Existentialist funk

Uppáhaldsblóksíðan mín þessa dagana:

It's the cardinal rule.
You don't get the important thing out to show off to show off to the assembled luminaries, when you're in a bar, jetlagged, and into your third beer.
The important thing in this case is the mock-up of my The Amazing Remarkable Monsieur Leotard. It took me and Anne four hours to photocopy in colour and wee Cal spent most of a day sticking on the word balloons.
And the problem with three beers is that they are apt to undermine your grasp of the cardinal rule.

It was around three o'clock the next day when I realized it was missing.
First place I went to of course was the bar. One day I intend to write a book about things left in bars. During the short spell I worked in one in Blackpool, while I was polishing glasses on a Sunday morning, an attractive girl came in and mumbled something with her hand half over her mouth. I cocked my ear. She mumbled again. She had lost her false teeth the previous night and was retracing her steps.

Þetta er einsog beint uppúr einni af bókunum hans. Og það gæti vel farið svo að þetta endi í einum af bókunum hans. Maður hefur lesið hrakfarasögurnar sem maðurinn skrifar um sjálfan sig, svo tilkynnir hann að hann sé að fara í langferð og við hverju á maður að búast? Auðvitað gleymir hann vegabréfinu sínu heima og þarf að brenna eftir því og ná í vélina á seinustu sekúndunni. Og auðvitað fer hann á barinn og týnir því eina sem ferðin snýst um.

Kannske verður maður að hafa lesið karlinn. En hafi maður ekki lesið karlinn þá ætti það auðvitað að vera manns næsta verk. Hip hip.

Ein tilvitnun í viðbót, þessi er úr Vodafone auglýsingu aftan á Fréttablaðinu í dag:

Nokia 6085 - Vodafone live!
Þægilegur og vandaður sími, einfaldur í notkun. Fyrir þá sem vilja traustan talsíma, án mikils aukabúnaðar. VGA myndavél, tölvupóstur og útvarp.

..og ég skal alveg lofa ykkur því að í þessum síma má finna SMS, dagatal, fimm mismunandi leiki, VIT, WAP, raddstýrða hringingu, billjón hringitóna og örbylgjuofn.

Ég er tiltölulega sáttur við minn síma.. hann gæti verið verri býst ég við. En þetta er það sem mér finnst asnalegt: Ég get tengst tölvu og öðrum farsímum á þrjá mismunandi vegu: Gegnum snúru, innrautt tengi og bluetooth. En myndavélin er algert drasl og geymsluplássið er undir 2mb. Þetta þýðir að ég get tekið lélegar myndir, og lítið af þeim, en ég get valið ýmsar leiðir til að færa þær á önnur tæki, og það hratt!

Já æ. Grey ég með öll tækin mín.

Helvíti eru mótmælendurnir annars duglegir þessa dagana. Gott hjá þeim.

-b.

Harður deyr

(Er hugsanlegt að tölurnar einar hafi fengið manninn til að taka þetta að sér, og skrifa það sem hann ætti ekki að vera að skrifa? Svipað og að ríða í takt við stillimyndina á RÚV og bíða með titrandi tárin í kverkunum eftir endursýndu Helgarsporti. Einn tveir og. A S D F. A D og E. Da rara ra Ra.)

Ég var að hugsa um þetta í bílnum á leiðinni heim, því ég var að reyna að koma þessu í frambærileg orð við Hall fyrr um kvöldið. Die Hard 4 fór ekki síst í taugarnar á mér vegna þess að hún reynir að skapa einhverskonar spennu á milli þess gamla og þess nýja (eða yngra), en það sem kemur úr krafsinu er þessi þreytta mýta um taugaveiklaða pabbann sem veit ekki, og skilur ekki, hvað krakkarnir hans eru að gera.

John McClaine njósnar um dóttur sína að næturlagi svo hún fari sér ekki að voða. Hún segist ekki þurfa á honum að halda og hann skilur ekki hvað gengur að henni. Þegar henni er rænt getur hún ekkert annað gert en að kalla á pabba gamla og hann kemur og bjargar henni. Niðurstaða: Litla stelpan hans þarfnast hans ennþá, jafnvel þótt hún haldi öðru fram.

John McClaine skilur ekki þennan svokallaða internet-terrorisma, m.ö.o. hvað þessir krakkar eru að pikka á tölvurnar sínar, en þegar allt kemur til alls þá þarf hann bara að keyra bíla utaní hluti, berja fólk og skjóta fólk og hreinn og klár þjösnaskapur hefur sigurinn þegar yfir lýkur. Niðurstaða: Sama hversu mikið er keyrt á tölvum nútildags þá er ennþá nóg pláss fyrir gamla, góða (og sköllótta) yfirvaldið.

Fjandinn, þrátt fyrir að hakkaranördið, sem býr hjá mömmu sinni, sé svo vel víraður að hann geti tengst netinu á meðan restin af veröldinni getur það ekki, þá er það gammeldags radíóið sem gerir honum kleyft að hjálpa hetjunni þegar sú stund rennur upp.

John McClaine skilur ekki hvað þessi herþota er að abbast utan í hann, en með því að grípa í hálsinn á henni og skrúfa hana niður í jörðina þá getur hann haldið áfram að elda vondu gaurana. Ef hann hefði ekki verið að flýta sér svona mikið þá hefði hann örugglega látið það eftir sér að sveifla hattinum í fallinu og tjóðra svo þotuandskotann utaní staur. Harkan sex blívar alltaf.

En það þyrfti í sjálfu sér ekki að vera svo slæmt ef þetta nýja illskiljanlega internet-jamadahababbl væri sett fram á raunhæfa vegu. En það sem þeir sýna í myndinni er því miður ekki svo frábrugðið því sem kemur fram í þessari strípu:


Myndin sem er dregin upp af ,,internetkrökkunum" (og þar eru meðtaldir terroristarnir og tölvusérfræðingar ríkisins) endurspeglar ekki raunverulega þekkingu eða getu heldur blautar martraðir þessa steríótýpíska miðaldra karlmanns. Við eigum ekki að gera kröfu til þess að tæknidjargonið meiki sens vegna þess að John McClaine á ekki að skilja það. Þetta er bara eitthvað abrakadabra sem á víst að vera framkvæmanlegt með lyklaborði og ósýnilegu netsambandi, en það skiptir ekki máli lengur þegar maður er kominn með byssu og stóran trukk.

Frásögnin er þannig einradda: Ef McClaine lendir upp á móti einhverju sem hann skilur ekki þá skyldi engan undra því við gætum aldrei skilið það heldur - þannig er það skrifað. Og ef það er eitthvað sem hann kann ekki eða hefur ekki tök á, þá kemur í ljós að það skiptir engu máli þegar allt kemur til alls. Vonda konan kann bardagalistir svo hann keyrir hana niður á trukknum sínum. Hann kann ekki að fljúga þyrlu en þeir þurfa að komast á milli staða svo það hefst í fyrstu tilraun.

Svona rekur hvert atriðið á fætur öðru og alltaf enda þau nákvæmlega einsog maður hefði búist við. Nú er talað um að handritagerð snúist um það að smíða árekstra. Ef einn hlutur er ekki að rekast utaní annan þá hefurðu ekkert drama til að moða úr. Í þessari fjórðu Die Hard mynd eru árekstrarnir einsog á milli snjókorna og beltagröfu, þarsem ekkert stendur raunverulega í vegi fyrir hetjunni. Tilhæfulaus ótti hennar við krakkana og tölvurnar er hrakinn æ ofaní æ og það sem dugar alltaf alltaf er að ýta bara fastar. Mér finnst, svona eftir á að líta, ekkert skrýtið að á ákveðnum tímapunkti hafi mér einfaldlega farið að standa á sama um hvað gerðist næst. Fínt fínt, haltu bara áfram að hetjast eins fast og þú getur svo við getum klárað þetta og ég geti gengið burt frá þessum andskota.

Ef þið skiljið hvað ég er að meina.

Hei ég fór annars á Selfoss í dag. Og þaðan í Gunnarsholt og þaðan á Hvolsvöll. Svo aftur tilbaka. Ég fór með Halli í hambó á gallerí pítsa. Og Helgi, eða mamma hans öllu heldur, gaf mér helling af myndasögum sem átti að fleygja í tiltekt. Góður dagur semsé.

Ég var að elda og

Afsakið á meðan ég gapi yfir því hvað þessi kjúklingur er góður. Ég ætla að búa til kjúklingasamlokur fyrir ferðina austur á morgun.

-b.

lesiglápiles

Ókei þannig að helgin var bara fín. Ég kíkti í alls tvö partí, nokkrar heimsóknir, sirka sextán bjórdósir, ópalflösku og viskípela (þó ekki einn) og grillhúsið. Það var gott að komast út. Í kvöld vann ég sex tíma og ég geri það sama á morgun, frá klukkan sex til tólf. Svo byrja ég aftur á vöktunum mínum á föstudaginn.

Rætt í vinnunni í dag. ,,Á stöðinni": Nýr íslenskur sjónvarpsþáttur þarsem ég og útimaðurinn minn erum annaðhvort með spjallþátt að hætti Bandaríkjamanna (ég sit í stólnum mínum og segi brandara við kúnna á meðan útimaðurinn spilar á hörpu útí glugga) EÐA gamanþáttur þarsem fólk er drepið á hrottafenginn hátt hægri vinstri, ekki afþví það er fyndið heldur afþví það er ekki lengur fyndið að vera fyndinn.

Myndasögur:

Ég er ennþá að reyna að komast í meira Daredevil dót. Næsta Frank Miller safnið er í töskunni, nokkrar sögur þar sem ég man vel eftir. Ég gáði í möppuna sem ég keypti í Perlunni um daginn en þar er enginn Djöfsi, bara Kóngulóarmaðurinn og Leynistríðið og smávegis.. Frábær Fjögur (?). Og núna sæki ég blöðin sem Brubaker hefur skrifað, en hann tók við af Bendis þarna um árið.

Las fimmtu Punisher bókina hans Ennis, í röðinni sem hann hefur gefið út í MAX-línunni hjá Marvel. Hún kom mér á óvart. Las þá fyrstu líka og nú langar mig að lesa restina. Það að Dillon skuli vera fjarri góðu gamni er náttúrulega stór plús, en ég hugsa að Refsarinn njóti sín einfaldlega betur þegar hann er bannaður innan sextán. Hvað sem veldur þá þykir mér það góð tilbreyting að geta lesið Ennis og haft gaman af því.

Nú hef ég lesið allar Ástríks-bækurnar sem safnið hefur í hillunum. Þetta er mikil klassík lengst af, en það er hálfneyðarlegt að horfa uppá Uderzo reyna að skrifa einsog Goscinny þegar sá síðari er fallinn frá. Sérstaklega þarsem hann kann hreinlega ekki að smíða heilstætt plott. Asterix and the Actress, Asterix and Obelix All at Sea og Asterix and the Flying Carpet eru allar hræðilegar. En Goscinny var greinilega með á nótunum allt þangað til hann dó: Næstseinasta Ástríks-bókin sem hann skrifaði, Obelix and Co., er klárlega með þeim bestu.

Lélegt samt hvað bókasafnið á lítið til af þessum bókum á íslensku.

Gerði aðra tilraun til að lesa Kid Eternity, því maður kallar sig jú aðdáanda Morrisons. En ég bara get þetta ekki. Teikningarnar virka ofhlaðnar og útí bláinn og ekkert á þessum fyrstu síðum fær mig til að vilja halda áfram að lesa. Það er einsog einhver hafi pantað frá Morrison bók sem leit út einsog Arkham Asylum og Morrison hafi verið þreyttur og blankur þann mánuðinn. Og hatað myndasögur, og fólkið sem les myndasögur.

En maður reynir aftur seinna. Skrýtið hvað hann á til að misstíga sig illa þegar hann misstígur sig á annað borð. Flestallt fíla ég en þessi bók, Kill Your Boyfriend og St. Swithin's Day eru ekki bara slæmar heldur virkilega slæmar.

Og hvað meir. Tvær bækur eftir Jason, Tell Me Something og The Left Bank Gang, sú fyrri frá '04 og sú síðari kom út á síðasta ári. Báðar fínar, The Left Bank Gang e.t.v. skemmtilegri því hugmyndin er svo léttrugluð: Hemingway, Pound, Fitzgerald og Joyce eru allir myndasöguhöfundar í París og þeir ákveða að fremja bankarán. Hvorug nær samt í skottið á Why Are You Doing This?, en maður getur sosum ekki ætlast til þess.

Sú heitir á frummálinu Jag vill visa dig något. Skrýtið.

Sjónvarp:

John From Cincinnati er furðulegasta dót í sjónvarpinu akkúrat núna. Síðasti þáttur sprengdi huga minn. Ég gapti ráðvilltum augum á skjáinn og sagði ,,ha" aftur og aftur, og það er ein af þessum góðu tilfinningum þiðvitið. Ég þurfti að horfa á fyrsta þáttinn þrisvar sinnum áður en ég náði öllu því sem var að gerast og hann var frekar einfaldur miðað við það sem kom í kjölfarið. En svo lengi sem manni er skemmt í annað eða þriðja eða fjórða skiptið sem maður horfir á sjónvarpsþátt þá er ekkert að því nema síður sé. Gó Milch.

Og Entourage sparkar boltanum í góða netið - ekki vonda netið - hverja vikuna á fætur annarri. Mishart, að vísu. Nú er svo komið að ég man ekki lengur hvernig fyrstu þættirnir voru nákvæmlega.. mig grunar að þetta sé ekki alveg sama partíið, en þetta virkar.

