Hjálp, köngulærnar klöngra um köngla!

Mig er farið að langa að lesa Cerebus aftur. Svei mér þá.

Og gærdagurinn var nýtt met. Aldrei fleiri gestir á síðunni. Átján manns, góðir hálsar.

Ég veit ekki einusinni hvort ég þekki átján manns.. (Hæ, átján manns.)

En við skulum samt skála. Hei-jó!

-b.

Sim og Cer

Viðtal við Dave Sim á poddkastinu ,,Indie Spinner Rack". Sim er spurður um það hvort hann hafi fundið til með söguhetjunni sinni þar sem hann deyr í lok síðasta heftisins af Cerebus. Onei:

Gaur að taka viðtal: As far as the end of Cerebus, did you have any feelings of sadness for the character as he was in such a bad state near the end, as he was dying, did you..

Sim: [hlær] No no!

Gaur að taka viðtal: He got what he deserved?

Sim: Man, you know, it's like you can take all the black crate paper down from the studio, you know, there's no mourning, no unhappiness, it's like thank god the little gray bastard is dead. It's over and done with. No.. no sentimental attachment. You know, it's.. it's been a blast but don't let the door hit you in the ass on the way out.

Fyndið að heyra gaurinn tala, þarsem maður hefur áður bara lesið það sem hann skrifar. Og hann hljómar alls ekki eins grimmur og dán einsog í viðtölunum sem voru tekin við hann þegar hann kláraði bókina. Já og nú veit ég að hann, einsog allir aðrir, ber nafnið fram ,,Serebus." Sem mér finnst hræðilegt. Og rangt.

Ég las einhverstaðar fyrir ekki svo löngu síðan að þeir Gerhard eru báðir dánir verði Cerebus, einsog hann leggur sig, settur í almannaeign. Sem meikar sens, þarsem Sim rekur sjálfur útgáfufyrirtækið og á ekki fjölskyldu (að því er best ég veit). Maður spyr sig hvað myndi gerast ef þeir dæju báðir frá þessu án þess að gera neinar ráðstafanir.. líklega einhverskonar erfðardeilur á milli fjarskyldra ættingja. En þetta finnst mér góð hugmynd. Hver sem er getur notað filmurnar, eða einhverskonar stafræn arkív, til að prenta sínar eigin Cerebus bækur, rétt einsog staðan er með Robinson Crusoe eða Laxdælu. Ennfremur getur hver sem er notað persónur bókarinnar í hvað sem þeim dettur í hug. Sjá:

Sim: That's going to make for a.. you know, interesting levels of hypocricy. You know, people are going to be saying ,,we're pretty sure that Dave Sim would have approved this animated Cerebus cartoon. We think Dave would have loved this. Fortunately he's dead and won't be able to say 'No, I never wanted there to be a Cerebus movie'."

En þeir ætla samt að láta vaða. Og mér finnst það svalt.

...

Ég fann loksins apótek til að skipta út þessum bannsetta lyfseðli. Fyrir rest. Takk Ýmir fyrir að gefa mér ekta leiðbeiningar. Fyndið: Það kostaði mig ekki krónu að fara til læknis hérna, en lyfin er miklu dýrari!

Nei annars, það er ekkert fyndið. Það er grátlegt. Og ég hata peningana sem ég þurfti að rétta yfir borðið. Afhverju fóru þeir frá mér? Ég hefði getað notað þá til að kaupa mat, glingur og kerlingar.

-b.

Gott fyrir sprettuna segja þeir

Fór í síðustu-mínútu bókasafnstúr í dag og reddaði nokkrum titlum og blaðsíðutölum fyrir pensúmið, sem ég skilaði síðan inn áður en hurðinni var skellt. Svo mætti ég í tíma, jafnvel þótt augun og allskonar bein mótmæltu harðlega, að ekki sé minnst á fæturna undir löppunum á mér, sem voru blautir og kaldir eftir ark í gegnum nóvemberpolla í strigaskóm. En tíminn var þrususkemmtilegur. Þarsem ég á það til að gleyma nöfnum mjög auðveldlega, þá get ég ímyndað mér að einhverntíman í framtíðinni eigi ég bara eftir að muna þennan tiltekna kennara sem 'áhugasama gyðinginn frá New York'.

Égmeina, ég gleymdi hvað hann heitir tvisvar í dag, og þetta er eitt af þessum örfáu skiptum þarsem ég þurfti að muna það.

Ég fæ mömmu til að koma með geislaspilarann minn yfir sjóinn og hvað gerist næstum því undir eins? Helvítis gaurar frá danska ríkissjónvarpinu banka uppá og spyrja hvort ég sé með sjónvarp eða útvarp. Jú, ég er með útvarp. Ég hef reyndar ekki prófað það ennþá, en það er þarna. Mér skilst þeir ætli að rukka mig fyrir það. Og á næsta ári fara þeir að rukka fyrir tölvueign. Melir.

...

