Um þjóð Abrahams og Sódómara vía Prúst:

[Proust] warns that the descendants of those who lied to escape from Sodom now populate the world and 'form in every country a colony at once Oriental, cultivated, musical and slanderous, which has charming virtues and unbearable defects.' Proust is concerned that these 'inverts' might organize themselves and for that reason he 'wanted provisionally to forestall the fatal error that would consist, just as a Zionist movement has been encouraged, in creating a sodomist movement and in rebuilding Sodom.'

I disagree.

The year 2008 marked the sixtieth birthday of the state of Israel, an entity that brazenly justifies its existence and territorial expansion by citing the political geography of the first magical-realist text, also known as the Old Testament - a view uncritically accepted by the governing elites of the Western world, whose Christian forbears regarded Jews primarily as Crist-killers. Is it not therefore time now for other tribes whose tribulations have also been recorded in the same five books to claim what is rightfully theirs? Why should the sauce for the Zionist gander be denied to the Sodomist goose? The Old Testament is seen by some as the family history of the Jewish tribes (for challenging this view in the seventeenth century and claiming that the stories were fairy tales, Baruch Spinoza was excommunicated by the Amsterdam Synagogue), but for the citizens of Sodom and Gomorrah it is nothing more or less than slander, an elder version of what we could describe as the Protocols of the Elders of Sodom: a false account of the destruction of tribal groups that resisted Abrahamic hegemony.

Af vísi (eða: Hvað er málið með þessar löggur, þrítugasti og áttundi hluti)

Tveir útlendingar, sem búsettir eru hér á landi, klifruðu í nótt upp vinnupallana á Hallgrímskirkju í Reykjavík og fóru inn í klukknaportið. Þar fóru þeir að hringja kirkjuklukkunum með því að slá í þær með verkfærum, sem þar eru á vegum verktakans, sem vinnur að viðgerð á turninum. Lögreglu var tilkynnt um málið laust upp úr klukkan tvö og þar sem mennirnir vildu ekki koma niður, þurftu lögregluþjónar að klifra upp vinnupallana, við hættulegar aðstæður, og sækja mennina. Þeim var sleppt, enda liggja ekki sektir við svona athæfi.

Athæfið er ekki sakhæft, en lögregluþjónarnir þurftu samt að klifra uppá vinnupallana viðhættulegar aðstæður?

Maður spyr sig hvort þetta orðalag komi frá lögreglunni eða fréttaritara Vísis. Það er náttúrulega gaman að fíla sig sem hetju í háska, jafnvel þótt engin sé ástæða til, og þá er um að gera að fólk viti af hættunni, hugrekkinu, nauðinni.

...

Eða hvað, er það hluti af þjónustu við borgarbúa að draga drukkna Pólverja niður af klukkuturni þarsem þeir halda vöku fyrir Þingholtunum? Eflaust væri ég á þeirri skoðun, ætti ég heima þar. Og ég ímynda mér að fréttin gefi litlausa, kornótta, einvíða mynd af útkallinu einsog það birtist í nótt.. Hversvegna er samt það fyrsta sem mér dettur í hug, þegar ég les svona fréttir, að löggan sé á villigötum?

Er ég gamli maðurinn sem var eltur af hundi sem barn, og heldur nú á lofti öllu illu um hunda, sönnu eða lognu?

Þetta er ekki beint krísa. En maður verður að hugsa útí það afhverju maður hugsar það sem maður hugsar.

Annars veit maður ekki fyrren maður er farinn að sparka í hunda og rausa um allsherjarreglu í sjónvarpi.

-b.

Já ég er kannske ennþá að koma mér fyrir en samt ekki beint að flytja lengur

Ég var að hengja l'Ours myndina mína uppá vegg. Þýðir það að ég sé alfluttur hingað inn? Kannske er það ekki flóknara. Þá segjum við það.

Hinsvegar eigum við ennþá eftir að sækja rúmið sem við ætlum okkur að fá, ef allt gengur vel. Og gengur upp. Gerist það ekki bara á morgun? Jú, nú fékk ég símtal, það gerist á morgun.

Næsta helgi er önnur afmælisveisla, helgin þar á eftir kannske Cthulhu?

Einsog mitt tuttugu og tveggja ára sjálf hefði sagt: Je.

-b.

Frábært:

Nóttin var dimm og það var myrkur í henni. Dökkt var allt í kring vegna myrkursins sem var þarna útaf dimmri nóttinni. Rökkrið var mjög mikið vegna næturinnar, sem var koldimm, því það var komin nótt. Klukkan var þrjú eftir miðnætti og þá var komið myrkur afþví klukkan var orðin svo margt. (Þrjú) Það var stormur úti og vindurinn gnauðaði í glugganum því það var svo hvasst. Hvassviðrið var svo mikið að allt fauk í rokinu, sem var þarna af því það var svo hvasst. Og mikið rok og vindur, margir, margir metrar. Á sekúndu. Regnið lamdi gluggana og droparnir fuku á þá í rokinu sem var þarna af því að það var svo hvasst. Og dimmt. ? Og þá var allt blautt í rigningunni og rokinu. Klukkan var rosalega margt og komin nótt og rok og rigning.

