Já og jamm. Heyriði. Fréttir eða eitthvað?
Ég er á kvöldvakt, nýbyrjaður, það eru nokkrir tímar eftir. Ég vildi eiginlega frekar vera í bjór útí sólinni, en sumarið er ekki byrjað. Það hlýtur að gefast tími í þessháttar í apríl maí júní. Víðir kom við og skildi tölvuna sína eftir hjá mér, ég er að föndra við að koma 4gb fæl inná flakkarann minn. Hann vill ekki taka við honum þegar ég reyni að kópera hann beint af tölvuni hans Víðis, þannig að ég er núna að smíða .rar fæl úr stóra fælnum í staðinn, beint inná flakkarann. Maður leggur hitt og þetta á sig fyrir Oblivion.
Annars hef ég ekkert getað spilað uppá síðkastið, ég gat eiginlega ekkert setið við skrifborð eftir að ég meiddi mig í bakinu. Var ég eitthvað búinn að röfla um það?
Ég var semsagt í hnébeygju laugardaginn 30. janúar, að lyfta þungu með fáum endurtekningum. Ég var ekki í lyftu þegar eitthvað small í mjóbakinu á mér, dálítið kunnugleg tilfinning. Vildi samt ekki viðurkenna það að ég hefði farið í bakinu enn eina ferðina þannig að ég reyndi að halda áfram, ekki í hnébeygjunum en ég fór í bekkinn og hljóp aðeins, en gafst upp. Fór svo austur að spila með Víði og Halli og Danna. Ég tók eina íbúfen áður en ég lagði af stað en þegar við vorum rétt byrjaðir leið mér alltof illa til að halda áfram. Tók meira dóp, hvíldi mig aðeins og við kláruðum spilið. Keyrði heim, svo var ég náttúrulega snöggtum verri daginn eftir. En ókei, þetta hafði gerst áður. Ég hugsaði mér að ég myndi bara taka því rólega í þrjá fjóra kannske fimm daga og svo færi að losna um þetta.
En viku seinna var ég litlu skárri svo ég fór til læknis. Hann gaf mér sterkara dóp og sagði mér að fara í vinnuna. Viku seinna var ég orðinn nokkuð góður og fór að kíkja í sund, mánudag og þriðjudag, og hætti að taka íbúfen. Á miðvikudag fannst mér ég vera að stífna upp aftur, um leið fékk ég einhverja pest og lagðist í rúmið, tók meira dóp. (Ég lá nú ekki í rúminu allan daginn, ég stóð upp og gerði einhverjar teygjur og svona með reglulegu millibili, en þetta var ekkert svona daglegt líf neitt.)
Var þannig frá föstudegi til fimmtudags, en þá var einsog losnaði um eitthvað. Ég fór að geta hreyft mig aftur. Það var ennþá sárt, en það var einsog það hefði legið misdjúpt á verkjunum og að dýpsta lagið hefði gufað upp. Nota bene þá var ég ennþá á verkjalyfjum. Reyndi að fara í göngutúra og svona, en þarna var einmitt nýskollið á með haug af snjó. Helgin var sæmileg. Á mánudegi mætti ég í vinnuna en gat ekkert beitt mér, gat varla setið, varð þreyttur af engu. Hætti snemma og fór á læknavaktina, sá skrifaði upp á beiðni fyrir sjúkraþjálfara, mig minnir að ég hafi fengið tíma strax daginn eftir.
Sjúkraþjálfaranum fannst þetta greinilega ekkert merkilegt, sem mér fannst ósjálfrátt pínulítið svekkjandi en um leið mikill léttir. Hann sagði að ég væri skakkur, að næstneðsti hryggjarliðurinn væri fastur og restin af bakinu væri öll í drasli af því að styðja við hann. Tveir til þrír tímar til að losa þetta. Það fór reyndar í fimm held ég, frekar en sex, en sá síðasti var núna í gær.
Það fáránlega við þetta er það að eftir næstsíðasta tímann, sem var fyrir viku síðan, þá var ég ennþá pínu slæmur en vaknaði svo allur annar daginn eftir. Helgin var alveg súper. Svo á þriðjudaginn fór ég niðrí háskóla að skila af mér verkefnum og hjálpa Hjalta að gera þau klár, var á leiðinni upp tröppurnar í Nýja garði og hrasaði, féll kylliflatur. Mér leið eitthvað skringilega á eftir. Það er náttúrulega ömurlegt að hugsa til þess að maður sé svo brothættur að það megi ekki einusinni hrasa í stiganum.. en líklega er það ekki málið. Líklega líður mér svipað og mér leið þarna á föstudaginn, en þá hafði mér liðið svo miklu verr áður. Sársaukaleysið þá er sama og seyðingurinn núna, en núna er ég svo nálægt því að vera hundrað prósent, mér finnst einsog þetta sé alveg ægilegt.
Allavega, síðasti tíminn var í gær. Sjúkraþjálfarinn fann ekki að neitt hefði versnað, liðurinn er reyndar helvíti tregur en hann náði honum í 90prósent hreyfanleika og svo þarf líkaminn að sjá um restina sjálfur. Þá þarf ég að fara að hreyfa mig, koma kerfinu af stað. Ég hef náttúrulega ekkert gert af neinu ráði síðan þarna 30. janúar, eru ekki að verða átta vikur síðan?
