Úr fyrra bindi í útgáfu Vöku-Helgafells 1992.
Ég er alveg viss um það Magnína, að sönn ást getur átt heima í hverju kristnu hjarta, og það jafnvel nú á tímum ef hepnin er með.
Nei það er ekki hægt hér, sagði hún, einsog maður sem svarar uppúr svefni ef haldið er um litlafíngurinn á honum, og hélt áfram að stara útí bláinn hreyfingarlaus. Það eru svo margir í kríng. Það ætla allir öllum eitthvað ílt. En tvær manneskjur á eyðieyu þar sem aungvir eru í kring, það er alt annað mál. Það er einsog guð ætlaðist til þess í fyrstunni þegar hann skapaði tvær manneskjur og lét þær vera út af fyrir sig.
(81-2)
En má ég aðeins spyrja þig að einu áðuren þú berð mig, heldur þú að allir séu glæpamenn og lygarar sem trúa á guð og sálina; og á annan heim?
Annar heimur er billegur, það kostar ekki neitt að útbýta honum á báðar hendur. Þegar þeir eru búnir að sökkva skipunum fólksins til að geta borgað skuldir sínar með vátryggíngarfénu, þá gefa þeir okkur flota á himnum.
Mér er sama hvað þú segir um Pétur framkvæmdarstjóra, sagði skáldið. Ég trúi því ekki að hann sé vondur maður.
Um hvað ertu að tala, sagði [Örn Úlfar].
Í rauninni trúi ég ekki að neinir vondir menn séu til.
Hvað áttu við með vondum mönnum?
Ég veit það ekki, sagði Ljósvíkingurinn, – í rauninni ekki neitt.
Þú ert svo vitlaus að það er næstum frágangssök að tala við þig, sagði vinur hans. Þú kemur altíeinu upp með eitthvað sem þú þykist halda fram, og svo þegar farið er að syrja þig, þá veistu ekkert hvað þú átt við eða um hvað þú ert að tala. Þú segir Pétur Þríhross er ekki vondur maður, ég segi gott og vel, hver heldur því fram að hann sé vondur maður. Hér á Sviðinsvík eru til þrjár tegundir af vondum mönnum, það eru hjallþjófar, kjaftforir fylliraftar og kvennamenn sem eiga krakka á kostnað skattþegnanna. Einginn þeirra stelur neinu frá fátæklíngunum né lýgur að þeim. Saklausari fyrirbrigði eru ekki til í okkar hreppsfélagi en vondir menn. Ef ég ásakaði Pétur Þríhross fyrir að vera vondan mann væri ég fífl. Ég ásaka hann fyrir að vera góðan mann, kærleiksríkan mann, göfugmenni, andlegan frömuð, mentavin, trúarhetju og hálparhellu fátækra skálda.
(243-4)
Það er böns af laxnessískum línum hérna, en bókin nær oft flugi í lengri köflum. Ég veit ekki hversu vel þær ganga úr samhengi við restina af bókinni en til þess er skáldsagan að maður lesi hana. Sagan sem Örn Úlfar segir í framhaldi af þessu samtali, um Hólsbúðardísu, er hár punktur. Og kaflinn um miðilsfundinn í heild sinni, almáttugur.
Annars ætla ég ekkert að skrifa af viti um þessa bók, ég er bara að lesa hana þessa dagana. Las Íslandsklukkuna um daginn og var mjög hrifinn af henni, fíla þann stíl betur en þetta endalausa flæði í Heimsljósi en það hæfir sögunni náttúrulega ágætlega.
-b.
23 ágúst 2019
23 apríl 2019
14 mars 2019
Best ársins 2018
Ó boj.
Eins og venjulega hef ég byrjað á að setja saman þennan lista uppúr miðjum desember og klára svo ekki að skrifa síðustu línurnar fyrren komið er vel inní næsta ár. Ekki það að ég liggi yfir þessu á meðan; ég bara hætti að skrifa og uppkastið lúrir á meðan ég legg mig í sófanum. Svo man ég eftir þessu þegar ég á að vera að gera eitthvað annað, einsog núna.
Þetta breytist ár frá ári, núna einsog í fyrra hefur tónlistin stærri sneið af kökunni, athygliskökunni! Ég stari, hlusta og þreifa oní eldfast mót og baka í ofni við 180 gráður í sirka 20 mínútur. Já, hefur stærri sneið núna en mörg fyrri ár. Það er einfaldara fyrir mig að nálgast nýja músík, og ég get gert það á meðan ég geri eitthvað annað. Sem er ótvíræður kostur þar sem mér finnst ég alltaf þurfa að vera að gera eitthvað annað.
Um leið hlusta ég alltaf jafn mikið á hlaðvörp, les sífellt minna (og engar hljóðbækur í gangi núna), og áhorfið er alltaf meiri hópíþrótt.
En ef ég stilli þetta af með tilliti til hins nýafstaðna þá lítur þetta einhvernveginn svona út:
highasakite - Silent Treatment og Camp Echo
Einhverntíma á árinu hefur algrímurinn veitt lagið Hiroshima uppúr djúpinu, mögulega byggt á fyrirliggjandi smekk fyrir skandinavísku elektró poppi, og sett á vikulista. Ég merkti við það þá og kíkti svo á plötuna í nóvember? Ég lá allavega kylliflatur fyrir Silent Treatment og Camp Echo í framhaldi. Seinni platan er talsvert frábrugðin þeirri fyrri en sama stemning, sama fagurfræði í gangi. Lögin eru grúví, söngurinn heillandi og textarnir á stundum naívir vegna þess hvernig enskan er bjöguð -- viljandi eða ekki, það kemur út á eitt. Hiroshima er besta dæmið um þetta: „I should be digging my way to China / with a shovel but winded up in Portugal.“ Winded er æpandi rangt en virkar samt betur en það sem er rétt.. Og þegar hún talar um að koma upp í Hiroshima veit ég ekki hvort ljóðmælandi gerir sér grein fyrir því að það er í Japan? Þetta er allt aðeins á ská.
Camp Echo er aggressívari, og ég ég er ekki sérstaklega hrifinn af laginu Someone Who'll Get It. En plöturnar eru annars jafnvígar þrátt fyrir að vera hvor sinn hluturinn.
The Mountain Goats - Transcendental Youth
Hún var á toppnum eða nálægt því síðasta ár, og hélt því bara áfram. Ég hef ekki hlustað á hana nýlega en heyrði fátt annað í byrjun þessa árs. Mest spilaða lagið mitt á Spotify** var The Diaz Brothers, sem ég væri alveg til í að hlusta á nokkrum sinnum í röð akkúrat núna..
Fleetwood Mac - Fleetwood Mac og Rumours
Þetta er bandið sem ég hlustaði mest á á árinu, það byrjaði með því að ég heyrði Tusk í einhverjum síðastu þátta The Americans. Þetta er al-nálægt og alltumlykjandi band, en ég hef alltaf heyrt lögin útundan mér, nú datt ég oní þessar tvær plötur. Þó ekki plötuna Tusk?
Ég sé bara núna að það var að koma út stærðarinnar best of plata. Um daginn var einn af þessum gæjum í Song Exploder að tala um Go Your Own Way. Þau eiga semsagt eitthvað móment í ár.
En hvað sem því líður þá eru þessar plötur alveg geggjaðar. Þær eiga eitthvað sánd, og það er gott sánd.
REM - Out of Time
Sennilega vegna þess að ég hef verið að hlusta á R U Talkin' REM RE: Me? Automatic For the People var alltaf í uppáhaldi, eiginlega sjálfkrafa (!), hvernig er ekki hægt að verða ástfanginn að þeirri plötu? En nú tengdi ég mest við Out of Time og sennilega eru það lögin sem voru mest í spilun í kringum mig á einhverju upptökuskeiði. Leave er lag sem ég gæti aldrei mælt með við neinn út af þessari furðulegu sírenu, en þegar ég spila það fellur það inní einhverja heilagrófina einsog púsl. Ég man eftir að hafa sótt það á audiogalaxy á sínum tíma og spilað það trekk í trekk án þess að skilja almennilega hvers vegna..
Þannig að það kom mér ekki sérlega á óvart, en ég var pínu hissa á því hversu mikið ég fílaði restina af plötunni. Ég get ekki hlustað á Losing My Religion alveg einsog ég get ekki hlustað á Creep, en Near Wild Heaven er stórkostlegt lag. Og svo framvegis.
Ég hlustaði líka aðeins á nýjustu og síðustu plöturnar, sem ég hafði aldrei verið sérstaklega forvitinn um, og þær komu skemmtilega á óvart, þó ekki þannig að ég nefnir þær sérstaklega. Nema hér. Óbeint.
Kids See Ghosts
Hún átti nokkrar góðar vikur. Ég kann ekki að nefna neitt ákveðið. Bara ofsalega sterk og grúví plata.
Ég nefndi þriðju Run the Jewels plötuna í fyrra, og að ég hefði ekki komist inní fyrri plöturnar. Plata númer tvö er ennþá útá kanti fyrir mitt leyti, en fyrsta platan kom sterk inn í ár. Hún er rosaleg. To Pimp a Butterfly var líka hálfgerð opinberun. Ég held áfram að kveikja á nýliðinni kanónu.
Og ég hlustaði aðeins á Everything Now með Arcade Fire. Fór á tónleikana með Ými í Laugardalshöll og hefði ekki getað verið ánægðari með þá, þau voru ofsalega flott læf. Lagið We Don't Deserve Love var sennilega hápunkturinn fyrir mig, ég hafði aldrei heyrt það áður en þau hefðu sennilega ekki getað merkt mér það betur þó lagið héti Björn Unnar og svo símanúmerið mitt.
** Fyrir utan Woody's Roundup af Toy Story 2 plötunni, en það var ekki fyrir sjálfan mig skulum við segja.
Ég keypti Skuggaleiki á bókamarkaði í Laugardalnum og las hana aftur, það var gaman.
Ég las Hundakæti núna fyrir jólin og hafði mjög gaman af, sennilega besta bók sem ég las á árinu, með þeim fyrirvara að ég las ósköp fátt.
Ég er að lesa The Big U eftir Neal Stephenson og ég skil vel hvers vegna hann var ekki heitur fyrir að halda henni í útgáfu.. en ég er ekki búinn með hana, og hún færi aldrei á neinskonar árslista, ég er bara að reyna að fylla í þennan reit?
Ég byrjaði að lesa 2666 aftur en er ekki búinn með hana, strandaði í þriðja hluta? (Uppfært byrjun mars: ég er núna stopp í fjórða hluta, þriðji hluti var æðislegur.)
Og ég er sömuleiðis stopp í Blood Meridian, hún er ofboðslega falleg og ljót en var orðin einhvernveginn svo abstrakt og þrúgandi að ég þurfti að leggja hana frá mér.
Seinni hluti Inkal er misjöfn myndasaga en á engan sinn líka.
Svo las ég fjórða bindi Sex Criminals og þriðja bindi Injection, bæði seríur sem ég bíð eftir að halda áfram með.
Ég las Planetary allt í gegn á árinu, eftir að hafa keypt fyrri hluta heildarsafns í tveimur hlutum á útsölunni í Nexus. Mjög gott dót, sem ég hlýt að hafa byrjað að lesa fyrir rúmum fimmtán árum síðan? Gaman að klára það loksins, og að sagan skyldi halda dampi svona meira og minna allt í gegn.
Poppies of Iraq var líka góð, daglegt líf undir ógnarstjórn og allt sem því fylgir, uppvaxtarsaga, horfin æska og rústir þjóðfélags undir hælnum á ungum mönnum með byssur.
Hollywood Handbook toppar þennan lista enn og aftur. Það er eitthvað við þessa gæja sem mig langar til að heyra, og þeir halda þessu meira og minna fersku. Besti þátturinn í ár var sennilega Joe Mandy / George Carlin þátturinn. Kannske Triumph at Comic Con.
