(1200)

Oh Danny boy, the pints, the pints are calling..

Smukke unge Punisher

Ég hef ekki lesið bókina, en hvort er kjánalegra.
1) Að á Punisher: Girls in White Dresses bókinni sé blurb frá Garth Ennis sem hljómar svo: ,,That's the Punisher all right. That's how it's done." Eða
2) Að ég taki eiginlega meira mark á því en öðru sem þeir hefðu hugsanlega getað prentað á þessa bölvuðu bók.

Ahemm. Ég þarf alltíeinu að gera slatta af dóti í dag?

-b.

You're my number one guy

Ég fattaði ekki að þessi lína væri tilvitnun í Batman hans Burtons fyrren ég sá gaurinn syngja hana í Jóker-búningi. Þetta þurfti til. Annars er það varla nema von, línan stendur ein og sér bæði í laginu og í myndinni.. það er einmitt það sem er svo flott við þá senu: Nicholson er einn með sínum helsta aðstoðarmanni, og apar þessa línu eftir Palance, sem sagði hana við Nicholson þegar þeir voru tveir einir. Þannig að enginn fattar brandarann nema Nicholson, ekki einusinni þessi eini gaur sem fær að sjá eftirhermuna. Jókerinn hans Nicholsons fær alveg nokkur prik fyrir þetta, hann er með furðulegan húmor og hefur líklega mest gaman af honum sjálfur.



Svo er lagið líka gott. Þetta eru flottir strákar.

-b.

Af gefnu tilefni:

Eru startkaplar hættulegir?

Spurt: Í handbók með bílnum mínum eru leiðbeiningar um notkun startkapla við gangsetningu. Þar er sagt að tengja skuli kaplana í ákveðinni röð; fyrst á milli plúspóla geymana og síðast mínuskapalinn í stellið á bílnum með tóma geyminn en ekki í mínuspólinn á rafgeyminum sjálfum. Ég hef verið að spyrja ýmsa mér fróðari menn hvers vegna ekki sé sama í hvaða röð startkaplar séu tengdir en hef ekki fengið nein "skynsamleg" svör - því spyr ég þig.

Svar: Þegar rafgeymir afhleðst myndast vetni; litlaust, lyktarlaust gas sem myndar sprengihættu. Því skyldi alltaf gera ráð fyrir hættu af sprengingu nálægt rafgeymi sem hefur tæmst, t.d. yfir nótt. Hlaupi neisti nálægt tómum rafgeymi getur orðið af sprenging. Sama gildir um reykingar. Sprenging getur tætt rafgeymi sundur og af hlotist alvarleg slys, ekki síst ef brennisteinsýra slettist á fólk en hún getur m.a. valdið alvarlegum augnskaða. Sprengihætta er einnig til staðar sé geymissýran frosin í tæmdum rafgeymi. Reglurnar um tengingu startkapla í ákveðinni röð eru því mikilvægar. Með þeim er reynt að tryggja að viðkomandi sé sem fjærst rafgeymi, þegar tveir rafgeymar tengjast endanlega, en þannig minnkar hætta á að neisti geti valdið sprengingu. Fólk ætti því að kynna sér upplýsingar í handbók bíls.

Af vefsíðu Leós.

Hvað er maður að gera semsagt?

Á fimmtudaginn fór ég í ræktina og setti svo fötin mín í þvott. Þau eru þar ennþá held ég.. Ég var eitthvað annað að gera um kvöldið, fór svo beint austur eftir vinnu daginn eftir. Gleymdi þeim í gær þangaðtil ég var kominn í vinnuna og var svo í heimsókn þangaðtil ég sofnaði. Ég er ekki enn búinn að fara heim í dag. Þessar vinnuhelgar.

Það hefur annaðhvort verið á miðvikudaginn eða fimmtudaginn sem ég fór í bakinu, þessi andskotans mjóbaksverkur sem ég hef fengið endrum og eins. Þannig að ég var slæmur á fimmtudagskvöld, verri á föstudagsmorgun og alveg þangaðtil ég náði að smella því út. Taktíkin er þessi hér: Ég stend uppvið vegg og teygi mig niður til jarðar með beinar lappir, þegar ég er kominn með lófa í gólf eða þvínæst þá vagga ég frá hægri til vinstri þartil ég finn eitthvað gerast.

Ég hafði reynt það nokkrum sinnum en ekkert gerðist, svo hafði ég það milli tíu og ellefu á föstudagsmorgun. Gleðin var kannske ekki ólýsanleg, en afskaplega mikil. Ekki bara það að líða alltíeinu betur, heldur að vita það (án þess að vera viss, það er nú meinið) að nú líða ekki vikur eða mánuðir þarsem ég get ekki setið í stól eða beygt mig niður í gólf án þess að fá hníf í bakið.

Merkilegir þessir krónísku verkir, maður kann betur að meta það að líða ekki-illa, frekar en að leitast endilega eftir því að líða vel.

Eða kannske frekar: skilgreiningin á því að líða vel breytist aðeins. Ég er þakklátur fyrir að geta notað bakið yfirhöfuð.

En nóg um það.