Og hvað haldiði að maður hafi ekki fengið fyrstu tvo þættina af Dexter, annarri þáttaröð. Þeir verða svo ekki sýndir í sjónvarpi fyrren í október eða einhvern andskotann. Fyrsti þátturinn grúvar. Sei sei já.

Annars er sumar. Maður horfir mest lítið á sjónvarp.

Ég kippti með mér bókinni The Prestige, þeirri sem myndin er gerð eftir. Mig langar að vita hvort uppljóstrunin sem var í raun og veru engin uppljóstrun í myndinni sé jafn mikil uppljóstrun í bókinni. Mér fannst hún persónulega vera of augljós og nógu óviðkomandi stóra plottinu til að vera uppljóstrun, og fannst þannig ekkert svo lélegt að maður skyldi fatta hvað var á seyði. En kannske er farið öðrum höndum um þetta í bókinni.

Helvíti er leiðinlegt að skrifa um hluti án þess að skrifa um þá. Ég ætti náttúrulega ekki að víla því fyrir mér þarsem lesendahópurinn minn er ég og þú og einn sameiginlegur vinur okkar. Bah.

Og hvað. Nei ég er ekki ennþá búinn að hlusta á nýja Interpolinn. En ég er búinn að fá síðustu einkunnina mína og það var tía. Nú bíð ég eftir peningunum mínum.

(Já og tvennt sem mig dreymdi nýlega: Ég var að lesa nýju Eddie Campbell bókina, sem ég man ekki hvað átti að heita, og mér fannst hún það besta sem hann hafði gert nokkurntíman. Vonandi rætist það að einhverju leyti.. Og ég hafði dánlódað gagnvirkri kvikmynd eftir Woody Allen sem var mjög óþægileg og breyttist í hvert skipti sem maður horfði á hana. Afhverju var hún óþægileg? Ég man það ekki. Helts draumar.)

-b.

Fimmta ljóðið

Beygðu upp hjá sundlaug Reykjavíkur, númer fimmtán A,
Komdu með Faxe bjór úr partíi handa mér, kommon mamma.

Uppgjörsógeð

Halló íbúð. Ég er seinn í kvöld, ég veit.

Það var hringt í mig klukkan átta og ég ræstur í vinnuna. Enginn mættur ennþá, sagði röddin í símanum. Þegar ég mæti á staðinn er stöðin opin, vaktstjórinn löngu mættur. En ég ætlaði að mæta tveimur tímum síðar hvorteðer svo ég varð bara áfram. Mínútu fyrir lokun mætir svo drukkin (?) og slefandi stúpid kerling á bíl og vill láta fyll'ann. Það boðaði ekki gott.

Málið er sko: Í þessu nýja (nokkurra mánaða gamla) kassakerfi, þá mega ekki of margir reyna að gera upp á sama tíma því þá frýs alltsaman og hrynur oní djúpa gjá. Norður í öræfum. Og maður verður að hringja í bakvaktina hjá EJS og bíða eftir því að komast að (það er gjarnan á tali því það eru allir að lenda í sama veseninu) og fá einhvern gaur til að laga draslið svo maður geti haldið áfram. Þetta er víst einhver villa sem ,,er verið að vinna í". (Sem þýðir ,,þetta virkar ágætlega þegar það virkar, látum þessi fífl bara halda áfram að hjakka í því.")

Málið við það er sko: Það gera allir upp á sama tíma, alltaf. Ef kerfið virkar ekki undir álagi þá virkar það ekki, punktur. EJS eru hálfvitar.

En allavega. Ég lenti í þessu. Og ég beið á meðan bakvaktin var á tali. Og svo náði ég í gegn. Óskar svaraði. Ég sagði honum hvað væri að, hann endurtók vandamálið og svo heyrði ég hann anda í símann í sjö mínútur. Ég tók tímann. Í bakgrunninum heyrði ég í Leno að taka viðtal við.. einhvern. Svo segir Óskar að hann sjái uppgjörið hjá sér og þar sé allt í lagi. Ég skoða aftur, segi nei, þetta er ekki allt í lagi. Hvaða stöð var þetta aftur, segir Óskar. Ægisíðan, segi ég. Já, ókei ég er í vitlausri búð, segir Óskar.

Meiri Leno. Eftir ellefu mínútur komst hann að rót vandans (býst ég við) og leysti málið. Ég kvaddi og hélt áfram að gera upp. Þá virkaði Concordinn ekki. Ég hringdi í bakvaktina þeim megin. Engin svör. Fokkitt ég er farinn heim.

Og svo kom ég hingað. Hæ íbúð.

-b.

Vinnuógleði

Ég hata heiminn. Og aumingjapíkur sem nota orðasambönd einsog ,,auglýstur lokunartími" hafa aldrei unnið í tólf, fjórtán tíma á dag tíu daga í röð við það að segja góðan dag og viltu kvittun. Hálfvitar.

En ókei ég hata hann ekki lengur. Tommy var að senda mér tölvupóst með myndum. Þær eru allar af síðasta fylleríinu okkar í Köben, þegar Ástralinn kom í heimsókn. Ég ætla ekki að sýna neina þeirra, þær eru af mjög fullum mönnum.

Ýmir lendir á morgun og verður framá miðvikudag. Annað mjög stutt stopp hjá honum. Ég hitti Hlyn í dag, hann kom á stöðina til að tékka á loftinu í börðunum sínum. En hann er að fara vestur eða norður á morgun, eftir því hvernig viðrar. Egill býður í innflutningsteiti, sem þýðir að ég þarf að finna vísakortið mitt. Bíðum við, var það uppí skáp?

Þarna var það. Hm. Ókei, þá er ég í bjór á laugardaginn.

Röddin í símanum sagði mér að það gæti tekið þrjár fjórar vikur að fá endurgreitt frá tryggingastofnun. Hata ég heiminn aftur?

-b.

,,Gagnverkandi átak og þrívíddar-vöðvaæfing"

Ég kom úr vinnunni klukkan rúmlega tólf, mæti aftur klukkan tíu og verð til tólf tólfið eftir. Og svona áfram út vikuna.

Eitt: Hvaða auladjobb er það að sigta út slefandi tilvitnanir í fanboj-gutta á kvikmyndir.is og setja þær í bíóauglýsingarnar?

Annað: Hvaða drasl er þetta í sjónvarpinu mínu? Út, hjómrusl! Hneppum því uppí höku og setjum andlitið svo djúpt í jörð.

Þriðja: Sápukúlur eru æði. Meiri sápukúlur í heiminn.

Fjórða: Það er auðveldara að vinna þegar maður veit hvar hlutirnir eru og hvað maður á að vera að gera. En um leið fær maður tilfinningu fyrir því að maður ætti að vera annarstaðar.

Fimmta: Ég á tvöhundruðkall. En ég á líka íbúð út mánuðinn, skóla í vetur og týnt vísakort.

Sjötta: Mér líður betur á meðan ég sé að Law & Order er í gangi í sjónvarpinu. Veröldin er þá að einhverju leyti einsog hún hefur verið hingaðtil.

Áttunda: Ég kláraði White Noise í gær og byrjaði á Libra í dag. Sú síðari er um Lee Harvey Oswald og ég er rétt kominn inní fyrsta kafla. Sú fyrri er stórskemmtileg. Hún er um dauðann. En hún er líka um Hitler versus Elvis, stórmarkaði fyrir lífið, njósnir og heimspólitík, sálarlíffræði, ofbeldi, bollaleggningar, hversdagslegar hörmungar og háalvarlegar björgunaræfingar. Poppkúltúr-menningarfræðin sem sumir þessir karakterar láta útúr sér er óborganleg, metingurinn í nostalgíu og bandarískum venjuleika gersamlega útí hött.. en alltsaman drepfyndið.

Gaurinn sem les hana er líka helvíti fær. Ég náði í Fight Club uppá djókið en komst ekki framúr fyrsta kaflanum, það var eitthvað hádramatískt tól að lesa hana. Eða kannske finnst mér Edward Norton hafa gert þetta uppá tíu þarna um árið.

Níunda: Gaurinn í vörutorgi þarf að redda sér yfirlesara.

-b.

Úbbs

Ég hlaut að gleyma einhverju. Ég strokaði út öll msn-samtölin sem ég hef átt á þessari tölvu hingaðtil. Púff. Ég hefði getað sótt alla músíkina og öll vídjóin aftur, þetta er eitthvað sem ég sé ekki aftur.

En þetta er líklega eitthvað sem ég hefði hent fyrr eða síðar hvorteðer.

-b.

Strauj, lokið

Svona með hléum og allt það. Vinna og svefn. En ég kláraði þetta núna áðan, búinn að setja allt upp einsog ég hafði það áður, sækja allar uppfærslur o.s.frv.

Mér finnst skrýtið hvað ég er lengi að muna hvernig ég á að haga mér hérna. Mig vantar alltaf eitthvað smotterí sem ég var orðinn vanur áður. Æ fjandinn.

Peningar peningar peningar.

-b.

Strauj!

einn tveir og

Einkunnir

Þessi fyrri er fyrir kúrs sem ég tók um haustið, þessi seinni var að koma inn núna í dag. Ég veit ekki fyrir hvorn kúrsinn hún er. En þetta er að minnsta kosti að hafast. Nú þarf bara hinn kúrsinn og svo að skrifstofan sendi niðurstöðurnar hingað, að HÍ gúdderi það og sendi niðurstöður til LÍN, og að LÍN víri hendi peningum í bankann minn.

Ég er í fríi í dag og svo vinn ég í tvær vikur. Eða svo.

Hérna er mynd af Agli útí sjó á Ólafsvík:



-b.

Hér er minn dómur, aha

Die Hard 4 er blanda af 24 og The Temple of Doom.

Útileiga á föstudaginn, fokkjess.

Þangað til er ég á morgunvakt. Hei nei, bara seinasta á morgun og svo frí yfir helgi. Gó ég. Og ég hef ekkert að segja því ég geri ekkert lengur.

-b.

nine interesting years

Ég læt hæpið gleypa mig. Fjandinn, við Danni fórum á Die Hard 3 í Bíóhöllinni þegar við vorum strákar og það var gaman. Hvern langar að kíkja á 4.0 á morgun?

(Jafnvel þótt að "4.0" sé leim.)

Annars er ég að fara að vinna eftir rúma sex tíma. Engin helgi hjá Bjössanum fyrren um næstu helgi. Útileiguhelgi.

-b.

White Rover

Ég keyrði á Selfoss og tilbaka á mánudaginn, miðvikudaginn og aftur í dag. Ég vona að ég þurfi ekki að gera það aftur í bráð.

Augnablik kaldhæðni í gær: Við sátum á Hverfisbarnum og hlustuðum á helvíti færan trúbador. Maður gat komið upp til hans og sungið lag og fengið slatta af bjór á barnum fyrir. Einn gaukur gekk upp og vinir hans komu sér fyrir á fremsta borði. Og svo fengum við að fylgjast með þessum útúrspíttaða gaur syngja ,,The Drugs Don't Work" með Verve.

Ég ætla ekki að reyna að lýsa því. Nema þetta: Einn af vinum hans var með vídjómyndatökusíma, og söngfuglinn tók alla sína bestu Robbie Williams-takta fyrir linsuna: Gripið á hljóðnemanum, axlahreyfingarnar, fótakippirnir. Hversu mikið var dópinu að kenna og hversu miklu stjórnaði egóið eitt og sér?

En allavega. Ég er að fara að vinna. Í viku. Tsjúss.

-b.

Maður er nefndur Björn og allskonar

Jæja Björn, þú ert í vaktafríi akkúrat núna. Hvernig hefurðu gert í dag?

Bara. Ég raðaði íbúðinni uppá nýtt, tengdi græjurnar mínar, tók stofuborðið úr pakkningunni og þreif það, ætlaði svo að fara að setja það saman þegar ég tók eftir því að lappirnar vantaði. Ég hafði þá gleymt þeim á Selfossi.

Helvítis aulaskapur var það?

Já ég veit.

Og hvað svo?

Ég bara fokking keyrði á Selfoss og sótti þær. Og fjarstýringuna fyrir DVD spilarann, hafnaboltakylfuna og tvær bækur.

Hvaða bækur?

Bara bækur.

Hvernig var veðrið á heiðinni?

Ég man það ekki, ég var að hlusta á hljóðbók. White Noise eftir Don DeLillo. Setti á átópælot.

...

Vá þetta er ekkert gaman. Mér fannst ég þurfa að setja upp viðtal því ég er að horfa á viðtal í sjónvarpinu. Maður ætti ekki að líkja eftir því sem skjábúarnir leggja fyrir mann. En þetta er góð hljóðbók. Og stofuborðið var drulluskítugt en núna er það komið upp. Þetta er góð tilfinning, að vera kominn uppúr kössunum, búinn að koma drasli þangað sem drasl á að vera.

Græjurnar sem ég lánaði Danna virka fínt. Græjurnar mínar gömlu virka ekki eins vel, mig grunar að það hafi eitthvað komið fyrir magnarann síðan ég skildi við hann á Heiðarveginum. Spáum í þessu samt: Magnarinn sem ég keypti af Völla er Marantz 1040 týpa, sá sem amma gaf mér um árið (og nú kviknar ekki á) er Marantz 2226 útvarpsmagnari. Vinsælir gaurar.

Já og ég hitti Völla hérna um daginn. Bara fyrir utan blokkina. Akkúrat þegar ég var að flytja gamla borðið hans að austan.. það var dálítið fyndið. Hann sagði mér að Gummi Finnboga hefði gift sig um helgina og að þau ættu von á barni í vetur. Alveg einsog Hafsteinn og Vilborg. Og Ívar og Alía (eða hvernig sem nafnið hennar er nú stafað). Hvað getur maður sagt. Þetta er allt miklu betra fólk en ég.

