er mynd af Davíð:
Í fyrsta skipti fannst mér sem ég hefði ekki sofið nógu vel. Pullurnar voru farnar að renna til á gólfinu, ég skildi reyndar ekki hversvegna þær hefðu ekki gert það allan tímann en það var greinilegt að þetta tímabundna flet var að flosna í sundur. Við vorum svangir. Við vorum að fara heim seinnipartinn. Ég hafði ekki verið vakandi lengi þegar ég fékk að heyra söguna af heimferðinni, eða lokapunktinum á þeirri ferð a.m.k.
Víðir hafði fundið einhvern gaur til að skutla okkur heim. Þetta var ekki leigubílstjóri þannig séð, en hann tók 50 pund fyrir að keyra okkur til Sidcup. Þegar við erum komnir úr bílnum, einhvernvegin í helvíti, missi ég gleraugun mín á jörðina og gaurinn keyrir yfir þau á leiðinni burt. Þau voru ónýt. Þau voru skraut. Þau eru í bílnum mínum núna held ég, ég er enn ekki búinn að fá önnur.
Jæja.
Ég varð furðulega lítið fúll útí sjálfan mig fyrir að hafa eyðilagt þessi blessuðu gleraugu. Hefði ég t.a.m. týnt myndavélinni hefði ég líklega skammast meira útí sjálfan mig en fyrir þetta með gleraugun. Lógíkin var einhvernvegin svona: Ég var sauðdrukkinn, hefði ekki átt að vera með gleraugun á nefinu hvorteðer. Ókei. En ég missti þau hvergi niðrí bæ, beyglaði þau ekki á einhverjum bar, heldur komst ég með þau heim. Hefði melurinn sem keyrði bílinn ekki kramið þau þá væri enn í fínu lagi með þau. Þannig að ég var svona nokkurnveginn stikkfrí.
Ekkert sérstaklega sannfærandi kannske, en ég var held ég ennþá dálítið fullur. Á fjórða degi var ekki hægt að tala um smellandi þynnku heldur einhverskonar aflíðandi halla ofaní skurðinn. Ég tók þessa mynd af gestgjöfum okkar (stelpunum þ.e.a.s.):
Og nú sé ég að smákökurnar voru bakaðar að morgni fjórða dags, ekki þess þriðja einsog ég hélt fram áður.
Við tókum okkur saman og gengum upp brekkuna á KFC. Gengum svo aftur heim. Á leiðinni kætti ég strákana með leikrænum tilþrifum og dramatískum upplestri úr hugskoti mínu. Þeir hvöttu mig áfram en þegar við lentum aftur í íbúðinni ákvað ég að láta gott heita. Maturinn var grunsamlega líkur því sem maður á að venjast hér heima. Ég lagðist í rúm og við hlustuðum á QI þátt. Þynnkan í herberginu var áþreifanleg.'
Ég tók síðustu myndina á aðra filmuna:
Stuttu síðar pökkuðum við Davíð og Ýmir saman og röltum niður brekkuna í hinsta skipti, keyptum passa og biðum eftir lestinni. Við lentum á Charing Cross held ég, settum töskurnar okkar Davíðs í geymslu og gengum yfir King's Cross (eða eitthvað torg allavega). Ég keypti þriðju myndavélina, einn minjagrip eða svo og svo stoppuðum við á Leicester Arms. Síðasti Guinnessinn í Lundúnum þar, og nokkrar flögur. Ýmir var að fara með fyrri vél þannig að hann kvaddi, ég hef ekki séð hann síðan. Við Davíð dokuðum við og röltum loks uppá Oxford street að leita að bókabúðinni.
Við fundum tvær. Ég man ekki hvort Davíð keypti nokkuð en ég eyddi síðustu 20 pundunum í veskinu mínu í Watching the Watchmen. Hún var á tilboði. Meira drasl til að bera heim.
Á leiðinni aftur á Charing Cross lentum við í smá metró-veseni sem ég fer ekki útí. Það var mér að kenna og tók ekki svo langan tíma. Sóttum töskurnar, fórum í lestina niður á flugvöll, Piccadilly Line.
Á leiðinni las ég spjald á veggnum þarsem maður var vinsamlegast beðinn um að gá frá hvaða flugstöð maður ætlaði að fljúga. Þær væru nefnilega 5 talsins á Heathrow og það skipti máli hvar maður ætlaði að stoppa. Víðir reddaði þessu fyrir okkur, ég hringdi og hann gáði á netið. Tekk Víðir.
Allt flugvalladæmið var ekki í frásögur færandi. Borðaði einhvern mat. Keypti eitthvað drasl. Rölti að hliðinu. Horfði á Master and Commander á leiðinni heim en gat ekki sofnað. Líkaminn í uppreisn. Keypti flösku af sama viskíi og ég hafði haft innanklæða nóttina áður. Nanna og Ingibjörg sóttu okkur á flugvöllinn. Ég fékk að borða og drekka. Svo sofnaði ég.
-b.
Það verður ekki af sögumanni okkar tekið
að hann metur persónur sínar ekki mikils
og áheyrendur enn minna.
Hvar eru ævintýrin sem hinir öldnu segja frá,
ránsferðir, skáldabrennur, bardagar, lystisnekkjur,
allt þetta sem við viljum heyra?
Gallið í hálsinum og bruninn niður mænuna,
þetta vantar, heimurinn er grár
og sögurnar líka.
Fylgist ekki með í næsta þætti.
.jpg)
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)