Fyrir utan HH præm eru þeir líka með HH Pro Version, sem er hálftíma langur þáttur á Stitcher Premium. Og uppá sína vísu gera þeir aðallega grín að því að þeir skuli ekki nenna að taka upp hálftíma í viðbót. Viðkvæðið "How long has it been?" varð í ár grunnurinn að lagi (eða nýjum texta við lagið Otherside með RHCP) sem hlustandi tók upp og sendi þeim, og einn af hápunktum þáttarins á árinu. Sean var sömuleiðis með Hollywood Masterclass, sex þátta seríu á Stitcher Premium; Hayes startaði LA Podcast með tveimur öðrum; og saman ásamt Carl Tart eru þeir með körfuboltahlaðvarpið The Flagrant Ones á Patreon.
Af þessu er LA Podcast það sem ég hef minnst hlustað á, það fjallar um innanbæjarpólitík í Los Angeles og eðli málsins samkvæmt er ég oft dálítið út á þekju, og ekkert sérlega invested.
Hinsvegar sæki ég og hlusta á einstaka þætti af öðrum hlaðvörpum þar sem strákarnir koma fyrir. Alveg einsog með Paul F. Tompkins þegar ég elti hann sem mest. Sagði ég einhverntíma frá því þegar ég elti hann niður á Reykjavíkurhöfn en þorði svo ekki að heilsa honum? Úff. Kannske seinna. En sem dæmi um þetta sótti ég þátt af Can I Pet Your Dog þar sem tvær konur tala um hvað hundar eru sætir, vegna þess að Sean og kona hans voru gestir og töluðu um hundinn sinn.
Nýtt sem ég hafði gaman af á árinu var / er Behind the Bastards, Unspooled (stöku þættir), The Dream, R U Talkin' REM RE: Me?, Threedom og The Americans hlaðvarpið.
West Wing Weekly er standard hlustun, sömuleiðis Harmontown, og ég athuga alltaf hvað Rosewater er að tala um í Drive to Work Podcast.
Og af og til líða nokkrir dagar þar sem ekkert spennandi kemur út, þá hlusta ég aftur á Paul F. Tompkins og James Adomian þættina á The Todd Glass Show.
Og ég horfði á Heat held ég tvisvar sinnum.
Er sennilega búinn að koma mér upp fælni gagnvart nýjum kvikmyndum. Er það bara þetta sem gerist?
Ég horfði á 1-3 þáttaröð af Better Call Saul -- eða einsog þættirnir eru nefndir á mínu heimili: You Better Go Get Sal. Þeir eru mikil snilld, ljós í pollinum.
Fyrsta þáttaröð The Deuce var líka gott sjónvarp, James Franco er meira að segja bara ágætur.
Ég horfi mestmegnis á sjónvarp útundan mér, sem hlutlaus aðili, á meðan annaðhvort kona mín eða sonur horfa á það sem þeim finnst skemmtilegt. Barnasjónvarpið er óskaplega misjafnt, að stórum hluta rusl einsog gengur, en tveir þættir sem ég hef alltaf gaman af að sjá eru Hæ Sámur og Begga og Fress. Stórkostlega uppfinningasamt og lúnkið stöff, vel hannað og grípandi. Fyrir utan alla uppfræðsluhliðina, sem er bara bónus.
Brugghús sem stóðu uppúr þar voru Black Project, Other Half, Aslin, og Garage Brewing. Borg og Malbygg á toppnum af íslenska slektinu.
Og af íslenskum bjórum hafa Malbygg einfaldlega rústað árinu 2018. Galaxy er uppáhald, allt annað sem hefur skilað sér í ríkið hefur verið virkilega solid. Kútatilraunirnar hjá Borg hafa verið spennandi, RVK opnuðu sitt pláss í Skipholti og mjög gott að koma þangað.
Ég bruggaði tvisvar sinnum á árinu, ef ég man rétt. Einusinni á gamla kerfinu, þokkalegan pale sem ég gleymdi svo mestmegnis inní ísskáp. Og í fyrstu tilraun á Robobrew kerfinu reyndi ég við kaffistátinn minn, en gafst upp eftir endalaust vesen. Bæði var ég með aðeins of stóra uppskrift fyrir pottinn, og svo hafði ég ekki kynnt mér nógu vel hvernig ætti að fara að, svo allt sat fast. Kunni ekki nógu vel á hringrásina, hafði mulið kornið of smátt o.s.frv. Gengur betur næst.
(Það gerði það: önnur lögun var í janúar 2019, betri pale / ipa sem ég setti á kút.)
Eins og venjulega hef ég byrjað á að setja saman þennan lista uppúr miðjum desember og klára svo ekki að skrifa síðustu línurnar fyrren komið er vel inní næsta ár. Ekki það að ég liggi yfir þessu á meðan; ég bara hætti að skrifa og uppkastið lúrir á meðan ég legg mig í sófanum. Svo man ég eftir þessu þegar ég á að vera að gera eitthvað annað, einsog núna.
Þetta breytist ár frá ári, núna einsog í fyrra hefur tónlistin stærri sneið af kökunni, athygliskökunni! Ég stari, hlusta og þreifa oní eldfast mót og baka í ofni við 180 gráður í sirka 20 mínútur. Já, hefur stærri sneið núna en mörg fyrri ár. Það er einfaldara fyrir mig að nálgast nýja músík, og ég get gert það á meðan ég geri eitthvað annað. Sem er ótvíræður kostur þar sem mér finnst ég alltaf þurfa að vera að gera eitthvað annað.
Um leið hlusta ég alltaf jafn mikið á hlaðvörp, les sífellt minna (og engar hljóðbækur í gangi núna), og áhorfið er alltaf meiri hópíþrótt.
Tónlist
Spotify eykur mér leti enn sem áður. Ég fæ deilivænan lista (sem ég tek fyrir að deila) með nöfnum uppáhaldsbandanna og laganna þetta árið. Það hlýtur reyndar að miðast við 1. des til 1. des vegna þess að það sem ég hef hlustað á án merkjanlegra hléa síðan í nóvember kemur ekki upp á þessum ágæta lista.En ef ég stilli þetta af með tilliti til hins nýafstaðna þá lítur þetta einhvernveginn svona út:
highasakite - Silent Treatment og Camp Echo
Einhverntíma á árinu hefur algrímurinn veitt lagið Hiroshima uppúr djúpinu, mögulega byggt á fyrirliggjandi smekk fyrir skandinavísku elektró poppi, og sett á vikulista. Ég merkti við það þá og kíkti svo á plötuna í nóvember? Ég lá allavega kylliflatur fyrir Silent Treatment og Camp Echo í framhaldi. Seinni platan er talsvert frábrugðin þeirri fyrri en sama stemning, sama fagurfræði í gangi. Lögin eru grúví, söngurinn heillandi og textarnir á stundum naívir vegna þess hvernig enskan er bjöguð -- viljandi eða ekki, það kemur út á eitt. Hiroshima er besta dæmið um þetta: „I should be digging my way to China / with a shovel but winded up in Portugal.“ Winded er æpandi rangt en virkar samt betur en það sem er rétt.. Og þegar hún talar um að koma upp í Hiroshima veit ég ekki hvort ljóðmælandi gerir sér grein fyrir því að það er í Japan? Þetta er allt aðeins á ská.
Camp Echo er aggressívari, og ég ég er ekki sérstaklega hrifinn af laginu Someone Who'll Get It. En plöturnar eru annars jafnvígar þrátt fyrir að vera hvor sinn hluturinn.
The Mountain Goats - Transcendental Youth
Hún var á toppnum eða nálægt því síðasta ár, og hélt því bara áfram. Ég hef ekki hlustað á hana nýlega en heyrði fátt annað í byrjun þessa árs. Mest spilaða lagið mitt á Spotify** var The Diaz Brothers, sem ég væri alveg til í að hlusta á nokkrum sinnum í röð akkúrat núna..
Fleetwood Mac - Fleetwood Mac og Rumours
Þetta er bandið sem ég hlustaði mest á á árinu, það byrjaði með því að ég heyrði Tusk í einhverjum síðastu þátta The Americans. Þetta er al-nálægt og alltumlykjandi band, en ég hef alltaf heyrt lögin útundan mér, nú datt ég oní þessar tvær plötur. Þó ekki plötuna Tusk?
Ég sé bara núna að það var að koma út stærðarinnar best of plata. Um daginn var einn af þessum gæjum í Song Exploder að tala um Go Your Own Way. Þau eiga semsagt eitthvað móment í ár.
En hvað sem því líður þá eru þessar plötur alveg geggjaðar. Þær eiga eitthvað sánd, og það er gott sánd.
REM - Out of Time
Sennilega vegna þess að ég hef verið að hlusta á R U Talkin' REM RE: Me? Automatic For the People var alltaf í uppáhaldi, eiginlega sjálfkrafa (!), hvernig er ekki hægt að verða ástfanginn að þeirri plötu? En nú tengdi ég mest við Out of Time og sennilega eru það lögin sem voru mest í spilun í kringum mig á einhverju upptökuskeiði. Leave er lag sem ég gæti aldrei mælt með við neinn út af þessari furðulegu sírenu, en þegar ég spila það fellur það inní einhverja heilagrófina einsog púsl. Ég man eftir að hafa sótt það á audiogalaxy á sínum tíma og spilað það trekk í trekk án þess að skilja almennilega hvers vegna..
Þannig að það kom mér ekki sérlega á óvart, en ég var pínu hissa á því hversu mikið ég fílaði restina af plötunni. Ég get ekki hlustað á Losing My Religion alveg einsog ég get ekki hlustað á Creep, en Near Wild Heaven er stórkostlegt lag. Og svo framvegis.
Ég hlustaði líka aðeins á nýjustu og síðustu plöturnar, sem ég hafði aldrei verið sérstaklega forvitinn um, og þær komu skemmtilega á óvart, þó ekki þannig að ég nefnir þær sérstaklega. Nema hér. Óbeint.
Kids See Ghosts
Hún átti nokkrar góðar vikur. Ég kann ekki að nefna neitt ákveðið. Bara ofsalega sterk og grúví plata.
Ég nefndi þriðju Run the Jewels plötuna í fyrra, og að ég hefði ekki komist inní fyrri plöturnar. Plata númer tvö er ennþá útá kanti fyrir mitt leyti, en fyrsta platan kom sterk inn í ár. Hún er rosaleg. To Pimp a Butterfly var líka hálfgerð opinberun. Ég held áfram að kveikja á nýliðinni kanónu.
Og ég hlustaði aðeins á Everything Now með Arcade Fire. Fór á tónleikana með Ými í Laugardalshöll og hefði ekki getað verið ánægðari með þá, þau voru ofsalega flott læf. Lagið We Don't Deserve Love var sennilega hápunkturinn fyrir mig, ég hafði aldrei heyrt það áður en þau hefðu sennilega ekki getað merkt mér það betur þó lagið héti Björn Unnar og svo símanúmerið mitt.
** Fyrir utan Woody's Roundup af Toy Story 2 plötunni, en það var ekki fyrir sjálfan mig skulum við segja.
Bækur
Má vera að ég hafi bara hreinlega ekki lesið neitt á árinu nema myndasögur og leiðbeiningar?Ég keypti Skuggaleiki á bókamarkaði í Laugardalnum og las hana aftur, það var gaman.
Ég las Hundakæti núna fyrir jólin og hafði mjög gaman af, sennilega besta bók sem ég las á árinu, með þeim fyrirvara að ég las ósköp fátt.
Ég er að lesa The Big U eftir Neal Stephenson og ég skil vel hvers vegna hann var ekki heitur fyrir að halda henni í útgáfu.. en ég er ekki búinn með hana, og hún færi aldrei á neinskonar árslista, ég er bara að reyna að fylla í þennan reit?