Önnur þáttaröð af Spooks sveiflast á milli þess að vera alger sprengja ('I Spy Apocalypse') og væmin vitleysa ('Spiders' og 'Briefcase'). Þeir ættu að halda sig frá því að skrifa unglinga. Og ég tók ekki eftir því fyrren ég las það einhverstaðar, að maður sér aldrei neinn kreditlista.. það er tíser, svo kemur titlasenan þarsem þemalagið spilar undir og við sjáum allskonar skot af aðalpersónunum, en það er enginn texti. Ekkert nema ,,[ spooks ]" í blálokin. Svo heldur þátturinn áfram, hann klárast og endar á því að síðasti ramminn frýs, leiftrar og verður svarthvítur. Og þarmeð er það búið.

Og mér skilst að nöfnin á þáttunum hafi verið búin til fyrir bandaríska dreifingu, en hvað Bretana varðar er það bara Þáttur 1, Þáttur 2 o.s.frv. Svipað í gangi með The State Within núna sýnist mér.. hef ekkert heiti séð ennþá.

Ég hafði þrusugaman af Day Break, sem er að fylla í skarðið fyrir Lost einsog er. Þættinum er lýst sem blöndu af 24 og Groundhog Day. Ég þekki ekki tuttuguogfjóra, en mér finnst þetta alveg mátulega klikkað. Löggumaður vaknar einn daginn og er kærður fyrir morð. Hann gerir hvað hann getur að útskýra mál sitt, en allt kemur fyrir ekki. Undir kvöldið er hann kominn í fangelsi, og honum sagt að kærastan hans sé dauð, og ef hann játi ekki á sig verknaðinn verði systir hans og dóttir hennar drepnar líka.

Síðan vaknar hann aftur sama daginn og reynir að leiðrétta það sem hann gerði vitlaust í fyrra skiptið. Og hér er það sem skilur þessa lúppu frá Groundhog Day: hann heldur öllum þeim meiðslum sem hann verður fyrir. Gaurinn er skotinn í síðuna, þraukar út daginn og vaknar aftur sama dag í blóðpolli. Sem er algert rugl en fjandinn. Ég skal kaupa það. Hvað segirðu, vill svo til að kærastan, sem liggur við hliðina á honum, er hjúkka á bráðamóttöku? Já, hva, afhverju ekki. Haltu bara áfram.

Það er óvíst hvort þeim tekst að halda dampi þegar sagan er svona kreisí, en þessir fyrstu tveir þættir þótti mér temmilega mikil vitleysa í kringum þéttan hasar. Bara gaman af því..

Talandi um vitleysu og hasar, hvaða helvítis töf er á fjórðu Seven Soldiers bókinni?

-b.

Zirma

Ég er alltaf að skrifa Imaginary Cities í staðinn fyrir Invisible Cities sem er réttur og mun mun betri titill. En hér er ein frábær:

Travelers return from the city of Zirma with distinct memories: a blind black man shouting in the crowd, a lunatic teetering on a scyscraper's cornice, a girl walking with a puma on a leash. Actually many of the blind men who tap their canes on Zirma's cobblestones are black; in every scyscraper there is someone going mad; all lunatics spend hours on cornices; there is no puma that some girl does not raise, as a whim. The city is redundant: it repeats itself so that something will stick in the mind.

I too am returning from Zirma: my memory includes dirigibles flying in all directions, at a window level; streets of shops where tattoos are drawn on sailors' skin; underground trains crammed with obese women suffering from the humidity. My traveling companions, on the other hand, swear they saw only one dirigible hovering among the city's spires, only one tattoo artist arranging needles and inks and pierced patterns on his bench, only one fat woman fanning herself on a train's platform. Memory is redundant: it repeats signs so that the city can begin to exist.

Það sem ég fíla helst við þessa lýsingu eru ýkjurnar. Shouting, crowd, teetering,crammed, obese, suffering. Villidýrið er hamið af stelpuskjátu; flugskipin svífa í allar áttir og strjúka gangstéttina; heilu göturnar eru undirlagðar tattústofum, og hver einasta hefur kúnna í stólnum; lestirnar ganga neðanjarðar og hitinn þar er óbærilegur.

Lýsingin dregur athygli lesandans að endurtekningunni og hvernig hún skapar umhverfið sem við teljum okkur skynja. Í borgarumhverfi kemur saman mikill fjöldi af fólki en þeir einu sem þú manst eftir eru þeir sem öskra útí myrkrið, eða þeir sem hanga framanaf skýjakljúfum, eða stelpur með lífshættuleg gæludýr. Borgin inniheldur aragrúa af fólki sem fellur hvergi inní þetta skema, en það er ekki til þess fallið að skapa minningar, og minningar eru lífsnauðsynlegar borginni - einsog Calvino kemur oftar en einusinni að í bókinni.

En minnið kemur líka á móti borginni og ýkir þær myndir sem virka ekki nógu spennandi. Minningin um konuna með blævænginn á lofti á lestarstöðinni verður að sögu um svælandi hitabylgju sem lamar lestarsamgöngur neðanjarðar og múgur af feitum og sveittum kerlingum verður vitstola og ... svo framvegis. Fyrri myndin, sú rólega og saklausa, gæti verið hvaðan sem er. En sú síðari getur einungis átt sér stað innan borgarinnar. Og það er þannig sem maðurinn vill geta sagt söguna: hversu brjálað þetta sé allt í borginni, með öskrandi betlurum og villidýrum og sjóurum með blóðug húðflúr.

