Núna fyrst?

Satellite channel UKTV Style is to stream a new reality show called Watching Paint Dry on the internet.

The show, which the television channel says could bring about the end of reality TV, will be available 24-hours a day on the web.

Viewers will be able to watch a different kind of paint dry on an empty wall each day. They'll also be able to vote for their favourite paint.

Hvað sagði skáldið? ,,It sucks / and that's no lie / it's about as much fun as watching paint dry / lowers my / IQ one notch / and that's the reason why / I can't watch."

Hvaða liti ætli þeir verði með samt?

-b.

Myndir af vélkvendi

Battlestar Galactica hlýðir sömu reglum og aðrir hefðbundnir sjónvarpsþættir í BNA.. sýnir samasem ekkert blót og enga nekt til að tala um. Maður tekur helst eftir þessu í sambandi við Six, sem virðist alltaf hálfnakin en samt aldrei þannig að maður sjái nokkurn þróaðan hlut.

Og það væri hægt að halda því fram að ímyndunaraflið fylli inní eyðurnar og að þetta sé í raun og veru meira sexí og bla bla bla. En fjandinn. Ef hún ætlar svo að sitja fyrir í Playboy, þá ætla ég að finna myndirnar og síðan að sýna öðrum þær. Smelli smell.



-b.

Varúð: draumfarir

Mig dreymdi undarlegt sambland í nótt. Ég var ninjan úr n, að vinna fyrir forseta Bandaríkjanna, sem var Slavoj Zizek. Ég er eiginlega hálf hissa að Brick blandaðist ekki inní þetta á einhvern hátt, en það var vissulega gaman að upplifa n í þrívídd..

Er einhver annar að spila þennan leik? Ég hef enn ekki náð að klára neinn dálk, en ég er kominn í níunda lið í tveimur fyrstu. Alveg satt.

-b.

Fleirtalan af ,,aði" er þá ,,öð"?

Ef vatn með sítrónum útí er kallað límonaði (og ef við látum það liggja á milli hluta að það ætti auðvitað að kallast sítrónaði), ætti þá vatn með appelsínum útí að kallast appelsaði eða pelsínaði eða sínomaði?

Mig langar auðvitað að kalla það símonaði, en ég get einhvernvegin ekki réttlætt það fyrir sjálfum mér.

Allavega, ég vaknaði núna rétt áðan og blandaði mér könnu af pelsínaði. Vatnið hérna er svo vont á bragðið að ég hálfkúgast við að drekka það dræ, enda sýnist mér enginn gera það. Það er samt í lagi, því ég á haug af appelsínum. Gulrótum líka, ef útí það er farið, en ég ætla ekki að ráðast í framkvæmdir á gulrótaði alveg strax.

-b.

,,I've got knives in my eyes"

Jæja ég horfði loksins á hana. Brick er besta kvikmynd sem ég hef séð í langan, langan tíma. Þetta er Möltufálkinn í bandarískum hæskúl. Æðisleg.

Þarmeð er klukkan orðin níu á laugardagskveldi og ég hef ekkert annað að gera en að laga kvöldmat og kíkja á The West Wing.

-b.

Nesti og nýir skór

Smá breyting á plássinu. Þetta er enn eitt skref í sívaxandi hrifningu minni á auðu svæði, hvítu síðunni. Bráðum verður ekkert annað sjáanlegt, þetta verður tóm auðn, vanmáttugt andvarp inná milli frammíkalla internetsins í heild.

C.S.A. er nokkuð skemmtileg, en alls ekki nógu vel unnin. Til að mynda er hugmyndin með auglýsingunum inná milli nokkuð góð, en hrikaleg framleiðslugildi gera það að verkum að auglýsingarnar sjálfar eru engan vegin trúverðugar. Ekki vegna þess að vörurnar eru útí hött - sem er meiningin - heldur myndu tóbaks-, sjónvarps- og tryggingafyrirtæki aldrei senda frá sér auglýsingar sem líta út einsog Jói frændi með kameruna hefði hent þeim saman einn laugardaginn. Þær virka einsog sketsar, og ganga einfaldlega ekki upp jafnhliða plat-heimildamynd einsog þessari, sem reynir einsog hún getur að líta út einsog ekta.