Ég byrjaði að lesa 2666 aftur en er ekki búinn með hana, strandaði í þriðja hluta? (Uppfært byrjun mars: ég er núna stopp í fjórða hluta, þriðji hluti var æðislegur.)
Og ég er sömuleiðis stopp í Blood Meridian, hún er ofboðslega falleg og ljót en var orðin einhvernveginn svo abstrakt og þrúgandi að ég þurfti að leggja hana frá mér.
Myndasögur
Saga heldur áfram að vera besta dótið. Hún hefur ekki alveg náð sömu hæðum aftur og hún gerði í lok þriðja bindis, en það er samt ekkert sem ég vil frekar lesa. Ég las bækur 4-7 á árinu held ég alveg örugglega.Seinni hluti Inkal er misjöfn myndasaga en á engan sinn líka.
Svo las ég fjórða bindi Sex Criminals og þriðja bindi Injection, bæði seríur sem ég bíð eftir að halda áfram með.
Ég las Planetary allt í gegn á árinu, eftir að hafa keypt fyrri hluta heildarsafns í tveimur hlutum á útsölunni í Nexus. Mjög gott dót, sem ég hlýt að hafa byrjað að lesa fyrir rúmum fimmtán árum síðan? Gaman að klára það loksins, og að sagan skyldi halda dampi svona meira og minna allt í gegn.
Poppies of Iraq var líka góð, daglegt líf undir ógnarstjórn og allt sem því fylgir, uppvaxtarsaga, horfin æska og rústir þjóðfélags undir hælnum á ungum mönnum með byssur.
Hlaðvarp
[Hér klikkaði upptakan, til að grípa í hlaðvarps-myndlíkingu.. ég var búinn að skrifa þennan hluta og næstu þrjá, en það virðist ekki hafa vistast? Demit. Eins gott að árið var tíðindalítið og ég hef fátt að segja, það tekur mig ekki svo langan tíma að segja það aftur.]Hollywood Handbook toppar þennan lista enn og aftur. Það er eitthvað við þessa gæja sem mig langar til að heyra, og þeir halda þessu meira og minna fersku. Besti þátturinn í ár var sennilega Joe Mandy / George Carlin þátturinn. Kannske Triumph at Comic Con.
Fyrir utan HH præm eru þeir líka með HH Pro Version, sem er hálftíma langur þáttur á Stitcher Premium. Og uppá sína vísu gera þeir aðallega grín að því að þeir skuli ekki nenna að taka upp hálftíma í viðbót. Viðkvæðið "How long has it been?" varð í ár grunnurinn að lagi (eða nýjum texta við lagið Otherside með RHCP) sem hlustandi tók upp og sendi þeim, og einn af hápunktum þáttarins á árinu. Sean var sömuleiðis með Hollywood Masterclass, sex þátta seríu á Stitcher Premium; Hayes startaði LA Podcast með tveimur öðrum; og saman ásamt Carl Tart eru þeir með körfuboltahlaðvarpið The Flagrant Ones á Patreon.
Af þessu er LA Podcast það sem ég hef minnst hlustað á, það fjallar um innanbæjarpólitík í Los Angeles og eðli málsins samkvæmt er ég oft dálítið út á þekju, og ekkert sérlega invested.
Hinsvegar sæki ég og hlusta á einstaka þætti af öðrum hlaðvörpum þar sem strákarnir koma fyrir. Alveg einsog með Paul F. Tompkins þegar ég elti hann sem mest. Sagði ég einhverntíma frá því þegar ég elti hann niður á Reykjavíkurhöfn en þorði svo ekki að heilsa honum? Úff. Kannske seinna. En sem dæmi um þetta sótti ég þátt af Can I Pet Your Dog þar sem tvær konur tala um hvað hundar eru sætir, vegna þess að Sean og kona hans voru gestir og töluðu um hundinn sinn.
Nýtt sem ég hafði gaman af á árinu var / er Behind the Bastards, Unspooled (stöku þættir), The Dream, R U Talkin' REM RE: Me?, Threedom og The Americans hlaðvarpið.
West Wing Weekly er standard hlustun, sömuleiðis Harmontown, og ég athuga alltaf hvað Rosewater er að tala um í Drive to Work Podcast.
Og af og til líða nokkrir dagar þar sem ekkert spennandi kemur út, þá hlusta ég aftur á Paul F. Tompkins og James Adomian þættina á The Todd Glass Show.
Kvikmyndir
Alpha Go, skemmtileg heimildamynd um AI vélina frá Google sem burstaði heimsmeistarann í Go.Og ég horfði á Heat held ég tvisvar sinnum.
Er sennilega búinn að koma mér upp fælni gagnvart nýjum kvikmyndum. Er það bara þetta sem gerist?
Sjónvarp
The Americans lauk á árinu, og það helvíti vel.Ég horfði á 1-3 þáttaröð af Better Call Saul -- eða einsog þættirnir eru nefndir á mínu heimili: You Better Go Get Sal. Þeir eru mikil snilld, ljós í pollinum.
Fyrsta þáttaröð The Deuce var líka gott sjónvarp, James Franco er meira að segja bara ágætur.
Ég horfi mestmegnis á sjónvarp útundan mér, sem hlutlaus aðili, á meðan annaðhvort kona mín eða sonur horfa á það sem þeim finnst skemmtilegt. Barnasjónvarpið er óskaplega misjafnt, að stórum hluta rusl einsog gengur, en tveir þættir sem ég hef alltaf gaman af að sjá eru Hæ Sámur og Begga og Fress. Stórkostlega uppfinningasamt og lúnkið stöff, vel hannað og grípandi. Fyrir utan alla uppfræðsluhliðina, sem er bara bónus.
Bjór
Bjórhátíðin á KEX var jafn góð og alltaf. Plúsar og mínusar miðað við fyrri ár: minna pláss til að sitja þetta árið, en meiri bjór til skiptanna. Ég var hálflasinn meðan á þessu stóð, en lét kylfu ráða kasti og kylfan sagði skál.Brugghús sem stóðu uppúr þar voru Black Project, Other Half, Aslin, og Garage Brewing. Borg og Malbygg á toppnum af íslenska slektinu.
Og af íslenskum bjórum hafa Malbygg einfaldlega rústað árinu 2018. Galaxy er uppáhald, allt annað sem hefur skilað sér í ríkið hefur verið virkilega solid. Kútatilraunirnar hjá Borg hafa verið spennandi, RVK opnuðu sitt pláss í Skipholti og mjög gott að koma þangað.
Ég bruggaði tvisvar sinnum á árinu, ef ég man rétt. Einusinni á gamla kerfinu, þokkalegan pale sem ég gleymdi svo mestmegnis inní ísskáp. Og í fyrstu tilraun á Robobrew kerfinu reyndi ég við kaffistátinn minn, en gafst upp eftir endalaust vesen. Bæði var ég með aðeins of stóra uppskrift fyrir pottinn, og svo hafði ég ekki kynnt mér nógu vel hvernig ætti að fara að, svo allt sat fast. Kunni ekki nógu vel á hringrásina, hafði mulið kornið of smátt o.s.frv. Gengur betur næst.
(Það gerði það: önnur lögun var í janúar 2019, betri pale / ipa sem ég setti á kút.)
28 september 2018
Maltextrakt
Ég fór á Prikið, uppá aðra hæð, með flösku af maltextrakti og vatnsglas. Ég var með tölvuna, vinnutölvuna, í töskunni minni og þurfti að hlaða símann minn. Hann var í núll prósentum. Mér leið einsog ég væri sjálfur í núll prósentum. Djók.
Ég var ekki í núll prósentum. Ég var bara ekki í hundrað prósentum. Samband var takmarkað. Móða á skjánum. Símaskráin í lúppu. Sérstakt app fyrir myndlíkingar.
Ég þurfti aðallega að hlaða símann minn, til að hringja í Nönnu og segja henni frá því sem gerðist, jafnvel þó það hafi ekkert gerst þannig. Ég þurfti bara að fara úr vinnunni í smá stund.
Ég ákvað það sjálfur nota bene. Ég var ekki rekinn. Ekki einusinni í smá stund. Heyrðu það alheimur: ég er enn með vinnu. Gildi mitt í samfélaginu er ennþá yfir núlli.
Það eru ekki allir svo heppnir.
Ég ætlaði ekki að fara hingað en það leiðir sennilega allt hingað þessa dagana. Í dag að minnsta kosti.
Ég er að skrifa stuttar setningar án þess að stroka nokkuð út, bara af því að ég vil hafa það þannig núna.
Ég ætlaði að lýsa maltextrakt flöskunni minni. Hún er þung, bjórflöskur eru ekki svona þykkar. Stúturinn situr traustur á vörunum, sopinn er sömuleiðis þykkur, traustur, klístraður, sætur. Einhverntíma var miðinn úr pappír, nú er hann úr plasti. En flaskan er ennþá úr gleri, af því plast er rusl, en gler er rusl sem brotnar.
Já einsog annað sem brotnar. Appið fyrir myndlíkingar.
Plast brotnar í mesta lagi saman.
Þannig sér maður hvort maður sé með plast í höndunum, þegar maður stendur fyrir framan endurvinnslutunnurnar, og er ekki viss hvort þetta sé plast eða einhverskonar málmblanda, kannske pappír? Brjóttu það saman, ef það opnast aftur þá er það plast. Ógeðslegasta ruslið af öllu saman: maður brýtur það og það kemur bara aftur.
Gler brotnar.
Þegar fólk byrjar í heimabruggi spyr það stundum hvernig sé best að búa til maltextrakt. Það hafa nokkrir reynt það. Ég held að niðurstaðan sé sú að þú getir búið til eitthvað sem liggur ansi nærri maltextrakti, en það sé varla þess virði.. drekkur maður meira en eina flösku af malti á ári? Þegar manni líður illa og maður veit ekki hvað maður á að gera, og mann vantar að setjast einhverstaðar án þess að kaupa heitan drykk, og kannske er maður barn ennþá og langar í sykur, eða kannske er maltið nostalgíusopi og maður getur ekki sótt nostalgíuna beint í maltað korn og lakkrísrót. S04?
Maltextraktið er eitthvað sem hefur enga sérstaka merkingu en það er snertipunktur við fortíðina, og ekki bara fortíðina heldur hluti sem skiptu einhverntíma máli en gera það ekki lengur. Hverjum er ekki sama um maltextrakt? Engum, engum er sama um maltextrakt. Engum er uppsigað við maltextrakt.
Það er engin ástæða fyrir því að nota gler.
Ekki nota plast en þú getur notað ál. Það er nóg til af því. Ef maður brýtur saman álið þá helst það niðri, en það er snyrtilegt, þú pakkar dósinni saman oní lyklakippu og innum bréfalúgu einhverstaðar. Glerið brotnar. Það dreifist útum allt. Því víðar sem þú þarft að djöflast meira á því til að brjóta það.
Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? En ég þekki engan sem hefur dáið.
Nýlega.
Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? Hvað er það? Þarf ég svarta ruslapoka?
Ég er sennilega búinn að hlaða símann minn nóg í bili. Ég ætla að loka tölvunni og fara út og hringja í Nönnu. Ég fór úr vinnunni til að vera einn en maður getur ekki verið einn niðri í miðbæ. Og ef ég fer heim þá er ég of einn? Hvernig er það sem þetta virkar.
-b.
Ég var ekki í núll prósentum. Ég var bara ekki í hundrað prósentum. Samband var takmarkað. Móða á skjánum. Símaskráin í lúppu. Sérstakt app fyrir myndlíkingar.