Mér finnst þetta skemmtileg pæling vegna þess að lygar fara alveg einstaklega mikið í taugarnar á mér. En ég þekki fólk sem gerir mjög mikið af því að ljúga, og það angrar mig að geta ekki notið þess almennilega að heyra það fara með sögur eða þessháttar, þarsem ég veit að það er að öllum líkindum ekki að segja mér satt. Það er samt tvennt í þessu: Í fyrsta lagi er þetta fólk jafnframt það sem segir gjarnan bestu sögurnar. Sem er leitt, en frekar rökrétt ef maður spáir í því. Í annan stað hef ég lent í því oftar en einusinni að einhver segir frá atburðum þarsem ég var til staðar, kem jafnvel við sögu, og segir rangt frá. Maður hlýtur að spyrja hvort þetta sama fólk geri sér grein fyrir því að það sé að fara með rangt mál. Er minnið sjálft að tína út og ýkja upp atriði sem gera söguna athyglisverðari, meira spennandi? Og ef svo er, hvað liggur þá að baki?

Og það sem ég velti helst fyrir mér er hvort allir aðrir geri sér grein fyrir þessu kerfi, og láti sér fátt um finnast. Getur verið að ég sé eini maðurinn sem er bara ekki að gúddera gangverkið?

Lýsingin á Zirmu segir mér að það gæti bara vel verið. Ég er einsog ferðafélaginn sem leiðréttir sögumanninn og rænir mongólska höfðingjann sögunni sinni.

-b.

Zzz

Ég settist í þægilegan stól á bókasafninu rétt fyrir hádegi í dag og byrjaði að lesa í On Photograpy. Á móti mér settist stelpa að lesa eitthvað á rússnesku, og með rússnesk-danska orðabók við höndina. Hún setti lappirnar á borðið, sem ég vissi ekki að væri leyfilegt, svo ég apaði það eftir henni. Eftir smástund var ég sofnaður. Ég rankaði við mér endrum og eins, fann að ég var með opinn munninn, lokaði honum og sofnaði aftur.

Kannske dreymdi mig að ég væri hákarl að glefsa í sel.



-b.

Wowsers

Varðandi sköpun South Park þáttarins ,,Make Love, Not Warcraft":

Q: What kinds of problems did you run into during the WOW filming? Do you have any funny stories of quirks or goofing off or things gone wrong or just not working?

JJ: Oh there were several little glitches we ran into. Everything from lag, to having random players walk into the area we were shooting in (we shot on the Burning Crusade alpha server...), the all-too-frequent stuttering frame in the captured footage, to even tripping breakers because we had too many computers on one power strip.

Það er eitthvað sem kitlar við tilhugsunina um að labba óvart inná 'svið' þarsem verið er að skjóta South Park þátt.. Einsog beint uppúr kredit-senu í Pixar mynd. Ætli þeir hafi verið með rönnera á vegunum að vísa fólki í burtu, einsog Batman uppá Vatnajökli? Skilti kannske eða vegatálma?

-b.

D

Matt Stone og Trey Parker tjá veröld ást sína á Battlestar Galactica.

Áttundi þátturinn af BG situr á c-drifinu mínu.

Þetta er fimmhundruðasta færslan á liðhlaupinu.

Í kvöld fór ég í sæmilegt jólahlaðborð í Tívolíinu með slatta af fjölskyldu. Í fyrramálið fara þau öll aftur til síns heima.

Mér finnst Imaginary Cities æðisleg. Ég ætla að segja ykkur hver uppáhalds síðan mín er á morgun.

-b.

Pölpið

What if you could trace the French New Wave, Sam Peckinpah, cyberpunk, "Pulp Fiction," "Mulholland Drive," and "Sin City" back to one business gamble taken by a third-tier publisher in 1949? In fact, you can, and without being guilty of too much overstatement. A little, sure, but not that much.

The publisher was Roscoe Kent Fawcett of Fawcett Publications, and his gamble was to try something no one else had tried before. He decided to publish original novels in paperback. In 1950, his new line of paperback originals was launched. It was called Gold Medal Books, and it became not just a tremendous commercial success but a culture-shaping one too.

[...] it may also not be an overstatement to assert that Gold Medal had a greater impact on the content and form of American fiction-writing than any other postwar book publisher. Gold Medal novels were intended as reliable, disposable entertainments: fast, short, and full of action. Noir-ish intrigue, westerns, and adventure tales were the general rule; sensationalism and sleaze were encouraged. Despite that, though, writers -- in TV and movies as well as on-the-page fiction -- as well as audiences are still looking to these books for inspiration.

Gold Medal was emphatically a business, and anything but a high-minded one -- reserving, for example, the right to do with the books' covers what it pleased, which included not just choosing the art but also the title. Still, the writers generally liked the work. Gold Medal dealt with them fair and square, relatively speaking. Editing was quick and to-the-point. Snobbery was nonexistent. If Gold Medal retitled your book, well, what the hell, and on to the next one.

The writers did OK financially too. They were tickled that they didn't have to split their royalties with a hardcover house, and that they were paid instead on the actual number of copies sold. Was it a coincidence that Richard Carroll, the best-known of Gold Medal's editors, wasn't a longterm publishing guy? Instead, he had previously worked as a Hollywood story editor.

