Úr The Confusion

The next day they left the field pimpled with smoking twists of blackened iron and marched south to Dublin. James Stuart had already run off to France. Protestants were running wild, looting Catholic homes. Bob ventured into a certain quarter where Protestants were more apt to behave themselves, if indeed they went there at all. He found Teague Partry sitting on a stoop smoking a clay pipe and gravely observing the bums of passing milk-maids, as if nothing much had happened recently. But the right side of his face was flushed red, as if sunburnt, and pocked with recent wounds that all appeared to have radiated from a common center.

Teague bought him a mug of beer (it being Teague's turn to do this) and explained to him that James's foreign cavalry regiments had panicked first and, finding their escape route blocked by the Irish infantry, had opened fire on them to clear the way. He put it to Bob that Irishmen had it in them to fight effectively when they were not being massacred by Continental cavaliers who were supposed to be on their side, and (pointing significantly to his face) when they were provided with guns that projected musket-balls instead of blowing up in their faces. Bob agreed that it was so.

- Neal Stephenson, _The Confusion_ bls. 313.

Hann stendur ekkjá mér

Muniði eftir senunni í Invisibles þegar þau eru á dænernum þarna útí sveit, á leiðinni að sækja eyðnis-bólusetningalyfið, og einhver (Mason?) er að tala um að tíminn hafi verið að hraða á sér undanfarin ár? Þetta tengdist því að heimsendir var ákveðinn árið 2012 og maður sá fyrir sér línu sem sveigðist ögn niðurávið (eða uppávið?) þegar kom að endalokunum, einsog lopi sem liggur útfrá hnykli og byrjar að hringa sig utanum hnykilinn áður en hann snertir massann sjálfan. Þannig hraði tíminn á sér áður en hann hverfur í gegnum eyðu í 3. víddinni.. eða eitthvað.

Já þannig eru semsagt vinnuvikurnar. Stundum. Eða alltaf, þegar þær eru búnar.

Viðkvæðið í Skaftahlíðinni var það að nú væri strax kominn þriðjudagur. Þarmeð var vikan svo gott sem búin, bara formsatriði að ljúka henni af.

Var vísindaskáldskapur æsku minnar endurvarp hversdagsvinnuviku höfundarins? Þess sem gleypti dóp og talaði um geimverur og skrifaði sig inní skáldskapinn til að lækna fallið lunga og giftast draumadísinni?

Og svarið kemur: En ekki hvað?

Einsog anarikismi sem gengur of langt í þá áttina og kemur síðan tilbaka úr hinni, og þá í jakkafötum eða samfestingi Hitlersöldrunar (einsog King Mob aftur) þá er ekkert fantasískara, ekkert brjálaðra og gersamlega útí hött einsog hversdagurinn sé hann grannt skoðaður. Patrick Swayze vaknar í svitakófi í lok Donnie Darko: dreymdi hann það sem við héldum fyrst - að einhver hefði flett ofan af honum á meðan hann svaf í framtíðinni - eða var það tilhugsunin sem lagðist yfir hann þegar heimurinn datt aftur í liðinn, að veröldin væri ekki lína, að hún væri ekki einusinni lína sem bítur í skottið á sér (eða baugur, til að giftast útúr vökunóttum), og ekki heldur kúla (einsog Invisibles aftur) heldur ský í fjórðu víddinni. Ekki einsog við sjáum það heldur einsog það hugsar um sjálft sig.

Þá er hringurinn misskilningur. Línan endar ekki einsog á borðbrún og hún bítur ekki í skottið á sér, hún er ljóseind á lengd og hún brennir í gegnum sjálfa sig í takt við skýið sem dregur andann. Gufan dregst saman þegar kólnar, haustið í líkamanum, mér verður stundum kalt á höndunum orðið.

Setjum sviga utanum þetta í bili.

Ég er að flytja í enn eina íbúðina í haust, bráðum get ég farið að setja bækur í kassa. Ég fer í sumarfrí fyrsta ágúst og get farið að færa á milli í rólegheitunum. Nú held ég að sumir kassarnir haldist lokaðir, ég komi þeim fyrir þarsem lítið ber á, velji frekar í hillurnar það sem ég vil hafa uppi við vegg. Er þetta annað sem gerist? Einsog maður taki ákvörðunina ekki sjálfur heldur að hún birtist manni alltíeinu þegar maður kemur fyrir hornið.

Ekki eitthvað ákveðið horn, sem búið er að vara mann við og setja upp skilti og þessháttar. Bara eitt af þessum götuhornum sem maður tekur ekki eftir fyrren maður gengur á einhvern og man það uppfrá því.

Engin línulegheit, ekkert drama. Eða er það mín skynjun, rosa móðins? Er það annað sem gerist?

Við erum að fara að grilla hjá Hlyni á eftir, það er búið að vera sól með köflum í dag sýnist mér, veðurspáin fyrir kvöldið segir heiðskírt og 15 stig.

Ég er enn að lesa The Confusion, fæ hugmyndir fyrir ritgerðina af og til en er ekki byrjaður að lesa neitt af viti, við Nanna vorum að byrja á 2. þáttaröð af The Wire. Ég kem til með að skrópa í ræktinni í dag og þyrfti þessvegna að gera eitthvað um helgina í staðinn. En ég er að vinna?

Vinnuvikan er semsagt ekki alveg búin, hún verður eina viku í viðbót.

-b.

Dabbi kóngur

Tekið úr Davíð Oddsson: í myndum og máli 1948-2008 eftir Hannes Hólmstein Gissurarson.

-b.

Daniel Waterhouse er sjanghæaður í nýrnasteinsuppskurð

"In truth you are still alive and will be for many years - more years than I have remaining. There are some who die of shock, it is true, and perhaps that is why all of your friends wished to come and pass time with you before I started. But, as I recollect, you were shot with a blunderbuss once, and got up and walked away from it. So I am not afraid on that 'count. The bright lights you see are sticks of burning phosphorus. And I am Robert Hooke, than whom no man was ever better suited to perform this work."

"No, Robert."

Hooke took advantage of Daniel's plea to jam a leather strap into his mouth. "You may bite down on that if you wish, or you may spit it out and scream all you like - this is Bedlam, and no one will object. Neither will anyone take heed, or show mercy. Least of all Robert Hooke. For as you know, Daniel, I am utterly lacking in the quality of mercy. Which is well, as it would render me perfectly incompetent to carry out this operation. I told you a year ago, in the Tower, that I would one day repay your friendship by giving you something - a pearl of great price. Now the time has come for me to make good on that promise. The only question left to answer is how much will that pearl weigh, when I have washed your blood off it and let it clatter onto the pan of yonder scale. I am sorry you woke up. I shall not insult you by suggesting that you relax. Please do not go insane. I will see you on the other side of the Styx."

Whe he and Hooke and Wilkins had cut open live dogs during the Plague Year, Daniel had looked into their straining brown eyes and tried to fathom what was going on in their minds. He'd decided, in the end, that nothing was, that dogs had no conscious minds, no thought of past or future, living purely in the moment, and that this made it worse for them. Because they could neither look forward to the end of the pain, nor remember times when they had chased rabbits across the meadows.

Hooke took up his blade and reached for Daniel.

-- Neal Stephenson, Quicksilver bls. 916.

Takk fyrir Halldór,

það sem ég vildi sagt hafa:



-b.