Nú geri ég teygjuæfingar fyrir bakið og lappirnar einu sinni, tvisvar á dag. Á morgun ætla ég að fara á brettið, sjá hvað draslið segir. Verst að ég verð strax þreyttur í bakinu, sama hvað ég er að gera. Það er eitthvað sem jafnar sig með tíma, segir þjálfarinn..
Ég er náttúrulega bara nojaður vegna þess að ég hef áður verið með svona stingandi en samt óræðan verk í mjóbakinu í fleiri mánuði án þess að liði úr mér.
...
Heyrðu þessi aðferð sem ég reyndi, hún virkaði ekki. Foj. En ég reyndi sitthvað annað og Víðir kom aftur og svo prófaði ég að búa til 7 .rar fæla, að hámarki 700mb hver, og færa það yfir í harða diskinn minn. Það kom uppúr dúrnum að skráarkerfið sem hann notar heitir.. FS32 eða eitthvað, en maður þarf NTFS til að höndla skrár sem eru 4gb eða stærri. Og þó það nú væri.
Þannig að ég ætla í Oblivion í kvöld. Nanna var að hringja, hún ætlar í bíó. Og ég þarf að loka safninu núna. Þetta voru meiri fréttirnar eða hitt þó heldur.
-b. And beyond.
Sýnir færslur með efnisorðinu veikur. Sýna allar færslur
Sýnir færslur með efnisorðinu veikur. Sýna allar færslur
25 mars 2010
11 júní 2009
Reis stirður upp á fjórða degi
Jæja ég er kominn afur í vinnuna. Mætti reyndar ekki fyrren á hádegi, en ég er jú á kvöldvakt. Ég var rúmfastur á mánudeginum, snarskánaði á þriðjudagskvöldi og var farinn að teygja á bakinu og ganga um nokkuð eðlilega seinnipartinn í gær. Bless íbúfen.
Ég leitaði að færslunum hér á liðhlaupinu frá því þegar svipað dæmi kom fyrir útí Köben, þá var ég einmitt orðinn temmilegur á fjórða degi. Þar þurfti ég reyndar ekki að fara neitt eða mæta neinstaðar nema mig langaði til þess, svoleiðis að það skipti ekki eins miklu máli.
Ég er búinn að lesa slatta, horfa á smá star trek og leysa krossgátur. Ef þetta voru maí-júní veikindin árlegu þá hef ég sloppið nokkuð vel, sjö níu þrettán. Nanna er að vísu komin með einhverja pest, hita og læti.. ég finn ekki fyrir neinu. Ennþá.
Fríhelgi sem ég veit ekki hvað ég á að gera við.
Fara kannske niður á bókhlöðu og tékka á ritgerðum?
Og mig vantar Seaguy!
-b.
Ég leitaði að færslunum hér á liðhlaupinu frá því þegar svipað dæmi kom fyrir útí Köben, þá var ég einmitt orðinn temmilegur á fjórða degi. Þar þurfti ég reyndar ekki að fara neitt eða mæta neinstaðar nema mig langaði til þess, svoleiðis að það skipti ekki eins miklu máli.
Ég er búinn að lesa slatta, horfa á smá star trek og leysa krossgátur. Ef þetta voru maí-júní veikindin árlegu þá hef ég sloppið nokkuð vel, sjö níu þrettán. Nanna er að vísu komin með einhverja pest, hita og læti.. ég finn ekki fyrir neinu. Ennþá.
Fríhelgi sem ég veit ekki hvað ég á að gera við.
Fara kannske niður á bókhlöðu og tékka á ritgerðum?
Og mig vantar Seaguy!
-b.
08 júní 2009
Tognaði
í bakinu í gær. Þetta er kunnuglegt. Ligg á Víðimelnum núna og les í bók.
En gleðilegan mánudag öll sömul.
-b.
En gleðilegan mánudag öll sömul.
-b.
22 ágúst 2008
Hei þið sundkallar
Sagði ég einhverntíman frá honum Bjarti Loga, sem ég leigði með á stúdentagörðum? Skrifborðin okkar lágu sitthvoru megin að sama veggnum og á kvöldin sat ég við tölvuna og hlustaði á hann hlusta á rólegt og rómantískt og syngja með. Celine Dion og Michael Bolton og fleiri góðir. Sú var nú tíðin.
Mér varð hugsað til hans núna þarsem á hæðinni fyrir neðan er kona og hún á dóttur og dóttirin er í söngnámi. Hún er að æfa sig býst ég við, hún er búin að vera að syngja síðustu klukkutímana. Endrum og eins heyrist píanósláttur.
Það er gaman að búa í samfélagi við fólk, þarsem manneskjur gera hluti.
Í gær kom hún Þórunn aftur að austan og þær Ingibjörg dönsuðu við einhverja mússík sem ég hafði ekki heyrt áður. Gólfið í stofunni er ekki mikið en það dugði þeim. Ég flúði inní herbergi, þarsem ég er ekki mikið fyrir sporið, en það var óneitanlega gaman að fylgjast með þessu útundan öðru auganu.