And get a gander at some of the writers Gold Medal put into print: Elmore Leonard, Peter Rabe, Kurt Vonnegut, Day Keene, Jim Thompson, William Goldman, John D. MacDonald, Louis L'Amour, David Goodis, Richard Matheson, Charles Williams, and John Faulkner (William's brother).

Ég held reyndar að Vonnegut hafi, í seinni verkum, sýnt fram á það hversu ósáttur hann var við útgefendur af þessu tagi. Uppskáldaði vísindaskáldsöguhöfundurinn hans, Kilgore Trout, gerir ekki annað en að kvarta yfir því að hinir og þessir útgefendur hafi breytt titlunum hans og sett myndir af fáklæddum geimverugellum á kápurnar til að selja sem flest eintök. Og hann hefur endrum og eins kallað Trout alter-egóið sitt. Hinsvegar fær maður það á tilfinninguna að þósvo Trout hefði verið gefinn út í innbundnu leðri hefði hann fundið eitthvað til að kvarta yfir, og að hann sé hreint ekki svo góður rithöfundur, svona þegar öllu er á botninn hvolft. Þannig að sökin liggur ekki öll hjá sensasjónalista-kapítalistunum.

Athyglisverð grein.

Það er hálfgert ættarmót í gangi einmitt núna. Mamma og amma eru á landinu, og Una frænka og hennar familía lenti hérna líka í gær. Þau eru öll á farfuglaheimili hérna rétt fyrir norðan, og ég ætti í raun að vera búinn að hafa samband við liðið.. við ætlum að kíkja í Tívolí og eitthvað dótarí seinnipartinn.

Þetta er reyndar ekki besti tíminn, þarsem ég á að vera að finna bækur fyrir þetta helvítis pensum (og ég nenni ekki að fjölyrða um fáránleika þessa auma prófakerfis einmitt núna), en það verður að hafa það. Maður svínar þessu saman á mánudeginum, einhvernvegin í helvíti.

-b.

Eða eitthvað

Hannes Hólmsteinn grætur sig í svefn þessa dagana. Ég heyri kjökrin í hvert skipti sem ríkið niðurgreiðir læknisheimsóknir og lyfjakostnað fyrir mig, og ekkasogin bergmála í eyrum mínum þegar ég borga tekjuskatt.

-b.

Sláðu taktinn, Lísa

The poetry of Donald Rumsfeld:

The Unknown
As we know,
There are known knowns.
There are things we know we know.
We also know
There are known unknowns.
That is to say
We know there are some things
We do not know.
But there are also unknown unknowns,
The ones we don't know
We don't know.

—Feb. 12, 2002, Department of Defense news briefing

Einnig: The philosophy of Donald Rumsfeld:

On NATO
You may think it's something
I ought to know,
But I happen not to.
That's life.
(July 9, 2003)

On Reporters
If you do something,
Somebody's not going
To agree with it.
That's life.
(Feb. 19, 2003)

Metalína

Helvíti skemmtileg lesning: A Timeline of Timelines. Sjá þennan sæta mola:

1658
Three years after La Peyrère's Praeadamitae, the Jesuit missionary Martino Martini published the first Chinese chronology in the West: Historiae sinicae decas prima. Father Martini based his work on the traditional Chinese chronologies and came to the shocking conclusion that authentic Chinese history goes back to the year 2952 B.C., i.e., 600 years prior to the year fixed by the Hebrew Bible for the Great Flood. This meant that China had to be inhabited long before the flood. Martini did not try to reconcile Biblical with Chinese chronology, but many of his successors did: Martini's work had demonstrated the importance of the use of Chinese historical records, and such records and their interpretation henceforth became a crucial ingredient of world chronologies.[Thanks to Professor Urs App for this entry]

..en þessi tímalína snýst vitaskuld að miiiklu leyti um kristin hindurvitni einsog nákvæma dagsetningu sköpunar Jarðarinnar. Og svoleiðis.

Og þetta hér:

2000
Throughout the late 20th century, professional semioticians struggle with the problem of constructing an iconographic language capable of communicating radiation dangers long after the death of current languages. Several of these symbolic systems are prepared for nuclear facilities, including the US government nuclear waste storage facility at Yucca Mountain, Nevada.

Hvernig ætlarðu að búa til tákn sem merkir ,,geislun"? Kannske er það hérna einhverstaðar, ég veit ekki..



Örvarnar gera okkur það nokkuð ljóst að við eigum að fara rangsælis kringum krossinn (jafnvel þótt hárið komi aldrei til með að vaxa aftur), en hvaða litlu hringir eru þetta?

-b.

zefrank.com/theshow

,,Just the other day I was saying to myself that someday my genitals would come in handy. ..come in handy?"

Var hann að vinna verðlaun, karlinn? Gott hjá honum.

-b.

Á hinn bóginn hef ég hvorki lesið hann né Chandler

Úr stuttu viðtali við James Ellroy, gaurinn sem skrifaði m.a. L.A. Confidential. Hann nær að vera einstaklega hrokafullur án þess að gera mikið mál úr því. Sem er virðingarvert, út af fyrir sig.