Og burtséð frá öllum vangaveltum um hvort þetta hefði í alvörunni farið svona, hefði suðrið unnið stríðið, þá fannst mér þeir aldrei ganga alveg nógu langt. Fauntroy fjölskyldan er kynnt til sögunnar sem ,,aristókratar Ameríku", og manni sýnist augljóst að þar sé komin stæling á Kennedy fjölskyldunni: Hefði þrælahald verið löglegt í Bandaríkjunum framí tuttugustu öld, þá hefðu þau nýtt sér það einsog hvað annað. En stuttu seinna kemur JFK fram sem forsetaframbjóðandi, og vill gefa þrælum frelsi. Hvar hafði Kennedy-fjölskyldan verið framað því? Það er einsog það sé lagt upp með að sparka í helgar kýr, en síðan bakkað þegar kemur að þessum allra heilugustu.

Hún hefði getað verið miklu betri held ég, þessi mynd.

Kom mér samt á óvart að sjá hverjar af auglýstu vörunum voru ekta. Coon Chicken vissi ég um, af því að hafa horft á Ghost World, en Niggerhair tóbak? Það er rosa.

Tékkaði líka á Babel. Ekkert sérstakt þar á seyði. Hann gerði þetta betur bæði í Amores Perros og 21 Grams.

Þetta er samt í annað skiptið á stuttum tíma sem ég sé kvikmynd þarsem mexíkósk fiesta endar með ósköpum á bakaleiðinni yfir landamærin, en sú fyrri var Harsh Times. Hún er allsvakaleg. Ég hef alltaf haft gaman af Bale hingaðtil, en þarna kom hann mér nokkuð á óvart. Mikill Training Day fílíngur, en öllu meira brútal. Hún er að koma á dvd í þessum mánuði minnir mig, tékkið á þessum gaur.

-b.

Spielberg og 'merica

Dálítið löng grein um kvikmyndir og bandaríska heimssýn, aðallega myndirnar hans Spielbergs:

Soon after attaining the presidency, George W. Bush, not previously known for his interest in movies (or, indeed, any form of culture), cited Saving Private Ryan as his favorite motion picture—as well he might. One of the key Hollywood movies of 1990s, notable for reviving the defunct genre of the “serious” combat film and proposing the army as a source of moral value, Saving Private Ryan expressed a potent new retro patriotism. Would American history have been changed if Saving Private Ryan had opened during the summer of 1996, with a genuine World War II hero running for president? (Perhaps it would only have been film history: Senator Dole had to be retired from politics—and pitching Viagra on tv—before the fantasy could fully be enjoyed.)

More than a tribute to the Greatest Generation, Saving Private Ryan was also a Hollywood movie’s most ambitious attempt to wrest control of the national memory since Oliver Stone’s JFK. With the Cold War over, Spielberg proposed a new raison d’etre for American foreign policy. Not the liberation of Europe but rather saving a single enlisted man was, as one character put it, “the one decent thing we were able to pull out of this whole stinking mess” to “earn the right to go home.” The movie thus articulated a tautology that Vietnam introduced into American political discourse—the purpose of the war is to support those troops that are already there.

Nú hef ég ekki séð slatta af þeim myndum sem fjallað er um.. Close Encounters, The Termial, Munich, War of the Worlds.. en ég var einmitt að tala við Hall um daginn um það hversu illa Saving Private Ryan hefur elst, amk. í samanburði við hina WW2 myndina sem kom út það árið, The Thin Red Line. Maður gæti velt því upp að þessi bandaríska stríðsrómantík gangi ekki lengur (ef hún gerði það nokkurntíman), á meðan einsöguaðferðin sem Malick notar gefi raunsannari mynd af jákvæðni-andspænis-stríðshörmung. Þeir sem eru kátir undir lok Red Line eru þeir sem komast burt af eyjunni - aðrir eru annaðhvort dauðir eða deyjandi. Við fáum ekki lokasenu þarsem litið er til baka í sorg, heldur eru ,,allir hlutir skínandi" á meðan stríðið, og allir sem taka þátt í því, hverfur í sjóinn.