Ég sýð meira drasl í potti og drekk appelsínusafa og borða hollan mat, en ég er samt eitthvað stíflaður. Góð vinkona mín benti mér á að detta í það, ég veit ekki hvort hún meinti það í hálfkæringi. En ég á hvorki viskí né romm, bara bjór. Varla dugar það. Önnur vinkona mín sagði mér að fara snemma að sofa en ég veit ekki hvernig það er gert.
Amma sagði þetta um daginn þarsem við mamma og hún sátum og borðuðum, eftir að hafa flutt draslið mitt í nýju íbúðina: Heimurinn er lítill þegar fólk er að tala saman. Sem er alveg rétt. Og hann stækkar þegar maður talar ekki við annan en sjálfan sig í nógu langan tíma, og minnkar dálítið aftur þegar maður heyrir fólk syngja í gegnum veggi.
Hei já, ólympíuúrslitaleikur í handbolta á sunnudaginn? Áfram Ísland.
-b.
Mér varð hugsað til hans núna þarsem á hæðinni fyrir neðan er kona og hún á dóttur og dóttirin er í söngnámi. Hún er að æfa sig býst ég við, hún er búin að vera að syngja síðustu klukkutímana. Endrum og eins heyrist píanósláttur.
Það er gaman að búa í samfélagi við fólk, þarsem manneskjur gera hluti.
Í gær kom hún Þórunn aftur að austan og þær Ingibjörg dönsuðu við einhverja mússík sem ég hafði ekki heyrt áður. Gólfið í stofunni er ekki mikið en það dugði þeim. Ég flúði inní herbergi, þarsem ég er ekki mikið fyrir sporið, en það var óneitanlega gaman að fylgjast með þessu útundan öðru auganu.
Ég sýð meira drasl í potti og drekk appelsínusafa og borða hollan mat, en ég er samt eitthvað stíflaður. Góð vinkona mín benti mér á að detta í það, ég veit ekki hvort hún meinti það í hálfkæringi. En ég á hvorki viskí né romm, bara bjór. Varla dugar það. Önnur vinkona mín sagði mér að fara snemma að sofa en ég veit ekki hvernig það er gert.
Amma sagði þetta um daginn þarsem við mamma og hún sátum og borðuðum, eftir að hafa flutt draslið mitt í nýju íbúðina: Heimurinn er lítill þegar fólk er að tala saman. Sem er alveg rétt. Og hann stækkar þegar maður talar ekki við annan en sjálfan sig í nógu langan tíma, og minnkar dálítið aftur þegar maður heyrir fólk syngja í gegnum veggi.
Hei já, ólympíuúrslitaleikur í handbolta á sunnudaginn? Áfram Ísland.
-b.
21 júlí 2008
Epstein bless
Nú rétt í þessu hringdi hjúkrunarfræðingur frá heilsugæslunni í mig og sagði mér að lifrarprófin, sem voru tekin á föstudaginn, hefðu öll verið eðlileg. Veiran er þá opinberlega og skjalfest gengin yfir.
Bjór?
-b.
Bjór?
-b.
07 júlí 2008
Fram á þriðjudagskvöld
Núna rétt fyrir helgi kom maður að borðinu mínu í vinnunni og vildi fá eintak af ljóðabókinni minni margfrægu en lítt umbeðnu. Ég sagði að það hlyti að vera hægt. Núna áðan prentaði ég eitt eintak. Það er jú mitt mottó að láta hverjum degi nægja sína þjáningu.
Mér er farið að leiðast þetta aðgerðarleysi og það hvernig líkaminn bregst við ef ég reyni að brjóta draslið upp og gera eitthvað. Ég renndi mér austur á laugardaginn að heimsækja fólkið, fékk þar pítsusneið og sat úti á palli í sólinni og las. (Það var sko sól fyrir austan, annað en hér.) Síðan kíkti ég með mömmu og kó rétt austur fyrir bæinn í landið þeirra, þau eiga einhvern skika við Langholtsafleggjarann þar sem þau planta trjám og eru með hesta. Landið heitir eitthvað ákveðið en ég er búinn að gleyma því.
Við vökvuðum plönturnar og ég rölti til hestanna, skoðaði tveggja daga folald. Móðir þess stóð yfir því þarsem það lá einsog dautt í sólinni, hvítt með rauðleitt fax. Ég klappaði því ekki. Ég var búinn að gleyma því hvernig hestar lykta.
Þegar við komum heim bjó ég til kartöflusalat og hélt svo áfram að lesa á meðan laxinn mallaði á grillinu, en þegar maturinn var klár langaði mig helst að komast uppí rúm. Það er þessi helvítis þreyta sem hellist yfir mig alltíeinu, og mér finnst einhvernvegin einsog ég ætti að geta harkað af mér en það er bara allsekki raunin. Ég held ég hafi lýst þessu áður einsog ég hafi verið í langhlaupi eða annarskonar átökum, en það væri réttara að líkja þessu við þreytuna í löppunum og brjóstinu klukkan fimm á aðfaranótt sunnudags, þegar maður ákveður að nú sé komið nóg af djammi. Maður er ekki þreyttur heldur uppgefinn.
Og þessi viðlíking er í raun mjög við hæfi: Fyrstu vikurnar af þessum andskota voru einsog mjög löng þynnka.
Ég varð í það minnsta þreyttur og pirraður á stuttum tíma, nennti varla að borða með fjölskyldunni, hvað þá að reyna að heilsa uppá eitthvað af þessu góða fólki sem ég þekki á Selfossi.