Ég fékk frí síðustu tvo tímana í vinnunni á föstudaginn til að kíkja á málstofu á hugvísindaþinginu. Ég valdi málstofu um Njálu afþví ég fíla Njálu. Már Jónsson talaði um mismunandi orðalag í hinum ýmsu handritum Njálu, Helga Kress sagði bardaga og veislur í Njálu vera karnival. Og svo framvegis. Það var fullt útúr dyrum.

Svo sótti ég Hall og við keyrðum útúr bænum. Þegar við komum að Rauðavatni skall á með stórhríð, á Sandskeiðinu hægðum við niður í fjörutíu og sáum ekki svo mikið í kringum okkur. Þar var einn farinn útaf. Mér leist stundum ekki á blikuna því það voru 14 metrar og gleerhált, guðslifandi feginn að vera á nöglum, og ekki í fyrsta sinn í vetur.

Þannig að við rausuðum og spjölluðum og vorum rúman einn og hálfan tíma á leiðinni á Selfoss. Mér leist aldrei á bílinn fyrir framan okkur, hann var alltaf að læðast útaf veginum. Við tókum vídjó þegar við vorum að koma að Kögunarhól, ég hugsa ég setji það á Facebook einsog maður gerir. En já, við lötruðum loks inná Selfoss og yfir brúna og ég stoppaði fyrir bíl sem ætlaði að beygja en gaf ekki stefnuljós og svo beygði hann útaf og ég var að gefa í þegar jeppinn fyrir aftan klessti á bílinn minn.

Hlerinn aftaná er í rúst, annars allt í lagi. Ég á eftir að fá að vita hvað þetta kostar og hvernig það leysist. En hef litlar áhyggjur af því sosum.

Náði mynd af jeppanum samt. Hallur sagði að þetta væri Ford 350 held ég.

...

Ég fór á Selfoss til að halda upp á 25 ára afmæli Óskars bróður með honum og fjölskyldunni. En konan hans var að vinna til sjö svo hann komst ekki af stað fyrren tveimur tímum á eftir mér, þá var víst alveg blint. Hann þurfti að snúa við áður en hann komst á heiðina. Nema hvað, lærin voru í ofninum og sósan tilbúin og svona, við borðuðum afmælismatinn og gátum ekki annað.

Daginn eftir var heiðin auð, þetta hafði bara verið eitthvað spes fyrir föstudaginn þrettánda. Ég taldi fimm bíla útaf í Ölfusinu, einn í kömbunum, einn í Skíðaskálabrekkunni og loks einn á Sandskeiði.

Hallur gaf mér Watchmen-barmmerki sem ég er með núna, það er frá Þýskalandi.

Ég hlakka til útlandsins.

...

Ég er enn að lesa Cryptonomicon, er eiginlega í pásu núna því það var að koma myndasögusending á safnið. Las Secret Invasion og hét því aftur að hætta að vesenast í þessum ,,viðburðum" hjá könunum. Las Fables: War and Pieces, sem er víst ekki endir heldur miðbik eða bara einhverskonar klímax sem slúttar þó ekki sögunni. Fínt sem slíkt. Er að lesa Young Liars eftir David Stray Bullets Lapham.

(Ég var að enda við að skamma mann sem er helmingi eldri en ég fyrir að reyna að labba í burtu þegar hliðið vældi á hann. Tónninn í sjálfum mér kom mér á óvart. Fólk lætur stundum einsog smákrakkar.)

En já. Lapham. Þetta eru kunnuglegar slóðir fyrir kauða: Strákar sem eru lúserar og rosalega töff og ofbeldisfullar stelpur sem þeir eru skotnir í en hafa engan séns.

Og svo las ég slatta í The Extraordinary Works of Alan Moore sem er sýnist mér bara heillangt viðtal við karlinn. Alltí lagi.

Það er ekki bara blautt og súrt tau sem bíður eftir mér heima heldur líka næstsíðasti Battlestar þátturinn. Hann skal í strax eftir vinnu.

-b.

Gamall Kalvin

Eða kannske frekar Kalvin á rítalíni? Mér finnst þetta vel heppnað (annar ramminn er mjög passlegur) og aðeins of sorglegt.. Kalvin á ekki að hætta að tala við Hobbes.

Meira hérna.

Og þetta hér af því að ég veit ekki hvaðan það kemur og ég veit ekki hvað ég á að halda en.. já. Sko.



-b.

Virkar þetta líka?

Prófarinn..

Enginn Stephenson í þetta skiptið

Nú kíki ég aftur í Alec bækurnar hans Campbells. Einhver óræð hugmynd um að skrifa lærða ritgerð.

Fór í laugar í gær og gerði útaf við lappirnar á mér, ætla aftur strax eftir vinnu. Við Davíð erum búnir að vera í þessu harki í sex mánuði.

Já talandi um hark. Er það alveg horfið eða hvað? Ég mætti alveg við því að græða tíkall eða svo.

-b.

Continue at own peril sirs

Mér finnst þetta dásamlegt. Ég ætla að henda þessu öllu hérna inn og ef þú vilt ekki lesa það þá er mér alveg sama.