Og talandi um bíó, ég var að sækja Harsh Times og er að ná í Babel. Kláraði Jesus Camp um daginn, og Hard Candy, sem er allsvakaleg. Vantar ennþá að kíkja á Children of Men.. hún er á listanum mínum.

-b.

Græddur er geymdur

Í dag fór ég og hellti klinkbauknum mínum í teljara í bankanum.

Síðasta haust henti ég alltaf klinkinu, sem ég kom með heim í vösunum, oní tóma pringles dollu (nákvæmlega einsog þessa til hægri). Nennti hreinlega ekki að bera það á mér og fara að telja túkalla og fimmeyringa oní hendina á afgreiðslufólki, og svo er þetta drasl líka níþungt. Ég hélt eftir þessum stóru, tíu og tuttugu króna peningunum, en allt litla ruslið fór í baukinn. Og í dag leysti ég það út í seðlum. Það fór í 430 krónur tæpar. Fjögurhundruð krónur er einmitt það sem ég átti eftir á debetreikningnum mínum út mánuðinn, og þarna var sú upphæð dobbluð. Mér finnst það frábært.

En við erum samt að tala um núðlur og hrökkbrauð í matinn oftar en ella.

..sem mér finnst reyndar ekkert svo slæmt heldur. Ég man ekki hvort ég hef tekið það fram opinberlega, en núðlur og hrökkbrauð með osti er með því besta sem ég fæ. Allavega hér, þarsem ég er einmitt núna. Einir og sér eru þessir hlutir ekkert spes, en þegar þeir koma saman er það einsog kartöflur og smjer. Og maður er fáránlega snöggur að rusla því saman. Ég efast samt um næringargildið, þannig að ég keypti líka appelsínur og vínber (fín).

Og hérna er sko ekkert að snjóa. Gefið mér snævi lagðar götur, almenningssamgöngur í molum og stilltan himinn frekar en rigningu og myrkur í steinsteypu. Hann rignir einsog hann hafi ekkert annað að gera, og blæs af gömlum vana. Maður stendur hokinn og gapir yfir andleysinu.

...

Skilaði tveimur bókum á söfnin í dag, einni í hvort. Ég hélt þeir myndu taka af mér eistun og skírteinin kannske líka, en þurfti ekki að borga meira en fimmtíukall allt í allt. Löngu kominn yfir frestinn, og einhver að bíða eftir annarri þeirra.. Bókasöfn eru æði.

-b.

dúbbí dú líllídúbbúdú

Ég gekk innum dyrnar hjá mér á hádegi. Ferðin gekk bara vonum framar.. Ég keypti Nafn rósarinnar á vellinum og las inní hana með flugtakinu, og sofnaði síðan. Mér að algerum óvörum. Svaf þangaðtil við lentum, tölti gömlu leiðina að töskunni minni og inní lestina sem beið. Síðustu metrarnir neðanaf brautarstöðinni voru einsog ég hefði aldrei farið neitt. Verslaði brauð og mjólk og hef verið að slóra síðan.

Það eru allir heima.

-b.

,,Farþegar á leiðinni til Kaupmannahafnar.."

Ég sit á Leifsstöð og það eru þrjú korter í brottför og ég skil ekki hversvegna ég fatta aldrei að smyrja mér nesti í svona ferðalög. Samlokan kostar fimmhundruð og áttatíu krónur. Ég er aurasál.