Þegar þessu er á botninn hvolft er ég hálffeginn því að hafa ekki farið á Kelduna.. eins fúlt og það er að missa af henni hérna heima þá væri vísast enn ömurlegra að missa af henni á Hróarskeldu sjálfri. Og vera dragbítur á ferðafélögunum.
Og ég veit að ég hef rausað alveg nóg um þetta núþegar en fjandinn hafi það maður, ég hef varla getað hugsað um annað undanfarið.
...
Ætlaði ég kannske ekki að segja hvað ég keypti í seinni heimsókninni á útsöluna í Nexus? Jæja. En það var þetta hér:
Myndasögur: Cerebus: Form and Void og From Hell: The Dance of the Gull Catchers. Sú síðarnefnda er jú í From Hell bókinni, þetta er allra síðasti kaflinn, viðaukinn sem kemur á undan texta/mynda-skýringunum hans Moore. En það er dálítið af dóti þarna sem sleppt var úr bókinni, og þetta kostaði eitthvað klink.
Vídjó: The Shining, tveggja diska útgáfa frá 2007; The Long Good Friday, ,,Cult Fiction" útgáfa frá mars 2008; Trainspotting, einhver viðhafnarútgáfa, man ekki hvort það er directors cut eða hvað.. ágætis gaur samt; og Zach Galifianakis - Live at the Purple Onion.
Ég fletti myndunum upp á amazon og þessháttar, og það virðast vera skiptar skoðanir um ágæti þessarar Shining útgáfu. Ég nappaði þessari mynd af amazon, sem sýnir muninn á 2007 og 2001:
Þar sem blái ramminn er 2001 og sá rauði 2007. Einhver gaur sem vann við klippinguna á myndinni segir svo:
Ég skal ekki segja. (Meira.)
([Sko svigana mína Hallur}}][9}])
-b
Mér er farið að leiðast þetta aðgerðarleysi og það hvernig líkaminn bregst við ef ég reyni að brjóta draslið upp og gera eitthvað. Ég renndi mér austur á laugardaginn að heimsækja fólkið, fékk þar pítsusneið og sat úti á palli í sólinni og las. (Það var sko sól fyrir austan, annað en hér.) Síðan kíkti ég með mömmu og kó rétt austur fyrir bæinn í landið þeirra, þau eiga einhvern skika við Langholtsafleggjarann þar sem þau planta trjám og eru með hesta. Landið heitir eitthvað ákveðið en ég er búinn að gleyma því.
Við vökvuðum plönturnar og ég rölti til hestanna, skoðaði tveggja daga folald. Móðir þess stóð yfir því þarsem það lá einsog dautt í sólinni, hvítt með rauðleitt fax. Ég klappaði því ekki. Ég var búinn að gleyma því hvernig hestar lykta.
Þegar við komum heim bjó ég til kartöflusalat og hélt svo áfram að lesa á meðan laxinn mallaði á grillinu, en þegar maturinn var klár langaði mig helst að komast uppí rúm. Það er þessi helvítis þreyta sem hellist yfir mig alltíeinu, og mér finnst einhvernvegin einsog ég ætti að geta harkað af mér en það er bara allsekki raunin. Ég held ég hafi lýst þessu áður einsog ég hafi verið í langhlaupi eða annarskonar átökum, en það væri réttara að líkja þessu við þreytuna í löppunum og brjóstinu klukkan fimm á aðfaranótt sunnudags, þegar maður ákveður að nú sé komið nóg af djammi. Maður er ekki þreyttur heldur uppgefinn.
Og þessi viðlíking er í raun mjög við hæfi: Fyrstu vikurnar af þessum andskota voru einsog mjög löng þynnka.
Ég varð í það minnsta þreyttur og pirraður á stuttum tíma, nennti varla að borða með fjölskyldunni, hvað þá að reyna að heilsa uppá eitthvað af þessu góða fólki sem ég þekki á Selfossi.
Þegar þessu er á botninn hvolft er ég hálffeginn því að hafa ekki farið á Kelduna.. eins fúlt og það er að missa af henni hérna heima þá væri vísast enn ömurlegra að missa af henni á Hróarskeldu sjálfri. Og vera dragbítur á ferðafélögunum.
Og ég veit að ég hef rausað alveg nóg um þetta núþegar en fjandinn hafi það maður, ég hef varla getað hugsað um annað undanfarið.
...
Ætlaði ég kannske ekki að segja hvað ég keypti í seinni heimsókninni á útsöluna í Nexus? Jæja. En það var þetta hér:
Myndasögur: Cerebus: Form and Void og From Hell: The Dance of the Gull Catchers. Sú síðarnefnda er jú í From Hell bókinni, þetta er allra síðasti kaflinn, viðaukinn sem kemur á undan texta/mynda-skýringunum hans Moore. En það er dálítið af dóti þarna sem sleppt var úr bókinni, og þetta kostaði eitthvað klink.
Vídjó: The Shining, tveggja diska útgáfa frá 2007; The Long Good Friday, ,,Cult Fiction" útgáfa frá mars 2008; Trainspotting, einhver viðhafnarútgáfa, man ekki hvort það er directors cut eða hvað.. ágætis gaur samt; og Zach Galifianakis - Live at the Purple Onion.