Epiphyte Corp.'s business plan is about an inch thick, neither fat nor
skinny as these things go. The interior pages are slickly and groovily
desktop-published out of Avi's laptop. The covers are rugged hand-laid
paper of rice chaff, bamboo tailings, free-range hemp, and crystalline
glacial meltwater made by wizened artisans operating out of a
mist-shrouded temple hewn from living volcanic rock on some island known
only to aerobically gifted, Spandex-sheathed Left Coast travel bores.
An impressionistic map of the South China Sea has been dashed across
these covers by molecularly reconstructed Ming Dynasty calligraphers
using brushes of combed unicorn mane dipped into ink made by grinding
down charcoal slabs fashioned by blind stylite monks from hand-charred
fragments of the the True Cross.

The actual contents of the business plan hews to a logical structure
straight out of the Principia Mathematica. Lesser entrepreneurs
purchase business-plan-writing software: packages of boilerplate text
and spreadsheets, craftily linked together so that you need only go
through and fill in a few blanks. Avi and Beryl have written enough
business plans between the two of them that they can smash them out from
brute memory. Avi's business plans tend to go something like this:

MISSION: At [name of company], it is our conviction that [to do the
stuff we want to do] and to increase shareholder value are not merely
complementary activities -- they are inextricably linked.

PURPOSE: To increase shareholder value by [doing stuff].

EXTREMELY SERIOUS WARNING (printed out on a separate page, in red
letters on a yellow background): Unless you are as smart as Johann Karl
Friedrich Gauss, savvy as a half-blind Calcutta bootblack, tough as
General William Tecumseh Sherman, rich as the Queen of England,
emotionally resilient as a Red Sox fan, and as generally able to take
care of yourself as the average nuclear submarine commander, you should
never have been allowed near this document. Please dispose of it as you
would any piece of high-level radioactive waste and then arrange with a
qualified surgeon to amputate your arms at the elbows and gouge your
eyes from their sockets. This warning is necessary because once, a
hundred years ago, a little old lady in Kentucky put a hundred dollars
into a dry goods company that went belly-up and returned her only
ninety-nine dollars. Ever since, the government has been on our asses.
If you ignore this warning, read on at your peril -- you are dead
certain to lose everything you've got and live out your final decades
beating back waves of termites in a Mississippi Delta leper colony.

Still reading? Great. Now that we've scared off the lightweights,
let's get down to business.

EXECUTIVE SUMMARY: We will raise [some money], then [do some stuff] and
increase shareholder value. Want details? Read on.

INTRODUCTION: [This trend], which everyone knows about, and [that
trend], which is so incredibly arcane that you probably didn't know
about it until just now, and [this other trend over here] which might
seem, at first blush, to be completely unrelated, when all taken
together, lead us to the (proprietary, secret, heavily patented,
trademarked, and NDAed) insight that we could increase shareholder value
by [doing stuff]. We will need $ [a large number] and after [not too
long] we will be able to realize an increase in value to $ [an even
larger number], unless [hell freezes over in midsummer].

DETAILS:

Phase 1: After taking vows of celibacy and abstinence and foregoing all
of our material possessions for homespun robes, we (viz. appended
resumes) will move into a modest complex of scavenged refrigerator boxes
in the central Gobi Desert, where real estate is so cheap that we are
actually being paid to occupy it, thereby enhancing shareholder value
even before we have actually done anything. On a daily ration
consisting of a handful of uncooked rice and a ladleful of water, we
will [begin to do stuff].

Phase 2, 3, 4, . . . , n - 1: We will [do more stuff, steadily
enhancing shareholder value in the process] unless [the earth is struck
by an asteroid a thousand miles in diameter, in which case certain
assumptions will have to be readjusted; refer to Spreadsheets 397-413 ].

Phase n: Before the ink on our Nobel Prize certificates is dry, we will
confiscate the property of our competitors, including anyone foolish
enough to have invested in their pathetic companies. We will sell all
of these people into slavery. All proceeds will be redistributed among
our shareholders, who will hardly notice, since Spreadsheet 265
demonstrates that, by this time, the company will be larger than the
British Empire at its zenith.

SPREADSHEETS: [Pages and pages of numbers in tiny print, conveniently
summarized by graphs that all seem to be exponential curves screaming
heavenward, albeit with enough pseudo-random noise in them to lend
plausibility.]

RESUMES: Just recall the opening reel of "The Magnificent Seven", and
you won't have to bother with this part; you should crawl to us on hands
and knees, and beg us for the privilege of paying our salaries.

Vinnan í frostinu svo puttarnir kali ekki

Shaftoe didn't believe a word of it at first. He pegged it as some kind of British humor thing, some kind of practical joke/hazing ritual. In general he doesn't know what to make of the Brits because they appear (in his personal observation) to be the only other people on the face of the earth, besides Americans, who possess a sense of humor. He has heard rumors that some Eastern Europeans can do it, but he hasn't met any of them, and they don't have much to yuk it up about at the moment. In any case, he can never quite make out when these Brits are joking.