En Völli semsagt spurði mig hvort ég ætlaði ekki að bjóða í innflutningspartí. Spurningin kom mér á óvart, mér hafði ekki einusinni dottið það í hug. Mér fannst ég bara vera að snúa aftur einhvernvegin. En þó hef ég fleygt upp innflutningspartíum í hvert skipti sem ég hef flutt hérna á milli hurða á görðunum hingað til. Það hefur reyndar aldrei verið að sumri.. næsta helgarfrí á ég 6., 7. og 8. júlí og þá langar mig að komast útúr borginni. Innflutningspartíið verður að bíða betri tíma.

Er nokkur að lesa netið á sumrin annars?

-b.

Daggangsetning

Ókei, ég er vaknaður. Við skulum gera hluti í dag.

(Og ég átti bara eftir fjögur orð í sunnudagskrossgátunni þessa vikuna. Gó ég.)

-b.

Vakandi

Er það sem ég er. Var á kvöldvakt í gær, kominn heim um tólfleytið, vaknaði klukkan þrjú til að keyra ömmu niðrá flugvöll. Og svo er ég að fara að vinna klukkan hálfníu. Hvernig ætli ég verði eftir vaktina..

Þegar maður er kominn inní flugstöð þarf maður að ganga fyrir horn til að komast að IcelandExpress borðunum. Þar beið okkar röð sem var.. stór. Og löng. Og breið. ,,Guð á himnum" sagði sú gamla. Það var einsog einhver væri að gefa gull og heitar lummur á sumardegi í Sovjetríkjunum.

Og ég er að reyna að drepa tímann en mér dettur ekkert í hug. Ode to Kirihito er spes. Það er ekki feilnótu að finna í Daredevil Bendiss. Merkilegt alveg hreint þegar það eru til góðar sögur um ofurhetjur einsog Djöfsa og þær eru ekki notaðar til að búa til góðar bíómyndir? Byrjum ekki á því aftur.

Davíð er farinn að selja ís. Hann keyrir um landið og hringir bjöllunni. Mér finnst það skemmtileg tilhugsun. Gunnar tvíburi kemur með mjólkina til mín í búðina og Már keyrir framhjá eftir að hafa skutlað samlokum í sjoppuna hinumegin við götuna. Það eru allir að keyra hluti.

Ég finn hvergi ostaskerann minn.

-b.

Mister Indridason

Dúbíus heiður: Arnaldur Indriðason er í fimmta og áttunda sæti á lista yfir topp hundrað vinsælustu hljóðbækurnar á piratebay: Mannen i sjön er í fimmta og Kvinna i grönt er í því áttunda.

Mér sýnist þetta reyndar aðallega skýrast af því að bækurnar eru nýtilkomnar á síðuna. Fannst samt fyndið að sjá þetta.

Ég finn hvergi ostaskerann minn. Skil það bara ekki. Gerði dauðaleit að honum í gær, fór í gegnum alla kassana og fann ekkert. Þetta var næstum því einsog í dæmisögunni um manninn og synina hans þrjá:

Gamall maður liggur fyrir dauðanum. Hann segir sonum sínum þremur að hann hafi grafið fjársjóðinn sinn á akrinum, en að hann muni ekki hvar. Og svo deyr hann. Synirnir keppast við að finna gullið, grafa akurinn í sundur og plægja hann þannig betur en nokkrusinni. Vínviðurinn sprettur sem aldrei fyrr og bræðurnir verða moldríkir.

Eða sko. Við leitina að ostaskeranum fór ég í gegnum kassana og raðaði uppúr þeim. Ég stend ekki uppi sem víngerðarmógúll, en diskarnir og vínglösin eru a.m.k. komin uppí skáp.

Og að þessari ólastaðri þá sýnist mér vera kominn tími á aðra bókahillu. Tvær bókahillur? Hún verður tómleg til að byrja með en það má alltaf laga það.

Og! Þeir eru komnir með sjálfsafgreiðslukerfi hérna niðrá Borgó. Mér fannst þetta svo sniðugt system þegar ég var úti, maður stingur kortinu í rauf og lánar sér bækurnar sjálfur.. engin ástæða til þess að hafa fólk í vinnu við svona færibandalán, það er ekki nema mann vanti eitthvað sérstakt að bókverðirnir fá að gera eitthvað af viti hvorteðer. Og nú hafa þeir (eða þau) væntanlega tíma til þess að koma nýju bókunum hraðar uppí hillur.

Ég fann t.a.m. tvær nýjar Daredevil Bendis-Maleev bækur núna um daginn. Og nýju Y: The Last Man. Og nýja Tezuka-nn. Algert æði. Ég hélt að Bendis væri hættur með DD.

Alone in the superunknown.

-b.

Þar kvaddi Hafsteinn

og þau keyrðu inní sólsetrið.

Hlutir sem gerast

Þessi nýja Fantastic 4 mynd er hræðileg. Það er ekkert gott við hana.

Landsliðið hélt sér á löppunum. Þrususkemmtilegur leikur.

Studio 60: Fyrstu tveir þættirnir eftir hléið voru slæmir. Næsti ekki slæmur og þessi síðasti helvíti fínn. Merkilegt.

Endirinn á Sopranos var brilljant. Liðið sem fílaði hann ekki hefur ekki verið að horfa á sama þátt og ég þessi síðustu ár.

Brúðkaupsveislan þeirra Hafsteins og Vilborgar var stuð.

Og á morgun.. vinna?

-b.

Ég er fluttur

og kominn inn með flest mitt drasl. Byrja að vinna á morgun. Ég hef ekkert annað að segja í bili, fyrir utan það að þetta gekk allt einsog í lygasögu. Og hérna er raus úr flugvélinni.

-----

Ég sit í 17C, eftir að hafa farið í gegnum hlið A23, flughöfn númer 3. Og núna segi ég flugvallarsöguna sem enginn vill heyra nema ég sjálfur. (En það er nóg, því ég hef tæpa þrjá klukkutíma til að slátra, og bara þrjá bjóra í viðbót. Eitthvað verður að halda höndunum í gangi.)

Þetta var semsagt leiðindadagur. Ég vaknaði klukkan að verða níu, sturta og tannburst, pakkaði sænginni og koddanum, færði lampann og töskurnar yfir í herbergið hans Tommys og rúmið bakvið húsgafl. Settist við tölvuna og beið. Værmemesteren, hún Pia Jessen, mætti á slaginu. Ertu tilbúinn, sagði hún (á dönsku). Já, sagði ég (líka á dönsku). Hún leit í kringum sig, sagði að allt væri ókei, bað mig um að kvitta á blað þarsem tekið var fram að allt væri ókei og brosti. Þarftu að taka eitthvað með þér, spurði hún (á dönsku). Uuu neeii, en ég er ekki að fara fyrren í kvöld og Tommy leyfði mér að nota herbergið sitt þangað til þá, sagði ég næstum því (á vonlausri dönsku). Eitt ókei frá henni og svo er hún farin. Væk.

Ég spilaði smá Baldur's Gate. Fór að leita að tei handa mömmu en fann ekki. Hún verður að láta sér þessa sex pakka nægja í bili. Fór heim og gekk um gólf. Hvernig á ég að bera þessar þrjár töskur niður á lestarstöð, hugsaði ég. Ég hugsaði það nokkuð oft í framhaldi, stundum upphátt. Ég var kominn með plan. En það þurfti ekki því Ýmir og Hlynur og Helga komu og hjálpuðu mér að bera draslið. Það var ómetanlegt. Ég náði ekki að kveðja þau nógu vel því lestin kom strax og fór strax en ég sé þau von bráðar.. Hann Ýmir (sem er að fara til Íslands næstu helgi, í giftinguna) sagðist skyldi taka poka af fötum fyrir mig, því ég var að stressa mig á því að vera með of mikinn farangur. En bökkum aðeins og lítum yfir hlutina sem ég hef verið að stressa mig yfir undanfarið:

• Klára ég þessar helvítis ritgerðir?
  
• Klára ég þessa helvítis ritgerð? (þegar sú fyrri var búin)
  
• Er fyrri einkunnin mín ennþá í kerfinu hjá þeim? (ég sé hana ekki á netinu, en hún á nú að vera þarna)
  
• Get ég skilað íbúðinni af mér á skikkanlegum tíma?
  
• Fæ ég íbúð í Reykjavík?
  
• Fæ ég vinnu í sumar?
  
• Er heimurinn að farast og á ég eftir að eiga pening til að sjá hann springa í loft upp?
  
• Hættir mig nokkurntíman að dreyma sólbrúna stráka í strápilsum?
  
• Hætti ég nokkurntíman að stuðla vitleysuna sem ég skrifa?
  
• Verður þetta nógu vel þrifið hjá mér?
  
• Verður þetta kvef endalaust?
  
• Er ég nú loksins búinn að rústa bakinu á mér endanlega?
  
• Get ég borðað bæði þessi keböb?

..En þá erum við reyndar farin að tala um smávægilegar njúrósjónir.

Égmeina, auðvitað klára ég bæði keböbin. Og auðvitað fallbeygi ég þau að íslenskum hætti. Einsog Bilku.

Strákurinn við hliðina á mér er líka með IBM Thinkpad. T60. Massavél. En pabbi hans á hana líka. Gaurinn fyrir aftan mig í öryggistékkinu var líka með Thinkpad, en ég sá ekki hvaða týpu. Ég var of upptekinn við að láta rannsaka farangurinn minn. En bíðum við, þá er ég kominn aftur að flugvellinum. Látum sjá.

Eftir að ég kvaddi þessa hjálpsömu og yndislegu vini míná á Örestaðs-lestarstöðinni lokuðust dyrnar og við runnum af stað. Það voru lestarverðir útum allt, en enginn tékkaði á miðum. Sem var heppilegt því í öllum hamaganginum við að komast af stað þá gleymdi ég að mánaðarpassinn minn dugar ekki í zón 4. Þar var 600króna sekt sem ég slapp við. Gott karma.

Ég fékk kerru um leið og ég steig útum dyrnar á lestinni. Meira gott karma. Það var ekki venjulegur stigi upp í flugstöð, einsog hefur verið þegar ég hef farið þarna um áður, heldur rúllandi gangvegur. Meira gott karma.

Það var búið að opna 7/11 sjoppu í ganginum á leiðinni að flugstöð nr. 3, og þar gat ég keypt mér einn stóran Tuborg. Góða karmað hleðst upp hérna..

Í tékkinninu fékk ég að vita að ég væri með yfirvigt. 20 kíló eru hámarkið, sagði hún. Þú ert með 28 kíló. Ég var hinn aumlegasti. Ég er að flytja aftur heim til Íslands eftir að hafa búið hér lengi, og ég get ekkert skilið eftir, þetta er allt sem ég á. Og ég kveinkaði mér. Og augu mín sögðu Ekki láta mig borga pening fyrir að flytja aftur til föðurlands míns, kæra tékkinn dama. Hún sá aumur á mér. Þú þarft að borga átta kíló í yfirvigt. Kílóið er á 60 krónur danskar. En ókei, borgaðu 5 kíló og málið er dautt. Ókei, sagði ég. En bíðum við. Ég er ekki með neinn pening, sagði ég (aumlega, aftur). Tekurðu kort? Hún ráðfærði sig við sessunautinn. Hugsaði smá. Farðu bara, sagði hún svo.

Dýrð.

Ég lét ekki segja mér það tvisvar. Ég fór. Góða karma.

Og það er ekki úr vegi að minnast á að ef Ýmir hefði ekki fallist á að taka smávegis af drasli fyrir mig þá hefði ég verið í rúmum tíu kílóum í yfirvigt.. sem hefði kannske verið erfiðara að láta eiga sig, ég veit ekki. Takk Ýmir og takk Hlynur og takk Helga.

Í öryggiseftirlitinu var ég stoppaður. Ef það lítur út fyrir að maður sé með heftara í töskunni sinni þá þarf maður víst að taka hann fram og sanna þarmeð að þar sé heftari á ferðinni en ekki galdrabein til að drepa flugmenn. Og ég gerði það, því ég er góður þegn, gegnblautur af góðu karma. En þegar ég var að loka töskunni þá datt Powers heftið mitt niður í gegnum rifu á milli eininga í borðinu þeirra. Þeir vissu ekkert hvað þeir áttu að gera, blessaðir mennirnir. Glæný tól sem þeir voru að vinna með og aldrei þurft að standa í svona löguðu áður. Þú ert sá fyrsti, sagði minn maður aftur og aftur. Við erum að gera allt sem í okkar valdi stendur, sagði hann. Ég var rólegur, enda kominn inná flugstöð með allt mitt hafurtask og (aftur) gommu af góðu karma.

Minn maður kallaði á yfirmanninn. Hann kom og ýtti á takka, og annar helmingurinn af borðinu færðist upp. En hann náði ekki blaðinu. Og þeir tosuðu og ýttu og rembdust, og ég sat hjá og sendi sms. Íslenskt par spurði hvað væri í gangi. Ég sagði þeim. Þú verður að sækja skrúfjárn, sagði karlinn. Hah, hló ég. Svo kom yfirmaðurinn með skrúfjárn og náði blaðinu. Jei.

Og þetta var ekki skemmtileg saga, en hún gerðist nú samt. Flugvallaævintýri!

