14 mars 2019

Best ársins 2018

Ó boj.

Eins og venjulega hef ég byrjað á að setja saman þennan lista uppúr miðjum desember og klára svo ekki að skrifa síðustu línurnar fyrren komið er vel inní næsta ár. Ekki það að ég liggi yfir þessu á meðan; ég bara hætti að skrifa og uppkastið lúrir á meðan ég legg mig í sófanum. Svo man ég eftir þessu þegar ég á að vera að gera eitthvað annað, einsog núna.

Þetta breytist ár frá ári, núna einsog í fyrra hefur tónlistin stærri sneið af kökunni, athygliskökunni! Ég stari, hlusta og þreifa oní eldfast mót og baka í ofni við 180 gráður í sirka 20 mínútur. Já, hefur stærri sneið núna en mörg fyrri ár. Það er einfaldara fyrir mig að nálgast nýja músík, og ég get gert það á meðan ég geri eitthvað annað. Sem er ótvíræður kostur þar sem mér finnst ég alltaf þurfa að vera að gera eitthvað annað.

Um leið hlusta ég alltaf jafn mikið á hlaðvörp, les sífellt minna (og engar hljóðbækur í gangi núna), og áhorfið er alltaf meiri hópíþrótt.

Tónlist

Spotify eykur mér leti enn sem áður. Ég fæ deilivænan lista (sem ég tek fyrir að deila) með nöfnum uppáhaldsbandanna og laganna þetta árið. Það hlýtur reyndar að miðast við 1. des til 1. des vegna þess að það sem ég hef hlustað á án merkjanlegra hléa síðan í nóvember kemur ekki upp á þessum ágæta lista.

En ef ég stilli þetta af með tilliti til hins nýafstaðna þá lítur þetta einhvernveginn svona út:

highasakite - Silent Treatment og Camp Echo

Einhverntíma á árinu hefur algrímurinn veitt lagið Hiroshima uppúr djúpinu, mögulega byggt á fyrirliggjandi smekk fyrir skandinavísku elektró poppi, og sett á vikulista. Ég merkti við það þá og kíkti svo á plötuna í nóvember? Ég lá allavega kylliflatur fyrir Silent Treatment og Camp Echo í framhaldi. Seinni platan er talsvert frábrugðin þeirri fyrri en sama stemning, sama fagurfræði í gangi. Lögin eru grúví, söngurinn heillandi og textarnir á stundum naívir vegna þess hvernig enskan er bjöguð -- viljandi eða ekki, það kemur út á eitt. Hiroshima er besta dæmið um þetta: „I should be digging my way to China / with a shovel but winded up in Portugal.“ Winded er æpandi rangt en virkar samt betur en það sem er rétt.. Og þegar hún talar um að koma upp í Hiroshima veit ég ekki hvort ljóðmælandi gerir sér grein fyrir því að það er í Japan? Þetta er allt aðeins á ská.

Camp Echo er aggressívari, og ég ég er ekki sérstaklega hrifinn af laginu Someone Who'll Get It. En plöturnar eru annars jafnvígar þrátt fyrir að vera hvor sinn hluturinn.

The Mountain Goats - Transcendental Youth

Hún var á toppnum eða nálægt því síðasta ár, og hélt því bara áfram. Ég hef ekki hlustað á hana nýlega en heyrði fátt annað í byrjun þessa árs. Mest spilaða lagið mitt á Spotify** var The Diaz Brothers, sem ég væri alveg til í að hlusta á nokkrum sinnum í röð akkúrat núna..

Fleetwood Mac - Fleetwood Mac og Rumours

Þetta er bandið sem ég hlustaði mest á á árinu, það byrjaði með því að ég heyrði Tusk í einhverjum síðastu þátta The Americans. Þetta er al-nálægt og alltumlykjandi band, en ég hef alltaf heyrt lögin útundan mér, nú datt ég oní þessar tvær plötur. Þó ekki plötuna Tusk?