Ég fletti myndunum upp á amazon og þessháttar, og það virðast vera skiptar skoðanir um ágæti þessarar Shining útgáfu. Ég nappaði þessari mynd af amazon, sem sýnir muninn á 2007 og 2001:
Þar sem blái ramminn er 2001 og sá rauði 2007. Einhver gaur sem vann við klippinguna á myndinni segir svo:
The entire negative was exposed, meaning that there was no in-camera hard matting so the film was effectively shot in Academy 1.37 but it wasn't intended to be shown in cinemas that way. The film was shot and conceived for 1:1.85 ratio screening (and the camera viewfinders had the 1.85 framelines marked on them) This is the standard ratio that widescreen films in the US are projected in. The 1:1.85 crop was achieved when the film was projected onto cinemas screens.
Ég skal ekki segja. (Meira.)
([Sko svigana mína Hallur}}][9}])
-b
27 júní 2008
Einhvernvegin enginn föstudagur í manni
Fyrstu tvær vikurnar í Veikindunum miklu og nýafstöðnu voru gerðar þolanlegar með Treo. Tvær töflur í vatnsglas og mér leið einsog næstum því heilum manni. Á þriðju viku, þegar ég fékk að vita hvað var að mér, leit ég á wikipediu og fletti einkirnissóttinni upp. Einhverstaðar rak ég augun í að það væri mælt gegn notkun aspríns á meðan sóttin gengur yfir, þar sem það gæti leitt til Reyes heilkennis. En Treo er náttúrulega bara asprín plús koffein. Ég ætla að líma hérna lýsinguna á ferli þess sjúkdóms, hún er ekki falleg:
* Stage I
o Persistent, heavy vomiting that is not relieved by eating
o Generalized lethargy
o General mental symptoms, e.g. confusion
o Nightmares
* Stage II
o Stupor caused by minor brain inflammation
o Hyperventilation
o Fatty liver (found by biopsy)
o Hyperactive reflexes
* Stage III
o Continuation of Stage I and II symptoms
o Possible coma
o Possible cerebral edema
o Rarely, respiratory arrest
* Stage IV
o Deepening coma
o Large pupils with minimal response to light
o Minimal but still present hepatic dysfunction
* Stage V
o Very rapid onset following stage IV
o Deep coma
o Seizures
o Respiratory failure
o Flaccidity
o Extremely high blood ammonia (above 300mg per 100mL of blood)
o Death
Mér leist sannarlega ekki á blikuna, en hugsaði með mér að fyrst ég ætti ekki við óstöðvandi uppköst að stríða þá hefði ég að öllum líkindum sloppið með skrekkinn.
Núna áðan, þegar ég var að leita að wikipedia-færslunum, sá ég að ég hafði misskilið tengslin lítið eitt -- mér hlýtur að fyrirgefast það, ég var ekki alveg með sjálfum mér -- en Reyes heilkennið hefur víst verið tengt við notkun barna á aspríni við vírussýkingum yfirleitt. Og ég er ekki barn. Þannig. Svo ég var víst ekki í hættu.
Kæra Treo, ég hefði ekki átt að efast þig. Þú kraftaverkalyf.
Ég vil láta jarða mig í stórum Treo-stauk, ég verð látinn síga oní hann og svo verður tappanum smellt á. Mokið hálfum meter af Treo oná staukinn áður en fyrsta skóflan af vígðri mold er látin falla. (Treoið má alveg vera vígt líka, það skaðar varla.) Efst á grafsteininum skal vera hálfslíters glas úr grófum granít, sem safnar regnvatni allan ársins hring, og gestir geta þá skilið eftir blóm og/eða dembt tveimur Treo töflum oní glasið, til að styðja við mig í gegnum þynnkuna miklu.
-b.
* Stage I
o Persistent, heavy vomiting that is not relieved by eating
o Generalized lethargy
o General mental symptoms, e.g. confusion
o Nightmares
* Stage II
o Stupor caused by minor brain inflammation
o Hyperventilation
o Fatty liver (found by biopsy)
o Hyperactive reflexes
* Stage III
o Continuation of Stage I and II symptoms
o Possible coma
o Possible cerebral edema
o Rarely, respiratory arrest
* Stage IV
o Deepening coma
o Large pupils with minimal response to light
o Minimal but still present hepatic dysfunction
* Stage V
o Very rapid onset following stage IV
o Deep coma
o Seizures
o Respiratory failure
o Flaccidity
o Extremely high blood ammonia (above 300mg per 100mL of blood)
o Death
Mér leist sannarlega ekki á blikuna, en hugsaði með mér að fyrst ég ætti ekki við óstöðvandi uppköst að stríða þá hefði ég að öllum líkindum sloppið með skrekkinn.
Núna áðan, þegar ég var að leita að wikipedia-færslunum, sá ég að ég hafði misskilið tengslin lítið eitt -- mér hlýtur að fyrirgefast það, ég var ekki alveg með sjálfum mér -- en Reyes heilkennið hefur víst verið tengt við notkun barna á aspríni við vírussýkingum yfirleitt. Og ég er ekki barn. Þannig. Svo ég var víst ekki í hættu.
Kæra Treo, ég hefði ekki átt að efast þig. Þú kraftaverkalyf.