Any thought of that this was just a joke evaporated when he saw the quantity of armaments they were being issued. Shaftoe has found that, for an organization devoted to shooting and blowing up people on a large scale, the military is infuriatingly reticent about passing out weapons. And most of the weapons they do pass out are for shit. It is for this reason that Marines have long found it necessary to buy their own tommy guns from home: the Corps wants them to kill people, but they just won't give them the stuff they need!

But this Detachment 2702 thing is a whole different outfit. Even the grunts are carrying trench brooms! And if that didn't get their attention, the cyanide capsules sure did. And the lecture from Chattan on the correct way to blow your own head off ("you would be astonished at how many otherwise competent chaps botch this apparently simple procedure").

Nú sit ég vaktina niðri á fyrstu hæð vegna þess að Finnur er veikur. Við funduðum með BHM manni áðan sem þóttist viss um að næsta stig í hagræðingu innan borgarinnar væru uppsagnir meðal þeirra sem vinna við grunnþjónustu, sem kallast þó ekki lífsnauðsynleg. Það deyr víst enginn (líkamlega) þótt bókasafnið loki eða skerði þjónustuna um helming (guð forði oss og geymi oss).

Væri hægt að líkja eftir Björnsbjarna-módelinu sem tekið var upp á löggæslusviði, að fækka bókavörðum en gefa þeim sem eftir standa lífshættulegri amboð? Já og stórefla einhverskonar ríkisbókavarðasveit, sem eyddi tíma sínum í þrotlausar æfingar í Hvalfirði og mætti svo galvösk til leiks þegar erlendir gestir vildu túra bókasöfnin.

Ég skil ekki alveg hversvegna ég leyfi fyrrverandi dómsmálaráðherra að fara svona í taugarnar á mér, kannske hef ég á tilfinningunni að hann sé síst hættulegri einstaklingur nú þegar hann er kominn úr embætti -- og úr stjórnmálum yfirhöfuð ef það stenst.

...

Og ég á alveg eins von á því að manneskjurnar í kringum mig kjósi Sjálfstæðisflokkinn enn á ný. Líklega þarf fólk að vera komið endanlega og óafturkræft oní ræsið áður en það hættir að setja hag milljónamæringa fyrir sinn eiginn.

...

Ég kíkti austur fyrir fjall um helgina og heimsótti mömmu og ömmu. Ég heimsótti engan annan því allir voru uppteknir, eitthvað að huga að sinni fjölskyldu og sínu heimili. En ég sat í sófa og spjallaði við ömmu og sagði henni að það væri gaur hérna niðri á safni sem væri að vestan, frá Suðureyri. Hún spurði hvað hann héti og ég sagði að nafn hans væri Sveinbjörn Yngvi eitthvað. Gestsson, sagði hún. Þið eruð náskyldir.

Þá er hann sonur Gests Yngva, sem var bróðir Gísla eitthvað, sem er pabbi hennar mömmu. Þannig að þau mamma og Yngvi eru systkinabörn.

Ég sagði honum frá þessu í gær, honum þótti það skemmtilegt. Það eru víst ekki mikil tengsl í föðurættina á hans bæ, eitthvað svipað og hjá henni mömmu. Og mér, ef útí það er farið.

...

Óskaplega góður dagur í ræktinni í gær, tókum í rauninni gamla prógrammið og maður fann vel fyrir því, það munar að breyta svona aðeins til.

Svo hafði Þórunn eldað voða fínan fisk þegar heim var komið. Og svo taldi ég fram.

...

Eiki lögga er fluttur úr risinu og ungt par komið í staðinn. Þá erum við næstelstu íbúarnir í þessum stigagangi, þau í kjallaranum fluttu laust eftir áramót.

...

BSG og Lost eru góðir. Bara þrír þættir eftir af Battlestar og ég treysti því að þeir skilji vel við okkur. Það er eitthvað trend hjá þeim sem skrifa um þættina á netinu að taka Sopranos sem dæmi um léleg endalok og vona að BSG fari ekki þá leið. Líklega vegna þess að aðalpródúsentinn á BSG fór mörgum fögrum orðum um þau endalok. Ég gerði það reyndar líka. Ég veit samt ekki hvernig það myndi ganga upp í Battlestar-heimum, hugsanlega er það þessvegna sem ég er bókavörður en ekki þarna úti að skrifa gott sjónvarp.

Það væri ekkert minna en þrekvirki að klúðra endalokunum þegar allir þættirnir í seinni helming fjórðu þáttaraðar hafa verið frábærir.

Lost var pínu lengi að komast af stað en lokaspretturinn hófst með næstsíðasta þætti og sá síðasti var gott gott Lost. Dálítið sama sagan þar, það er erfitt að klúðra Locke-þætti.

Ég veit ekki hvort ég þarf nokkuð að segja eitthvað um Cryptonomicon. Helst það að sagan er nú að gerast á tveimur ímynduðum eyjum eða eyjaklösum.. Það versus það síðan að láta Anathem gerast á ímyndaðri plánetu. Leiðarspurningar:

Hvaða merkingu hefur það að bæta skálduðum landsvæðum með skáldaða sögu og tengsl við heiminn í kring inn í annars sögulega skáldsögu? Er hægt að leggja það að jöfnu við að búa til skáldaðar persónur og skeyta þeim inní sögulega atburðarás?