Ég þurfti aðallega að hlaða símann minn, til að hringja í Nönnu og segja henni frá því sem gerðist, jafnvel þó það hafi ekkert gerst þannig. Ég þurfti bara að fara úr vinnunni í smá stund.
Ég ákvað það sjálfur nota bene. Ég var ekki rekinn. Ekki einusinni í smá stund. Heyrðu það alheimur: ég er enn með vinnu. Gildi mitt í samfélaginu er ennþá yfir núlli.
Það eru ekki allir svo heppnir.
Ég ætlaði ekki að fara hingað en það leiðir sennilega allt hingað þessa dagana. Í dag að minnsta kosti.
Ég er að skrifa stuttar setningar án þess að stroka nokkuð út, bara af því að ég vil hafa það þannig núna.
Ég ætlaði að lýsa maltextrakt flöskunni minni. Hún er þung, bjórflöskur eru ekki svona þykkar. Stúturinn situr traustur á vörunum, sopinn er sömuleiðis þykkur, traustur, klístraður, sætur. Einhverntíma var miðinn úr pappír, nú er hann úr plasti. En flaskan er ennþá úr gleri, af því plast er rusl, en gler er rusl sem brotnar.
Já einsog annað sem brotnar. Appið fyrir myndlíkingar.
Plast brotnar í mesta lagi saman.
Þannig sér maður hvort maður sé með plast í höndunum, þegar maður stendur fyrir framan endurvinnslutunnurnar, og er ekki viss hvort þetta sé plast eða einhverskonar málmblanda, kannske pappír? Brjóttu það saman, ef það opnast aftur þá er það plast. Ógeðslegasta ruslið af öllu saman: maður brýtur það og það kemur bara aftur.
Gler brotnar.
Þegar fólk byrjar í heimabruggi spyr það stundum hvernig sé best að búa til maltextrakt. Það hafa nokkrir reynt það. Ég held að niðurstaðan sé sú að þú getir búið til eitthvað sem liggur ansi nærri maltextrakti, en það sé varla þess virði.. drekkur maður meira en eina flösku af malti á ári? Þegar manni líður illa og maður veit ekki hvað maður á að gera, og mann vantar að setjast einhverstaðar án þess að kaupa heitan drykk, og kannske er maður barn ennþá og langar í sykur, eða kannske er maltið nostalgíusopi og maður getur ekki sótt nostalgíuna beint í maltað korn og lakkrísrót. S04?
Maltextraktið er eitthvað sem hefur enga sérstaka merkingu en það er snertipunktur við fortíðina, og ekki bara fortíðina heldur hluti sem skiptu einhverntíma máli en gera það ekki lengur. Hverjum er ekki sama um maltextrakt? Engum, engum er sama um maltextrakt. Engum er uppsigað við maltextrakt.
Það er engin ástæða fyrir því að nota gler.
Ekki nota plast en þú getur notað ál. Það er nóg til af því. Ef maður brýtur saman álið þá helst það niðri, en það er snyrtilegt, þú pakkar dósinni saman oní lyklakippu og innum bréfalúgu einhverstaðar. Glerið brotnar. Það dreifist útum allt. Því víðar sem þú þarft að djöflast meira á því til að brjóta það.
Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? En ég þekki engan sem hefur dáið.
Nýlega.
Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? Hvað er það? Þarf ég svarta ruslapoka?
Ég er sennilega búinn að hlaða símann minn nóg í bili. Ég ætla að loka tölvunni og fara út og hringja í Nönnu. Ég fór úr vinnunni til að vera einn en maður getur ekki verið einn niðri í miðbæ. Og ef ég fer heim þá er ég of einn? Hvernig er það sem þetta virkar.
-b.
04 júlí 2018
mtg
Ég er semsagt búinn að vera að spila dálítið Magic the Gathering uppá síðkastið.
Hvernig vill það til?
Davíð sýndi mér Hearthstone fyrir rúmum fjórum árum síðan, ég spilaði helling af því. Blizzard negldi akkúrat rétt jafnvægi í leiknum, þar sem hann virkar einsog spila-leikur mestanpart, en rennslið í leiknum er hannað fyrir nokk hnökralausa stafræna upplifun. Þannig getur eitt spil á borði tekið breytingum eða breyst í annað hratt og auðveldlega, sem er eitthvað sem Magic leikur á stofuborði á í vandræðum með. Þegar annar spilaranna á leik getur hinn ekkert gert þar til röðin kemur að honum, sem útilokar allskonar fram-og-tilbaka virkni.. Allt útlit, stemning og vigt í leiknum passar akkúrat fyrir þetta umhverfi og kasúal spil. En það þýðir líka að leikurinn hefur takmarkaða dýpt.
Ég byrjaði að hlusta á podcastið hans Mark Rosewater, Drive to Work, um svipað leyti, held ég? Það var að hluta nostalgía en mig langaði líka að vita hvar leikurinn væri staddur. Á YouTube er hægt að horfa á heeeelling af Magic leikjum. Ég gerði það.
Ef Hearthstone er blokkflauta þá er MTG Online einsog.. theramín? Kannske ekki alveg. MTGO gæti verið meira fráhrindandi fyrir byrjendur heldur en theramín. Ég prófaði að spila Magic Duels, sem var tilraun til að pakka Magic inní kassa sem var einsog Hearthstone í laginu. Wizards hættu að þróa það síðasta sumar eða í haust og einbeittu sér að Magic Arena, sem reynir sömuleiðis að pakka Magic oní samskonar kassa. Ég skráði mig í biðröð eftir lokuðu beta en biðröðin var löng. Í millitíðinni ákvað ég að prófa MTGO.
MTGO kemur heldur ekki vel út í samanburði við Magic á stofuborði. Hearthstone verður til á tölvuskjá, Magic verður til á prenti. Allar styttri leiðir, shorthand og flæði sem spilarar þróa með sér á frekar stuttum tíma andspænis hver öðrum þýðist hreint ekki vel í tölvuleik, þar sem þarf að gera ráð fyrir allskonar breytum sem gætu mögulega skipt máli, hvort sem spilararnir vilja nýta þær eða ekki. Þetta skiptir engu máli í Hearthstone en öllu í MTGO.
En! Þegar ég var búinn að eyða smá tíma í MTGO komst ég inní rythmann á leiknum, og síðan þá virðist allt gameplay í Magic Duels og Magic Arena óþarflega loðið. MTGO er ekki fallegur leikur en hann er praktískur og hann virkar.
Allavega. Eftir að hafa spilað hann í dálítinn tíma ákvað ég að prófa að taka þátt í draft móti í Nexus. Það var verið að spila Dominaria, í lok maí. Það var dálítið skrýtið að koma inní þetta batterí en ég var mjög blátt áfram með það að ég vissi ekki hvað ég væri að gera, og allir sem ég spilaði við voru mjög almennilegir. Skömmuðu mig fyrir að stokka illa, sem var vel þegið. (Í gamla daga vorum við vanir að raða löndunum saman við hin spilin, eitt á móti tveimur, áður en við síðan stokkuðum. Þetta er víst mjög mjög illa séð.) Ég keypti engin plöst þetta fyrsta skipti sem var frekar vandræðalegt og bauð einmitt uppá vesen í stokkun, en ég passaði uppá það næst.
Ég er búinn að fara nokkrum sinnum síðan og finnst alltaf mjög gaman. Á laugardaginn er prerelease sealed mót fyrir Magic 2019 og ég er skráður.
Eftir þetta fyrsta draft mót keypti ég mér nýjar möppur fyrir spilin sem ég átti heima. Ég varði lunganum úr mándags-frídegi í að fara yfir kassann, sortera og raða. Ég henti gömlu grænu möppunni með plastvösunum sem voru úr sér gengnir, raðaði í nýju möppurnar eftir seríum, litum og stafrófsröð. Ekki að ég ætli að fara að bjóða skipti úr þessu, það eina sem er einhvers virði er bara spilað í Legacy og Vintage. Það er meira fyrir flokkarann í sjálfum mér, mér finnst gaman að renna yfir þetta. Ég gæti mögulega mögulega tekið einhver af gömlu basic löndunum mínum með mér á næsta mót, en ég fór aldrei svo langt í dentíð að safna júníform löndum, og þá er kannske betra að láta það vera.
Um leið og ég fór yfir gömlu spilin var ég að rifja upp nákvæmlega hvenær ég hefði verið að spila þegar ég var strákur. Miðað við að fyrsti stokkurinn minn var Ice Age starter, og ég man vel eftir því þegar Homelands kom út, þá hef ég byrjað í kringum Ágúst 1995. Og ég keypti slatta af Exodus, og spilaði með þeim spilum, en það kom út miðjan júní 1998. Ég keypti nokkra pakka af Unglued, sem kom út í byrjun ágúst sama ár, en ég var alveg hættur þegar Urza's Saga kom út í byrjun október. Þannig að setjum endalokin við lok ágúst 1998.
Þrjú ár.
Þrettán ára til sextán ára.
Gerðist eitthvað annað í lok ágúst 1998? Tja jú ég byrjaði í framhaldsskóla.
Ég var með einhverja hálfkláraða hugmynd um það hvort þetta væri eingöngu nostalgía, samanber annað misjafnlega spennandi sem hálffertugir karlmenn gera til að verða aftur sextán. Ég held ég nenni samt ekki að eyða tíma í það? Nostalgían er bundin í spilunum sem ég á uppí hillu og sem ég spilaði með þegar ég var strákur. Og hún er bundin í minningum um spil á Baldursgötunni og við bróður minn og vini mína, og stokkana sem ég smíðaði og reglubókina sem ég lærði utanað, og fyrsta skiptið sem ég keypti kassa (til helminga við Ými) og fyrsta mótið sem ég tók þátt í, og pakkana sem maður gat keypt í Jack 'n Jones í Kjarnanum (úff Selfoss). Og minningar tengdar þessu spili eru fyrirferðameiri í nostalgíu þessara ára vegna þess að mér þótti það skemmtilegra en flest annað og það meikaði sens.
Írónískt að einhverju leyti að ég skuli byrja að spila aftur þegar Dominaria kemur út, sem er hreinlega yfirlýst nostalgíusett. En það er eitthvað til að skoða í því líka: umhverfi spilsins er svipað, og það eru allskonar tilvísanir í gömlu dagana, einstaka endurprentanir, en spilið er allt allt annað en það var fyrir tuttugu árum síðan. Sem betur fer.
-b.
Hvernig vill það til?
Davíð sýndi mér Hearthstone fyrir rúmum fjórum árum síðan, ég spilaði helling af því. Blizzard negldi akkúrat rétt jafnvægi í leiknum, þar sem hann virkar einsog spila-leikur mestanpart, en rennslið í leiknum er hannað fyrir nokk hnökralausa stafræna upplifun. Þannig getur eitt spil á borði tekið breytingum eða breyst í annað hratt og auðveldlega, sem er eitthvað sem Magic leikur á stofuborði á í vandræðum með. Þegar annar spilaranna á leik getur hinn ekkert gert þar til röðin kemur að honum, sem útilokar allskonar fram-og-tilbaka virkni.. Allt útlit, stemning og vigt í leiknum passar akkúrat fyrir þetta umhverfi og kasúal spil. En það þýðir líka að leikurinn hefur takmarkaða dýpt.
Ég byrjaði að hlusta á podcastið hans Mark Rosewater, Drive to Work, um svipað leyti, held ég? Það var að hluta nostalgía en mig langaði líka að vita hvar leikurinn væri staddur. Á YouTube er hægt að horfa á heeeelling af Magic leikjum. Ég gerði það.