Kauptaði ópalpakka handa meðleigjendunum. Íslenskt gotterí, svona fáið ykkur, kem ég til með að segja einhverntíman í nánustu framtíð. En þó veit ég ekki einusinni hvort það er nokkur heima. Eru þær ennþá dreifðar um Skandinavíu þessar elskur? Ég er með lyklana að íbúðinni í vasanum, sem verður strax að teljast stór breyting til batnaðar frá því ég fór sömu leið í haust. Flug á Kastrúp, lest þaðan til Örestað og síðustu metrarnir á tveimur jafnfljótum. Hreint ekki slæmt, ef maður spáir í því.

En samt. Helvítis flug helvítis flug.

Það er þriðji hver maður með lappa. Ég er enn á meðal Íslendinga. Og mig vantar tímarit að lesa eða einhvern andskotann.. Man hreinlega ekki hvort ég hef nokkurntíman áður stigið uppí flugvél án þess að hafa bók að lesa. Villimennskan spælir mig.

Bless Ísland.

-b.

Þú segir nokkuð

Slavoj Žižek, sitjandi á klósettskál sem ældi blóði fyrir Gene Hackman in The Conversation:

When we spectators are sitting in a movie theater, looking at the screen - you remember at the very beginning, before the picture is on, it's a black, dark screen and then: light thrown on - are we basically not staring into a toilet bowl, and waiting for things to reappear out of the toilet? And are.. is the entire magic of spectacle, shown on the screen, not a kind of deceptive lure, trying to conceal the fact that we are basically watching shit, as it were?

..og það hljómar kannske fáránlega, en þetta meikar sens í réttu samhengi. Manni hefur reyndar oft fundist maður vera að horfa á bölvaðan óþverra, en án þess þó að tengja það heimspekilegum vangaveltum. Þetta er semsagt úr myndinni The Pervert's Guide to Cinema, þarsem þessi snarbilaði spekingur greinir kvikmyndir, sitjandi á settinu þarsem myndirnar voru teknar. Helvíti skemmtilegt dót.

Þakkir til Inga Bjarnar fyrir að láta mig fá hana.

Og hérna er pistill eftir gaurinn, einnig fenginn frá Inga, þarsem hann talar um 24. Ég hef verið að spá í að redda mér þeim þáttum og renna í gegn, svona til að geta verið með. Ég bíð með að lesa þetta sjálfur þangaðtil þá, en hérna er linkurinn fyrir mig og aðra..

-b.

Hún heitir ,,Hide and seek"

Ég kláraði ritgerðina núna áðan. Þar fóru sjöþúsund orð um óttalega lítið fannst mér. Jæja. Á morgun get ég síðan prentað þetta út og sett í póst, ef allt gengur vel.

Og þá verð ég kominn í jólafrí.

Já og Hallur flýgur til Parísar í fyrramálið. Góða ferð þú rauðhærði artíste.

See you in the funny papers.

-b.

Skeiðar lífsins o.s.frv.

Sorkinismar:

• ,,Not for nothing.."
  
• ,,No earthly reason.."
  
• ,,Obfuscate."
  
• ,,Okay."
  
• ,,That's not the point."

Ég horfði á Zizek! áðan. Hún var helvíti skemmtileg. Karlinn er snar, en þó skýr. Ég ætla að kíkja á hana aftur á morgun, kannske hinn.

Kláraði Foucault's Pendulum-hlutann í ritgerðinni. Blaðsíðutalið er farið að nálgast ,,gott stöff" þannig að ég get látið mér nægja að taka fyrir höfundinn í The New York Trilogy. Það fer pínulítið í mig að allur þessi lestur fari í ritgerð sem er ekki meiri en þetta. En svona er það.

Mér finnst gaman að læra, en ég nenni ekki ritgerðum. Hver skrifar tuttugu síðna ritgerðir nú til dags?

Og talandi um skrif, ég ritskrifaði (eða skrifritaði) annan kafla í Áræði í fyrradag. Rúmlega einu og hálfu ári eftir að ég rumpaði þeim fyrsta af. Kaflinn heitir ,,(að ríða)" og mér fannst það fyndið þá og næstum því jafn fyndið núna.