Skálduðu landsvæðin eiga sér fyrirmyndir í raunveruleikanum, en í Anathem verður fyrirmyndunin að umhugsunarefni í sjálfri sér, flæðið á milli mögulegra heima eða sögusviða. Ekki kominn svo langt í Crypto en plánetan Jörð virkar sem þrengri stakkur en alheimur alheima til að skoða flæði milli veruleika og veruleika og veruleika inní skáldskap.

...

?

...

Hádegi.

-b.

Úr bókinni sem ég er að lesa

Early returns suggest that the Nipponese Army, during its extended tour of East Asia, has lost its edge. It would appear that raping the entire female population of Nanjing, and bayoneting helpless Filipino villagers, does not translate into actual military competence. The Nipponese Army is still trying to work out some way to kill, say, a hundred American Marines without losing, say, five hundred of its own soldiers.

The Japanese Navy is a different story - they know what they are doing. They have Yamamoto. They have torpedoes that actually explode when they strike their targets, in stark contrast to the American models which do nothing but scratch the paint of the Japanese ships and then sink apologetically. Yamamoto just made another attempt to wipe out the American fleet off the Santa Cruz Islands, sank Hornet and blew a nice hole in Enterprise. But he lost a third of his planes. Watching the Japanese rack up losses, Waterhouse wonders if anyone in Tokyo has bothered to break out the abacus and run the numbers on this Second World War thing.

The Allies are doing some math of their own, and they are scared shitless. There are 100 German U-boats in the Atlantic now, operating mostly from Lorient and Bordeaux, and they are slaughtering convoys in the North Atlantic with such efficiency that it's not even combat, just a Lusitanian-level murder spree. They are on a pace to sink something like a million tons of shipping this month, which Waterhouse cannot really comprehend. He tries to think of a ton as being roughly equivalent to a car, and then tries to imagine America and Canada going out into the middle of the Atlantic and simply dropping a million cars in the the ocean - just in November. Sheesh!

Creedocide

Watchmen 1.1

Breyttur endir á Watchmen, fyrir kvikmyndina væntanlega:



Ég ætla rétt að vona ekki, en það er ágætt að hafa þetta bakvið eyrað, maður má ekki verða of bjartsýnn..

-b.

Hvurrs!

Eruði ekki að grínast með það að ég hafi ekkert skrifað hér inn í rúma viku?

Án þess að taka neitt sérstaklega eftir því fyrren núna?

Set bara vídjó á facebook og hræki smælkjum á twitter?

?

Jæja þá.

Það var nóg að gera í vinnunni á föstudaginn og mánudaginn, en ég var veikur heima þriðjudag og miðvikudag. Fékk einhvern brennandi verk í hnakkann og uppí haus á mánudagskvöld, var litlu skárri daginn eftir og var þessvegna ekkert að mæta. Ég hefði nú hugsanlega getað andskotast í vinnuna í gær en ég ákvað að gefa mér einn dag í viðbót og sé ekki eftir því, ég er orðinn svo mikið fylgjandi því að fara hægt af stað síðan í sumar.

Um helgina hittumst við strákarnir í púl, fórum svo í hambó og bjór heima hjá Davíð. Gaurarnir duttu út hægt og rólega; einn var að keyra, annar þurfti á Selfoss, þriðji á djammið, fjórði í rúmið og við Egill vorum dúó upp Miklubraut og í karókí á Bólstaðahlíð. Með stelpunum.

Ég er að vinna næstu helgi. Grátur. Með því safna ég tímum sem ég kem til með að taka út eftir tæpar fimm vikur þegar við förum til Lundúna beibí. Maður þarf að hafa flugmiða til að kaupa gjaldeyri, Hallur sagði mér það áðan.

-b.

Bon-bon Voyager.

Það er ekki svo ýkja langt síðan að byggingarskipulag samtala minna við annað fólk (og ekki síður sjálfan mig) skipti orðum og setningum út fyrir youtube-klippur.

Hallur er að fljúga til Parísar í fyrramálið, við hér á liðhlaupinu óskum honum góðrar ferðar að nýjum sið:



...

Í óskildum fréttum þá kláraði ég Anathem í kaffitímanum áðan. Hún er einstaklega skemmtileg, löng en fljótlesin. Ég tek meðmælarann. Fíla bækur um hugmyndir.

Er að hugsa um að kíkja á Cryptonomicon.

-b.

The Biggie - Picard Connection

Þetta er í síðasta sinn.

-b.

TNG lokið

Muniði eftir þessum hér?:



Ég kláraði síðasta diskinn í gær, var þá reyndar búinn að horfa á allra síðasta þáttinn á aðfararnótt sunnudags en átti eitthvað aukaefni eftir.

Þetta tók semsagt slétta tvo mánuði.

Látum okkur sjá, það eru 62 dagar og 178 þættir. Eða 2,87 þættir á dag.