Ég sé bara núna að það var að koma út stærðarinnar best of plata. Um daginn var einn af þessum gæjum í Song Exploder að tala um Go Your Own Way. Þau eiga semsagt eitthvað móment í ár.

En hvað sem því líður þá eru þessar plötur alveg geggjaðar. Þær eiga eitthvað sánd, og það er gott sánd.

REM - Out of Time

Sennilega vegna þess að ég hef verið að hlusta á R U Talkin' REM RE: Me? Automatic For the People var alltaf í uppáhaldi, eiginlega sjálfkrafa (!), hvernig er ekki hægt að verða ástfanginn að þeirri plötu? En nú tengdi ég mest við Out of Time og sennilega eru það lögin sem voru mest í spilun í kringum mig á einhverju upptökuskeiði. Leave er lag sem ég gæti aldrei mælt með við neinn út af þessari furðulegu sírenu, en þegar ég spila það fellur það inní einhverja heilagrófina einsog púsl. Ég man eftir að hafa sótt það á audiogalaxy á sínum tíma og spilað það trekk í trekk án þess að skilja almennilega hvers vegna..

Þannig að það kom mér ekki sérlega á óvart, en ég var pínu hissa á því hversu mikið ég fílaði restina af  plötunni. Ég get ekki hlustað á Losing My Religion alveg einsog ég get ekki hlustað á Creep, en Near Wild Heaven er stórkostlegt lag. Og svo framvegis.

Ég hlustaði líka aðeins á nýjustu og síðustu plöturnar, sem ég hafði aldrei verið sérstaklega forvitinn um, og þær komu skemmtilega á óvart, þó ekki þannig að ég nefnir þær sérstaklega. Nema hér. Óbeint.

Kids See Ghosts

Hún átti nokkrar góðar vikur. Ég kann ekki að nefna neitt ákveðið. Bara ofsalega sterk og grúví plata.

Ég nefndi þriðju Run the Jewels plötuna í fyrra, og að ég hefði ekki komist inní fyrri plöturnar. Plata númer tvö er ennþá útá kanti fyrir mitt leyti, en fyrsta platan kom sterk inn í ár. Hún er rosaleg. To Pimp a Butterfly var líka hálfgerð opinberun. Ég held áfram að kveikja á nýliðinni kanónu.

Og ég hlustaði aðeins á Everything Now með Arcade Fire. Fór á tónleikana með Ými í Laugardalshöll og hefði ekki getað verið ánægðari með þá, þau voru ofsalega flott læf. Lagið We Don't Deserve Love var sennilega hápunkturinn fyrir mig, ég hafði aldrei heyrt það áður en þau hefðu sennilega ekki getað merkt mér það betur þó lagið héti Björn Unnar og svo símanúmerið mitt.

** Fyrir utan Woody's Roundup af Toy Story 2 plötunni, en það var ekki fyrir sjálfan mig skulum við segja.

Bækur

Má vera að ég hafi bara hreinlega ekki lesið neitt á árinu nema myndasögur og leiðbeiningar?

Ég keypti Skuggaleiki á bókamarkaði í Laugardalnum og las hana aftur, það var gaman.

Ég las Hundakæti núna fyrir jólin og hafði mjög gaman af, sennilega besta bók sem ég las á árinu, með þeim fyrirvara að ég las ósköp fátt.

Ég er að lesa The Big U eftir Neal Stephenson og ég skil vel hvers vegna hann var ekki heitur fyrir að halda henni í útgáfu.. en ég er ekki búinn með hana, og hún færi aldrei á neinskonar árslista, ég er bara að reyna að fylla í þennan reit?

Ég byrjaði að lesa 2666 aftur en er ekki búinn með hana, strandaði í þriðja hluta? (Uppfært byrjun mars: ég er núna stopp í fjórða hluta, þriðji hluti var æðislegur.)

Og ég er sömuleiðis stopp í Blood Meridian, hún er ofboðslega falleg og ljót en var orðin einhvernveginn svo abstrakt og þrúgandi að ég þurfti að leggja hana frá mér.