Ég vil láta jarða mig í stórum Treo-stauk, ég verð látinn síga oní hann og svo verður tappanum smellt á. Mokið hálfum meter af Treo oná staukinn áður en fyrsta skóflan af vígðri mold er látin falla. (Treoið má alveg vera vígt líka, það skaðar varla.) Efst á grafsteininum skal vera hálfslíters glas úr grófum granít, sem safnar regnvatni allan ársins hring, og gestir geta þá skilið eftir blóm og/eða dembt tveimur Treo töflum oní glasið, til að styðja við mig í gegnum þynnkuna miklu.
-b.
16 júní 2008
Lungnamynd í dag
Ég fór til læknisins í morgun og hún (læknirinn) skildi ekki hversvegna ég var með útbrot. Mér leist náttúrulega ekkert á það. Afhverju gat þetta ekki bara verið að klárast? Ég vaknaði hitalaust í morgun..
Hún skoðaði þetta eitthvað frekar, tók fleiri blóðprufur og sendi mig síðan í lungnamyndatöku niðrí Domus Medica.
Þegar ég kom þangað, kynnti mig og tilkynnti erindi mitt, horfði afgreiðslustúlkan á mig með mjúkum augum og spurði með vonartón í röddinni hvort ég væri með afsláttarkort. Nei sagði ég. Ljósið í augum hennar slokknaði. Hún leit niður á skjáinn sinn. Það gera fjórtánþúsund og eitthundrað, sagði hún svo. Áts. Við myndum aldrei líta hvort annað sömu augum.
Ég fór úr skónum og settist uppá bekk með beygð hné og hendur fyrir ofan haus. Röntgendaman stakk nál í hægri handlegginn minn og festi einhverskonar pumpu við hann, þetta er skuggaefnið sagði hún. Ég læt þig vita áður en ég dæli því inn. Hún sagði að þetta væri joð og eitthvað svoleiðis, með því kæmu lungun til með að myndast betur. Ég beið spenntur.
Ég rann fram og aftur á þessum bekk í gegnum stóran hring, sem tók væntanlega myndir. Það var e.t.v. eitthvað kynferðislegt við hreyfinguna, en mér datt það ekki í hug fyrren ég leit tilbaka. Þarna var ég bara að draga andann, halda honum inni, bíða og hlusta. Svo sagði hún mér að núna færi dælan í gang.
Það hljómaði einsog einhver hefði skrúfað frá krana, ég fann hita inní handlegginn, uppí brjóstið, höfuðið og niðrí fætur og pung. Mjög skrýtin tilfinning. Og svo dró ég djúpt andann, hélt honum inni, beið.
Á leiðinni út verslaði ég ofnæmislyf, sem áttu að losa mig við kláðann í útbrotunum. Sem þau og gerðu. En fokk, þetta var dýr dagur.
Læknirinn hringdi seinnipartinn, búinn að fá niðurstöður úr myndatökunni. Hún sagði að ég væri með bólgið milta og lifur, þetta væri væntanlega einkirnissótt. Mónó, kossaveiki. Blóðprufurnar koma til með að staðfesta það hundrað prósent, og það kemur í gegn á miðvikudaginn, en nú göngum við útfrá þessu. Ég á ekki að vera í neinum íþróttum næstu þrjá mánuði og ekki að hjóla næstu vikur, af hættu við að rífa lifrina eða eitthvað.. Og taka því ofsa rólega og alls ekki að fara of snemma af stað, svo ég fái ekki einhverskonar síþreytu-sindróm.
Grábölvað andskotans andskotans helvítis andskotans..
Og hún vill ekki að ég fari á Hróarskeldu.
En ég ætla nú að sjá til með það, ég get ekki bara strikað það út einn tveir og þrír.
Mér líður allavega betur en í síðustu viku. Hausverkurinn og augnaverkurinn, þeir eru farnir, sjö níu þrettán. Það kom mér satt best að segja á óvart þegar þyngslin í höfðinu hurfu, ég var hættur að gera mér grein fyrir því hvað það var orðið óþægilegt að haga höfðinu eðlilega.
Svona stendur þetta. Skipunin er sú sama, liggja í leti, drekka vatn. Wikipedia mælir með sólböðun? Jæja. Ég reyni allt tvisvar.
-b.
Hún skoðaði þetta eitthvað frekar, tók fleiri blóðprufur og sendi mig síðan í lungnamyndatöku niðrí Domus Medica.
Þegar ég kom þangað, kynnti mig og tilkynnti erindi mitt, horfði afgreiðslustúlkan á mig með mjúkum augum og spurði með vonartón í röddinni hvort ég væri með afsláttarkort. Nei sagði ég. Ljósið í augum hennar slokknaði. Hún leit niður á skjáinn sinn. Það gera fjórtánþúsund og eitthundrað, sagði hún svo. Áts. Við myndum aldrei líta hvort annað sömu augum.
Ég fór úr skónum og settist uppá bekk með beygð hné og hendur fyrir ofan haus. Röntgendaman stakk nál í hægri handlegginn minn og festi einhverskonar pumpu við hann, þetta er skuggaefnið sagði hún. Ég læt þig vita áður en ég dæli því inn. Hún sagði að þetta væri joð og eitthvað svoleiðis, með því kæmu lungun til með að myndast betur. Ég beið spenntur.