Svo keypti ég kippu af Carlsberg og settist við hlið A23. Mér leið vel. Mér líður ennþá vel. Það var gaman í Kaupmannahöfn, en ég átti aldrei heima þar. Ég gaf mig aldrei í það þannig, held ég. Níu mánuðir? Það er ein meðganga. Maður byggir sér ekki hús í móðurkviði, hengir upp myndir og raðar sófunum. Maður hefur gaman af því að lepja rjómann úr lífinu og bíður þess að vera settur af stað. Þrír tveir einn Farðu heim.

En þetta var fjör, mikil ósköp. Fullt af góðu fólki. Suma hitti ég aftur, suma ekki. Var einstaklega heppinn með meðleigjendur. Gott karma. Hver ætli taki svo við íbúðinni minni?

Og hva, er ég þá búinn að segja flugvallarsöguna? Það er bara rétt rúmur klukkutími búinn af fluginu. Strákurinn við hliðina á mér horfir á einhverja Jack Black mynd. Ég þori varla að kveikja á vídjóinu af ótta við að brenna batteríið. 73% akkúrat núna. En ég ætti að geta lesið nokkur hefti af Action Philosophers, kannske núllta hefti af Black Summer.. Ég er fól sem hleður niður myndasögum afþví að ég get það. En ég kaupi kiljurnar ef ég fíla sögurnar. Alveg satt. Næst á lista er Casanova, sem ég hefði aldrei litið í ef ég hefði ekki getað sótt hana á netinu.

En það er tuggin tugga.

Heyrðu við skulum hvíla okkur aðeins. Ég verð vonandi kominn heim á Selfoss um tvöleytið, ef ekki fyrr. Pás.

...

Vá, þetta er besta flugferð nokkrusinni. Rólegur súpi af bjór og Action Philosophers. Hér er lína, um Anaximenes:

So was inaugurated one of the most common philosophical traditions: "Every philosopher who came before me was an idiot!"

-----

-b.

Æðisleg blöð

Hvaða blöð? Nú, Action Philosophers maður. Sko.



Málið.

-b.

Plag-göt

Í metróstöðinni á Nörreport hangir flennistórt auglýsingaplaggat fyrir Sony myndavélar. Það er gaur sem stendur útá götu en hann er ekki með haus heldur ganga fullt af línum uppúr hálsmálinu, og hver lína endar í ljósmynd. Slagorðið er á ensku: ,,You are what you shoot."

Ég læt það eiga sig að spyrja hvernig textinn myndi líta út á dönsku, þarsem ég er ekki nógu fær í henni, en á íslensku? ,,Þú ert það sem þú.. skýtur"?

Sleppur kannske á prenti en ekki mikið meira en það.

Þetta er einsog með Pajero-jeppana sem heita Montero í Amríku því ,,pajero" er spænskt slangur fyrir ,,rúnkara". Eða þetta er svipað, að minnsta kosti.

-b.

Hej hej

Þetta tók fljótt af.

Hún bankaði uppá, fór inní herbergi og leit í kringum sig, ,,fínt", lét mig kvitta og sagði bless. Á afritinu mínu stendur ,,Alt OK." Fyrir þetta var ég að þrífa í tvo daga.

En ég er samt feginn. Það er ýmislegt hérna sem ég hefði hugsanlega þurft að borga fyrir, hefði hún reynt að finna skemmdir.

Og þá er bara að hangsa. Flugvélin fer eftir ellefu tíma, sem þýðir að ég legg af stað eftir rúma átta.

-b.

Kap-út

Ég beilaði á tívolíinu áðan og mér fannst það lélegt. En ég er feginn að ég gerði það, því ég var að klára þrifin núna rétt í þessu. Það hefði ekki verið gaman að standa í þessu fram til klukkan þrjú eða fjögur í nótt.

Á morgun ætla ég að kaupa te handa mömmu. Fyrir utan það verður bara hangs á mér þartil klukkan fer að síga í sjö, þá sé ég hvort ég kemst ekki með töskuhelvítin niður á lestarstöð.

Ég finn brunalykt.

Það er eitthvað að brenna hérna fyrir vestan. Blikkljós í gangi svo ég býst við að það sé verið að sýsla í því.

Það hefði reyndar verið einkar heppilegur tími fyrir kofann að brenna undan mér. Allur pakkaður niður í töskur og pantaður í flug heim daginn eftir.

Og svo fékk ég kúlu á höfuðið. Endir.

Þangað til á morgun.

-b.

Einn bjór fyrir það

Ég er búinn að gera helling, held ég. Þreif alla glugga, alla lista og skápa, ofninn, ísskápinn og baðherbergið. Þá er bara eldhúsvaskurinn og gólfin eftir, sem ég geymi þangaðtil á morgun. Ef ég gæti klárað að pakka núna snöggvast þá væri ég vel settur.

Ókei, ég er búinn að pakka. Bara sængin, koddinn og tölvan eftir. Við getum sagt að ég sé reddí. Föt og snúrur í tsjekk-inn farangur, bækur og blýhlunkar og akkeri í handfarangur, því það er aldrei tékkað á vigtinni á honum (sjö níu þrettán). Annars kæmist ég aldrei héðan.

Þetta þýddi reyndar að ég komst ekki á ströndina í dag með Ými og HlynI og konunum þeirra.. En ég er heldur ekki svo mikið fyrir strendur. Betra að geta gert eitthvað á morgun held ég. Lét reyndar plata mig í kvöldmat í Nimbusparken.. Legg af stað eftir hálftíma. Þarf maður nokkuð að raka sig fyrir svoleiðis fínerí?

-b.

Ó sólina

Ég var á leiðinni niðrá bókasafn í gær og mætti hverri fáklæddri dömunni á eftir annarri, hjólandi, skokkandi, sitjandi, lesandi. Og ég hugsaði upphátt Öll þessi brjóst! Hvað á maður að gera við öll þessi brjóst?

Og svo hugsaði ég að ég myndi líklega ekki endast lengi, ef þess væri á annað borð ætlast til af mér að ég gerði nokkuð við öll þessi brjóst. Þau eru of mörg. En ég hugsaði það ekki upphátt.

Annars var gærdagurinn alger steik. Þrjátíu stig og heiðskírt. Ég lá í sólinni og svo sofnaði ég í skugganum. Og svo sofnaði ég í sófanum hans Ýmis. Ég er með ermar af lit niður frá miðjum upphandlegg, einsog vera ber.

Í dag þarf ég samt að þrífa. Tveir dagar í brottför.

-b.

4. júní hvað?

HONG KONG (Reuters) - A young clerk with no knowledge of the 1989 Tiananmen Square crackdown allowed a tribute to victims slip into the classified ads page of a newspaper in southwest China, a Hong Kong daily reported on Wednesday.

The tiny ad in the lower right corner of page 14 of the Chengdu Evening News on Monday night, read: "Paying tribute to the strong(-willed) mothers of June 4 victims".

[...]

Hong Kong's South China Morning Post said a young woman on the Chengdu Evening News classified section had allowed the ad to be published because she'd never heard of the June 4 crackdown.

[...]

References to the massacre are barred in state media, the Internet and printed works, meaning many of China's younger generation are ignorant of the events.

Ný kynslóð af ritskoðurum veit ekki hvað hún á að strika út. Brilljant.

-b.

Kíkóti og Kúbrik, bútar

Stutt grein um fagurfræði skáldsögunnar og esseiunnar, nokkuð gott stöff.

Og svo möst: Making The Shining, rúmlega hálftími af viðtalsbútum og upptökum af tökustað. Fyrsti, annar, þriðji og fjórði hluti.

Veikur.

Kláraði samt það síðasta sem ég þurfti að gera í dag. Fór niðrá ríkisskrifstofu og lagði inn flutningspappíra. Á leiðinni datt mér í hug lagið ,,Head Like a Hole". Skrýtið.

-b.

Ég er veikur! (ekki hæka)

Hvaða kjaftæði er það að verða veikur núna? Asnó.

Og hverskonar vinnustaður lokar klukkan hálfþrjú?

Bjánalegur vinnustaður, það er það sem það er.

-b.

Sýndu mér kornflexið

Nokkuð skemmtileg myndasería. Fjölskyldur héðan og þaðan úr heiminum og maturinn sem þær borða yfir eina viku. Sikileyingar borða lagleg brauð. Fólkið í Tsjad borðar.. óttalega lítið. (Tsjadverjar? Tsjadar?) Þjóðverjarnir telja bjórinn með. Sko þá hér:



Tsjadarnir:



...

Kláraði Fahrenheit núna áðan. Ég spilaði hann í auðveldu stillingunni því örvapikkið var ekki að virka fyrir mig til að byrja með. Ég er á báðum áttum með hann. Margt svalt og sniðugt en líka slatti sem virkaði leim. Talsvert meira onscreen kynlíf heldur en í Baldur's Gate.. Er það gott eða slæmt? Þrusugaman af honum samt.

Það var einhver helvítis frídagur í dag. Allt lokað. Ég gafst upp og fór niðrí bæ, settist í garðinn og þoldi við í sirka klukkutíma áður en ég fór heim. Gafst semsagt upp tvisvar á stuttum tíma. Heiti raki dagur. Uppgjafardagur. Ég svitnaði endalaust. Er svo þrumuveður á morgun?

la la lala.

-b.

Rumsk

Ég svaf til klukkan tvö. Þessi helgi tók dálítið á.

Mig dreymdi kvikmyndina Death Proof en það var samt ekki hún. Það eina sem var eins var að Kurt Russel var vondi kallinn. Svo var eitthvað par að reyna að skrifa bók.. amma var þarna líka, ég man ekki hversvegna. Við vorum lokuð inná hóteli. Svo var lítil stelpa skírð á moldarvegi á milli Selfoss og Hveragerðis og alltíeinu birtust þrjár sígaunakonur útúr kjarrinu til að hirða hana, en við keyrðum burt á Land Rovernum. Í Hveragerði var Bjartmar að vinna fyrir Sony. Hann talaði um Jesús og magann á sér, sagðist byrja alla daga á því að setjast inní mötuneyti og hlæja. Mér fannst það frekar undarlegt, enda kom það á daginn að hann var Djöfullinn. Ég hélt honum aftur á meðan einhver slökkti á tölvunni, svo að bókin var seif.

Ókei.

Á fimmtudaginn kíktum við Ýmir, Óli og Narfi á Apparatet. Misstum af læf bandinu, aftur.

Á föstudaginn fórum við allir plús fleira fólk á Vega að sjá Gus Gus. Mér fannst þeir leiðinlegir en upphitunarbandið, FM Belfast, átti fína spretti. Það var rosa mikið af Íslendingum, sem var skrýtiðgaman. Á kebab-staðnum á leiðinni heim var líka allt pakkað af löndum mínum. Mikið var það góður kebab.

Á laugardaginn hitti ég ástralskan félaga Tommys, meðleigjandans míns. Hann heitir Rob. Hann sagði margar stuttar sögur í gegnum kvöldið og þær höfðu allar eitthvað að gera með að fólk barði á öðru fólki. Vinur hans var á gangi í hverfinu sínu og heyrði konu öskra á hjálp, hljóp inní hús og fann þar raðnauðgara og barði hann. Vinir hans voru í leigubíl og sofnuðu og bílstjórinn fór að káfa á kærustu gaursins svo hann barði bílstjórann og reif rafgeyminn úr taxanum. Og svo framvegis.

Við fórum á nokkra bari, spiluðum teningaleikinn sem Danir eru svo hrifnir af og göptum á meðan allur helvítis barinn söng með einhverju dönsku poppi. Eða kannske var það fótboltalag? Hvað veit maður.

Gærdagurinn fór allur í þynnku og Baldur's Gate II. Ég á enn eftir að fara niðrá ríkissskrifstofu og láta vita að ég sé að flytja af landi, en það verður að bíða framá morgun.



-b.

Hvað er í gangi?

Ég skal segja þér hvað er í gangi.

• Ekkert meira DS9. Sjöunda og síðasta þáttaröðin byrjaði hræðilega, en skánaði eftir því sem á leið, og síðustu tíu þættirnir voru bara helvíti fínir. Takk fyrir mig.
  
• Pale Fire eftir Nabokov. Ég rugla honum stundum saman við Joseph Conrad. Þessi bók byrjar helvíti skemmtilega.. afhverju hef ég ekki lesið meiri Nabokov?
  
• Baldur's Gate II. Mmmm. Mér líst samt alltaf best á Kensai-klassann. Hefur einhver spilað þennan leik öðruvísi og haft gaman af því? Það er bara eitthvað við það að velja sér eitt sverð, nota enga brynju eða hanska eða hjálm, hitta alltaf (eða því sem næst) og gera sæmilegan skaða.
  
• Sól úti. Þarsem veðrið er.

-b.

..pumpin' knowledge through the verse..

Það voru læti í veðrinu í gær. Ég vaknaði nokkrum sinnum við þrumuganginn hérna fyrir utan. Það var svipað og þegar Hallur kom í heimsókn um daginn og vakti mig snemma að morgni og ég gólaði og sparkaði útí loftið því ég er ekki beint vanur því að einhver komi inní herbergi og vekji mig. Þetta var svipað og þá.

En ég tók daginn fyrir rest.

Fór niðrá pósthús og fékk þar bréf. Það var sama bréfið og íbúðafyrirtækið sendi mér fyrir viku síðan.. þeir segja mér að fyrst náminu mínu lýkur í sumar þá skuli ég gjöra svo vel og flytja út ekki seinna en í endaðan september. Þarna veit hægri höndin ekki hvað sú vinstri er að gera.

Prentaði út hundrað og fimmtíu síður af Ritgerðum útí skóla. Tvær Ritgerðir, þrjú eintök af hvorri ritgerð. Festi á þær staðalforsíðublað og skilaði inn. Vissi svo ekki lengur hvað ég átti af mér að gera. Keypti filmur fyrir Hall og svitnaði í sólinni, heyrði í Hafsteini og Halli, drakk þrjá bjóra í garðinum en vantaði eitthvað að lesa.