Ef Hearthstone er blokkflauta þá er MTG Online einsog.. theramín? Kannske ekki alveg. MTGO gæti verið meira fráhrindandi fyrir byrjendur heldur en theramín. Ég prófaði að spila Magic Duels, sem var tilraun til að pakka Magic inní kassa sem var einsog Hearthstone í laginu. Wizards hættu að þróa það síðasta sumar eða í haust og einbeittu sér að Magic Arena, sem reynir sömuleiðis að pakka Magic oní samskonar kassa. Ég skráði mig í biðröð eftir lokuðu beta en biðröðin var löng. Í millitíðinni ákvað ég að prófa MTGO.
MTGO kemur heldur ekki vel út í samanburði við Magic á stofuborði. Hearthstone verður til á tölvuskjá, Magic verður til á prenti. Allar styttri leiðir, shorthand og flæði sem spilarar þróa með sér á frekar stuttum tíma andspænis hver öðrum þýðist hreint ekki vel í tölvuleik, þar sem þarf að gera ráð fyrir allskonar breytum sem gætu mögulega skipt máli, hvort sem spilararnir vilja nýta þær eða ekki. Þetta skiptir engu máli í Hearthstone en öllu í MTGO.
En! Þegar ég var búinn að eyða smá tíma í MTGO komst ég inní rythmann á leiknum, og síðan þá virðist allt gameplay í Magic Duels og Magic Arena óþarflega loðið. MTGO er ekki fallegur leikur en hann er praktískur og hann virkar.
Allavega. Eftir að hafa spilað hann í dálítinn tíma ákvað ég að prófa að taka þátt í draft móti í Nexus. Það var verið að spila Dominaria, í lok maí. Það var dálítið skrýtið að koma inní þetta batterí en ég var mjög blátt áfram með það að ég vissi ekki hvað ég væri að gera, og allir sem ég spilaði við voru mjög almennilegir. Skömmuðu mig fyrir að stokka illa, sem var vel þegið. (Í gamla daga vorum við vanir að raða löndunum saman við hin spilin, eitt á móti tveimur, áður en við síðan stokkuðum. Þetta er víst mjög mjög illa séð.) Ég keypti engin plöst þetta fyrsta skipti sem var frekar vandræðalegt og bauð einmitt uppá vesen í stokkun, en ég passaði uppá það næst.
Ég er búinn að fara nokkrum sinnum síðan og finnst alltaf mjög gaman. Á laugardaginn er prerelease sealed mót fyrir Magic 2019 og ég er skráður.
Eftir þetta fyrsta draft mót keypti ég mér nýjar möppur fyrir spilin sem ég átti heima. Ég varði lunganum úr mándags-frídegi í að fara yfir kassann, sortera og raða. Ég henti gömlu grænu möppunni með plastvösunum sem voru úr sér gengnir, raðaði í nýju möppurnar eftir seríum, litum og stafrófsröð. Ekki að ég ætli að fara að bjóða skipti úr þessu, það eina sem er einhvers virði er bara spilað í Legacy og Vintage. Það er meira fyrir flokkarann í sjálfum mér, mér finnst gaman að renna yfir þetta. Ég gæti mögulega mögulega tekið einhver af gömlu basic löndunum mínum með mér á næsta mót, en ég fór aldrei svo langt í dentíð að safna júníform löndum, og þá er kannske betra að láta það vera.
Um leið og ég fór yfir gömlu spilin var ég að rifja upp nákvæmlega hvenær ég hefði verið að spila þegar ég var strákur. Miðað við að fyrsti stokkurinn minn var Ice Age starter, og ég man vel eftir því þegar Homelands kom út, þá hef ég byrjað í kringum Ágúst 1995. Og ég keypti slatta af Exodus, og spilaði með þeim spilum, en það kom út miðjan júní 1998. Ég keypti nokkra pakka af Unglued, sem kom út í byrjun ágúst sama ár, en ég var alveg hættur þegar Urza's Saga kom út í byrjun október. Þannig að setjum endalokin við lok ágúst 1998.
Þrjú ár.
Þrettán ára til sextán ára.
Gerðist eitthvað annað í lok ágúst 1998? Tja jú ég byrjaði í framhaldsskóla.
Ég var með einhverja hálfkláraða hugmynd um það hvort þetta væri eingöngu nostalgía, samanber annað misjafnlega spennandi sem hálffertugir karlmenn gera til að verða aftur sextán. Ég held ég nenni samt ekki að eyða tíma í það? Nostalgían er bundin í spilunum sem ég á uppí hillu og sem ég spilaði með þegar ég var strákur. Og hún er bundin í minningum um spil á Baldursgötunni og við bróður minn og vini mína, og stokkana sem ég smíðaði og reglubókina sem ég lærði utanað, og fyrsta skiptið sem ég keypti kassa (til helminga við Ými) og fyrsta mótið sem ég tók þátt í, og pakkana sem maður gat keypt í Jack 'n Jones í Kjarnanum (úff Selfoss). Og minningar tengdar þessu spili eru fyrirferðameiri í nostalgíu þessara ára vegna þess að mér þótti það skemmtilegra en flest annað og það meikaði sens.
Írónískt að einhverju leyti að ég skuli byrja að spila aftur þegar Dominaria kemur út, sem er hreinlega yfirlýst nostalgíusett. En það er eitthvað til að skoða í því líka: umhverfi spilsins er svipað, og það eru allskonar tilvísanir í gömlu dagana, einstaka endurprentanir, en spilið er allt allt annað en það var fyrir tuttugu árum síðan. Sem betur fer.
-b.
19 júní 2018
Enn frekara liðhlaup
Eða þannig.
Undanfarna mánuði hef ég pirrað mig á því hversu miklum tíma ég eyði í facebook, twitter og instagram í símanum mínum. Fyrir einhverju síðan eyddi ég instagram út og hef ekki beint saknað þess. En þessvegna eru semsagt engar instagram myndir inná þessari síðu fyrir síðustu vikur.
Og þessvegna hef ég ekki hjartmerkt neina instagram mynd uppá síðkastið.
Dómstólar framtíðarinnar, lesið játningu mína.
Facebook og twitter hefur verið erfiðara, ég eyddi öppunum út en mobile síðurnar þeirra eru fínar þannig að vafrinn virkar alveg eins vel. Þá gerði ég þá tilraun núna fyrir skemmstu að fleygja vafranum sömu leið.
Ég eyddi út chrome og firefox, svo er einhver samsung-vafri sem ég get ekki eytt án þess að róta símann. Gæti gert það fyrir rest. En þetta eitt og sér hefur haldið þokkalega.
Ég hef ekkert sérstaklega mikla trú á viljanum til að gera eitthvað annað, einsog sjá má. Frekar að hella draslinu í vaskinn.
Á móti sótti ég aftur kindle appið, þannig að ég get opnað það og lesið nokkrar línur ef ég er alveg að drepast í nennunni.
Það sem mér hefur ekki þótt þörf á að fleygja enn sem komið er er messenger og snapchat, af því það pingar ekki nema einhver sé að reyna að segja mér eitthvað. Og goodreads og untappd, af því það er meirihluta logg fyrir sjálfan mig. Ekkert af þessu er eitthvað sem stend mig að því að fletta inní tómið þartil ég ranka við mér kaldur í myrkrinu og heyri öskrin og vatnið nær uppað ökklum.
Síminn er þá í meginatriðum koparþráður milli okkar Nönnu, pósthólf, mp3-spilari með podcast ui, myndvél, dagbók og skeiðklukka.
-b.
Undanfarna mánuði hef ég pirrað mig á því hversu miklum tíma ég eyði í facebook, twitter og instagram í símanum mínum. Fyrir einhverju síðan eyddi ég instagram út og hef ekki beint saknað þess. En þessvegna eru semsagt engar instagram myndir inná þessari síðu fyrir síðustu vikur.
Og þessvegna hef ég ekki hjartmerkt neina instagram mynd uppá síðkastið.
Dómstólar framtíðarinnar, lesið játningu mína.
Facebook og twitter hefur verið erfiðara, ég eyddi öppunum út en mobile síðurnar þeirra eru fínar þannig að vafrinn virkar alveg eins vel. Þá gerði ég þá tilraun núna fyrir skemmstu að fleygja vafranum sömu leið.
Ég eyddi út chrome og firefox, svo er einhver samsung-vafri sem ég get ekki eytt án þess að róta símann. Gæti gert það fyrir rest. En þetta eitt og sér hefur haldið þokkalega.
Ég hef ekkert sérstaklega mikla trú á viljanum til að gera eitthvað annað, einsog sjá má. Frekar að hella draslinu í vaskinn.
Á móti sótti ég aftur kindle appið, þannig að ég get opnað það og lesið nokkrar línur ef ég er alveg að drepast í nennunni.
Það sem mér hefur ekki þótt þörf á að fleygja enn sem komið er er messenger og snapchat, af því það pingar ekki nema einhver sé að reyna að segja mér eitthvað. Og goodreads og untappd, af því það er meirihluta logg fyrir sjálfan mig. Ekkert af þessu er eitthvað sem stend mig að því að fletta inní tómið þartil ég ranka við mér kaldur í myrkrinu og heyri öskrin og vatnið nær uppað ökklum.
Síminn er þá í meginatriðum koparþráður milli okkar Nönnu, pósthólf, mp3-spilari með podcast ui, myndvél, dagbók og skeiðklukka.
-b.
28 janúar 2018
22 janúar 2018
Best ársins 2017
Bækur
Ég sé að ég hef lesið nokkrar virkilega góðar bækur á árinu. Það gerist ekki alltaf. Þá síður að ég lesi glænýja bók sem hrífur mig með sér; oftast tékka ég á lofuðum bókum nokkrum árum eftir útgáfu, eða þá í íslenskri þýðingu. En semsagt:
Atómstöðin eftir Nóbelskáldið
No Country For Old Men eftir Cormac McCarthy
Lincoln in the Bardo eftir George Saunders
The Crimson Petal and the White eftir Michel Faber
Reykjavík.. er kannske frekar svona bæklingur, ætlaður til upplýsingar. En hún er óskaplega skemmtileg ef maður hefur á annað borð einhvern áhuga á bænum sem var fyrir þessum 117 árum. Hún er göngutúr um göturnar, með athugasemdum um ábúendur og aðra, sögur í kring, samfélagið og einkum og sér í lagi brot af því sem Benedikt hafði á hornum sér -- sem var ansi margt.
Atómstöðin er pólitísk skáldsaga af öllum þunga. Samt er hún svo létt! Ég renndi aðeins yfir það sem hefur verið skrifað um hana, þar á meðal hvernig sagan þróaðist í handriti, en hún var þó kannske fljótunnin miðað við margt annað. Mér þótti athyglisvert hvernig hún á að hafa þynnst í uppköstum, ádeilan orðið minna blátt áfram og kapítalistinn mannlegri. Og það er gaman að bera hana saman við það hvernig HKL talaði opinberlega um herstöðvarmálið, utan prósa eða þannig. Bókin er betri fyrir vikið, held ég að hljóti að vera, án þess að hann gefi nokkurn afslátt af því sem hún fjallar um. Hún er eiginlega stórkostleg. Og alveg einsog þegar ég sat hérna síðast og reyndi að útskýra hvernig ég ætlaði að mæla með Gerplu, sem kom út fyrir milljón árum og hefur verið dásömuð af betra fólki en mér, þá er ég sami jólasveinninn á bókasafninu nú: treystu hæpinu, þetta er betra en allt hitt.
Og No Country For Old Men er að einhverju leyti í þeim pakka líka. Eitthvað svo algerlega sérstakt en fullkomlega.. rökrétt? eðlileg? framsetning á því sem hún hefur að segja. Og allir mæla með Blood Meridian og ég hef ennþá ekki kíkt á hana.
Lincoln in the Bardo er svo aftur glænýtt hæp, ég las sýnishorn á kindlinum fyrr í ár en hún fangaði mig ekki þá. Brotið var ekki nema hluti af fyrsta kaflanum ef ég man rétt? Sem gefur í raun enga mynd af bókinni. En hún féll í hendurnar á mér á safninu og mér fannst hún æðisleg. Sonur Abrahams Lincolns deyr og er grafinn, sagan er sögð af öðru dánu fólki í sama kirkjugarði, í bland við beinar tilvitnanir úr samtímaheimildum.