Ég rann fram og aftur á þessum bekk í gegnum stóran hring, sem tók væntanlega myndir. Það var e.t.v. eitthvað kynferðislegt við hreyfinguna, en mér datt það ekki í hug fyrren ég leit tilbaka. Þarna var ég bara að draga andann, halda honum inni, bíða og hlusta. Svo sagði hún mér að núna færi dælan í gang.
Það hljómaði einsog einhver hefði skrúfað frá krana, ég fann hita inní handlegginn, uppí brjóstið, höfuðið og niðrí fætur og pung. Mjög skrýtin tilfinning. Og svo dró ég djúpt andann, hélt honum inni, beið.
Á leiðinni út verslaði ég ofnæmislyf, sem áttu að losa mig við kláðann í útbrotunum. Sem þau og gerðu. En fokk, þetta var dýr dagur.
Læknirinn hringdi seinnipartinn, búinn að fá niðurstöður úr myndatökunni. Hún sagði að ég væri með bólgið milta og lifur, þetta væri væntanlega einkirnissótt. Mónó, kossaveiki. Blóðprufurnar koma til með að staðfesta það hundrað prósent, og það kemur í gegn á miðvikudaginn, en nú göngum við útfrá þessu. Ég á ekki að vera í neinum íþróttum næstu þrjá mánuði og ekki að hjóla næstu vikur, af hættu við að rífa lifrina eða eitthvað.. Og taka því ofsa rólega og alls ekki að fara of snemma af stað, svo ég fái ekki einhverskonar síþreytu-sindróm.
Grábölvað andskotans andskotans helvítis andskotans..
Og hún vill ekki að ég fari á Hróarskeldu.
En ég ætla nú að sjá til með það, ég get ekki bara strikað það út einn tveir og þrír.
Mér líður allavega betur en í síðustu viku. Hausverkurinn og augnaverkurinn, þeir eru farnir, sjö níu þrettán. Það kom mér satt best að segja á óvart þegar þyngslin í höfðinu hurfu, ég var hættur að gera mér grein fyrir því hvað það var orðið óþægilegt að haga höfðinu eðlilega.
Svona stendur þetta. Skipunin er sú sama, liggja í leti, drekka vatn. Wikipedia mælir með sólböðun? Jæja. Ég reyni allt tvisvar.
-b.
15 júní 2008
Ný einkenni, jei
Á morgun verður þessi blessaði vírus orðinn tveggja vikna gamall, inní mér að minnsta kosti. Í tilefni af því (?) vaknaði ég með útbrot í morgun, ég er rauðflekkóttur á höndum og fótum, með roða og bólgu í andlitinu. Mig klæjar. Eru þetta ekki dauðaslitrurnar? ..hjá vírusnum sko, ekki mér sem þetta skrifar. Fjandinn.
Tvær vikur.
Ég á ekki orð yfir þetta.
Til dundurs hef ég spilað GTA San Andreas í meira og minna allan dag. Áður komst ég aldrei yfir flugþjálfunina, en ég gerði það í gær og viti menn, það er hellingur eftir af leiknum.. Ég væri samt meira til í þetta hér:
Fara í vinnuna, kíkja út í sólina í hádeginu, kannske kaffitímanum. Hætta á slaginu fimm, hjóla á Austurvöll og drekka pilsner í grasinu. Þetta skal nú gerast fyrr eða síðar, en fyrst þarf ég að vísu að láta gera við bremsurnar á hjólinu mínu, og fá sól í himininn.
Þetta er það sem er á dagskrá í næstu viku, ef þessu fer nú að ljúka.
Bæði Víðir og Auður eru á fylleríi. Kannske Sævar líka, en hann er á Akureyri. Ég er nú mátulega sáttur við að vera það ekki sjálfur. Ráðið er líklega að taka því rólega þessar tvær vikur áður en við fljúgum til Köben.
-b.
Tvær vikur.
Ég á ekki orð yfir þetta.
Til dundurs hef ég spilað GTA San Andreas í meira og minna allan dag. Áður komst ég aldrei yfir flugþjálfunina, en ég gerði það í gær og viti menn, það er hellingur eftir af leiknum.. Ég væri samt meira til í þetta hér:
Fara í vinnuna, kíkja út í sólina í hádeginu, kannske kaffitímanum. Hætta á slaginu fimm, hjóla á Austurvöll og drekka pilsner í grasinu. Þetta skal nú gerast fyrr eða síðar, en fyrst þarf ég að vísu að láta gera við bremsurnar á hjólinu mínu, og fá sól í himininn.
Þetta er það sem er á dagskrá í næstu viku, ef þessu fer nú að ljúka.
Bæði Víðir og Auður eru á fylleríi. Kannske Sævar líka, en hann er á Akureyri. Ég er nú mátulega sáttur við að vera það ekki sjálfur. Ráðið er líklega að taka því rólega þessar tvær vikur áður en við fljúgum til Köben.
-b.