What about more contemporary forms of expediency, like the anti-terrorism measures practiced by the Bush administration?

I do not follow contemporary politics. I live in a vacuum. I don’t read books. I don’t read newspapers. I do not own a TV set or a cellphone or a computer. I spend my evenings alone, usually lying in the dark talking to women who aren’t in the room with me.

You mean they’re on the phone?

No. They’re metaphysical. I brood. I brood about former women in my life. Potential future women in my life. I ignore the culture. I don’t want it to impede, impair, interdict, suppress or subsume my imagination with extraneous influences.

Is this an act? Are you trying to pass yourself off as the sort of isolated sociopath who is a stock character in crime fiction?

No. I am not acting. There are times when I think it isn’t quite kosher to be lying in the dark talking to women who aren’t in the room with me. And it turns into a certain kind of hauntedness and loneliness. But by and large, I dig it.

Do you think of yourself as a novelist or as a crime writer?

I am a master of fiction. I am also the greatest crime writer who ever lived. I am to the crime novel in specific what Tolstoy is to the Russian novel and what Beethoven is to music.

How do you know since you say you don’t read other books?

I just know. There is a line from a wonderful Thomas Lux poem: “You’re alone and you know a few things.” I just know that I am that good.

What about Raymond Chandler, who wrote so evocatively about Los Angeles lowlifes before you?

He is egregiously overrated.

-b.

Rottugengið

Ég var að horfa á The Departed og datt í hug annar titill á myndina, eitthvað sem væri dálítið meira lýsandi. Hann er þessi:

The Rat and the Cellphone: How to Be a Rat With a Cellphone and Rat Out Other Cellphone-Carrying Rats With Your Cellphone, Like the Rat You Are, Ya Rat!.

En hún var samt fín. Góðasta löggu-bófamynd. Held ég hefði svei mér þá haft gaman af því að sjá hana í bíó. Voða slikk, góður leikur í alla staði og bara.. já. Mjög vel afgreitt alltsaman. Voða lítið meira um það að segja án þess að spilla endinum, enn og aftur.

...

Og talandi um skepnur, ég sá hrafnaþing eða krákuráð eða.. eitthvað. Svoleiðis. Á leiðinni heim úr skólanum í dag. Kom uppúr jörðinni á milli Íslandsbryggju og DR Byen og það var glás af krákum á grasinu austan megin við metrólínuna. Heill haugur. Vildi að ég hefði getað staldrað við, en því var ekki að heilsa.

Við sem lesum Gaiman vitum sosum hvernig þetta endar hvorteðer.

-b.

Fyndin stuttsaga

Hef ekki tékkað á Clevenger í dálítinn tíma, og á eftir að lesa Dermaphoria.. en þetta fannst mér helvíti gott.

I know a bloke who knows a bloke who knows a bloke. Now I know this bloke. This is a bloke I know. First hand actually, not thrice removed but I just love that line from Sexy Beast. Bloke stops into a hospital walk-in clinic last week, to check out some nagging ear pain. The examination proceeds and includes several dark and suspect hmms from the doctor.

Bloke says, I don’t think I could live without my hearing.

Doctor leaves the room, saying he’ll return shortly with a diagnosis.

Doctor does not return. Instead, two of San Francisco’s finest enter, knowing jack about a diagnosis. What they do know is how to enforce a Code 5150, which includes a) how to use handcuffs and b) the directions to the hospital’s psych wing and a vacant padded room therein. The Men in Blue demonstrate both to Bloke, who is placed under suicide watch for six hours after they confiscate his keys, shoelaces and well, pretty much everything.

You read that right. A six hour suicide watch in a padded room because of a sarcastic remark made under his breath.

The punchline: Bloke came prepared to wait, in or out of a padded cell, for his turn on the tissue paper. So he’d brought something to read and, in spite of doctor’s overreaction, the powers that be let him hang onto his book while they assessed his mental condition. The book? Yeah… The Contortionist’s Handbook.

My buddy is detained in the psych wing of a hospital for a suicide watch while reading a book about a guy detained in the psych wing of a hospital for a suicide watch.

I can’t make this stuff up.

-b.

NJ mom on cell with son #1: Anthony! Anthony, It's Mamma. Stop crying right now. It's okay, honey. It's going to stop hurting in two minutes. Jesus, with the sobbing already! Put your brother on.

NJ mom on cell with son #2: I want you to stop doing that thing to your brother. If you make him cry again I'm going to make you cry. Do you hear me? Don't play stupid with me. I get enough of that from it your father. What? Put him on... Stop laughing... Put Daddy on the phone or so help me Jesus...

NJ mom on phone with the father: Jerkoff, what the fuck is going on over there? I leave the house for five goddamm minutes and you are all flicking each other's balls again... Stop fucking laughing. You are going to make them retarded or gay or something!

Cup-Oh-Tea?