Myndasögur

Saga heldur áfram að vera besta dótið. Hún hefur ekki alveg náð sömu hæðum aftur og hún gerði í lok þriðja bindis, en það er samt ekkert sem ég vil frekar lesa. Ég las bækur 4-7 á árinu held ég alveg örugglega.

Seinni hluti Inkal er misjöfn myndasaga en á engan sinn líka.

Svo las ég fjórða bindi Sex Criminals og þriðja bindi Injection, bæði seríur sem ég bíð eftir að halda áfram með.

Ég las Planetary allt í gegn á árinu, eftir að hafa keypt fyrri hluta heildarsafns í tveimur hlutum á útsölunni í Nexus. Mjög gott dót, sem ég hlýt að hafa byrjað að lesa fyrir rúmum fimmtán árum síðan? Gaman að klára það loksins, og að sagan skyldi halda dampi svona meira og minna allt í gegn.

Poppies of Iraq var líka góð, daglegt líf undir ógnarstjórn og allt sem því fylgir, uppvaxtarsaga, horfin æska og rústir þjóðfélags undir hælnum á ungum mönnum með byssur.

Hlaðvarp

[Hér klikkaði upptakan, til að grípa í hlaðvarps-myndlíkingu.. ég var búinn að skrifa þennan hluta og næstu þrjá, en það virðist ekki hafa vistast? Demit. Eins gott að árið var tíðindalítið og ég hef fátt að segja, það tekur mig ekki svo langan tíma að segja það aftur.]

Hollywood Handbook toppar þennan lista enn og aftur. Það er eitthvað við þessa gæja sem mig langar til að heyra, og þeir halda þessu meira og minna fersku. Besti þátturinn í ár var sennilega Joe Mandy / George Carlin þátturinn. Kannske Triumph at Comic Con.



Fyrir utan HH præm eru þeir líka með HH Pro Version, sem er hálftíma langur þáttur á Stitcher Premium. Og uppá sína vísu gera þeir aðallega grín að því að þeir skuli ekki nenna að taka upp hálftíma í viðbót. Viðkvæðið "How long has it been?" varð í ár grunnurinn að lagi (eða nýjum texta við lagið Otherside með RHCP) sem hlustandi tók upp og sendi þeim, og einn af hápunktum þáttarins á árinu. Sean var sömuleiðis með Hollywood Masterclass, sex þátta seríu á Stitcher Premium; Hayes startaði LA Podcast með tveimur öðrum; og saman ásamt Carl Tart eru þeir með körfuboltahlaðvarpið The Flagrant Ones á Patreon.

Af þessu er LA Podcast það sem ég hef minnst hlustað á, það fjallar um innanbæjarpólitík í Los Angeles og eðli málsins samkvæmt er ég oft dálítið út á þekju, og ekkert sérlega invested.

Hinsvegar sæki ég og hlusta á einstaka þætti af öðrum hlaðvörpum þar sem strákarnir koma fyrir. Alveg einsog með Paul F. Tompkins þegar ég elti hann sem mest. Sagði ég einhverntíma frá því þegar ég elti hann niður á Reykjavíkurhöfn en þorði svo ekki að heilsa honum? Úff. Kannske seinna. En sem dæmi um þetta sótti ég þátt af Can I Pet Your Dog þar sem tvær konur tala um hvað hundar eru sætir, vegna þess að Sean og kona hans voru gestir og töluðu um hundinn sinn.

Nýtt sem ég hafði gaman af á árinu var / er Behind the Bastards, Unspooled (stöku þættir), The Dream, R U Talkin' REM RE: Me?, Threedom og The Americans hlaðvarpið.

West Wing Weekly er standard hlustun, sömuleiðis Harmontown, og ég athuga alltaf hvað Rosewater er að tala um í Drive to Work Podcast.

Og af og til líða nokkrir dagar þar sem ekkert spennandi kemur út, þá hlusta ég aftur á Paul F. Tompkins og James Adomian þættina á The Todd Glass Show.

Kvikmyndir

Alpha Go, skemmtileg heimildamynd um AI vélina frá Google sem burstaði heimsmeistarann í Go.