12 júní 2008
Gengur svona
Davíð stingur uppá breyttri ritstjórnarstefnu hér á liðhlaupi, að í stað poppkúltúrs, fimmaurabrandara og sólipsískrar þvælu þá einbeiti ég mér að því að skrifa um veikindi. Mín eigin veikindi, þ.e.a.s. Þar meðtelur væntanlega einkenni, lyfjagjöf, læknaheimsóknir, apóteks-safarí, og almennt raus um greyið sjálfan mig. Æ æ hvaða mat get ég ekki borðað þessa dagana, ó nei mér kom ekki dúr á auga í nótt, eða þegar mér tókst að sofna þá dreymdi mig blóðsúthellingar, napalmsprengjur og Harmageddón.
Á vissan hátt er það ennþá sólipsísk þvæla, en gefum fólkinu það sem það vill. Myndu sumir segja.
Nú bregður svo við að mér finnst ég vera að skána. Í morgun gat ég hreyft augun til beggja hliða með nokkrum óþægindum, ekki stingandi sársauka. Ég tókst næstum á loft af gleði. Hitinn virðist lækka hægt og rólega (en er þó talsvert meiri seinnipart dags heldur en á morgnana. Og læknirinn minn hringdi núna áðan með frekari niðustöður.
Ég fór semsagt í vinnuna á mánudaginn og var rekinn heim aftur á innan við hálftíma. Farðu og leggðu þig og síðan aftur til læknis. Ég gerði það daginn eftir. Læknirinn virtist ekki fatta hvað var að mér, en giskaði á veirusýkingu, fyrst pensilínið hafði ekki meikað að draga úr hitanum. Tók blóðprufu. Í gær hringdi hún (læknirinn) og sagði mér að niðurstöður blóðprufunnar væru lítils virði, ekkert óvenjulegt. Hinsvegar fengi hún að ráða í ,,blóðmyndirnar" (held ég að hún hafi kallað það) síðar, og myndi hringja í mig daginn eftir (í dag). Sem hún og gerði.
Þá sýna þessar blóðmyndir hvernig blóðkornin.. líta út? Eitthvað svoleiðis. Og í mínu tilfelli er víst augljóst að um er að ræða veirusýkingu. Hún veit ekki hvaða veira það er, e.t.v. komumst við aldrei að því. Og það virðist ekki skipta öllu máli, ég á bara að liggja kyrr og drekka vatn. Áfram. Endalaust.
Ég leyfi mér varkára bjartsýni, þar sem dagurinn byrjar ágætlega. Hinsvegar þarf ég að fara í búð í dag, og ég hlakka ekki til þess. Einsog ég hef verið orkulítill undanfarið þá eru búðarferðir einsog fimmtánhundruð metra spretthlaup í gufuklefa.
Takk fyrir batnaðaróskir þeirra sem lesa og þeirra sem ekki lesa, ef það er eitthvað sem virkar einsog skyldi í alheiminum þá verður þessi næsta helgi lokahnykkurinn. Vegna þess að svona að öllu gamni slepptu þá langar mig alls ekki að skipta yfir í veikindaannál, sama hversu mikil bölvaður almúginn fílar það.
-b.
Á vissan hátt er það ennþá sólipsísk þvæla, en gefum fólkinu það sem það vill. Myndu sumir segja.
Nú bregður svo við að mér finnst ég vera að skána. Í morgun gat ég hreyft augun til beggja hliða með nokkrum óþægindum, ekki stingandi sársauka. Ég tókst næstum á loft af gleði. Hitinn virðist lækka hægt og rólega (en er þó talsvert meiri seinnipart dags heldur en á morgnana. Og læknirinn minn hringdi núna áðan með frekari niðustöður.
Ég fór semsagt í vinnuna á mánudaginn og var rekinn heim aftur á innan við hálftíma. Farðu og leggðu þig og síðan aftur til læknis. Ég gerði það daginn eftir. Læknirinn virtist ekki fatta hvað var að mér, en giskaði á veirusýkingu, fyrst pensilínið hafði ekki meikað að draga úr hitanum. Tók blóðprufu. Í gær hringdi hún (læknirinn) og sagði mér að niðurstöður blóðprufunnar væru lítils virði, ekkert óvenjulegt. Hinsvegar fengi hún að ráða í ,,blóðmyndirnar" (held ég að hún hafi kallað það) síðar, og myndi hringja í mig daginn eftir (í dag). Sem hún og gerði.
Þá sýna þessar blóðmyndir hvernig blóðkornin.. líta út? Eitthvað svoleiðis. Og í mínu tilfelli er víst augljóst að um er að ræða veirusýkingu. Hún veit ekki hvaða veira það er, e.t.v. komumst við aldrei að því. Og það virðist ekki skipta öllu máli, ég á bara að liggja kyrr og drekka vatn. Áfram. Endalaust.
Ég leyfi mér varkára bjartsýni, þar sem dagurinn byrjar ágætlega. Hinsvegar þarf ég að fara í búð í dag, og ég hlakka ekki til þess. Einsog ég hef verið orkulítill undanfarið þá eru búðarferðir einsog fimmtánhundruð metra spretthlaup í gufuklefa.
Takk fyrir batnaðaróskir þeirra sem lesa og þeirra sem ekki lesa, ef það er eitthvað sem virkar einsog skyldi í alheiminum þá verður þessi næsta helgi lokahnykkurinn. Vegna þess að svona að öllu gamni slepptu þá langar mig alls ekki að skipta yfir í veikindaannál, sama hversu mikil bölvaður almúginn fílar það.
-b.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)