[Áræði er verkefni í vinnslu þarsem gaur eftir gaur hefur tekið í gegn kafla í bókinni Á bláþræði, strikað yfir óþarfa skrif og skilið eftir gljáfægðan ofurprósa. Fyrri kaflinn minn heitir ,,Um víkingana". Bókin er sirka hálfnuð.]

Svei mér þá, húsið er að vakna. Kannske best maður fari að halla sér. Ég þarf að skrifa fimm síður á morgun og helst að prenta helvítið út. Svo borga ég póstinum átta milljón krónur fyrir að flýta sér með umslagið yfir pollinn og inn til enskuráðunautsins í KU. Vonandi.

Ég vil ekki fljúga ég vil ekki fljúga. Ég hata flug. En það er samt eitthvað þarna sem mér finnst ég vera að snúa aftur til. Sem er skemmtileg tilfinning.

-b.

Ampersand

Þetta var nú meiri dagurinn.

Og djöfuls rosalegi munur er að komast á alvöru internet. Ég sit á bókhlöðunni og hala niður sem aldrei fyrr.

Bíómyndir sem eru.. á döfinni:

Inside Man, æðisleg
Master and Commander: The Far Side of the World, kom mér virkilega á óvart. Hafði bara þrusugaman af henni, og ímyndin af Russel Crowe með Tugger ,,Fightin' Round the World" poppaði sjaldan sem aldrei upp
Pan's Labyrinth, mjög fín. Hefði viljað sjá hana í betri gæðum, en virkilega skemmtilegt stöff í gangi
Idiocracy, helvíti slöpp
Hard Candy, bíður
The Illusionist, bíður
Brick, bíður
A Cock and Bull Story, bíður
Zizek!, næst í röðinni
C.S.A.: Confederate States of America, næst á eftir henni
Children of Men, í bíó
Stranger Than Fiction, í bíó
The Fountain, já hvar er hún eiginlega?

-b.

..en samt ekki, þiðvitið

Ég settist inní skúr með honum Halli um daginn og fylgdist með honum strekkja striga uppá blindramma. Ég sat með tölvuna í kjöltunni og reyndi að berja setningar inní hana um leið og ég kannaði vinnubrögðin hjá listamanninum.

Afi hans leit inn og þeir spjölluðu um hinar fögru listir. Ég sat og reyndi að pikka. ,,Og þú ert að skrifa," sagði hann. ,,Já, maður reynir að skrifa þessa ritgerð," sagði ég.

,,Hamast sá að skrifa, sem illa er við alla þá sem lifa."

Sagði hann. Mér fannst þetta frábært, og ég skrifaði það undireins í nótpad. Skriftir gera mannhatara úr oss öllum. Og ef þið viljið segja að það séu ekki allir, það sé bara ég, þá er mér alveg sama því ég hata ykkur öll.

-b.

Tröppurnar

Þegar ég skrifaði um daginn að ég héldi að þeir væru svei mér þá byrjaðir á tröppunum, þá voru þeir byrjaðir á tröppunum. Næst þegar ég leit niður var þar flatt fall niður á forstofugólfið. Við tóku hræðilegir tímar, þarsem tvennskonar stigar voru notaðir til að komast á milli hæða. Sem var einstaklega einstaklega óþægilegt því allir nema einn búa á efri hæðinni, en eina klósettið er á neðri hæðinni. Já og sjónvarpið og eldhúsið og tölvan.

En núna kom ég heim áðan úr heimsókn og þá var búið að setja tröppurnar upp aftur. Það er reyndar búið að rífa slatta niður og steypa gólfið í millitíðinni, þannig að þetta lítur fráleitt eins út og áður. Og núna eru þær allar skakkar og skældar. Ég hefði áður getað farið þessar tröppur blindandi, haugfullur og sofandi, en núna virka þær ekki eins. Ég miða á þrep sem eru ekki lengur til staðar, en það munar samt svo litlu. Ekki alveg einsog draugfótur, en kannske draugtá.