Og ég horfði á Heat held ég tvisvar sinnum.

Er sennilega búinn að koma mér upp fælni gagnvart nýjum kvikmyndum. Er það bara þetta sem gerist?

Sjónvarp

The Americans lauk á árinu, og það helvíti vel.

Ég horfði á 1-3 þáttaröð af Better Call Saul -- eða einsog þættirnir eru nefndir á mínu heimili: You Better Go Get Sal. Þeir eru mikil snilld, ljós í pollinum.

Fyrsta þáttaröð The Deuce var líka gott sjónvarp, James Franco er meira að segja bara ágætur.

Ég horfi mestmegnis á sjónvarp útundan mér, sem hlutlaus aðili, á meðan annaðhvort kona mín eða sonur horfa á það sem þeim finnst skemmtilegt. Barnasjónvarpið er óskaplega misjafnt, að stórum hluta rusl einsog gengur, en tveir þættir sem ég hef alltaf gaman af að sjá eru Hæ Sámur og Begga og Fress. Stórkostlega uppfinningasamt og lúnkið stöff, vel hannað og grípandi. Fyrir utan alla uppfræðsluhliðina, sem er bara bónus.

Bjór

Bjórhátíðin á KEX var jafn góð og alltaf. Plúsar og mínusar miðað við fyrri ár: minna pláss til að sitja þetta árið, en meiri bjór til skiptanna. Ég var hálflasinn meðan á þessu stóð, en lét kylfu ráða kasti og kylfan sagði skál.

Brugghús sem stóðu uppúr þar voru Black Project, Other Half, Aslin, og Garage Brewing. Borg og Malbygg á toppnum af íslenska slektinu.

Og af íslenskum bjórum hafa Malbygg einfaldlega rústað árinu 2018. Galaxy er uppáhald, allt annað sem hefur skilað sér í ríkið hefur verið virkilega solid. Kútatilraunirnar hjá Borg hafa verið spennandi, RVK opnuðu sitt pláss í Skipholti og mjög gott að koma þangað.

Ég bruggaði tvisvar sinnum á árinu, ef ég man rétt. Einusinni á gamla kerfinu, þokkalegan pale sem ég gleymdi svo mestmegnis inní ísskáp. Og í fyrstu tilraun á Robobrew kerfinu reyndi ég við kaffistátinn minn, en gafst upp eftir endalaust vesen. Bæði var ég með aðeins of stóra uppskrift fyrir pottinn, og svo hafði ég ekki kynnt mér nógu vel hvernig ætti að fara að, svo allt sat fast. Kunni ekki nógu vel á hringrásina, hafði mulið kornið of smátt o.s.frv. Gengur betur næst.

(Það gerði það: önnur lögun var í janúar 2019, betri pale / ipa sem ég setti á kút.)

28 september 2018

Maltextrakt

Ég fór á Prikið, uppá aðra hæð, með flösku af maltextrakti og vatnsglas. Ég var með tölvuna, vinnutölvuna, í töskunni minni og þurfti að hlaða símann minn. Hann var í núll prósentum. Mér leið einsog ég væri sjálfur í núll prósentum. Djók.

Ég var ekki í núll prósentum. Ég var bara ekki í hundrað prósentum. Samband var takmarkað. Móða á skjánum. Símaskráin í lúppu. Sérstakt app fyrir myndlíkingar.

Ég þurfti aðallega að hlaða símann minn, til að hringja í Nönnu og segja henni frá því sem gerðist, jafnvel þó það hafi ekkert gerst þannig. Ég þurfti bara að fara úr vinnunni í smá stund.

Ég ákvað það sjálfur nota bene. Ég var ekki rekinn. Ekki einusinni í smá stund. Heyrðu það alheimur: ég er enn með vinnu. Gildi mitt í samfélaginu er ennþá yfir núlli.

Það eru ekki allir svo heppnir.

Ég ætlaði ekki að fara hingað en það leiðir sennilega allt hingað þessa dagana. Í dag að minnsta kosti.