The Crimson Petal and the White byrjaði ég að lesa fyrir einhverju síðan, mögulega 2016? Ég datt út eftir tæpar 100 síður en byrjaði aftur í vor og brenndi þá í gegnum hana. Þetta er mikill doðrantur, pakkfull af hugmyndum, hatri og húmor. Það er þessi stæling á hinum alvitra viktoríanska sögumanni sem ég hef tekið eftir að mér finnst oft skemmtileg -- The Map of Time, Jonathan Strange til dæmis. En þessi rödd grundvallar íróníska sögu um vændi, stéttskiptingu, feðraveldið, fjölskyldu og uppeldi, trú og trúleysi osfrv., með sterkum persónum og bara spennandi sögu. Það er allt hérna. Hvað viltu meira! Ha!
Sú bók sem ég eyddi lengstum tíma með á árinu var sennilega The Rise and Fall of D.O.D.O. eftir Stephenson og Galland, en hún var svo hreinlega ekki þess virði, þegar allt kom til alls. Til að vera næs og kammó gaur myndi ég segja að hún hafi hreinlega ekki verið tilbúin. Næst í röðinni var sú ekki-alveg-eins-langa-en-þó-nokkuð-langa The 7th Function of Language eftir Laurent Binet, sem var sömuleiðis ekki alveg nógu sannfærandi. Trosnuð á jöðrunum, sem sannarlega eru til staðar, ekkert rísóm hér hei.
Myndasögur
Sex Criminals vol. 3: Three the Hard Way eftir Fraction og ZdarskyStrong Female Protagonist eftir Brennan Lee Mulligan
Casanova vol 3: Avaritia eftir Fraction, Bá og Moon
Nameless eftir Morrison og Burnham
Don Rosa Library vol. 3 (Treasure Under Glass) og 6 (The Universal Solvent) eftir Don Rosa
Ég man ekkert óskaplega mikið eftir þessum bókum? Það eru sennilega nokkrar ástæður fyrir því. Sex Criminals bókin er áframhaldandi saga, ég man ekki nákvæmlega hvað var í þriðju bókinni versus þeirri númer tvö, en allt heila klabbið fram til þessa er afskaplega skemmtilegt dót. Ég væri til í að fá meira af Fraction í stuði, kíkti líka á Ody-c en tengdi ekki við hana.
SFP er indí útgáfa ef ég man rétt, allavega í þeim ham. Hún er á mörkum þess að vera new wave ofurhetjusaga og svo aftur frekar næm uppvaxtarsaga. Engar klisjur, ekkert uppskrúfað drama, en að sama skapi engin óþörf ofurhetjuslagsmál til að "halda dampi" eða svoleiðis. Bara mjög solid saga, virkilega fín bók.
Ég komst loksins í þriðju Casanova bókina, las aðra bókina aftur strax á undan og hafði mjög gaman af. Þetta er Image útgáfa ef ég man rétt? Frá Image til Icon og aftur til baka.. Fraction lýsir þessu í aftanmálsgreinum við aftanmálsgreinarnar. Það er svakalega mikið lesefni sem fylgir bókunum, og sagan er þétt. En það er ekkert annað í líkingu við Casanova, og það á eins vel við þriðju bókina og þær fyrri.
Nameless er einhverskonar vökudraumur á prenti, ofskynjun í myndasöguramma, samkvæmt einhverri skilgreiningu leiðsla. Hún endar ekki, hún bara hættir nokkrum sinnum, tekur upp þráðinn annarstaðar eða í annarri veröld, og svo hættir hún loks fyrir alvöru, en það er varla hægt að segja að neinum söguþræði sé slúttað, eða að persónurnar fari úr einum stað í annan. Það skiptir samt ekki nokkru máli, sem draumur þá er þetta falleg, grípandi, hrollvekjandi bók. Gaman að sjá Morrison gera eitthvað annað en krúsídúllur í korporat ofurhetjusamfelldni.
Og Don Rosa sögurnar eru bara æði. Ég las þessar á árinu því nr. 4 og 5 voru ekki komnar á safnið, ég held það séu bækurnar sem hafa komið í íslenskri þýðingu, um uppvaxtarár Jóakims. Sögurnar eru ekki allar frábærar en hann setur frámunalega háan standard fyrir Andrésar Andar-sögur.
Hlaðvarp
Hollywood Handbook er enn á toppnum. Fyndnasta hlaðvarpið, einmitt vegna þess að það er algerlega sitt eigið þíng, og ég get með engu móti bent á einn ákveðinn þátt og sagt: hana, hér er snilldin í prófíl, sestu og hlustaðu. Þeir eru bara búnir að vera að byggja sína kanónu statt og stöðugt frá upphafi.The West Wing Weekly er með góða umfjöllun um hvern þátt, spennandi gesti og stöðugt nýja fleti í umfjöllun. Það sem West Wing var fyrir hefðbundið sjónvarp er TWWW fyrir hlaðvarp um sjónvarp, meikar það sens?
Kurt Vonneguys minntist ég á fyrir ári síðan og þeir eru enn góðir. Þessir þættir fengu mig til að fylgjast með Michael Swaim, sem er einn þeirra sem hvarf frá Cracked á árinu en hann stofnaði sitt eigið hlaðvarps-þing, Small Beans, og ég gerðist áskrifandi í kjölfarið. Fókusinn er frekar þröngur hérna, það er bara talað um eina Kurt Vonnegut bók í hverjum þætti, og þeir sem fjalla um þær eru miklir aðdáendur, hafa mikinn áhuga á að rýna í bækurnar, en eru ekki blindir á það sem KV gerir illa.
I Only Listen to the Mountain Goats, þar er fókusinn ennþá þrengri: Í hverjum þætti er fjallað um eitt lag af plötunni All Hail West Texas með The Mountain Goats. Hugmyndin er að í seinni þáttaröðum verði vikið að öðrum plötum. Stjórnandinn tekur viðtal við John Darnielle, söngvara og lagahöfund, lagið er spilað, svo er viðtal við annan tónlistarmann eða band, sem hefur gert nýtt kóver af téðu lagi, og í lokin er kóverið spilað. Þetta er rennslið, og það er alltaf skemmtilegt, nýir fletir á lögunum og ekki síður þegar maður heyrir aðra spreyta sig á þeim.
Doughboys voru hæpaðir nokkuð lengi á fanatískri hlaðvarps aðdáendagrúppu á fb og ég bægði því frá mér vegna þess að hugmyndin er eiginlega frekar leim: Tveir gaurar í Kaliforníu heimsækja skyndibitastaði og gefa þeim einkunn. En þessir gaurar eru óskaplega kvikir og spila vel saman, og nota þennan útgangspunkt til þess að búa til hálfbjánalegar en skemmtilegar samræður um allt og ekkert. Og þeir fá oft fína gesti með sér.
The Daily Zeitgeist er þáttur sem Jack O'Brien, fyrrverandi ritstjóri Cracked og sá sem rak hlaðvarpið þeirra, kom á laggirnar á árinu. Þeir Miles Grey plús gestur fjalla um fréttir líðandi stundar, gera það skemmtilega. Þættirnir koma út fimm sinnum í viku og stundum oftar, sem þýðir að þetta er ekki must-listen. Ef maður missir af þætti þá er annar þegar kominn, og sá gamli bókstaflega old news. En þetta er mjög solid annars-sætis þáttur, til að fara í ef það er tildæmis mánudagur og ekkert nýtt komið enn.
Kvikmyndir
Inside Out
Get Out
Horfði ég á aðra kvikmynd á árinu? Það hlýtur eiginlega að vera. Kannske ég láti þetta nægja til þess að eyðileggja ekki hvernig listinn rímar hálfpartinn.
Inside Out horfðum við á saman, fjölskyldan, á Þorláksmessu. Í íslenskri þýðingu. Strákurinn þreyttist og við hættum í miðri mynd. Á aðfangadagsmorgunn vöknuðum við feðgar og héldum áfram að horfa, hann missti áhugann eftir smá stund og fór að gera annað en ég sat fastur við skjáinn, fyrst hálfskælandi og svo bara skælandi. Ég veit ekki hvernig þeir fara að þessu en vel gert Pixar.
Get Out bjóst ég við að væri hálfpartinn gamanmynd en hún er það ekki. Hún er heldur ekki sæfæ þósvo plottið byggi að einhverju leyti á aðgerð eða vélbúnaði sem er annars óhugsandi. Heldur ekki hryllingsmynd, eða hvað? Maður ætti bara að sjá hana. Hún er nokkuð stuðandi, sterk. Mér skilst það sé til annar endir sem ég þarf að tékka á einhverntíma, vegna þess að hún neglir ekki alveg punktinn í lokin finnst mér.
Get Out
Horfði ég á aðra kvikmynd á árinu? Það hlýtur eiginlega að vera. Kannske ég láti þetta nægja til þess að eyðileggja ekki hvernig listinn rímar hálfpartinn.
Inside Out horfðum við á saman, fjölskyldan, á Þorláksmessu. Í íslenskri þýðingu. Strákurinn þreyttist og við hættum í miðri mynd. Á aðfangadagsmorgunn vöknuðum við feðgar og héldum áfram að horfa, hann missti áhugann eftir smá stund og fór að gera annað en ég sat fastur við skjáinn, fyrst hálfskælandi og svo bara skælandi. Ég veit ekki hvernig þeir fara að þessu en vel gert Pixar.
Get Out bjóst ég við að væri hálfpartinn gamanmynd en hún er það ekki. Hún er heldur ekki sæfæ þósvo plottið byggi að einhverju leyti á aðgerð eða vélbúnaði sem er annars óhugsandi. Heldur ekki hryllingsmynd, eða hvað? Maður ætti bara að sjá hana. Hún er nokkuð stuðandi, sterk. Mér skilst það sé til annar endir sem ég þarf að tékka á einhverntíma, vegna þess að hún neglir ekki alveg punktinn í lokin finnst mér.
Sjónvarp
The Handmaid's Tale er virkilega flott sjónvarp, óþægilegt, deprímerandi og röff.
The Americans undirbýr lendingu og það finnst alveg, en þetta eru ennþá sömu þættirnir, það er ekkert annað af þessum kalíber sem ég veit. (NOTA BENE: ég fylgist illa með.)
Rick & Morty eru ennþá fyndnir. Minna nota bene: ég hef ekki enn klárað þriðju þáttaröð.
Þættirnir sem mér leiddust á árinu voru Game of Thrones, sem í einu vetfangi hættu að drolla og hættu um leið að meika nokkurt sens í dramatík og persónusköpun. Allt í einu varð þetta bara að öllu hinu sjónvarpinu. Og Sherlock, sem ákvað í fjórðu þáttaröð að vera bara ofboðslega heimskt stöff. Ofboðslega heimskt.
Á hinn bóginn sá ég þessi ósköp af Elementary, þar sem Nanna horfði á það allt í gegn og ég fylgdist með af og á. Miklir formúluþættir en oft skemmtilegir. Snöggtum betra að gera by-the-numbers ráðgátuþætti en að frussa upp einhverju kjaftæði og þykjast vera eitthvað með því einsog Sherlock. Arg!
Þættir sem ég hef ekki haldið áfram með á árinu eru Bojack Horseman. Fleiri?
Þættirnir sem mér leiddust á árinu voru Game of Thrones, sem í einu vetfangi hættu að drolla og hættu um leið að meika nokkurt sens í dramatík og persónusköpun. Allt í einu varð þetta bara að öllu hinu sjónvarpinu. Og Sherlock, sem ákvað í fjórðu þáttaröð að vera bara ofboðslega heimskt stöff. Ofboðslega heimskt.