UPPFÆRT: Þetta var vitlaust reiknað hjá mér, ég hafði þegar horft á fyrstu tvær seríurnar áður en ég fékk pakkann lánaðan, þannig að þetta voru bara 131 þáttur og þ.a.l. bara 2,11 þættir á dag.

Við segjum kannske bara ekkert meira um það í bili.

-b.

Fáheyrt

Það skyldi þó aldrei vera að þessir frjálshyggjuandskotar haldi því fram, að kreppunni sé um að kenna skorti á frjálshyggju?

Æ ef við hefðum nú bara þurrkað út allar þessar reglur sem þó voru til staðar og gefið auðvaldinu algerlega lausan tauminn, þá væri hér allt í fína lagi.

A fanatic is one who can't change his mind and won't change the subject.

Og þó. Fyrst þessir nefapar halda frumskógarlögmálinu til streitu þegar allt er í kaldakoli þá má vera að einn og tveir sjái að þeir eru einfaldlega ekki í tengslum við raunveruleikann.

-b.

Meira meira

Já nei ókei, þessir þættir eru tær snilld. Mér er sama hvort þið hafið horft á TNG eða ekki. Hér er þátturinn Beard on Beard:



Hér eru þeir allir.

Kannske bara fyndið

ef maður hefur verið að horfa á haug af Star Trek TNG uppá síðkastið:



Mér sýnist þessi gaur hafa gert fleiri svona ,,þætti". Skoða seinna.

-b.

Látið einsog ég hafi nýlega minnst á Torfhildi

Já talandi um Torfhildi.

Hér er gamla síðan sem ég bjó til og hangir ennþá uppi. Hér er sú nýja, sem er eflaust einfaldari í uppfærslu en mér finnst ekki vera eins falleg.

Þegar ég segi að ég hafi búið hana til þá á ég náttúrulega við að ég hafi púslað henni saman úr blogger-templati, einhverju css-dóti frá Ými og haloscan-kommentakerfi sem virkar nú einsog forngripur.

Og myndunum hans Davíðs. Síðan sjálf er óskup stílhrein og fúnksjónal, hvít og grá. En hausmyndirnar virkuðu vel þótti mér. Sjáið þessa sem er ennþá uppi:



og þessa sem er á nýju síðunni:



Og þó er sú efri frekar líflaus miðað við aðrar sem ég notaði.. Flott samt.

-- Reyndar er þessi nýrri frekar villandi.. Ef grannt er skoðað þá er hún bara toppurinn á þessari mynd:



Segir það manni eitthvað um ,,það sem býr að baki" eða ,,eyðilegginguna sem leynist undir yfirborðinu"? Ég veit það varla. Hinsvegar er gaman að hugsa til þess að allar hausmyndirnar sem ég setti á gömlu síðuna voru líka afmarkaðir rimar úr stærri myndum. Myndirnar virkuðu vel í sjálfum sér en það að útiloka allt annað en þessa breiðu rönd er líka aðferð til að segja eitthvað. Sjáið tildæmis þessa hér:



sem gæti engan veginn virkað sem hausmynd á vefsíðu ef við sæjum andlitin.

Fyrst var ekkert ©Darbó á þessum myndum, mig minnir að ég hafi fyrst bætt því við þegar þessi jólabanner fór upp:



Áður var þetta bara svona:



Það er kannske dálítið undarlegt að taka nafn ljósmyndarans fram í praktíkal-mynd, þ.e.a.s. mynd sem er hluti af vefhönnuninni frekar en hlutur í sjálfri sér. En mér finnst þessir bannerar vera bil beggja, og það var auðvitað útí hött að ég eignaði mér myndirnar beint eða óbeint, bara vegna þess að ég kom þeim fyrir á síðunni. En þetta kom vel út held ég.

Ég ætla bara að henda nokkrum inn í viðbót, ég hef gaman af því:











Og hérna er toppurinn á fyrstu síðunni sem ég smíðaði fyrir Torfhildi, ég sé að hún er til á archive.org.



Jeminn.

-b.

Vídjó fyrir mannfólk við tölvur

Horfið allavega þangað til lagið byrjar:



Það er bara eitthvað spes við það að sjá Darwin dansa við hipphopp.

-b.

Hjúkkett: The Freedom Version Edition

Undanfarnar vikur hefur læðst að mér sá grunur að lýðræðislegur grundvöllur samfélagins sé að molna undan fótum mínum. Þessi grunur ágerðist dag frá degi. En í dag sló af: ég kaus í stúdentakosningum on kampuss.

Mitt atkvæði verður talið! Ég er ekki númer!

(Þó svo að atkvæðið mitt sé í raun bara númer, eitt af fjölmörgum sem bætist inní ákveðinn dálk og keppir þar við önnur númer í öðrum dálki. Ég er samt ekki númerið sko, það er það sem ég á við. Ég er björn.)

Hversu kjánalegt er það samt að einkennisstafur Vöku sé A og Röskvu V?

Frekar kjánalegt.

Og!