Ég er að skrifa stuttar setningar án þess að stroka nokkuð út, bara af því að ég vil hafa það þannig núna.

Ég ætlaði að lýsa maltextrakt flöskunni minni. Hún er þung, bjórflöskur eru ekki svona þykkar. Stúturinn situr traustur á vörunum, sopinn er sömuleiðis þykkur, traustur, klístraður, sætur. Einhverntíma var miðinn úr pappír, nú er hann úr plasti. En flaskan er ennþá úr gleri, af því plast er rusl, en gler er rusl sem brotnar.

Já einsog annað sem brotnar. Appið fyrir myndlíkingar.

Plast brotnar í mesta lagi saman.

Þannig sér maður hvort maður sé með plast í höndunum, þegar maður stendur fyrir framan endurvinnslutunnurnar, og er ekki viss hvort þetta sé plast eða einhverskonar málmblanda, kannske pappír? Brjóttu það saman, ef það opnast aftur þá er það plast. Ógeðslegasta ruslið af öllu saman: maður brýtur það og það kemur bara aftur.

Gler brotnar.

Þegar fólk byrjar í heimabruggi spyr það stundum hvernig sé best að búa til maltextrakt. Það hafa nokkrir reynt það. Ég held að niðurstaðan sé sú að þú getir búið til eitthvað sem liggur ansi nærri maltextrakti, en það sé varla þess virði.. drekkur maður meira en eina flösku af malti á ári? Þegar manni líður illa og maður veit ekki hvað maður á að gera, og mann vantar að setjast einhverstaðar án þess að kaupa heitan drykk, og kannske er maður barn ennþá og langar í sykur, eða kannske er maltið nostalgíusopi og maður getur ekki sótt nostalgíuna beint í maltað korn og lakkrísrót. S04?

Maltextraktið er eitthvað sem hefur enga sérstaka merkingu en það er snertipunktur við fortíðina, og ekki bara fortíðina heldur hluti sem skiptu einhverntíma máli en gera það ekki lengur. Hverjum er ekki sama um maltextrakt? Engum, engum er sama um maltextrakt. Engum er uppsigað við maltextrakt.

Það er engin ástæða fyrir því að nota gler.

Ekki nota plast en þú getur notað ál. Það er nóg til af því. Ef maður brýtur saman álið þá helst það niðri, en það er snyrtilegt, þú pakkar dósinni saman oní lyklakippu og innum bréfalúgu einhverstaðar. Glerið brotnar. Það dreifist útum allt. Því víðar sem þú þarft að djöflast meira á því til að brjóta það.

Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? En ég þekki engan sem hefur dáið.

Nýlega.

Er ég að fara að ganga frá dánarbúi? Hvað er það? Þarf ég svarta ruslapoka?

Ég er sennilega búinn að hlaða símann minn nóg í bili. Ég ætla að loka tölvunni og fara út og hringja í Nönnu. Ég fór úr vinnunni til að vera einn en maður getur ekki verið einn niðri í miðbæ. Og ef ég fer heim þá er ég of einn? Hvernig er það sem þetta virkar.

-b.

04 júlí 2018

mtg

Ég er semsagt búinn að vera að spila dálítið Magic the Gathering uppá síðkastið.

Hvernig vill það til?

Davíð sýndi mér Hearthstone fyrir rúmum fjórum árum síðan, ég spilaði helling af því. Blizzard negldi akkúrat rétt jafnvægi í leiknum, þar sem hann virkar einsog spila-leikur mestanpart, en rennslið í leiknum er hannað fyrir nokk hnökralausa stafræna upplifun. Þannig getur eitt spil á borði tekið breytingum eða breyst í annað hratt og auðveldlega, sem er eitthvað sem Magic leikur á stofuborði á í vandræðum með. Þegar annar spilaranna á leik getur hinn ekkert gert þar til röðin kemur að honum, sem útilokar allskonar fram-og-tilbaka virkni.. Allt útlit, stemning og vigt í leiknum passar akkúrat fyrir þetta umhverfi og kasúal spil. En það þýðir líka að leikurinn hefur takmarkaða dýpt.