Tæpar tvær vikur eftir. Það er skrýtið að vera ekki með skiladag í höfðinu lengur. Þyrfti að redda mér einhverju að lesa, það er hvað.

Á morgun spáir hann tuttugu stigum og sól með köflum. Og rakinn! Þessi raki..

Kíkti á fyrstu myndina af sex í Lone Wolf and Cub seríunni, Kozure Ôkami: Kowokashi udekashi tsukamatsuru. Kanarnir kalla hana Sword of Vengeance. Nokkrar flottar senur en myndasagan verður seint toppuð. Hún getur bæði gefið sér rúm til að segja þéttari sögur og sýna fáránlegri (les. æðislegri) bardagaatriði. Ein afhausun í myndinni reyndar sem náðist helvíti vel.

Fjandinn, ef útí það er farið þá fannst mér Road to Perdition skemmtilegri aðlögun á sögunni, þótt hún sé strangt til tekið höfð uppúr annari myndasögu, sem er hræðileg.

Horfði á 88 Minutes og ég veit ekki hversvegna. Hún var mjög slöpp. Þegar Al Pacino segir ,,he hacked my little sister to pieces" og manni finnst það fyndið þá er eitthvað mikið að viðkomandi bíómynd. Og þúveist.. Pacino og slatti af sjónvarpsstjörnum? Blah.

Mig langar að spila Baldur's Gate.

-b.

Alan Moore skrifar um klám

Þetta er löööng grein. Ég er ekki búinn með hana. Ég ætla að fara að sofa. En hérna er bútur:

The literary mainstream of under-the-counter reading matter during the Victorian period varied widely in palatability, as is to be expected in an outcast and despised field without quality control of any kind. A Sadeian passion for deflowering or else for uncritically depicted rape intruded nastily into some narratives, possibly even into a majority, but it’s important that we do not overlook the socially benevolent material that found its only outlet in this much-loathed form. Sexual etiquette and even to a certain extent sexual politics could not be mentioned or discussed within the confines of Victorian propriety, which meant that only in a field already banished far beyond those confines could such subjects safely be brought up. It’s by no means unusual to find participants in some chapter-length orgy of the period suddenly declaring half-time during which they will discuss such issues as the gentleman’s responsibility to make sure that his female partner has been fully satisfied by their exchange, or the importance of always acceding to the female partner’s wishes even when deranged by passion. These were matters that could not be raised in Home Hints and were certainly not taught at school or by one’s parents. It would seem that the only sexual education being circulated in the 19th century was within publications that were by their very definition deemed obscene.

Oso:

Ritgerðirnar eru búnar. Held ég skili þeim inn á morgun barasta, heilum tveimur dögum fyrir síðasta skiladag. Hefur nokkuð þessu líkt gerst áður í heiminum?

Ég fór með Ými og Kristínu og foreldrum Kristínar til Svíþjóðar í gær. Smá stopp í Malmö og svo upp til Helsingborgar og þaðan með ferju (20 mínútur á leiðinni) til Helsingeyri. Eða Helsingjaeyri? Elsinore. Báturinn hét Hamlet.

Hann var furðulega snöggur af stað, miðað við nafna sinn.

Mér er dálítið illt í vinstri kjálkaliðnum. Hvað getur angrað mann þar?

Er ég svo bara kominn í frí?

-b.

Kjúklingur klukkan 04:06

Ég kaupi kjúkling útí búð á tvöhundruð og fimmtíu krónur íslenskar og ég elda hann í ofni. Það er æði. Á ég að segja ykkur hvernig ég elda hann? Ég krydda hann og set hann svo inní ofn og bíð í klukkutíma eða svo. Og ég sýð hrísgrjón til að hafa með.

Sjötta þáttaröð af DS9 endaði helvíti vel. Sú sjöunda byrjar hræææðilega illa. Það er allt gert vitlaust.

Lost endaði einsog þáttaraðir eiga að enda. Tveir snilldarþættir í röð og bláendirinn kom á óvart en meikaði algerlega sens. Og nú er bara að bíða.

Ég er á blaðsíðu 18 í Ritgerð. Síðurnar þrjár sem ég reiknaði með í Eco fóru uppí sex, en það eru góðar síður. Ég er ánægður með þær. Þarf bara að henda inn einhverju úr Flaubert's Parrot og punkta mig síðan út í niðurlagi. Pís of keik. Sjö níu þrettán.

Lína úr bókinni:

How submerged does a reference have to be before it drowns?

Hér er önnur:

But here is the difference. With a lover, a wife, when you find the worst – be it infidelity or lack of love, madness or the suicidal spark – you are almost relieved. Life is as I thought it was; shall we now celebrate this disappointment? With a writer you love, the instinct is to defend.

Meikar kannske ekki alltof mikið sens eitt og sér, en hei. Lesið bókina.

-b.

Tjah

My candidate for the worst movie-star director of all time has to be Clint Eastwood. Because he's still a big star and he stays on budget, Hollywood continues to indulge his directorial fantasies, yet in nearly 40 years of half-assed attempts at directing he has never developed a style of his own. Every directorial chop Eastwood displays was stolen from Don Siegel or Sergio Leone - real filmmakers who taught him what little he knows. Clint's only original theme, present from Play Misty for Me all the way to Million Dollar Baby, is that of a paternalistic white male who exercises the power of life or death over a woman: invariably, he chooses to kill her.

Skemmtileg pæling samt: Að stúdíóin gefi leikurum tækifæri til að leikstýra bara svo þeir haldi kjafti og læri að haga sér. Gaurinn gefur engin góð dæmi um leikara sem hefur leikstýrt kvikmynd svo sómi sé að, a.m.k. ekki mynd númer eitt. Minnist reyndar á Nil By Mouth en virðist lítt hrifinn af henni. Mér fannst hún nokkuð sólid.

Liev Schreiber gerði Everything is Illuminated. Hún er fín. Ég er að reyna að finna önnur dæmi en mér dettur ekkert í hug. Hugmyndir?

-b.

Hvernig fílarðu stílinn minn gæskan?

Apparatið og myndirnar

Ég vaknaði með lagið ,,Stay" (með Lisu Loeb) á heilanum. Svo furðaði ég mig á því að ég kynni textann við lagið ,,Stay" (með Lisu Loeb). Þetta er dótið sem maður man.

Um leið og ég furðaði mig á þessu þá furðaði ég mig á því að ég skyldi vera vaknaður klukkan hálfníu, eftir að hafa verið á barnum í gær að drekka kokteila.

Já ég drakk kokteila. Þrjú stykki. Er ég minni maður fyrir vikið? Ef til vill. En þeir voru ljúffengir.

Ýmir er með mynd af því á vitleysingum. Ég er með svipaða mynd hér, bara verri:



Og hér er hún Kristín í þann mund eða nýbúin að taka mynd af okkur



Og hérna er mynd af einhverju sem mér fannst greinilega að ég þyrfti að taka mynd af.. veit einhver hvað þetta þýðir?:

(Uppfært: Davíð segir okkur að þetta þýði ,,ég er heilbrigður!" Hverskonar maður (eða kona) finnur hjá sér þörf fyrir að lýsa yfir heilbrigði sínu á veggnum í lyftunni minni?)





Ég fíla framtíðina líka. Allavega svona til að heimsækja, ég myndi ekki vilja eiga heima þar..

-b.

Campbell og Júdas

Mér finnst Campbell fyndinn gaur.

It reminds me of my con-sketch anecdote. A guy asks for a sketch and I say 'Only if you're buying a book.' he says, 'Okay, what's the cheapest book you have?'.
"I'm selling the Bacchus Color Special at cover price, three bucks." 'Will you draw a sketch if I buy one of those?"
"yes." I sigh.
So he pulls out his pad. As I'm starting in, "Can you make it a drawing of me?"
So now he's making things difficult and I'm beginning to feel restless. But I start sketching the generality of his physiognomy. He butts in again: "Can you make it of me, but have me being stabbed to death by a London prostitute?"
Now I have to angle the thing so that he's falling over.
"And make the prostitute Marie Kelly."
I'm starting to feel pissed off now. I finish the job as quickly as I can.
At the last moment a thought occurs to me. I execute it.
As Marie Kelly murderously brings down that blade and the blood spurts, I give her a word balloon. In it she is saying: "Take that, you cheap bastard!" and I make sure it has the guy's name on it.
He seems pleased and thanks me.

Og svo er hér stutt hrifla um Júdasarguðspjallið:

When the National Geographic first heard that there was such a Gospel of Judas, several experts interpreted it the way we have basically always have interpreted Gnostic text. When we first heard about Gnostic texts, we were told that they were "weird"—"Gnostic", that meant they were the wrong kind of gospel, not like the "real" gospels.

But when (Harvard Professor) Karen King and I approach these texts, we treat each as another Christian gospel—another way that this powerful and strange and tangled story of betrayal was told by Jesus' followers in the decades after his death. We can't assume it tells us much about what happened between Jesus and Judas—it's probably guesswork, like all the other gospels—but it also offers a lot more than that: it places us right in the heart of the historical situation in the generations after his death.

-b.

Sjónvarps-stuttheit

24 er ekki mál heimsins þegar kemur að sjónvarpi, en þessi þáttaröð sem kláraðist í gær var alveg afspyrnu slöpp. Þeir náðu alveg nýjum hæðum í því að gera ekkert.

Nil By Mouth er spes. Kasúal heimilisofbeldisdrama? Full groddaleg. Ray Winstone alltaf góður.

Og talandi um groddaskap, The Sopranos spýtti í lófana í síðustu viku og mér fannst það frábært. Núna hætti mér næstum að lítast á blikuna. En það er ekki verra: Ef þeir geta ekki keyrt þessa stöðu uppí clusterfuck brjálæðis-endalok þá geta þeir ekkert. Ég er vongóður.

Ég er kominn inní sjöttu seríu af DS9 og núna erum við farin að tala um þætti sem ég sá aldrei í sjónvarpinu í den. Kreisí dót í gangi samt.

Never inquire how to be free / just stay on your knees

-b.

Beygja, kreppa, sundur, saman

Sjöhundruð tuttugu og tveir. Ég hef ekkert til að skrifa um en við skulum sjá hvort eitthvað hrekkur ekki úr loftinu ef við berjum í veggina. Mig vantar að komast af stað. Ég veit hvað ég ætla að segja á næstu blaðsíðum í Ritgerð en þetta er munurinn á því að skrifa fyrir sjálfan mig og að skrifa fyrir annað fólk: Hérna get ég skrifað það sem mér dettur í hug, af því það skiptir ekki máli. En ef ég ætla að skila þessum skrifum eitthvað og láta annað fólk lesa það, þá þarf það sem ég skrifa að mynda heild.

Hérna fyrir neðan er nýjung í gangi hjá blogger. Það er ,,save now" takki, blár við hliðina á appelsínugulum ,,publish post" takka. Ég get ýtt á þennan bláa og vistað það sem ég hef skrifað sem uppkast. Nemahvað, nú er blogger farinn að gera það sjálfkrafa.. á mínútu fresti eða svo? Þarna gerðist það. Þegar ég hvíldi mig á milli setninga. Punktur, slak, seiv. En núna verður sportið að halda áfram og áfram svo blái takkinn breytist aldrei í grátt ,,saved".

Og halda bara áfram að skrifa og skrifa þannig að ekkert geti gerst og ekkert breytist. Sem hljómar arrgghh. Hann seivaði. Ég vil ekkert seiv.

Nei þetta er erfitt sport. Maður þarf líklega að redda sér einhverjum lyfjum til að geta haldið sér við efnið. Eitt sem maður getur gert, ef maður þarf að hugsa næstu setningu í gang, er að skrifa staf og stroka hann út jafnóðum, því þá getur hann ekki vistað heldur. En foj. Hættum þessu rugli.

Authorial authority and authorial identity. Jæja. Þetta er í það minnsta ekki praktískt.

En Breakfast of Champions er allt öðruvísi núna heldur en þegar ég las hana í fjölbraut. Spáum í því. Ég held ég hafi verið ánægðari með hana þá, en kann kannske betur að meta hana núna? Meikar það sens? En það eru nokkur gullin augnablik í þessari bók. Kona stingur uppá því við manninn sinn að þau selji hlutabréfin sín og flytji til Maui. Næsta lína: ,,So they did."

Og maður heyrir ekki frá þeim aftur. Exeunt, stage left.

Sólin veit að ég sit inni og skrifa. Hún notar tækifærið til að hita steypuna á svölunum mínum. Þegar ég stíg út er það einsog að vefja sig teppi úr ljósi.

Ríkisútvarpið hérna í Danmark sendi mér bréf um daginn. Bíðum við.. Þetta byrjaði þegar þeir bönkuðu uppá hérna fyrir áramót og ráku augun í útvarpið mitt. Þetta skaltu borga fyrir, sögðu þeir. Og sendu mér reikning. Alltaf lendi ég í því að borga afnotagjöld. Nemahvað, svo senda þeir mér bréf um daginn og segja eitthvað á þessa leið:

Við vitum að þú ert með útvarp, en nú viljum við vita hvort þú sért líka með eitthvað annað, til að mynda tölvu með svona og svona hraða nettengingu, sem þýðir að þú getur horft á DR í gegnum netið, þjófótti bastarðurinn þinn.

Fyrir neðan það eru tveir kassar, og ég á að velja einn.