Rigningin og rokið settu svip sinn á þessa dimmu dimmu nótt.

Hjá Hemma og Valda

Karlmennskaður

Nokkrir gaurar sendu inn myndir af sjálfum sér einsog þeim fannst þeir vera hvað mest karlmenni, og útskýrðu karlmennsku sína. Besta myndin hér (sem ég set samt ekki upp, nú þarf að smella):

I am masculine because I abandon women after taking their love. Because when you study Freud, you don’t let him study you. Because I study philosophy, not literature.

-b.

Af Hjálmum

Varúlfar vega salt
og villidýrin útum allt
varúlfar, það er satt
þú þarft að reyna að drepa það allt.

-b.

Víðir sem ég..?

Úr Grenjaðarstöðum

En nú sit ég reyndar á tröppunum í Fagranesi með einn Kóróna..

Í Aðaldal

Tjehldt!

Úr The System of the World

The first thing Princess Caroline saw every day, when she opened her eyes, parted her bed-curtains, and glanced toward her window to check the weather, was two intersecting stone walls of window-grid, marching off in an infinite logarithmic progression.

Merely seeing it would put Leibniz into a funk. What was only boring to Caroline was troubling to him, because he felt partly responsible. The Doctor had grown up in the aftermath of the Thirty Years' War when many towns did not have buildings at all - only ruins and shanties! The structures that survived were round-shouldered half-timbered things, as same and yet as various as a basket of apples. But the buildings of today were informed by geometry; which meant that each one betrayed the particular Idea of geometry that its architect had drilled on in school. A hundred years ago this might have meant parabolas, ellipses, surfaces of revolution, involutes and evolutes, and parallel curves. Now it meant Cartesian rectilinear coordinates - the cruel gridiron to which all of those soaring arcs had been lashed fast by the toiling algebraists. A plaything for hares had fallen among the tortoises. The non-helpless minority of Christendom - those who could read, who could travel, who were not starving - had (Leibniz brooded) got only the most superficial notion of what had been happening in Natural Philosophy and, rather than going to the trouble of actually understanding it, had fastened on to the Cartesian grid as a relic or fetish of enlightenment. A result was grid-buildings. Leibniz could not bear to look at them because more than anyone else he was responsible for Cartesian coordinates. He who had launched his career with an epiphany in a rose-garden! So he and Caroline tended to meet, not in the waffle iron of the Leine Schloß but out beyond the ramparts along the gently curving banks of the Leine, or at Sophie's garden.

- Neal Stephenson, The System of the World, bls. 320.

Svipað viðhorf kom fram í Cryptonomicon, og þá til póstmódernistanna sem fyrrum kærasta Randy og vinir hennar tilheyrðu. Það er fátt auðvirðilegra í bókum Stephensons en sá, sem skilur ekki eitthvað en lætur sem hann geri það.

-b.

Zaphod er svona gaur, skilurðu?

Ég er kominn aftur úr Laugavegsgöngu og síðan eru liðnir nokkrir dagar. Gangan var góð, gekk fínt. Ég er alltaf á leiðinni að setja inn myndir eða eitthvað en ég bara hef ekki tíma. Og mér finnst kjánalegt að skrifa það niður að ég skuli ekki hafa tíma. En þannig er þetta.

Ég er enn að lesa Barrokk sveiginn, búinn með sex bækur af átta. Fór á Harry Potter og Blendingsprinsinn í bíó og ákvað að tékka á þessu Potter dóti í framhaldi af því.. Eru það mistök? Hef ég nóg að lesa núþegar? Þetta eru spurningar sem alþjóð heyrir. En hljóðbækurnar sem Stephen Fry les geta nú ekki verið slæmar.

Alltof mikið að gera í vinnunni skal ég segja þér.

-b.

Úr The Confusion

The next day they left the field pimpled with smoking twists of blackened iron and marched south to Dublin. James Stuart had already run off to France. Protestants were running wild, looting Catholic homes. Bob ventured into a certain quarter where Protestants were more apt to behave themselves, if indeed they went there at all. He found Teague Partry sitting on a stoop smoking a clay pipe and gravely observing the bums of passing milk-maids, as if nothing much had happened recently. But the right side of his face was flushed red, as if sunburnt, and pocked with recent wounds that all appeared to have radiated from a common center.