Mér finnst þetta eiginlega verra en að missa þær svona alltíeinu, einsog mér sýndist hafa gerst um daginn. Núna verður einhverskonar lokastig til í minningunni, þarsem eitthvað var bara ekki einsog það átti að vera. Einsog þegar Snati fær slag og fer að bíta fólk áður en hann er loks svæfður.

Því undirmeðvitund mín er mjög upptekin af tröppum. Ég fór ekkert að spá í þessu af nokkurri alvöru fyrren fyrir mjög stuttu síðan, en ef ég er að sveima eitthvað í huganum, að hugsa um ekki neitt, þá sé ég mig gjarnan fyrir mér að fara niður tröppur sem ég hef rekist á á lífsleiðinni. Aftur og aftur. Þeir ganga gjarnan lengra niður en mig minnir að þeir hafi gert.. sem er kannske soldið spúkí. Það gæti verið að ég hafi haft gaman af því að leika mér í tröppum þegar ég var lítill. Ég man eftir tröppunum í Fagrahvammi, hvítu steintröppunum í Rauðagerðinu, svarta hringstiganum efst í Garðyrkjuskólanum.. jú og litlu tröppunum sem lágu uppí eldhúsið þar, báðum megin. Brakið í tröppunum uppá efstu hæð í Njarðargötunni. Sikk-sakk tröppunum vestan megin í grunnskólanum í Hveragerði, heimagerða stiganum sem lá uppí herbergiskytruna mína í Merkilandinu. Og svo framvegis.

En þessar tröppur skiptu mig semsagt talsverðu máli, svona þegar ég fer að pæla í því. Ég á eflaust eftir að muna þær betur en margt annað, sem ætti annars athygli mína og heilapláss betur skilið.

Það gekk lítið í ritgerðinni í dag. Hvernig endar þetta eiginlega?

Og hér eru undarleg kort.

-b.

ps. Blogger þurfti eitthvað að melda þetta og hleypti færslunni ekki í gegn fyrren í fimmtu tilraun eða svo. Þannig að ég var ekkert að koma úr heimsókn áðan neitt, ég sit á kaffihúsi í Reykjavík akkúrat núna. En þarna er þetta.

test

Upplýsingar um upplýsingar um Enron

Ég veit samasem ekkert um Enron-málið. Sá ekki einusinni heimildarmyndina. En hérna er nokkuð athyglisverð grein, þarsem Malcolm Gladwell heldur því fram að sökin liggi jafnt hjá þeim sem framkvæmdu sem og þeim sem hefðu átt að vera að fylgjast með:

With the collapse of the Eastern bloc, Treverton and others have argued that the situation facing the intelligence community has turned upside down. Now most of the world is open, not closed. Intelligence officers aren’t dependent on scraps from spies. They are inundated with information. Solving puzzles remains critical: we still want to know precisely where Osama bin Laden is hiding, where North Korea’s nuclear-weapons facilities are situated. But mysteries increasingly take center stage. The stable and predictable divisions of East and West have been shattered. Now the task of the intelligence analyst is to help policymakers navigate the disorder. Several years ago, Admiral Bobby R. Inman was asked by a congressional commission what changes he thought would strengthen America’s intelligence system. Inman used to head the National Security Agency, the nation’s premier puzzle-solving authority, and was once the deputy director of the C.I.A. He was the embodiment of the Cold War intelligence structure. His answer: revive the State Department, the one part of the U.S. foreign-policy establishment that isn’t considered to be in the intelligence business at all. In a post-Cold War world of “openly available information,” Inman said, “what you need are observers with language ability, with understanding of the religions, cultures of the countries they’re observing.” Inman thought we needed fewer spies and more slightly batty geniuses.