Fyrri kassinn: Já ég er með allskonar græjur til að stela sjónvarpsútsendingum, og ég þoli ekki að lifa í lyginni lengur, úr takti við menn og dýr. Vinsamlegast rukkið mig um rúmlega tíu þúsund krónur danskar á ári, því ég veit hreinlega ekki hvað ég á að gera við öll þessi námslán.

Seinni kassinn: Nei, ég sver og sárt við legg að ég á ekkert sem gæti mögulega sýnt mér danskt sjónvarp og þannig haft af ykkur mögulegar tekjur. Lof sé Danmörku, dýrð sé móður Jörð, Guð geymi drottninguna og Danir eru bestir í handbolta.

Ég setti x í seinni kassann, en ég ætla ekki að senda bréfið fyrren skömmu áður en ég flyt heim. Bastarðar.

Við Ýmir kíktum á Zodiac í gær, og það ættu allir að gera. Ég segi ekki meir.

-b.

Listi yfir það sem er eftir

• Fá vottorð um skólavist handa skattstjóranum heima
  
• Fá vottorð frá danska skattinum um tekjuleysi á árinu
  
• Skrifa eina ritgerð
  
• Skrifa aðra ritgerð
  
• Skila inn ritgerðum
  
• Láta danska ríkið vita að ég sé að flytja heim
  
• Pakka, þrífa og rölta niður á flugvöll

Djöfull var heitt í dag.

-b.

,,Two come along at the same time."

Spurning útí etrið: Þegar maður segist vilja hengja einhvern af hæsta gálga, er þá tilgangurinn að sem flestir geti séð viðkomandi þarsem hann hangir, og sem lengst að.. eða að fallið sé það langt að smellurinn rífi af honum hausinn?

Eða henni?

(En maður hengir ekki konur, maður drekkir þeim.)

Ég er að klára fimmtu þáttaröð af Deep Space Nine. Allar seríurnar, fyrir utan þá fyrstu, innihalda 26 þætti. Mér fannst það alltaf skrýtið. Svo minnist einhver á að á Bajor sé sólarhringurinn 26 klukkustundir. Er það málið? Eða er það öfugt? TNG telur líka tuttugu og sex.. það er líklega öfugt. Mhm.

Sjö síður komnar í Ritgerð.

Keilir vill leigja mér íbúð á gamla varnarsvæðinu, með interneti og strætóferðum til Reykjavíkur inniföldum. Ekki versta hugmynd sem ég hef heyrt, þótt ég geti varla hugsað mér að yfirgefa 101.. Um að gera að nota þessar vistarverur til einhvers. Hvernig ætli svæðið líti út þessa dagana? Tumbleweed waúwaú?

Mér fannst þetta fyndið í dag:

The best thing about being over here, aside from the bidets I mean, is listening to all these languages. Someone needs to speak English for about thirty seconds before I even recognize it. I took a lot of French in High School, which is the same as taking no French ever - I used to be able to talk about Hair and Cheese or whatever, but the extent of my French ability these days is to declare that I am a frozen chicken. Before I came here, I think that I believed Italian and German and French were just other ways to speak English - like a dialect that they persisted in using because they were stubborn or proud. When you hear a person in Italy or whatever talking in some weird way, they aren't tring to be funny - it's a whole language. They talk like that all the time. They even think like that, if you can imagine it.

Italian is cool because it can warp space-time.

Let's say that someone is just saying "hi" to you. The Buon comes out okay, we're good so far. Even the G is good. But when we get to the iornooooooo, minutes can turn into hours. I was talking to a guy at this place and he was like "Buon" and I was like, "Yeah, great. Look, I need to be somewhere this week." German, it's basically like English. English, you know, spoken by a monster, underwater, into a walkie-talkie.

Eldgamalt náttúrulega, og kemur engu við, en hann er helvíti góður stundum.

Mig langar að gera þetta alltsaman í einu: Fara heim, vera lengur, byrja að vinna, fara á Hróarskeldu, kíkja í heimsókn til Svíþjóðar.. Þetta snýst allt um peninga. Bölv.

-b.

,,Fuck"

Heimildamynd um orðið ,,fuck" í heild sinni á google video. Sosum ekkert nýtt í gangi, fullt af fólki að tala í myndavélina og greinilegt með hverjum leikstjórinn stendur. En nokkrir fínir punktar. Einsog þessi hér:

,,Ford's economics are the worst thing that's happened to this country since pantyhose ruined finger-fucking."
Lyndon B. Johnson, fyrrum forseti Bandaríkjanna.

Það stendur reyndar ekki hvaðan þetta kemur, en bitinn er góður.

-b.

Þú getur setið heima hjá þér

Þessi bakmeiðsl voru sem betur fer ekki eins alvarleg og ég óttaðist. Fór á lappir í gær og reyndi að teygja á helvítinu, var orðinn góður seinnipartinn. Finn aðeins fyrir því að ég er ekki hundrað prósent, en þó vel starfhæfur. Ég þakka öndum forfeðra minna fyrir að þetta er ekki sama draslið og angraði mig fyrir tveimur árum síðan.

Í gegnum boingboing.. Fullt af myndum af stöðum þarsem fólk fær ekki að setjast niður. Allskonar brunahanar og syllur og grindverk og ég veit ekki hvað og hvað, skreytt með örvaoddum.



Þetta er einmitt eitthvað sem ég skil ekki, og fær mig til að hata mannfólkið. Á flugvellinum hérna, Kastrup gamla, liggur járnstöng meðfram öllum veggjum og súlum, í sirka 20-30cm hæð. Ég tók bara eftir þessu um daginn þegar ég beið eftir Halli. Það var einn bekkur á svæðinu, fullsetinn, kaffihúsastólar og Burger King básar, og svo lokað á alla aðra setu með því að girða veggina af. Hálfvitar.

Líka í gegnum bb: Ég er yfirleitt ekki hrifinn af ópraktískum úrum (eða úrum yfir höfuð, ég hef ekki átt úr í lengri tíma) en þetta finnst mér of svalt:



Ekki alveg nógu stúpid til að vera ónothæft, og mjög snassí.

Tæpur áttaþúsundkall, plús sending og tollur. Bíðum og sjáum.

-b.

Skrítla

Hvaða thinkpad maður kannast ekki við þetta:

Jess

ég er kominn af stað með ritgerðina. Hún var lengi að hrökkva í gang, sérstaklega þarsem ég hrökk úr sjálfum mér þarna í fyrradag. En nú er hún plottuð og byrjar ágætlega. Tvær vikur til stefnu. Þetta er ekkert mál.

-b.

Tinni: Trílógía um strák

Steven Spielberg and Peter Jackson are teaming to direct and produce three back-to-back features based on Georges Remi's beloved Belgian comic-strip hero Tintin for DreamWorks. Pics will be produced in full digital 3-D using WETA Digital’s groundbreaking performance capture technology.

The two filmmakers will each direct at least one of the movies; studio wouldn't say which director would helm the third. Kathleen Kennedy joins Spielberg and Jackson as a producer on the three films, which might be released through DreamWorks Animation.

...

"Herge's characters have been reborn as living beings, expressing emotion and a soul which goes far beyond anything we've seen to date with computer animated characters," Spielberg said.

"We want Tintin's adventures to have the reality of a live-action film, and yet Peter and I felt that shooting them in a traditional live-action format would simply not honor the distinctive look of the characters and world that Herge created," Spielberg continued.

...

Jackson said WETA will stay true to Remi's original designs in bringing the cast of Tintin to life, but that the characters won't look cartoonish.

"Instead," Jackson said, "we're making them look photorealistic; the fibers of their clothing, the pores of their skin and each individual hair. They look exactly like real people — but real Herge people!"

Þetta gæti orðið massívt pixlarúnk. Hvernig geturðu gert teiknimyndapersónur betri með því að gera þær fótórealískar? Spielberg er einsog hann er og Jackson.. ja, gerði King Kong. En á ennþá nokkuð inni eftir LoTR. Ég er skeptískur.

Og ég er ekkert viss um að stíllinn yfir teikningunum hans Hergé virki annarstaðar en í myndasögurammanum. Afhverju ekki að taka titilinn, og andann sem lifir í bókunum, og reyna að búa til góða kvikmynd? Einsog liðið sem gerði Ástríkur og Steinríkur hitta Kleópötru. Hún er leikin, það er ekki verið að smíða þrívíddarmódel af teiknimyndapersónum o.s.frv. en þetta er bara góð bíómynd. Mestaf. Ég hló mikið og oft.

En já. Enn önnur myndasagan á tjaldið. Ví. Hvað er langt í Sval og Val og tímavillta prófessorinn með Tim Roth, Tim Robbins og Ian McKellen?

(Hmm.. Það hljómar reyndar ekkert svo illa.)

-b.

Bakið sagði mér

,,þetta ætti að kenna þér að taka til á heimilinu án þess að spyrja mig leyfis," og henti sér fyrir lest. Fígúratíva lest. Ég get ekki gert neitt án þess að emja, sársaukinn sker einsog tenntur hamar. Ligg á maganum og reyni að lesa bók af tölvuskjá. Það gengur svona og svona.

En ég fór útí búð áðan og náði mér í mjólk og svona til að endast í nokkra daga. Mér skilst maður eigi að liggja fyrir til að byrja með.

Guðrún sagði mér að taka íbúfen ef ég ætti það til. Ókei sagði ég. En ég á bara 400mg pillur. Þær eru á stærð við sólgleraugu. Sker þær í tvennt og tek helming í einu, það hlýtur að vera nóg.

Tæpar fjórar vikur í heimför. Ísland græðir öll mein.

-b.

Fólkið á mbl.is

mbl.is greinir frá því að þrír átján og nítján ára strákar hafi verið sýknaðir af nauðgunarákæru. Stelpan þótti reikul í frásögn o.s.frv. á meðan strákarnir neituðu útí eitt. Maður hefur lesið um svona lagað áður. En nú getur maður haldið áfram og lesið um það sem öðru fólki finnst, því mbl.is tengir beint á blóksíður sem ræða þessa tilteknu frétt. Hann Þröstur segir sína meiningu:

Þetta dóm er ekki á réttum farvegi. Dómari mæti taka betur á þessu og dæma í vist , betrunavinnu og fræðslurnámskeið ofl.

Svona dóm eykur meira vanda og finnst mörgum það sé lagi ( sem er ekki lagi ) og halda komast upp með það. nú er mál að setja fleira dómsreglur og ákveðin dómsstigum svo það sé ekki mismuna öðrum dómsþolendum.

Hérna er engin setning í lagi. Og þetta er allt það sem hann hefur um málið að segja. Að svona dóm sé ekki á réttum farvegi og að það auki meiri vanda. Getur maður annað en hlegið að þessu?

Yfirleitt er samt tengill á aðra síðu, ef fleiri en einn hafa sýnt greininni áhuga (sem er yfirleitt málið). Hún Salvör fer aðra leið en hann Þröstur vinur okkar. Hún tengir líka á dóminn í heild sinni, tekur dæmi úr honum og ber saman hvernig sögur fórnarlambsins annarsvegar og ákærðu hinsvegar eru settar fram. Hvort um sig er greinilega umorðun, en það er samt feykilegur munur á. Stelpan: ,,Hún hefði samt ekki grátið eða neitt þannig og jafnvel verið hlæjandi..." Einn af strákunum: ,,...og viðhaft samfara­hreyfingar uns ákærði hefði fellt til hennar sæði." Hjá ákærðu verður frásögnin fagmannleg og allt að því klínísk, á meðan frásögn stelpunnar lítur út einsog gelgjuraus á pappír. Þetta er virkilega góður punktur hjá henni, og eitthvað sem fréttin sjálf kemur ekki nálægt.

..þó svo hún sé eflaust nokkuð hlutdræg sjálf, einsog titillinn á færslunni - ,,Nauðgun á barni" - bendir til.

Fólk hefur auðvitað rétt á því að skrifa það sem það vill, og Þröstur er án efa sáttur við sitt innlegg, en ég held að það sé nokkuð ljóst að almennilegur fréttamiðill tengir ekki á svona rugl. Ég leita sjaldan í þessar tengdu blókfærslur, en þegar maður gerir það á annað borð þá ætti maður sjálfur ekki að þurfa að vinsa út vitleysingana.

Með öðrum orðum: Skamm mbl.is. Ritstýrið þessum andskotum. Veljið og hafnið. Og svo framvegis.

(Mig minnir að Guðni Elísson hafi verið grein einhverstaðar (Lesbók?) um þetta mál.. en ég er latur og nenni ekki að leita hana uppi.)

-b.

Braaaiiins!

Hífa!

Var að taka til áðan og fékk einhvern helvítis sting í mjóbakið. Dálítið aumur. Vona að þetta verði ekki einsog þarna um árið, þegar ég var slæmur í bakinu í marga mánuði. Það var reyndar helvíti skrýtið, ég var búinn að vera helaumur lengi, ónýtur til allra verka, og svo ætlaði ég að fara að háþrýstiþvo planið niðrá Vogum. Dælan var erfið í gang, maður þurfti að toga hana í gang mjög snöggt og mjög fast. Ég tók loksins á henni af öllu afli, rykkti í helvítið, hún hrökk í gang og ég hneig niður af sársauka, einsog einhver hefði sparkað í mjóbakið á mér.

Daginn eftir vaknaði ég sem nýr maður.

En það er þó orðið hreint hérna. Tók til, sópaði og skúraði í bæði herberginu mínu og eldhúsinu. Smúlaði baðherbergið, þreif vaskinn. Þetta þarf ég allt að gera aftur áður en ég flyt út.