Spooks er það besta sem ég hef séð lengi vel. Ég var að klára að horfa á fyrstu þáttaröðina og mig klæjar í puttana að komast í næstu. Skrýtnast við þetta finnst mér að allra fyrsti þátturinn er eiginlega frekar lélegur. Voða lítið í gangi. En 2 til 6 eru hver öðrum betri. Fyrir utan spæjaradjobbið sjálft þá er einstaklega skemmtileg vinnustaðapólitík í gangi, sem vegur mjög þungt en virkar samt einsog daglegt brauð fyrir fólkið í MI5. Tveir samstarfsmenn leigja t.a.m. íbúð saman, og stunda það að 'sweep'-a herbergi hvors annars eða stela hlutum án þess að hinn aðilinn taki eftir því.

Ranghalar skrifræðisins eru líka áberandi eftir því sem við kynnumst stofnuninni betur. Goggunarröðin virðist ekki skipta jafn miklu máli og hversu vel hver og einn heldur á spilunum, og hversu langt maður er tilbúinn að ganga til að ná sínu fram. Engum er treystandi, allra síst fólkinu sem þú átt að kalla kollega þína, og allir hafa mismunandi hugmyndir um það eftir hvaða reglum er spilað. England er líka svo óttalega smávaxið stórveldi að óvinirnir eru allt um kring og bræðraveldin þurfa fyrst og fremst að hugsa um sig sjálf. Og svo eru spæjararnir sjálfir upp til hópa meingallaðir einstaklingar.

Hugh Laurie er æðislegur sem stórkarl hjá MI6 og Peter Firth er kaldur líkkistunagli í hlutverki yfirmannsins á svæðinu.

Að vissu leyti minnir þetta á Queen and Country (sem allir ættu að lesa og njóta), sérstaklega í því hversu ódýrt og laust við allan glamúr líf spæjarans virðist vera, en einsog þau minnast á oftar en einusinni í þættinum þá hafa fjárveitingar til stofnuninnar stóraukist eftir WTC-árásirnar í BNA 2001, og fjársveltið sem einkennir stjórnsýsluna í Q&C er því einfaldlega ekki til staðar. Q&C er ennfremur meira og minna byggt á breskum sjónvarpsþáttum að nafni Sandbaggers, sem ég hef hvergi fundið á netinu allt frá því ég las um þá fyrst. Helvítis.

Það er líka bara hressandi að horfa á ,,lögguþátt" þarsem vondu kallarnir eru virkilega slæmir tappar. Ég tel mig ekki beint grænan í þessu glápi en oftar en einusinni trúði ég varla hvað skúrkarnir komast upp með. Nú sem áður er það hættan við að skemma hlutina fyrir þeim sem hafa ekki séð draslið sem hindrar nánari athugun. Mussju Klock á ágætis punkt um spojlera, þarsem hann segir að við getum horft á myndir einsog Psycho og Citizen Kane og haft gaman af, jafnvel þótt við vitum 'leyndarmálið' áður en myndirnar upplýsa það. - En maður skyldi ekki dirfast að spilla Lost fyrir grey manninum sem á eftir að sjá síðasta þátt.

En fyrir mér er þetta allt jafn mikilvægt. Ég efast ekki um að ég hefði meira gaman af því að sjá Citizen Kane (á það eftir) ef ég vissi ekki útá hvað málið snerist. Ég hef óvart eyðilagt sjónvarpsþætti fyrir sjálfum mér með því að sjá á netinu einhverstaðar að ákveðinn aðalleikari hafi bara verið í spilinu fyrstu þáttaröðina. Ef ég er að klára skáldsögu þarf ég að passa mig sérstaklega vel á því að lesa ekki síðustu orðin á blaðsíðunni óvart.

Og svo framvegis.

En það er semsagt breskt bjúrókrata-löggudrama í gangi núna. Spooks, The State Within og Edge of Darkness. Allt einstaklega gott stöff.

-b.

Gátur

Böns af gátum og engin svör. Ég er með nr. 3, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 13 og 14; og ég held ég hafi líka nr. 4, 9 og 12 en er samt ekki viss. Nr. 2 hef ég ekki og 1 finnst mér einsog ég ætti að hafa en það vefst fyrir mér.

Hvað segið þið?

-b.

Síðasta tvennt

Málverk: Partíbíllinn hans Noam Chomsky. Pimpin.

Gaur að nafni Aries Spears með rappeftirhermur. Helvíti góður.

-b.

Tónlist 'lífs míns'

Már benti mér á þetta og ég hugsaði með mér ,,afhverju ekki, Björn?"

...

Ef líf mitt væri kvikmynd, hvert væri sándtrakkið?

1. Opnaðu alla mússíkina þína í einu helvítis forriti (ég nota Winamp því iTunes er fyrir svölu krakkana)
2. Stokkaðu henni einhvernvegin
3. Ýttu á ,,play"
4. Skrifaðu niður titilinn á fyrsta laginu fyrir fyrstu spurninguna, og svo áfram niður listann koll af kolli
5. Sama og fjögur
6. Ekki ljúga og reyna að vera kúl (en ég get ekki lofað því að ég hlýði þessari reglu)

Opnunartitlarnir: Herbie Hancock - The Pleasure Is Mine. Ég held að þetta sé eitthvað sem allir þekkja þótt þeir viti ekki endilega hvað það heitir. Þannig að það gæti farið á báða vegu: Annaðhvort styður það undir einhverja áhugaverða opnunarsenu á meðan aðalleikarar, leikstjóri og pródúserar skrifa nöfnin sín í snjóinn.. eða það verður of kitsjí og leim til að geta talist nokkuð. Gæti e.t.v. virkað ágætlega ef myndin byrjar á píanóbar. Engir textar, bara slæðingur af nátthröfnum að súpa konjak og hlusta á mig spila á píanóið, áður en ég vakna.