Enron revealed that the financial community needs to make the same transition. “In order for an economy to have an adequate system of financial reporting, it is not enough that companies make disclosures of financial information,” the Yale law professor Jonathan Macey wrote in a landmark law-review article that encouraged many to rethink the Enron case. “In addition, it is vital that there be a set of financial intermediaries, who are at least as competent and sophisticated at receiving, processing, and interpreting financial information . . . as the companies are at delivering it.” Puzzles are “transmitter-dependent”; they turn on what we are told. Mysteries are “receiver dependent”; they turn on the skills of the listener, and Macey argues that, as Enron’s business practices grew more com-plicated, it was Wall Street’s responsibility to keep pace.

Victor Fleischer, who teaches at the University of Colorado Law School, points out that one of the critical clues about Enron’s condition lay in the fact that it paid no income tax in four of its last five years. Enron’s use of mark-to-market accounting and S.P.E.s was an accounting game that made the company look as though it were earning far more money than it was. But the I.R.S. doesn’t accept mark-to-market accounting; you pay tax on income when you actually receive that income. And, from the I.R.S.’s perspective, all of Enron’s fantastically complex maneuvering around its S.P.E.s was, as Fleischer puts it, “a non-event”: until the partnership actually sells the asset—and makes either a profit or a loss—an S.P.E. is just an accounting fiction. Enron wasn’t paying any taxes because, in the eyes of the I.R.S., Enron wasn’t making any money.

If you looked at Enron from the perspective of the tax code, that is, you would have seen a very different picture of the company than if you had looked through the more traditional lens of the accounting profession. But in order to do that you would have to be trained in the tax code and be familiar with its particular conventions and intricacies, and know what questions to ask. “The fact of the gap between [Enron’s] accounting income and taxable income was easily observed,” Fleischer notes, but not the source of the gap. “The tax code requires special training.”

Samkvæmt hans heimildum lágu allar upplýsingarnar fyrir - það eina sem vantaði var fólk til að lesa úr þeim. Og varla það, því þónokkrir höfðu einmitt gert það og birt niðurstöður sínar löngu áður en Enron lýsti yfir gjaldþroti.. en þá er einmitt spurning um upplýsingamagnið aftur. Hvað les maður og hvað ekki, og hvað leggur maður trú á og hvað ekki.

Gladwell les úr þessu muninn á þraut og ráðgátu (e. ,,puzzle" og ,,mystery", og ég er ekki alveg sjúr á þýðingunni en látum það liggja á milli hluta). Til að leysa þrautina þarftu að finna nýjar upplýsingar, og hver nýr hluti færir þig nær svarinu. En í ráðgátunni liggja þær allar fyrir, og vandinn er að leysa úr flækjunni. Hafi ætlunin verið að fela vísbendingar um glæpsamlegt athæfi í pappírsflóði annars tilgangslausra upplýsinga væri það nokkurnvegin það sama og að halda vísbendingunum leyndum. En samkvæmt Gladwell er ekkert sem bendir til þess að Enron-liðar hafi skapað heysátur upplýsinga til að fela nálirnar sínar. Viðskipti af þessu tagi séu afskaplega flókin og þeim fylgi óheyrilegt pappírsmagn. Maður hlýtur að ætla að svonalagað fyrirfinnist í öðrum fyrirtækjum af sömu stærðargráðu. Og hver er að fylgjast með þeim?