Sem verður að kvöldi mánudagsins ellefta júní á þessu ári. Keypti flugmiðann um daginn, þetta er svo gott sem meitlað í stein. Ég kem til með að lenda um ellefuleytið á flugvellinum, tek eina nótt í Reykjavík og reyni svo að byrja að ferja dót yfir í nýju millibilsíbúðina daginn eftir. Þarf vonandi ekki að byrja að vinna fyrren 18. júní, þá hef ég fjóra daga til að koma mér fyrir, einn enn til að fara í brúðkaup og annan til að fagna lýðveldinu okkar.. hvort sem það verður útá götu eða uppí rúmi.

-b.

Til hamingju Ísland

Af mbl.is:



Einsog ég sagði áður þá kaus ég ekki, þannig að ég hef ekkert leyfi til að rífa mig yfir þessu. En ef ég hefði kosið, og ef ég mætti það, þá myndi ég segja eitthvað á þessa leið:

Mér finnst það merkilegt út af fyrir sig að Vinstri grænir skuli bæta sig svona svakalega og ef Íslandshreyfingin er talin inní dæmið þá eru flokkar, sem setja náttúruvernd mjög ofarlega á stefnuskrá, að hækka sig um tæplega níu prósent. Hitt er svo annað að hefði Íslandshreyfingin haldið sig í brókunum þá hefðu þessi þrjú prósent þeirra getað talið betur annarstaðar. Ég hef enga trú á því að fólk, sem er á annað borð til í að styðja náttúruverndarframboð, hefði haldið sig á hægri vængnum hefði Ómar ekki komið til sögunnar, sama hvaða kannanir hann sýnir því til stuðnings.

Rasistar og geimskrímsli halda sínu, sirkabát. Að vísu hef ég ekki farið í gegnum þessi tilteknu ummæli sem leiddu til þess að Frjálslyndir voru stimplaðir rasistar, og ég efast um að nokkur þeirra hafi komið utanúr geimnum (þótt það sé skemmtileg tilhugsun í morgunsárið). Þannig að það er vel hugsanlegt að þeir séu hvorugt. En maður stenst samt ekki að sparka í þennan fáránlega flokk þeirra. Rasistar og geimskrímsli. Bah.

Þokkalegur haugur af b-fólki virðist hafa rankað við sér á árinu og hrópað upp yfir sig (eða hugsað með sér í hljóði, hvað veit maður) ,,Hei, við gætum allteins verið að kjósa sjálfstæðisflokkinn." Nokkrir þeirra gerðu það, en sem betur fer ekki allir.

Og Sjálfstæðisflokkurinn eykur fylgi um þrjú prósent á landsvísu. Sem sýnir bara að synir feðra sinna og kærusturnar þeirra, kafbátasjómenn og stríðsbraskarar, og upplýst og heiðarlegt fólk með rangar skoðanir.. allt þetta fólk hafði sig á kjörstað og exaði í sitt lið á meðan ég sat heima í Kaupmannahöfn.

-b.

Kosningar

í dag. Maður getur gert tvennt í því.

Maður gert einsog Hallur, og brýnt hnífana sína:

Og við viljum minna fólk á að ef einhver ætlar að segja ykkur hvernig á að lifa, þá er best að skera viðkomandi á háls. Þetta lag heitir ,,Skornir menn."

Eða maður getur gert einsog Bangsi Bestaskinn og látið sig dreyma í kvöld:



..en hann var reyndar í endalausum útistöðum við grimman myrkrahöfðingja sem vildi leggja veröldina í eyði. Svo kannske myndi hann líka mæla með því að fólk brýndi hnífana sína, og leggði svo leið sína á kjörstað.

-b.

Það eina sem maður þarf er skrúfjárn (og ást)

Svona lítur Mister Guðjónsson út þegar lyklaborðið er ekki til staðar.



Magnað.

Without a Clue, Sherlock Holmes myndin með Michael Caine og Ben Kingsley, er myndin sem mig minnti en samt alls ekki. Atriðið sem gerði mig svo spennan fyrir henni, eitt af fáum sem ég mundi almennilega, var allt öðruvísi en ég hélt. Ég mundi það semsagt ekki svo vel.

Myndin snýst semsagt útá það að Dr. Watson (Kingsley) er spæjarinn og hann skrifar sögurnar um spæjaraafrekin sín fyrir dagblaðið. Nema hvað, þegar hann byrjaði á því þá vildi hann ekki missa virðingu sína innan læknastéttarinnar, svo hann eignaði þessum tilbúna karakter, Sherlock Holmes, allan heiðurinn. Þegar fólk vildi síðan hitta þennan gaur fann Watson óþekktan leikara (Caine) til að leika Holmes. Þegar myndin byrjar er Watson orðinn langþreyttur á þessum lúser sem fær allan heiðurinn, og reynir að losa sig við hann.

Þetta er fínt settöpp. En í minningunni minni var það Watson sem skrifaði ævintýrin uppúr sjálfum sér, og svo gerðust þau jafnóðum. Sem þýddi að þegar hann ætlaði að losa sig við Holmes þá reyndi hann bara að skrifa karlinn út. Myndin var semsagt.. tadamm: metafiskjón.

En hún er það ekki. Þetta er bara svona sæmileg bresk gamanmynd. Örugglega stuð fyrir þá sem eru vel inní Holmes bókunum, en ég held hún hefði getað verið miklu betri hefðu þeir bara komist að því hvað mér þætti skemmtilegt og haft myndina svo þannig.

...

Þetta er annað tilfellið á tiltölulega stuttum tíma þarsem ég finn aftur myndir sem ég sá fyrir löngu síðan og upplifi þær allt öðruvísi. Síðast var það Flash Gordon, sem er æði. Þessi er ekki eins æði. En gaman að þessu samt.

Og ég hljóp líka á mig í Breakfast of Champions rausinu mínu í gær. Karabekian stendur á sólinni nokkrum blaðsíðum síðar. Maður ætti víst að klára textann áður en maður tjáir sig um hann að ráði. Best ég geri það snöggvast.

-b.

kvertí

Lost var þrælgóður. Einn eftir og svo tvöfaldur lokaþáttur. Djöfull er gaman að það skuli vera eitthvað gott í sjónvarpi.

Og Bruce Willis blaðrandi á aint it cool news spjallþráðum? Jahérna. Og.. Hm? Þetta er eitthvað sem maður á ekki að koma nálægt.

Óáreiðanlegar heimildir herma að næsta BSG þáttaröð verði sú síðasta. Það þætti mér sigur. En það er ekki staðfest. Og ég hef ekkert að segja um það.

Halló heimur.

Og andskotarnir sem auglýsa á msn-inu mínu eru framsóknarmenn. Kind púnktur is. Fokkjú, einsog krakkarnir segja. Eða hvað, þeir mega kannske eiga það að þeir dæla nægum peningum í auglýsingageirann á tveggja ára fresti. Gefa fólkinu bjór. Taka í nefið. Þarf vel upplýst þjóðfélag ekki á lúserum að halda?

Hallur! Ég man ég var að reyna að finna dæmi um oxymoron þarna í lestinni. Þetta er einmitt mín uppáhaldsþverstæða: ,,Ungir framsóknarmenn." Á þessari síðu þeirra má finna stefnuskrá, hún er uppfull af drasli sem ungu fólki líst vel á og þeir koma aldrei til með að kýla í gegn. Hækkaðar húsaleigubætur, afnumin stimpilgjöld, hluti námsgjalda í formi styrks.. Gott og blessað, en hvaða máli skiptir það að ég komist í skólann ef skólinn hefur ekki efni á að hafa mig þar?

Æ rugl. Ég hef mig ekki í þetta.

Og ég kaus ekki, svo ég ætti kannske bara að halda kjafti?

-b.

Úr Breakfast of Champions

Það er farið að síga á seinni hlutann í Breakfast of Champions þegar þetta póstmódern manifestó stingur alltíeinu upp kollinum. Sögumaður, sem á víst að vera Vonnegut sjálfur, situr á kokteilbar og fylgist með persónunum sem hann skrifar. Meðal þeirra eru Rabo Karabekian, listmálari, og Beatrice Keedsler, rithöfundur:

I had no respect whatsoever for the creative works of either the painter or the novelist. I thought Karabekian with his meaningless pictures had entered into a conspiracy with millionaires to make poor people feel stupid. I thought Beatrice Keedsler had joined hands with other old-fashioned storytellers to make people believe that life had leading characters, minor characters, significant details, insignificant details, that it had lessons to be learned, tests to be passed, and a beginning, a middle, and an end.

As i approached my fiftieth birthday, I had become more and more enraged and mystified by the idiot decisions made by my countrymen. And then I had come suddenly to pity them, for I understood how innocent and natural it was for them to behave so abominably, and with such abominable results: They were doing their best to live like people invented in story books. This was the reason Americans shot each other so often: It was a convenient literary device for ending short stories and books.

Why were so many Americans treated by their government as though their lives were as disposable as paper facial tissues? Because that was the way authors customarily treated bit-part players in their made up tales.

And so on.

Once I understood what was making America such a dangerous, unhappy nation of people who had nothing to do with real life, I resolved to shun storytelling. I would write about life. Every person would be exactly as important as any other. All facts would also be given equal weightiness. Nothing would be left out. Let others bring order to chaos. I would bring chaos to order, instead, which I think I have done.

If all writers would do that, then perhaps citizens not in the literary trades will understand that there is no order in the life around us, that we must adapt ourselves to the requirements of chaos instead.

It is hard to adapt to chaos, but it can be done. I am living proof of that: It can be done.

Maður á erfitt með að trúa því að honum sé alvara. Enginn getur sagt allt og skilið ekkert undan. Sama hversu miklum upplýsingum þú reynir að hrúga á blaðsíðurnar þá hlýturðu alltaf að skilja eitthvað, og einhvern, eftir. Hvað með gaurinn sem var nýbyrjaður að vinna á mótelinu, þegar Dwayne gistir þar á 'Veteran's day', hvað heitir hann? Og afhverju ætti nafnið að skipta meira máli en nokkuð annað, ef útí það er farið?

Þessi pæling um að fólk hegði sér einsog aðal- eða aukapersónur í skáldverkum er skemmtileg, og flúttar vel við þessa metafiksjón-þætti í sögunni. En er ekki líklegra að þarna sé Vonnegut að gera skil á milli sín og sögumanns? Að búa til klofning af sjálfum sér, einhvern sem hefur tekið þessu 'Creator of the Universe'-hlutverki sínu innan sagnanna sinna heldur alvarlega? Eða er hann bara að verða geðveikur, einsog hann veltir sjálfur fyrir sér nokkrum síðum framar?

Fjórtán árum síðar gefur Vonnegut frá sér Blubeard, þarsem Karabekian, þessi bölvaði svindlari og fúskari, er í aðalhlutverki, og sýndur í mun betra ljósi. Höfundurinn Vonnegut finnur sig knúinn til að rannsaka persónur einsog Karabekian; sögumaðurinn Vonnegut getur látið fólk kaupa verkin hans dýrum dómum, og sætt sig við að vera illa við hann.

Þetta er annars bókin þarsem Vonnegut er hvað fyrirferðarmestur, held ég. Enda fór hann eitthvað útí leikhússkrif og þessháttar eftir að Sláturhús Fimm kom út, og sagði síðar að honum þætti það gaman en það vantaði alltaf eitt í leikhúsuppfærslur og kvikmyndir: höfundinn. Það er vissulega nóg af honum hér.

Eða ekki.

Eftir því hvernig maður lítur á það. (Og eftir því hver tesan í ritgerðinni er, ha-ha.)

-b.

billg og löggudjók

Back when I was tomev at Microsoft (1992-1994), billg managed to a large degree by bullying. Even in conversation, btw, people at Microsoft were known by their email names. I didn’t report directly to billg; but, during much of the time I was there, I worked for mikemap (Mike Maples), who reported to billg, had responsibility for all the products, and was part of the boop. Boop stood for billg plus the office of the president (real presidents didn’t last very long there). The oop consisted of steveb (Steve Ballmer) and mikemap. Major decisions were sometimes made by the boop.

Nokkuð athyglisvert að lesa um fundarhöld í gamla Microsoft. (Eða unga Microsoft? Microsoft í gamla daga.) En mér fannst sérstaklega gaman að sjá þetta nafn = ímeil addressa. Bill Gates = billg, Mike Maples = mikemap. Og þetta er það sem þeir eru kallaðir. Er þetta kannske algengt í tölvugeiranum? Ýmir (ymirs) sagði mér að það væri eitthvað um þetta í verkfræðinni heima.

Ég hef náttúrulega aldrei umgengist hóp af fólki sem ég ímeila reglulega. Ja, fyrir utan póstlistaskreytin sem ég senti á bókmenntafræðinemana þegar ég var í því djobbi. Og þá var ég stundum að hitta nýnema sem þekktu mig sem ,,Björninn", afþví það var nafnið sem ég var með skráð í póstforritinu. Það kitlar dálítið. En það er samt annar handleggur.

...

Hot Fuzz er það besta í heimi síðan Shaun of the Dead. Hún notar sama módel, nokkurnvegin. Shaun er gamanmynd um uppvakningahrylling, en hún er líka nett skerí og ógeðsleg zombíamynd. Hot Fuzz er löggumyndaparódía og spæjaramorðgáta og byssuhasar. Æði.

Það eina sem ég gat sagt var ,,Ég vildi að ég hefði séð þetta dót í bíó." Og ég myndi segja það aftur. Ef einhver væri að hlusta. Getur verið að myndin hafi verið í sýningum á Íslandi þegar ég var þar yfir páskana? Hún verður ekki frumsýnd hér fyrren seint í Júlí.