Teague bought him a mug of beer (it being Teague's turn to do this) and explained to him that James's foreign cavalry regiments had panicked first and, finding their escape route blocked by the Irish infantry, had opened fire on them to clear the way. He put it to Bob that Irishmen had it in them to fight effectively when they were not being massacred by Continental cavaliers who were supposed to be on their side, and (pointing significantly to his face) when they were provided with guns that projected musket-balls instead of blowing up in their faces. Bob agreed that it was so.

- Neal Stephenson, _The Confusion_ bls. 313.

Hann stendur ekkjá mér

Muniði eftir senunni í Invisibles þegar þau eru á dænernum þarna útí sveit, á leiðinni að sækja eyðnis-bólusetningalyfið, og einhver (Mason?) er að tala um að tíminn hafi verið að hraða á sér undanfarin ár? Þetta tengdist því að heimsendir var ákveðinn árið 2012 og maður sá fyrir sér línu sem sveigðist ögn niðurávið (eða uppávið?) þegar kom að endalokunum, einsog lopi sem liggur útfrá hnykli og byrjar að hringa sig utanum hnykilinn áður en hann snertir massann sjálfan. Þannig hraði tíminn á sér áður en hann hverfur í gegnum eyðu í 3. víddinni.. eða eitthvað.

Já þannig eru semsagt vinnuvikurnar. Stundum. Eða alltaf, þegar þær eru búnar.

Viðkvæðið í Skaftahlíðinni var það að nú væri strax kominn þriðjudagur. Þarmeð var vikan svo gott sem búin, bara formsatriði að ljúka henni af.

Var vísindaskáldskapur æsku minnar endurvarp hversdagsvinnuviku höfundarins? Þess sem gleypti dóp og talaði um geimverur og skrifaði sig inní skáldskapinn til að lækna fallið lunga og giftast draumadísinni?

Og svarið kemur: En ekki hvað?

Einsog anarikismi sem gengur of langt í þá áttina og kemur síðan tilbaka úr hinni, og þá í jakkafötum eða samfestingi Hitlersöldrunar (einsog King Mob aftur) þá er ekkert fantasískara, ekkert brjálaðra og gersamlega útí hött einsog hversdagurinn sé hann grannt skoðaður. Patrick Swayze vaknar í svitakófi í lok Donnie Darko: dreymdi hann það sem við héldum fyrst - að einhver hefði flett ofan af honum á meðan hann svaf í framtíðinni - eða var það tilhugsunin sem lagðist yfir hann þegar heimurinn datt aftur í liðinn, að veröldin væri ekki lína, að hún væri ekki einusinni lína sem bítur í skottið á sér (eða baugur, til að giftast útúr vökunóttum), og ekki heldur kúla (einsog Invisibles aftur) heldur ský í fjórðu víddinni. Ekki einsog við sjáum það heldur einsog það hugsar um sjálft sig.

Þá er hringurinn misskilningur. Línan endar ekki einsog á borðbrún og hún bítur ekki í skottið á sér, hún er ljóseind á lengd og hún brennir í gegnum sjálfa sig í takt við skýið sem dregur andann. Gufan dregst saman þegar kólnar, haustið í líkamanum, mér verður stundum kalt á höndunum orðið.

Setjum sviga utanum þetta í bili.

Ég er að flytja í enn eina íbúðina í haust, bráðum get ég farið að setja bækur í kassa. Ég fer í sumarfrí fyrsta ágúst og get farið að færa á milli í rólegheitunum. Nú held ég að sumir kassarnir haldist lokaðir, ég komi þeim fyrir þarsem lítið ber á, velji frekar í hillurnar það sem ég vil hafa uppi við vegg. Er þetta annað sem gerist? Einsog maður taki ákvörðunina ekki sjálfur heldur að hún birtist manni alltíeinu þegar maður kemur fyrir hornið.

Ekki eitthvað ákveðið horn, sem búið er að vara mann við og setja upp skilti og þessháttar. Bara eitt af þessum götuhornum sem maður tekur ekki eftir fyrren maður gengur á einhvern og man það uppfrá því.

Engin línulegheit, ekkert drama. Eða er það mín skynjun, rosa móðins? Er það annað sem gerist?

Við erum að fara að grilla hjá Hlyni á eftir, það er búið að vera sól með köflum í dag sýnist mér, veðurspáin fyrir kvöldið segir heiðskírt og 15 stig.

Ég er enn að lesa The Confusion, fæ hugmyndir fyrir ritgerðina af og til en er ekki byrjaður að lesa neitt af viti, við Nanna vorum að byrja á 2. þáttaröð af The Wire. Ég kem til með að skrópa í ræktinni í dag og þyrfti þessvegna að gera eitthvað um helgina í staðinn. En ég er að vinna?

Vinnuvikan er semsagt ekki alveg búin, hún verður eina viku í viðbót.

-b.