Risið úr rekkju: Cake - Sheep Go to Heaven (Goats Go to Hell). Án gríns, lagið byrjar ,,I'm not feeling all right today, I'm not feeling that great." Svoleiðis líður mér oftasnær þegar ég vakna, sama hvað klukkan er. Vitandi það að ég er að byrja alltof alltof langa skólagöngu í dag, vitandi það einhverstaðar inní hausnum á mér jafnvel þó ég nái ekki utanum hugmyndina ennþá, þá finn ég til samkenndar með öllum þessum rollum sem hrúgast inní tíma og fara að lokum til himna. Hvernig væri nú að sofa út, láta mér vaxa hökutopp, spila á panpípurnar mínar fyrir litla bróður, drekka smá vínglögg og fara að lokum til helvítis? Ég velti þessu fram og tilbaka í hausnum á mér áður en ég fer loks á lappir og útúr húsi.

Fyrsti skóladagurinn: Blur - Coping (af Modern Life is Rubbish). Ekkert spes lag af sæmilegri plötu. Ég höndla þennan fyrsta skóladag nokkuð skammlaust, en lítið meira en það. Ég er að raula eitthvað útí loftið og ekki alveg að nenna þessu, en kannske kemur eitthvað betra útúr krafsinu á næstu plötu. ..á morgun á ég við. Þetta skánar kannske á morgun.

Ástin grípur hjarta mitt: Hjálmar - 700 þúsund stólar. Það er kannske ekki hægt að segja ,,grípur," frekar svona ,,leggst yfir." Einsog þykkur reykur af.. einhverju. Einsog vera vill þá er ég þegar farinn að hugsa framtil þess þegar ég geng hryggbrotinn burtu, ,,veggirnir gráta" og hjarta mitt hefur ,,banað sjálfu sér." Og ég veit ekki hvað og hvað. Það er ofar mínum skilningi hverslags kvenmaður vekur svona djæfkenndar volæðistilfinningar með mér, en hún á sannlega heima á safni.

Slagsmál: Nick Cave - The Sorrowful Wife (af No More Shall We Part). Gæti reyndar líka þýtt ,,rifrildismússík." Þetta er eitt af þessum atriðum þarsem við sjáum mig og mína heittelskuðu í ofsafengnu rifrildi en heyrum ekkert nema þessa tregafullu píanótónlist. Einhver kastar leirtaui, einhver fleygir fyrsta högginu, og einhver rýkur á dyr á meðan einhver situr eftir og sekkur lengra og lengra oní djúp reiði og haturs. Cave telur niður í rokkið og ég staulast í huga mínum á barinn þarsem ég kann að spila á píanó og fólkið starir oní drykkina sína á meðan það hlustar.

Uppslit: Death Cab for Cutie - Soul Meets Body. ,,In my head there's a Grayhound station / where I send my thoughts to far-off destinations / so they may find a place where they're far more suited than here." Einhverstaðar hinumegin við reiðina og hatrið getur maður lagst niður í tilgerð og sagt sjálfum sér að heimurinn eigi mann ekki skilið. Best væri að taka pjönkur sínar og setjast að einhverstaðar þarsem enginn sér í gegnum mann. Með öðrum orðum þá er það hér sem ég segi ,,hún átti mig ekki skilið," og guðirnir veltast um af hlátri.

Lokaballið: Tom Waits - Innocent When You Dream (live in Seattle). Við göpum öll í kór. Einhver vitleysingur hefur fengið þennan helráma róna til að setjast við píanóið, fyllt vasana hans af konfettíi og hrint honum í gang. Hann syngur um leðurblökur í klukkuturnum og glötuð tækifæri, og ég veit það eitt að ég þarf drykk. Undir lokin syngjum við öll með: ,,It's memories that I'm stealing / But you are innocent when you dream." Í gegnum hausþoku ölæðis og ástarsorgar rámar mig í drauma um píanóleik og ég segi nýja besta vini mínum frá því, þessum sem ég var að hitta rétt áðan og man ekki hvað heitir. Nokkrum árum seinna á ég eftir að sjá Smoke og þekkja í henni lagið sem ég raulaði dagana eftir útskriftarballið.

Lífið eftir skólann: The Sounds - Don't Want to Hurt You. Trommuheili og dónaleg orð, ekki alveg kominn úr gelgjunni ennþá (hvernig sem á því stendur). ,,Give me an answer / But please don't tell me the truth." Ég er farinn að hallast að því að það sé enginn sannleikur þarna úti, og fer að fikta við rafmagnsgítarinn. Byrja að tala um pólitík án þess að fylgjast með henni að neinu ráði, bara afþví ég hef ekkert annað að gera.

Taugaáfall: The Mountain Goats - Absolute Lithops Effect. Ég missi út nokkrar vikur, vakna á baðherbergi í verslanamiðstöð og fer að heyra sögur af sjálfum mér. Ákveð að hlusta aldrei á The Mountain Goats aftur.