Á hinn bóginn sá ég þessi ósköp af Elementary, þar sem Nanna horfði á það allt í gegn og ég fylgdist með af og á. Miklir formúluþættir en oft skemmtilegir. Snöggtum betra að gera by-the-numbers ráðgátuþætti en að frussa upp einhverju kjaftæði og þykjast vera eitthvað með því einsog Sherlock. Arg!
Þættir sem ég hef ekki haldið áfram með á árinu eru Bojack Horseman. Fleiri?
Tónlist
Nú fer ég eiginlega bara eftir því sem ég hlustaði mest á á árinu, af nýrri tónlist (fyrir mér).
Run the Jewels 3 var í nokkuð heví spilun um tíma, slagur í þessu. Ég fór í fyrri plöturnar líka en var ekki eins hrifinn.
Lost in Space með Aimee Mann var vistuð inná símann í Berlínarferðinni í vor. Ef ég man rétt kom The Moth upp í einhverjum discover playlista og ég festist í plötunni einsog.. já! Einsog mölfluga. Einsog mölfluga í.. fataskáp? Segjum það. Berlín og Lost in Space eru þar af leiðandi eitt og hið sama í mínum huga, sem er ekki slæmt. Það er böns af frábærum lögum á plötunni en hún er líka gott ferðalag í sjálfri sér. Þessi hrifning mín hefur ekki þýðst yfir á annað eftir Mann, en sjáum til.
Transcendental Youth með The Mountain Goats er þá þriðja platan sem ég dett oní með þessari sveit, á eftir All Hail West Texas og The Sunset Tree. Aftur spotify-lógík: ég held að fyrsta lag plötunnar hafi verið í TMG playlista sem spilaðist sjálfkrafa eftir að Sunset Tree lauk í eitthvert skiptið. Ég hafði reynt við þessa plötu áður en þá hljómaði hún einsog eitthvað algerlega útaf korti. Nú kveikti ég á einhverju og hlustaði síðan á þessa plötu í gegn aftur og aftur og aftur. Það eru svo mörg góð lög á henni, þau eru öll sér á parti en samt er heildin svo sannfærandi.. Mér líður einsog ég sé gaurinn sem var að uppgötva tónlist og fer á milli vina sinna og segir hefurðu heyrt þetta dót, þessa tónlist? fólk spilar á hljóðfæri og syngur, það er rosa næs. Þá er ég bara hann. Þessi plata er dásamleg. Krókarnir sem maðurinn kann að búa til, ég hreinlega skil það ekki.
Run the Jewels 3 var í nokkuð heví spilun um tíma, slagur í þessu. Ég fór í fyrri plöturnar líka en var ekki eins hrifinn.
Lost in Space með Aimee Mann var vistuð inná símann í Berlínarferðinni í vor. Ef ég man rétt kom The Moth upp í einhverjum discover playlista og ég festist í plötunni einsog.. já! Einsog mölfluga. Einsog mölfluga í.. fataskáp? Segjum það. Berlín og Lost in Space eru þar af leiðandi eitt og hið sama í mínum huga, sem er ekki slæmt. Það er böns af frábærum lögum á plötunni en hún er líka gott ferðalag í sjálfri sér. Þessi hrifning mín hefur ekki þýðst yfir á annað eftir Mann, en sjáum til.
Transcendental Youth með The Mountain Goats er þá þriðja platan sem ég dett oní með þessari sveit, á eftir All Hail West Texas og The Sunset Tree. Aftur spotify-lógík: ég held að fyrsta lag plötunnar hafi verið í TMG playlista sem spilaðist sjálfkrafa eftir að Sunset Tree lauk í eitthvert skiptið. Ég hafði reynt við þessa plötu áður en þá hljómaði hún einsog eitthvað algerlega útaf korti. Nú kveikti ég á einhverju og hlustaði síðan á þessa plötu í gegn aftur og aftur og aftur. Það eru svo mörg góð lög á henni, þau eru öll sér á parti en samt er heildin svo sannfærandi.. Mér líður einsog ég sé gaurinn sem var að uppgötva tónlist og fer á milli vina sinna og segir hefurðu heyrt þetta dót, þessa tónlist? fólk spilar á hljóðfæri og syngur, það er rosa næs. Þá er ég bara hann. Þessi plata er dásamleg. Krókarnir sem maðurinn kann að búa til, ég hreinlega skil það ekki.
Bjór
Febrúar/mars bjórfestivalið á Kex var betra en nokkrusinni fyrr. Á topp fimm lista þessa árs voru þrír á krana þar: Lorelei og Noa Pecan Mud Cake Stout frá Omnipollo, og Kindred Spirits Lactose IPA frá Alefarm. Kom sosum ekki á óvart að þessir tveir myndu vera ofarlega á lista, en það var meira en að segja það að standa útúr í þessum pakkaða sal, því það komu allir með bombur. IIPA á IIPA ofan, RISar í kringum RISa, þetta var dásamlegt. Fyrir utan bjórinn var vel að öllu staðið á festivalinu í þetta sinn, ég er bókaður á næsta.Það var annað festival í ár, Maine Beer Box Festival niðri við höfn, hjá Eimskipum. Það var bæði ekki eins vel skipulagt og ekki jafn hlaðið æðislegum bjór. Það var utandyra og veðrið þokkalegt, svo það var ákveðinn plús. En raðirnar voru laaaaaangar og mikið af bjórnum þokkalegasta stöff, sem væri örugglega gott að súpa í hálfslítravís en frekar underwhelming í smakk-glasi. Mér var og meinað að koma með töskuna mína inná svæðið, án frekari útskýringa, sem er vitaskuld leim sem eff. Bjórinn sem stóð uppúr var 5,5% stout, Gunner's Daughter frá Mast Landing Brewing.
Ég reyndi slatta af bjór í Berlín, skrifaði um það hér. Margt gott en ekkert sem ratar á árslista.. Nema ef vera skyldi fyrir virkilega gott barleywine, L'Ensemble di Montalcino frá Brouwerij De Dochter van de Korenaar. Ég segi það ekki til að vísa fólki á, og varla til að minna sjálfan mig á það, bara til að nefna barleywine sem mér þótti virkilega gott, það gerist sjaldan.
Af íslenskum bjórum held ég að Surturinn hafi staðið uppúr. Og Garún Garún 19,2. Mögulega Dirty Julie frá Brothers Brewery?
Seint í sumar eða haust gaf festingin á ísskápshurðinni sig, svo við keyptum nýjan. Tæmdum gamla og bárum niðrí geymslu, þar sem ég kom honum fyrir við hliðina á gerjunarskápnum. Svo fyllti ég hann af bjór. (Hurðin hangir á aukafestingu, og svo þarf ég ekki að nota geymsluhólfin á sjálfri hurðinni.) Nú er svo komið að þessi skápur er að fyllast af bjórnum sem ég hef keypt uppá síðkastið og ekki drukkið. Sem er lúxusvandamál, en þannig er staðan þessa stundina.
Ég lagði í eitt einasta skipti, það var í lok sumars. Mér þykir það alltaf gaman. En ég hef að því er virðist lítinn tíma til að taka frá fyrir þetta. Ég á amk. nokkrar flöskur af bjór núna og þarf ekki að kaupa dósir af einföldum ef vantar í töskuna.. En ég pantaði líka og greiddi staðfestingu fyrir Robobrew græju, en afhending á þeim hefur tafist og tafist og tafist. Ég held þær eigi að koma um miðjan febrúar? Það er spennandi, punktur fyrir 2018.
-b.
02 desember 2017
22 október 2017
20 október 2017
Það sem hvarf fyrir stuttu síðan
Tilhugsunin um að festast, fagurfræðilega, hugmyndafræðilega, í unglingsárunum er hrikaleg og óumflýjanleg. Ég er að teygja unglingsárin rétt uppfyrir tvítugt hérna held ég.
Ég man ekki alltaf hver ég var þegar ég skrifaði það sem ég skrifaði hér á þessa síðu. En ókunnugleikinn er aldrei meiri en þegar facebook birtir mér "minningar" frá því fyrir fjórum eða fimm árum síðan. Topp tíu Bítlalög? Hvaða maður er þetta? Var sú tíð að ég las Kjarnann í vikulegri útgáfu? Þessi nýliðna framtíð er ekki gleymd einsog dagar sem mokast yfir, hún er gleymd einsog draumur.
Á hinn bóginn: þetta eru einmitt ekki minningar heldur það sem annars mígur niður grindina.
...
Ég er að ljúka við Sæmd eftir Guðmund Andra og mér leiðist hún að mestu. Megnið af bókinni gerist í höfðinu á þremur aðalpersónum og ég fletti og fletti og ekkert gerist. Gröndal fleytir kerlingar á minningum sem gætu orðið að sögu ef hann dveldi nú við þær að einhverju ráði, en í staðinn glitrar allt í fallegum tilvísunum í textana sem Gröndal skrifaði sjálfur, ekki best-of en meira svona sampla-súpa. Í umfjöllun um bókina talaði vera um fanfiction minnir mig, það er ekki fjarri lagi.
Á einum stað rifjar Björn Olsen upp grein sem hann skrifaði gegn kaupfélagi fyrir norðan. Hann er að tala við vini sína en í stað þess að segja þeim það sem honum finnst, þá fer hann með útdrátt úr grein sem hann skrifaði fyrir nokkrum árum, á einum stað vitnar hann í sjálfan sig orðrétt.
Ég fæ það á tilfinninguna að hér sé of mikil virðing borin fyrir heimildunum, að þetta sé trailer fyrir Dægradvöl og önnur samtíða skrif.
Reyndar er þessi kafli þar sem Olsen vitnar í sjálfan sig með því áhugaverðasta sem birtist í bókinni. Þar dúkkar upp draugamynd af Kaupfélagi Skagfirðinga, en þá sem kímeru gyðinga-okurlánara og einokunarverslunar. Olsen sér tilraunir til framfara í hinu neikvæðasta ljósi sem hann þekkir, og kannske ekki að ósekju. Einsog segir áður í bókinni þá sjá Olsen og samkennarar hans (nema Gröndal, naturligvis) illskuna sem náttúrulögmál. Hvenær verður lánastarfsemi okurlánastarfsemi? Hvenær verður innkaupasamfélag til þess að útiloka alla aðra verslun á svæðinu?
Olsen sér okurlánastarfsemi ekki nema í formi samtaka gyðinga, kaupfélagið verður þá að bænahúsi sem hann vill brjóta niður svo ekki standi steinn yfir steini. Öll áherslan á aga og þjóðveldi tekur þá beina línu í nasisma framtíðarinnar. Það er hálfstuðandi hvernig bókin sem annars fer frekar mjúkum höndum um Olsen, hann sem þykir vænt um son Slembis, hann sem spilar á gítar og yrkir og talar á háfleygum nótum um guð og fegurðina, hvernig hún sýnir að blind staðfesta, húmorsleysi og hefnigirni leiðir fólk í allra verstu átt.
...
Við Nanna erum að fara í leikhús í kvöld. Sjá Tímaþjófinn.
...
Ég glugga í bækurnar sem eru að detta inn og jesús góður hvað þetta virkar allt einsog sama sullið. Veröld dásemdar lof að ég þarf ekki að færa einhverja konkret skoðun í letur.
-b.
Ég man ekki alltaf hver ég var þegar ég skrifaði það sem ég skrifaði hér á þessa síðu. En ókunnugleikinn er aldrei meiri en þegar facebook birtir mér "minningar" frá því fyrir fjórum eða fimm árum síðan. Topp tíu Bítlalög? Hvaða maður er þetta? Var sú tíð að ég las Kjarnann í vikulegri útgáfu? Þessi nýliðna framtíð er ekki gleymd einsog dagar sem mokast yfir, hún er gleymd einsog draumur.