Þessir Danir.

-b.

,,Safety tips from Anubis"

Gamli góði

Að skrifa díalóg, regla nr. 843:
Það notar enginn orðið ,,intertwined" í setningu, nema hann sé hálfviti.

Ég horfði á Old Boy og óskaði þess að ég hefði séð hana fyrir löngu síðan. Hún er hressilega klikkuð, þessi mynd. Ég spáði í því, þarsem ég lá og horfði á kreditlistann, hvað það væri nákvæmlega við hana sem ég fílaði. Og datt helst í hug þetta: Ég sé stundum bíómyndir sem eru fínar, en mér finnst samt vanta eitthvað, þetta úmpf. Old Boy er tómt úmpf, útí gegn.

Ég man að ég fílaði báðar hinar myndirnar í þessari hefndartrílógíu, og ég myndi segja að Old Boy sé betri en Lady Vengeance.. en fjandinn ég man bara ekki nógu vel eftir Sympathy.. Kannske mál að sjá hana aftur?



Meira bíó: Sótti Without a Clue, Sherlock Holmes-paródíu frá '88. Ég man eftir að hafa séð hana í sjónvarpinu þarna í dentíð, en vissi aldrei hvað hún hét. Kannaðist ekki einusinni við leikarana þá. En rakst svo á titilinn fyrir algera tilviljun á demonoid. Sem er fjör. Á eftir að horfa á hana samt.

Hot Fuzz á ég líka eftir að horfa á, en ef hún er eitthvað í líkingu við Shaun of the Dead þá verð ég sáttur.

Og svo er það Breach og Silent Running. Já og Infernal Affairs. Eða Mou gaan dou, fyrir púristana. Og ég á líka eftir að horfa á Lost síðan í gær.

En Deep Space Nine er bara að rokka katspað maður. Ég slít mig ekki frá því, þegar ég byrja á annað borð. ,,Our Man Bashir" er sá besti í fjórðu seríu, enn sem komið er. Hann inniheldur fáránlegar myndlíkingar, geislunaróhapp, sýndarsvítu-ævintýri, geimstöðvavísinda-sullumrugl (þarsem þau gætu allteins verið að segja ,,plott plott plottiplott" - og þau vita það alveg) og snassí hlutverkaskipti.. og þessu er öllu vafið saman í James Bond stælingu!

(Stæling? Pastiche? Íslenska?)

Já og svo var uppáhalds-Kardassinn minn með í leiknum, hann Garak. Góður maður, hann Garak.

Og skyldi engan undra: gaurinn sem skrifaði þáttinn er Ronald D. Moore, annar af heilunum á bakvið Battlestar.



-b.

Heimferð

Ég er að skoða hvað það kostar að komast heim. Icelandexpress: 13.000kall. Flugleiðir: 82.000krónur.

...

Já. Einhverjir halda því fram að það sé engin bein samkeppni í gangi þarna lengur, en mér finnst samt fínt að geta valið á milli.

Down there in the Reeperbahn.

Og Lejerbo svaraði mér póstleiðis í dag. Já, við gefum þér leyfi til að flytja úr einni af íbúðunum okkar, segja þeir. Þú mátt fara þann ellefta, en ef við finnum engan til að taka við af þér strax þá skaltu borga út júnímánuð. Og svo bulla þeir eitthvað á dönsku.

En þeir eru allavega með á nótunum. Ég skal út og þetta er nýja heimilisfangið mitt. Gott gott.

Þá fer að fækka í verkefnahrúgunni hjá mér. Fá skólavottorð og skattskýrsluafrit, skila ritgerð. Taka til og pakka. Fljúga. Það var ekki lengur að líða en þetta.

Og hérna er mynd af Halli á Bobi. Hæ Hallur.



-b.

Intelligent things to say about a massacre

Ritgerðin er klár, réttum þremur vikum fyrir skil. Spáum í því. Og núna get ég farið að punkta niður þá næstu..

-b

Neyslusker (700)

Skrifaði sjö síður í dag en kláraði ekki dæmið. Ég myndi segja að það séu svona tvær eftir. Og þá er það sú seinni..

Er kominn inní fjórðu seríu af DS9. Hver er það sem finnur uppá þessum fáránlegu myndlíkingum alltaf? Er þetta gangandi brandari hjá skríbentunum, hver getur skellt furðulegasta draslinu sem meikar ekkert sens aftaná ,,like a" eða ,,than a"? Ekki misskilja mig, mér finnst þetta frábært. Hei þú ert latari en [nafn á plánetu]ísk [nafn á kvikindi]! Úff, þessar rásir eru flæktar einsog [nafn á stjörnukerfi]askar [nafn á kvikindi]!

Ætli það sé til nafn yfir þetta? Það kæmi ekki á óvart.

Ég horfði á Eitrin fimm áðan. Ég veit hreinlega ekki hvort ég hef horft á heila kung fu mynd áður. Gaman að þessu, en ég er viss um að það er skemmtilegra hópgláp.

Lost rúllar áfram á góðu nótunum. Þarna dó einhver og engum datt í hug að tékka á því hvort hann væri í alvörunni dauður. Aftur. En það er hellingur að gerast. Og núna segja þeir að það séu þrjár þáttaraðir eftir, hvor um sig sextán þættir og engin hlé innan þáttaraða. Glæsilegt, segi ég. Sextán þættir eru andskotans nóg fyrir þáttaröð.

Entourage hefur ennþá ekki náð sér á strik. Ég hef gaman af þessu en það vantar þetta eitthvað sem fékk mig til að glápa til að byrja með.

The Sopranos kýldu það í gegn núna síðast. Þeir eru búnir að vera helvíti lengi að koma sér að efninu, en ef það er eitthvað að marka þennan síðasta þátt þá verða endalokin þess virði.

24 verður heimskulegri með hverjum þættinum. Það virkar í alvörunni einsog þeir séu að skrifa þetta jafnóðum og þættirnir eru sýndir og hafi gersamlega ekkert planað framí tímann. Stökkva bara úr einu í annað og fylla uppí eyðurnar með hliðarplottum sem gætu ekki verið ómerkilegri.

The Tudors.. Showtime sendi þrjá fyrstu þættina til gagnrýnenda, og þeir láku á netið. Þar var allt fullt af kynlífi og ofbeldi. Hvað kom svo fyrir eiginlega? Þessir þættir eru temmilegir, en þeir eru ekki að gera neinar gloríur hvað varðar skriftir og leik. Því mætti öllu redda með meira.. þiðvitið.. kynlífi og ofbeldi.

-b.

,,Veðrið er úti"

Hallur fór heim núna áðan og tók góða veðrið með sér. Það á að rigna í dag og á morgun. Þetta var þrusuhelgi og nóg að gerast: Sól, bjór, kjúklingur, polaroid, kínversk nútímamyndlist, starað á sjóinn, meiri bjór, Kamerún-ískur leigubílstjóri sem vildi kynnast fólki algerlega á tíu mínútum, kalkúnn og sveppir, stelpur í sólinni, kubb, frisbí, Bobi, Sahil, Íslendingar í tröppunum, enn meiri bjór og enn meiri sól, fjórir metrópassar og súrmjólk í hádeginu..

og ekkert lært.

Og í gær var mér orðið illt í lifrinni. Hún leit á mig með tárin í augunum og spurði hvort ég væri ekki til í að glápa bara á vídjó í kvöld. Og mér leist vel á það. Og ég fékk mér mjólkurglas.

...

Ingi Björn lét mig vita um daginn að ,,On the Vikings" verður birt í NoD Magazine, hvar og hvenær sem það verður. Helvíti gaman af því.

...

Ég var búinn að gleyma því að Oliver Stone leikstýrði World Trade Center. En það breytti sosum engu, þetta var nákvæmlega það sem ég hélt: Hrikalega léleg kvikmynd. Ég hefði ekki nennt að staðfesta þennan grun minn nema fyrir þær sakir að ég minnist á hana í ritgerðinni minni, og vildi vera viss um að ég færi með rétt mál.

Og segið svo að ég gróðursetji aldrei neitt.

Cha-cha-chaiin.

-b.

Brot

Sem ég var að skrifa í ritgerðinni. Nokkurskonar tesa, ein af nokkrum. Er að klára niður blaðsíðu sautján og á ennþá helling eftir.. Hvern hefði grunað?

The event being described is not so much the physical crash of airplanes into towers and towers onto earth, but the experience of seeing it on the news, and then watching it again and again. This is both true to the novel's theme of communication and messages, as well as the unspoken agreement not to make light fiction of heavy disaster.

Fáránlegast er náttúrulega þessi kvóti sem maður þarf að uppfylla. Með tilliti til þess sem ég er þegar búinn að draga fram þá þarf ég ekki á þriðju bókinni að halda, en til að fylla uppí 1200 lesnar síður af bókmennt þá þarf hún að koma við sögu. Rugl.

Hallur lendir eftir rétt rúma tvo tíma. Sjúbídú.

-b.

,,Náttúran lokar engan úti."

Ég rakst á þetta á mæspeis-síðunni hans Inga Bjarnar, en það er Frikki sem skrifar, og hefur eftir tveimur öðrum gaurum. Sko:

Ég sit hér í botninum á gullpotti og stelst til að taka upp á quicktime samtal tveggja drykkjumanna.
Ég á ekki orð yfir þeim, Þetta eru Jón Hundur og Sveinn Drykkjumaður.

"Þegar fólk talar saman verður til samtal."
"Ekki grípa fram í fyrir mér, Jónsi!" sagði Sveinn við Jónsa sem sagði ekki neitt og horfði spurnaraugum á Svein.
Sveinn hallaði sér afturábak og hrækti út um gluggan.

"Þetta hefur allt með tímaskyn manna að gera... veistu, að þegar Freud kom með kenninguna um tíman....að hann væri afstæður, þá var það líka rangt. Vegna þess að tímaskyn manna fer ekki eftir "dímóteunni", sólinni, heldur fer það eftir tunglinu og allir geta breytt tímanum. É gæti til dæmis breytt öllum klukkum á íslandi samtímis.

"Egóið er bráðnauðsynlegt. Án Egós væri ekkert líf. Horfðu í augun á þessum manni! Maður notar rosalega mikla Egóorku við það að horfa í augun á manni og það er það sem er kallað Egóflakk."

"Ég veit hvernig náttúran virkar. Náttúran lokar engan úti. En hvað er náttúran að gera á Íslandi? Hún lokar úti 200 manns á götunni?
Þetta er ekki náttúra...

Ég ætla ekki að segja að maður geti ekki skáldað upp svona samræður, en það er alls ekki á allra færi. Svakalegt.

-b.

Svona skrifa ég ritgerð

og það er mjög asnaleg leið til að gera það, en ég geri það samt afþví ég kann ekki að haga mér öðruvísi.

Fyrst les ég það sem ég ætla að skrifa um. Yfirleitt veit ég ekki fyrirfram að ég komi til með að skrifa um það fyrren mun seinna, þannig að ég punkta ekki nógu mikið hjá mér á meðan ég les.

Stundum punkta ég eitthvað hjá mér í litla bók sem ég á, og stundum inní bækurnar sjálfar. Yfirleitt les ég þessa punkta aldrei aftur nema ég sé að leita að sérstöku blaðsíðutali - og ég finn það sjaldnast því ég hafði ekki fyrir því að punkta það niður á sínum tíma.. það virkaði ekki svo merkilegt þá.

Áður en ég get farið að skrifa af alvöru opna ég notepad og hugstorma. Fullt af punktum. Á einhverjum tímapunkti byrja ég að skrifa inngangsorð, og þegar ég er kominn dálítið inní þau þá kopí-peista ég þau inní wordpad og reyni að halda áfram. Ég skrifa jafnóðum punkta um framhaldið í svæðið fyrir neðan það sem ég er að skrifa. og svo ýti ég því lengra og lengra niður eftir því sem ég skrifa meira.

Fæstir af þessum punktum verða meira en punktar. Textaskjalið geymi ég einhverstaðar, en ég næ einhvernvegin aldrei að slíta mig frá þræðinum sem ég er að elta til að fara útí afmarkaðar umræður sem miðast af punktunum. Ég á erfitt með að byggja efnisgreinar eftir uppdrætti, þarsem eitt ákveðið atriði er klofið til mergjar, svo maður eigi að geta snúið sér að öðru (en þó á einhvern hátt tengdu) í þeirri næstu. Þetta er allt sama setningin einhvernvegin. Eitt leiðir óhjákvæmilega af öðru, og punktarnir eru bara eitthvað sem maður hoppar yfir, rétt einsog greinaskilin.

Einhverntíman inní þessu reipitogi sé ég að ég er kominn á blaðsíðu 18 af 20-25 umbeðnum síðum, og fer að róast niður. (Fyrir ekki svo löngu síðan átti ég í stökustu vandræðum með að fylla uppí sjö, átta síður.. en þeir dagar eru liðnir, sem betur fer.) Þá bakkar maður aðeins, þreifar eftir þræðinum sem leiddi mann inní þessa vitleysu, og rekur hann aftur tilbaka. Það erfiðasta er síðan að loka öllusaman og halda andlitinu um leið, að reyna að sannfæra lesandann um að þetta hafi allt tengst á einn eða annan hátt, og leiði svo allt að, tada, þessu hér. Og um leið að forðast klisjur, á velli þarsem allskonar sniðugur klisjuflótti er líka löngu orðinn klisja, og afneitun á honum er líka klisja. Og svo framvegis.

Bæ ðe bæ, þessi texti er ekki dæmi um það hvernig ég skrifa ritgerð. Hér eru til að mynda engir punktar sem ég notaðist ekki við.

-b.