Iceland is a frigid rock in the middle of nowhere that has gone bankrupt and gone gay:

The Colbert ReportMon - Thurs 11:30pm / 10:30c

It Could Be Worse - Iceland

Colbert Report Full Episodes
Paul McCartney Appearance

Funny Political Videos
More Funny Videos

Conan og Watchmen

Obama Disappointed Cabinet Failed To Understand His Reference To 'Savage Sword Of Conan' #24

WASHINGTON—President Barack Obama expressed frustration Wednesday after members of his cabinet failed to recognize his allusion to the 24th issue of the comic series Savage Sword Of Conan during their first major meeting together.

[...]

"How am I supposed to effectively lead this nation when [attorney general nominee Eric] Holder has to stop the meeting and ask what the story of Taurus using the black lotus powder to kill the five guard lions has to do with increasing broadband Internet connections nationwide?" Obama said while vigorously rubbing his temples.

Added the president, "For the love of Crom, am I the only one here who wants to keep the U.S. technologically competitive?"

[...]

When asked by the press corps if this week's hiccup has caused him to rethink any of his appointments, Secretary of State Hillary Clinton interrupted the president to assert that she and her colleagues have already begun educating themselves about comic books, and will soon be "an invincible team of Supermen and Wonder Women working to save America."

"Wonder Woman? That's not even Marvel," Obama responded before storming out of the press room. "Who are you people?"

Og!



Ég ætla ekki að sjá þetta fyrren ég er búinn að sjá myndina.. Það er kannske ekki ástæða til þess, en maður veit aldrei og ég er hættur að tékka á treilerum, ég vil sjá myndina þegar ég sé myndina. Og það er rétt rúmur mánuður í það, vonandi.

En þetta er þá hér.

-b.

Ég dæmi þessa bók af kápunni, líklega betur en hún á skilið

Það er orðið dálítið langt síðan ég birti skemmtilega kápu á þessari síðu. Hér er ein sem ég rakst á áðan, og ég tel að eigi rétt á ítarlegri umfjöllun allstaðar annarstaðar en hér. Þetta er Kvöldbók Línu:



Já hún Lína er eitthvað lokuð greyið, allar línur uppteknar eða blíðan utan þjónustusvæðis. En rauðhærða kvennagullið með bartana veit sko alveg hvernig á að taka á svoleiðis; handahreyfing segir meira en þúsund orð.

Smúð.

-b.

Gaman aðessu, sjöundi hluti

Sjáið undirritaðan í heimspressunni:

Eða mynd af honum öllu heldur.

-b.

Fyrir langa löngu, í stjörnuþoku óralangt í burtu

Geir með krabbamein. Kosið í maí.

Er ekkert grunsamlegt við það að báðir topparnir í ríkisstjórninni skuli greinast með æxli með stuttu millibili, annar í huga og hinn í rödd?

Þá á ég ekki við að þau séu að gera sér upp meinin eða neitt slíkt, heldur að hérna sé eitthvað kosmískt afl á ferðinni.

Halldór Ásgrímsson virðist hafa sloppið með lungnabólgu og öndunarvél.

Strangt til tekið er þetta ekkert annað en óréttlátt: Bankastjórarnir glíma við grá hár og ístru. Auðmennirnir bíða álitshnekki en þeim er alveg sama: þeir eru ekki í pólitík.

Ég hugsa meira að segja að hér sé hægt að finna einn tvo brandara um lífverði og líkamsrækt, en ég ætla ekki að leita því ég er séntilmaður.

-b.

Sjáðu þessa köku sem ég á, ég var að borða hana áðan

Ahemm.

Ef Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ætlar að vera formaður stjórnmálaflokks, afhverju er hún þá ekki í brúnni?

Afþví hún er veik?

Til hvers heldur hún að varaformenn séu eiginlega?

-b.

Ein tvær myndir í viðbót

Og nokkur flickr sett í viðbót:


zeranico


arnthor


dvergur


richter

Og enn annar sem leyfir mér ekki að sýna myndirnar sínar.

Og núna fyrst finn ég náttúrulega samskotapoll með allskonar myndum frá allskonar fólki af mótmælunum.. En þarna er hann.

-b.

Myndir af Austurvelli

Ég kíkti niður á Austurvöll áðan og tók nokkrar aumar myndir af því sem ég sá, reyndar ekki fyrr en ég var lagður af stað uppí vinnu aftur. En datt þá í hug að kíkja og vita hvort ég sæi nokkuð um þetta á flickr. Viti menn. Smellið á myndirnar til að sjá myndasöfnin:


eir@si


vhallgrímsson


olikristinn

Hér er einn sem leyfir mér ekki að kópera slóðirnar sínar, myndirnar hans eru heldur ekki það merkilegar.

Og hér er annar.


peturunnar


ranmn

Svo eru hérna tvær sem ég fann á spjallþræði á ljosmyndakeppni.is, eftir gaur sem kallar sig Kristján Kristjáns:





Takk net. Gott stöff.

-b.

Baráttuljóð

Stríð?

Iss

Nei heyrðu nú mig

Hvað höfum við uppúr því?

Nákvæmlega

Ekki neitt!

Einu sinni enn.