Á hinn bóginn: þetta eru einmitt ekki minningar heldur það sem annars mígur niður grindina.
...
Ég er að ljúka við Sæmd eftir Guðmund Andra og mér leiðist hún að mestu. Megnið af bókinni gerist í höfðinu á þremur aðalpersónum og ég fletti og fletti og ekkert gerist. Gröndal fleytir kerlingar á minningum sem gætu orðið að sögu ef hann dveldi nú við þær að einhverju ráði, en í staðinn glitrar allt í fallegum tilvísunum í textana sem Gröndal skrifaði sjálfur, ekki best-of en meira svona sampla-súpa. Í umfjöllun um bókina talaði vera um fanfiction minnir mig, það er ekki fjarri lagi.
Á einum stað rifjar Björn Olsen upp grein sem hann skrifaði gegn kaupfélagi fyrir norðan. Hann er að tala við vini sína en í stað þess að segja þeim það sem honum finnst, þá fer hann með útdrátt úr grein sem hann skrifaði fyrir nokkrum árum, á einum stað vitnar hann í sjálfan sig orðrétt.
Ég fæ það á tilfinninguna að hér sé of mikil virðing borin fyrir heimildunum, að þetta sé trailer fyrir Dægradvöl og önnur samtíða skrif.
Reyndar er þessi kafli þar sem Olsen vitnar í sjálfan sig með því áhugaverðasta sem birtist í bókinni. Þar dúkkar upp draugamynd af Kaupfélagi Skagfirðinga, en þá sem kímeru gyðinga-okurlánara og einokunarverslunar. Olsen sér tilraunir til framfara í hinu neikvæðasta ljósi sem hann þekkir, og kannske ekki að ósekju. Einsog segir áður í bókinni þá sjá Olsen og samkennarar hans (nema Gröndal, naturligvis) illskuna sem náttúrulögmál. Hvenær verður lánastarfsemi okurlánastarfsemi? Hvenær verður innkaupasamfélag til þess að útiloka alla aðra verslun á svæðinu?
Olsen sér okurlánastarfsemi ekki nema í formi samtaka gyðinga, kaupfélagið verður þá að bænahúsi sem hann vill brjóta niður svo ekki standi steinn yfir steini. Öll áherslan á aga og þjóðveldi tekur þá beina línu í nasisma framtíðarinnar. Það er hálfstuðandi hvernig bókin sem annars fer frekar mjúkum höndum um Olsen, hann sem þykir vænt um son Slembis, hann sem spilar á gítar og yrkir og talar á háfleygum nótum um guð og fegurðina, hvernig hún sýnir að blind staðfesta, húmorsleysi og hefnigirni leiðir fólk í allra verstu átt.
...
Við Nanna erum að fara í leikhús í kvöld. Sjá Tímaþjófinn.
...
Ég glugga í bækurnar sem eru að detta inn og jesús góður hvað þetta virkar allt einsog sama sullið. Veröld dásemdar lof að ég þarf ekki að færa einhverja konkret skoðun í letur.
-b.
10 október 2017
Blade Runner 2049
Mér sýnist ég vera í minnihluta þeirra sem ekki fíluðu nýju Blade Runner myndina.
Ég myndi segja að hér eftir komi nokkrir léttir spojlerar.
Hún vinnur í sömu fagurfræði og gamla myndin gerði svo vel, en hún fer líka aðrar slóðir. Sem er fínt. Hún lúkkar vel. Og ég var alveg kátur með hana fyrir hlé.
Ég sagði við Gunnar Marel að ég hreinlega kviði fyrir því að sjá Harrison Ford á skjánum. Ég var sannfærður um að hann myndi draga myndina oní ræsið.
En hann þurfti ekki einusinni að birtast á tjaldinu; áður en við sjáum honum bregða fyrir heyrum við hann vitna í Fjársóðseyjuna, algerlega út í loftið, línu sem bætir engu við og hefur enga tengingu við neitt. Það að Deckard hafi lesið Fjársjóðseyjuna síðan við sáum hann síðast á væntanlega að segja okkur eitthvað? Um þroska persónunnar í millitíðinni? Það er nefnilega hluti af mýtósi gömlu myndarinnar að Deckard sér kollega sinn lesa bókina á sjúkarhúsi í senu sem var klippt útúr gömlu myndinni. Fjársóðseyjan er komin úr höfundarrétti, á að heita klassík þó enginn lesi hana lengur, er þar af leiðandi seif leikmunur til að hafa í höndum í sjúkrahússenu.
En hún birtist (næstum því) í gömlu myndinni! Og þá þarf að finna henni stað í nýju myndinni!
Það eru allnokkur svona atriði: hlutir, línur og smáatriði sem eiga að kallast á við gömlu myndina. Og sá fyrirferðamesti og tilgangslausasti þeirra allra er Harrison Ford.
Semsagt: hann fer með línuna úr Fjársjóðseyjunni, hann lemur Ryan Gosling, gefur hundinum sínum viskí, fílar Elvis, vorkennir sjálfum sér fyrir að hafa yfirgefið barnið sitt, en hei það þurfti einhver að gera það. Þess utan hefur hann ekkert hlutverk í þessari mynd. Hann hittir vonda kallinn (sem geri heldur ekkert í þessari mynd), hann er handsamaður og er næstum því drukknaður og við eigum að vera á nálum yfir því hvort hann lifi en svo man hann alltíeinu hvernig bílbelti virka og þá er hættan liðin hjá.
Hann er leikmunur sem var í gömlu myndinni -- og þá þarf að finna honum stað í nýju myndinni!
Nema það er ekki hægt að veifa honum framaní tjaldið, blikka alla í salnum "manstu?" og stinga honum síðan aftur oní vasa. Nei, ef Harrison Ford mætir í tökur þá þarf hann að hafa eitthvað að gera. Þannig að tekur við myndinni af Gosling, meira og minna, og í kjölfarið meikar ekkert sens.
Senan þegar "plottið" kemur saman í neðanjarðarbyrginu eða hvað þetta var. Hún sem dæmi. Hvernig tengist hún restinni af myndinni, nema bara til að segja okkur hvað Gosling vissi ekki fyrir hlé? Og hvernig er hægt að halda því fram að endirinn á myndinni komi þessari mynd hérna, Blade Runner 2049, þessari sem við erum að horfa á akkúrat núna, að hann komi henni nokkuð við? Þetta er endir á einhverri ímyndaðri kvikmynd sem við eigum að sjá fyrir okkur gerast inná milli gömlu myndarinnar og þessarar, vegna þess að það var ekki hægt að leyfa Deckard og Rachael að flýja í friði.
Myndin snertir á þessu í tvígang og í bæði skiptin er það Harrison Ford sjálfur sem færir það í orð. Gosling spyr hversvegna hann hafi flúið frá konu og barni, Ford segir: "sometimes, to love someone, you've got to be a stranger." Myndin þarf ekki á Harrison Ford að halda. Það er augljóst af því hversu litlu hlutverki hann þjónar, og hversu vel gengur áður en hann mætir á svið. Það besta sem hann hefði getað gert væri að halda sig frá henni. Vertu ókunnugur mister Ford. Í almáttugs bænum.
Seinna býður vondi kallinn honum að fá Rachael aftur, hann geti smíðað hana uppá nýtt og þau Ford geti lifað hamingjusöm til æviloka. Ford segir nei, og finnur formlega ástæðu til að hafna eftirmyndinni, en ástæðan er augljóslega sú að jafnvel þótt Rachael hafi verið tilbúningur þá er eftirmynd hennar alltaf bara eftirmynd, og þá vantar blaðsíðurnar inná milli: lifuðu árin sem gefa sambandinu gildi.
Þessi grey maður, Harrison Ford, býr með þeirri bölvun að hafa leikið aðalhlutverk (eða þvísemnæst) í Raiders, Star Trek og Blade Runner, og lifa nógu lengi til að láta plata sig í framhaldsmyndir allra þriggja. Og af því hann á enn að heita stjarna, þá þarf að smíða allskonar vesen í kringum hann til að réttlæta það að koma honum fyrir í þessum seinni tveimur.
Og það eru ekki bara þessar sæfæ framhaldsmyndir sem hann togar á skjön.
Við Nanna horfðum á rómantíska gamanmynd um daginn sem var svona hálfrómantísk og sennilega fyndin á köflum? Hún heitir Morning Glory. Rachel McAdams leikur nýjan pródúsent á morgunsjónvarpsþætti, sem er stýrt af Diane Keaton og Harrison Ford. McAdams hittir nýjan gæja (Patrick Wilson) og þau verða fljótt og örugglega ástfangin, ekki mikið drama í gangi þar. En svo dömpar hún honum hálfpartinn um miðja mynd og við tekur kafli sem er svona hálfpartinn samt alls ekki byrjun á ástarsögu milli McAdams og Ford.
Þar koma allir kunnuglegu kaflarnir úr rómantísku ástarsögunum, þar sem þessi úrilli gaur fer rosa mikið í taugarnar á henni, og hann er alltaf meira og meira hissa á því hversu fær hún er í starfi. Hann lýgur að henni og fer á bakvið hana til að redda fréttamanns-egóinu og hún dáist að honum fyrir það. Síðan sannfærir hann hana um að taka ekki við betra djobbi, sem hana langar í, en vera frekar áfram hjá sér í morgunþættinum, þar sem hann getur haldið áfram að gera lítið úr henni.
Þannig kemur einhverskonar lúkning á þeirra faglegu ástarsögu. Það sem gerist næst er þetta:
McAdams nær aftur í gæjan sem hún saltaði að ástæðulausu fyrir sirka 40 mínútum.
Og Ford tekur saman við Keaton og þau rölta inní sólarlagið. Þetta hafði aldrei verið gefið í skyn fram að því.
Þannig að Ford tekur við hlutverki í þessari rómantísku fréttastofugamanmynd, sem gæti verið tvöföld ástarsaga ásamt smá vinnudrama, en vegna þess að hann er úrill górilla er sagan beygð í kringum hann þartil hún stendur á haus. Þetta má eiginlega ekki vera eiginleg ástarsaga, vegna þess að það eru 36 ár á milli þeirra og það er óhuggulegt. En þetta má vera ástarsögulíki, með árekstrum og upphrópunum og misskilningi og þar fram eftir götunum, og á augnablikinu þar sem hæfilega misaldra par myndi kyssast og slútta myndinni getur McAdams sótt gæjann í ísskápinn og Ford látið sig hafa að leiða burt konu sem er bara fjórum árum yngri en hann.
Sem sagt. Harrison Ford er skaðvaldur. Hann er hálfáttræður steypuklumpur sem Blade Runner 2049 dregur fram til að sækja blessun yfir framhaldsmyndina, og hann þakkar fyrir sig með því að þvinga lestina út af sporinu og draga hana með sér oní skurð. Það er ekki einusinni einsog hann taki myndina af Gosling, heldur stöðvast myndin bara um leið og þeir þurfa að skipta henni á milli sín allt í einu! Og svo heldur hún áfram í sporunum í rúmlega klukkutíma eftir það. Jesús almáttugur hvað myndin er löng eftir hlé.
Ég hafði lesið að Villeneuve væri að leikstýra myndinni en ég mundi það ekki þegar ég fór á hana. Arrival fannst mér æðisleg, Prisoners, Enemy, Sicario, allar frábærar. Það er sosum ekki alltaf hægt að gera öllum til hæfis en það er hægt að stórauka líkurnar á því að halda góðri hrinu gangandi og hún er að gleyma Harrison Ford.
-b.
27 september 2017
09 september 2017
08 september 2017
19 ágúst 2017
03 ágúst 2017
30 júní 2017
13 maí 2017
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)