Bílamússík: Frank Zappa - Dinah-Moe Humm. ,,She strolled on over said 'look here, bum. / I've got a forty dollar bill says you can't make me cum. / You just can't do it." / She made a bet with her sister, who's a little bit dumb, / she could prove at any time that all men were scum. / I don't mind that she called me a bum / but I knew right away she was really conna cum. / So I got down to it." Í fullkomnum heimi væri þetta lag alltaf til staðar í bifreiðum merkurinnar. ,,Kiss my aura, Dora. Mmm, it's really angora. Do you want some more-a? Right here on the floor-a?" Allt löðrandi í kynlífi af sóðalegustu sort, rammskökk hljómborð líða yfir þungum takti og urmull af kvenfólki stynur í bakgrunninum. Þetta er það sem maður vill blasta útúm gluggann á Toyotunni á leiðinni niður Laugaveginn á föstudagseftirmiðdegi. Engin spurning.

Afturlit: The Futureheads - Robot. Afturlit.. til framtíðar? Lagið fjallar um vélmenni sem lifa skapara sína og vel það, en ryðga svo að endingu. Einum of peppað fyrir róleg rölt niður minningastíga, en grípur samt ágætlega pælinguna á bakvið endurlitið; að minnast þess sem maður hefur skilið eftir, og að dauðleikinn er það sem skilur menn frá saumavélum. Plús, rafmagnsgítarar.

Að ná aftur saman: The Mountain Goats - Orange Ball of Hate. Aldrei að segja aldrei. ,,When I notice that the radio is broken / I see you standing there in the dooraway soaking / the water drizzles off you down to the floor / and I say 'I don't want to live in New England anymore.' " Við gerum okkur bæði grein fyrir því að við hötum hvort annað ennþá, en við eigum þá allavega eitthvað sameiginlegt.

Brúðkaupið: The Walkmen - My Old Man. Ég veit ekki hvaða lúser hún fékk til að syngja í veislunni, en ég kem til með að berja hann í portinu á meðan frúin opnar pakkana á eftir. ,,And the morning is dim / Break it off with him" ?! Ég var að enda við að loka þessu, fjandinn hafi það. Jæja. Fall er fararheill.

Frumburðurinn lítur dagsins ljós: Three Dog Night - One is the Loneliest Number. Hún liggur með hana í fanginu og ég finn á mér að ég á ekkert í henni. Í þessari þrennd stend ég einn og sjálfur með lókinn í lófanum, og til þess að staðfesta karlmennsku mína fer ég á barinn að slást.

Lokabardaginn: Be Your Own Pet - Thresher's Flail. Sá er talinn heimskur sem mætir með hníf í byssubardaga, en hver kemur með gaddakylfu í barslagsmál? Nú, ég auðvitað. ,,I've never had this much fun [...] And tell me when I'm going to die." Trommurnar eru að flýta sér eitthvað og stelpan á sviðinu gólar útí loftið á meðan ég slengi kylfunni í mann og annan.

Dauðasenan: The American Analog Set - The Green Green Grass. ,,It hurts where you rule me / And the whole world / Can see through me." Að lokum er ég yfirbugaður af manni með stærðarinnar reglustiku. Hann rekur hana í bakið á mér og ég sé endann á henni stingast útum brjóstholið áður en ég líð útaf. Hljómborðstónar spólast afturábak á meðan ég man einhver andartök úr fortíðinni sem skiptu engu máli á sínum tíma.

Jarðarförin: The Futureheads - Danger of the Water. Til að bíta höfuðið af skömminni hefur einhver fengið rakarakvartett til að raula yfir jarðarförinni minni. ,,I can not remember / The times we were together / Perhaps it's just the water / Pulling both of us under." Maður hverfur frá þessum heimi á einn eða annan hátt. ,,Hann drukknaði þó að minnsta kosti ekki.. ég meina, líkið er allént ekki týnt," segir einhver. Presturinn segir henni að halda kjafti. Bömmer.

Kreditlistinn: Daft Punk - Veridis Quo. Annað instrumental í hinn endann. Nokkuð gott. Öllu rafrænna samt: Hér hafa hljómborðin töglin og haldirnar, róbótar að spila sveiflandi en múlbundna tóna á útfjólubláa geisla bakvið svart einangrunarplast. Kyrrstaða sannleikans - Heimsins diskó. Fólk tekur símana sína af ,,silent" og leitar að bíllyklunum.

...

Það fór smá tími í þetta.. og þetta byrjaði svo vel, ég var hissa hversu mikil depurð og hatur slæddist inn þegar á leið. Tvö bönd með tvö lög á þessum annars stutta lista? Fáheyrt. Við erum að tala um allnokkur gigabæt af mússík.

Jæja.

Bíðum við.. hvað á myndin að heita? Segjum að það sé næsti titill.

Líð ég um

Úff.. mikið myndi ég ekki sjá þá mynd. (Hjálmar, lag nr. 7 á Hjálmar.)

Hann Danni á afmæli í dag, mánudag. Til hamingju með það Daníel. Nú erum við aftur jafngamlir.

-b.