Sjá bara þessa vitleysu:

Enron’s S.P.E.s were, by any measure, evidence of extraordinary recklessness and incompetence. But you can’t blame Enron for covering up the existence of its side deals. It didn’t; it disclosed them. The argument against the company, then, is more accurately that it didn’t tell its investors enough about its S.P.E.s. But what is enough? Enron had some three thousand S.P.E.s, and the paperwork for each one probably ran in excess of a thousand pages. It scarcely would have helped investors if Enron had made all three million pages public. What about an edited version of each deal? Steven Schwarcz, a professor at Duke Law School, recently examined a random sample of twenty S.P.E. disclosure statements from various corporations—that is, summaries of the deals put together for interested parties—and found that on average they ran to forty single-spaced pages. So a summary of Enron’s S.P.E.s would have come to a hundred and twenty thousand single-spaced pages. What about a summary of all those summaries? That’s what the bankruptcy examiner in the Enron case put together, and it took up a thousand pages. Well, then, what about a summary of the summary of the summaries? That’s what the Powers Committee put together. The committee looked only at the “substance of the most significant transactions,” and its accounting still ran to two hundred numbingly complicated pages and, as Schwarcz points out, that was “with the benefit of hindsight and with the assistance of some of the finest legal talent in the nation.”

Samantekt á samantekt á samantektum yfir allar S.P.E. blokkirnar (hvað sem það myndi kallast á ástkæra ylhýra) telur um 200 síður. Bilun.

Annars dregur karlinn fleira skemmtilegt inní þetta; einsog leynivopn Nasista undir lok síðari heimsstyrjaldar, blöðruhálskrabbamein og Watergate-hneykslið. Tékk itt.

-b.

Brjótum allt sem brotnar

Ég vaknaði núna áðan við það að karlarnir á heimilinu réðust á stigann sem gengur á milli hæðanna í húsinu. Ég hef enn ekki litið niður til að sjá hvernig gengur, en ég heyri hamarshögg og viðarplötur rifnar í sundur. Þarna hljóp Þorri upp með kúbein í höndunum sem er litlu minna en hann sjálfur. Það er spurning hversu lengi ég verð fastur hérna uppi.

Nei jæja, það var víst bara veggurinn á milli stigans og gömlu forstofunnar, og svo loftið á forstofunni, sem voru rifin út. Tröppurnar eru í heilu lagi ennþá, en það eru miklar framkvæmdir í burðarliðnum. Búið að fylla upp í djúpið sem var í þvottahúsinu, brjóta þar niður veggi og svo stendur til að rífa tröppurnar út og setja inn nýjar. Snúa þessu öllu á haus og færa eldhúsið og ég veit ekki hvað og hvað. Það verður gaman að sjá hvernig þetta lítur út í vor.

Í dag er víst vörutalningardagur og því jafnvel minna um að vera í Selfossbænum en venjulega. Svei mér þá ef þeir eru ekki byrjaðir á tröppunum þarna niðri.

-b.

Nýja árið

Um leið og nýja árið byrjaði lauk þriggja daga fylleríi með látum. Ég lét Reykjavíkina eiga sig þessi áramót, og fann undir eins að það var góð ákvörðun. Matur í Þingborg, flugeldar í Grashaganum, nokkrir slagir í kana, bjór bjór bjór, pakkhúsið var stappað, í eftirpartíinu spilaði einhver á gítar og ég fór í þumlastríð. Ég vaknaði með orðið ,,postillur" á heilanum og fannst einsog húsfólkið ætlaði að lesa upphátt úr biblíunni með mér. Úti voru bílarnir þaktir ísnálum, að skafa rúðurnar var heilmikið verk. Ég sofnaði aftur og vaknaði ennþá þreyttari, handónýtur af völdum uppsafnaðrar þynnku, meikaði ekki að fara í bíó hvað þá annað.

Þetta hafði ég á heilanum þegar ég vaknaði í seinna skiptið:

..og fagrar vonir tengir líf mitt við

Bara þessi eina lína. Og þetta er meira að segja bara hálf lína, svona þannig séð, fyrri hlutinn er þessi: ,,Þig, sem í fjarlægð fjöllin bak við dvelur,". Þig hvað? Það er ekki fyrren í næstu línu sem það kemur í ljós: ,,Hugur minn þráir, hjartað ákaft saknar."

En ég mundi ekkert af þessu, það var bara þessi eina lína. Sjö orð aftur og aftur í sama rythmanum. Hvaðan kemur þetta?

-b.