Ég byrjaði að hlusta á podcastið hans Mark Rosewater, Drive to Work, um svipað leyti, held ég? Það var að hluta nostalgía en mig langaði líka að vita hvar leikurinn væri staddur. Á YouTube er hægt að horfa á heeeelling af Magic leikjum. Ég gerði það.

Ef Hearthstone er blokkflauta þá er MTG Online einsog.. theramín? Kannske ekki alveg. MTGO gæti verið meira fráhrindandi fyrir byrjendur heldur en theramín. Ég prófaði að spila Magic Duels, sem var tilraun til að pakka Magic inní kassa sem var einsog Hearthstone í laginu. Wizards hættu að þróa það síðasta sumar eða í haust og einbeittu sér að Magic Arena, sem reynir sömuleiðis að pakka Magic oní samskonar kassa. Ég skráði mig í biðröð eftir lokuðu beta en biðröðin var löng. Í millitíðinni ákvað ég að prófa MTGO.

MTGO kemur heldur ekki vel út í samanburði við Magic á stofuborði. Hearthstone verður til á tölvuskjá, Magic verður til á prenti. Allar styttri leiðir, shorthand og flæði sem spilarar þróa með sér á frekar stuttum tíma andspænis hver öðrum þýðist hreint ekki vel í tölvuleik, þar sem þarf að gera ráð fyrir allskonar breytum sem gætu mögulega skipt máli, hvort sem spilararnir vilja nýta þær eða ekki. Þetta skiptir engu máli í Hearthstone en öllu í MTGO.

En! Þegar ég var búinn að eyða smá tíma í MTGO komst ég inní rythmann á leiknum, og síðan þá virðist allt gameplay í Magic Duels og Magic Arena óþarflega loðið. MTGO er ekki fallegur leikur en hann er praktískur og hann virkar.

Allavega. Eftir að hafa spilað hann í dálítinn tíma ákvað ég að prófa að taka þátt í draft móti í Nexus. Það var verið að spila Dominaria, í lok maí. Það var dálítið skrýtið að koma inní þetta batterí en ég var mjög blátt áfram með það að ég vissi ekki hvað ég væri að gera, og allir sem ég spilaði við voru mjög almennilegir. Skömmuðu mig fyrir að stokka illa, sem var vel þegið. (Í gamla daga vorum við vanir að raða löndunum saman við hin spilin, eitt á móti tveimur, áður en við síðan stokkuðum. Þetta er víst mjög mjög illa séð.) Ég keypti engin plöst þetta fyrsta skipti sem var frekar vandræðalegt og bauð einmitt uppá vesen í stokkun, en ég passaði uppá það næst.

Ég er búinn að fara nokkrum sinnum síðan og finnst alltaf mjög gaman. Á laugardaginn er prerelease sealed mót fyrir Magic 2019 og ég er skráður.

Eftir þetta fyrsta draft mót keypti ég mér nýjar möppur fyrir spilin sem ég átti heima. Ég varði lunganum úr mándags-frídegi í að fara yfir kassann, sortera og raða. Ég henti gömlu grænu möppunni með plastvösunum sem voru úr sér gengnir, raðaði í nýju möppurnar eftir seríum, litum og stafrófsröð. Ekki að ég ætli að fara að bjóða skipti úr þessu, það eina sem er einhvers virði er bara spilað í Legacy og Vintage. Það er meira fyrir flokkarann í sjálfum mér, mér finnst gaman að renna yfir þetta. Ég gæti mögulega mögulega tekið einhver af gömlu basic löndunum mínum með mér á næsta mót, en ég fór aldrei svo langt í dentíð að safna júníform löndum, og þá er kannske betra að láta það vera.

Um leið og ég fór yfir gömlu spilin var ég að rifja upp nákvæmlega hvenær ég hefði verið að spila þegar ég var strákur. Miðað við að fyrsti stokkurinn minn var Ice Age starter, og ég man vel eftir því þegar Homelands kom út, þá hef ég byrjað í kringum Ágúst 1995. Og ég keypti slatta af Exodus, og spilaði með þeim spilum, en það kom út miðjan júní 1998. Ég keypti nokkra pakka af Unglued, sem kom út í byrjun ágúst sama ár, en ég var alveg hættur þegar Urza's Saga kom út í byrjun október. Þannig að setjum endalokin við lok ágúst 1998.

Þrjú ár.

Þrettán ára til sextán ára.

Gerðist eitthvað annað í lok ágúst 1998? Tja jú ég byrjaði í framhaldsskóla.

Ég var með einhverja hálfkláraða hugmynd um það hvort þetta væri eingöngu nostalgía, samanber annað misjafnlega spennandi sem hálffertugir karlmenn gera til að verða aftur sextán. Ég held ég nenni samt ekki að eyða tíma í það? Nostalgían er bundin í spilunum sem ég á uppí hillu og sem ég spilaði með þegar ég var strákur. Og hún er bundin í minningum um spil á Baldursgötunni og við bróður minn og vini mína, og stokkana sem ég smíðaði og reglubókina sem ég lærði utanað, og fyrsta skiptið sem ég keypti kassa (til helminga við Ými) og fyrsta mótið sem ég tók þátt í, og pakkana sem maður gat keypt í Jack 'n Jones í Kjarnanum (úff Selfoss). Og minningar tengdar þessu spili eru fyrirferðameiri í nostalgíu þessara ára vegna þess að mér þótti það skemmtilegra en flest annað og það meikaði sens.

Írónískt að einhverju leyti að ég skuli byrja að spila aftur þegar Dominaria kemur út, sem er hreinlega yfirlýst nostalgíusett. En það er eitthvað til að skoða í því líka: umhverfi spilsins er svipað, og það eru allskonar tilvísanir í gömlu dagana, einstaka endurprentanir, en spilið er allt allt annað en það var fyrir tuttugu árum síðan. Sem betur fer.

-b.

19 júní 2018

Enn frekara liðhlaup

Eða þannig.

Undanfarna mánuði hef ég pirrað mig á því hversu miklum tíma ég eyði í facebook, twitter og instagram í símanum mínum. Fyrir einhverju síðan eyddi ég instagram út og hef ekki beint saknað þess. En þessvegna eru semsagt engar instagram myndir inná þessari síðu fyrir síðustu vikur.

Og þessvegna hef ég ekki hjartmerkt neina instagram mynd uppá síðkastið.

Dómstólar framtíðarinnar, lesið játningu mína.

Facebook og twitter hefur verið erfiðara, ég eyddi öppunum út en mobile síðurnar þeirra eru fínar þannig að vafrinn virkar alveg eins vel. Þá gerði ég þá tilraun núna fyrir skemmstu að fleygja vafranum sömu leið.

Ég eyddi út chrome og firefox, svo er einhver samsung-vafri sem ég get ekki eytt án þess að róta símann. Gæti gert það fyrir rest. En þetta eitt og sér hefur haldið þokkalega.

Ég hef ekkert sérstaklega mikla trú á viljanum til að gera eitthvað annað, einsog sjá má. Frekar að hella draslinu í vaskinn.

Á móti sótti ég aftur kindle appið, þannig að ég get opnað það og lesið nokkrar línur ef ég er alveg að drepast í nennunni.

Það sem mér hefur ekki þótt þörf á að fleygja enn sem komið er er messenger og snapchat, af því það pingar ekki nema einhver sé að reyna að segja mér eitthvað. Og goodreads og untappd, af því það er meirihluta logg fyrir sjálfan mig. Ekkert af þessu er eitthvað sem stend mig að því að fletta inní tómið þartil ég ranka við mér kaldur í myrkrinu og heyri öskrin og vatnið nær uppað ökklum.

Síminn er þá í meginatriðum koparþráður milli okkar Nönnu, pósthólf, mp3-spilari með podcast ui, myndvél, dagbók og skeiðklukka.

-b.