Af helgum hlutum

Mikið var þetta fín helgi. Barinn fékk aðeins að skafa af kortinu mínu en hann hafði ofan af fyrir mér á meðan, þannig að það var allt í lagi.

Ég er að elda, kominn úr ræktinni.

Vinkona mín er veik þessa dagana. Ef hún les þetta þá bið ég mikið vel að heilsa henni.

Er ég að hætta að vinna á föstudagskvöldum, er það að gerast? Það gæti bara verið að gerast.

Battlestar er byrjað aftur, það er rosa gaman.

Og ég á eftir að lesa ógisslega mikið fyrir skólann.

Halló heimur.

-b.

bjór!

Muniði eftir Ray Liotta myndinni Unforgettable?

Hafði 3x100 kíló á bekknum í gær, þar var áfangi sem náðist.

Og við Davíð pöntuðum okkur far til London, ætlum að hitta Víði þann nítjánda mars.

Og það er föstudagur í dag!

Hvað er ekki að gerast, heimur?

-b.

Hann var ekki númer hann var manneskja

Og Patrick McGoohan var að deyja. Það gengur svona.

Maður ætti að horfa á The Prisoner aftur við tækifæri.. og taka þetta prisoner kviss, ég náði bara 60 prósent samt.

-b.

Kemur fyrir á bestu bæjum

(frá Chris' Invicible Super-Blog)

..hún ætti kannske að reyna græjuna sem ég minntist á hérna um daginn? Hræra hana uppúr vígðu vatni?

-b.

Um grímur af fésbók og annarstaðar

Ég rakst á facebook-hóp áðan sem mér þótti athyglisverður, en þar er fólk enn að tyggja bitana sem Björn Bjarnason fleygir undir borðið. Hann heitir Grímuklæddir mótmælendur tala ekki fyrir mína hönd, ég er líka þjóðin! Hér eru nokkrar athugasemdir þaðan:

,,Þeir sem mótmæla grímuklæddir eru ekkert annað en gungur, skammast þeir sín kannski svo fyrir skoðanir sínar að þeir þora ekki að þekkjast???"

,,Mótmælendur sem að hylja andlit sitt eru hugleysingjar."

,,Ef þú ætlar að vera að mótmæla stattu þá á þínu og láttu þá vita hver þú ert! Annars verða þeir aldrei hræddir!!!"

,,Ég hef lítið álit á þessum grímuklæddu unglingum sem haga sér eins og asnar og bera enga virðingu fyrir lögreglunni."

,,Það er eitthvað ógeðfellt við fólk sem þarf að fela sig á bak við grímu. Fyrir utan að málstaðurinn týnist þegar ekkert andlit er á bak við hann."

Þarna kvarta líka margir yfir ofbeldi og ,,anarkí" og árétta að friðsamleg mótmæli séu líklegri til árangurs en önnur. (Þetta endurtekur fólk æ ofan í æ en ég hef reyndar aldrei séð nein sannfærandi rök fyrir því. Mig langar til að trúa því og það hljómar rétt en er það bara vegna þess að ég hef heyrt það nógu oft?) Þannig að það má vel vera að einhver hluti þeirra sem þarna láta í sér heyra séu aðallega að spá í ofbeldi og eignaspjöllum, en ekki grímuklæðningu í sjálfri sér.

En þetta virðist fara í taugarnar á þónokkrum. Ég er ekki viss um að þetta fólk geri sér grein fyrir því að jafnvel þótt þeim standi persónulega stuggur af grímuklæddum einstaklingum þá sé tilgangurinn með grímunum hugsanlega annar, og komi hvekktum taugum þeirra lítið sem ekkert við.

Gunnar Marel skrifar góðan pistil í vefritið Nei., hér er brot:

Mikið hefur verið rætt að undanförnu að nokkur hópur mótmælenda kýs að hylja andlit sín. Telja margir það rýra málstað þeirra og vera þeim almennt til minnkunnar. En hverjar eru ástæður lambhúshettanna?

Þeir sem hylja andlit sín gera það vegna hugmyndafræði, þeirra persóna skiptir ekki máli, málstaður þeirra er birtingarmynd þess sem Rómverjar kölluðu Vox populi, eða rödd lýðsins. Þar skiptir einstaklingurinn ekki máli og enginn einn á að troða sinni persónu fram fyrir aðra. Önnur ástæða er hreinlega praktísk. Lögreglan gengur óeinkennisklædd um meðal mótmælenda með myndavélasíma og í miðbæ Reykjavíkur eru öryggismyndavélar á hverju götuhorni. Nú um áramótin tóku gildi lög sem heimila handtöku allra sem viðstaddir eru „uppþot eða fjölmennar óeirðir … sem hafa haft eða gætu haft í för með sér líkamsmeiðingar eða stórfelld eignaspjöll og ekki verður með vissu bent á hinn seka eða hina seku“ því þá er „lögreglu heimilt að handtaka hvern þann sem nærstaddur er og ástæða er til að gruna um refsiverða háttsemi.“ (2. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008) Lambhúshettan er því öðrum þræði sjálfsbjargarviðleitni þeirra sem reyna á þanþol hins löglega við mótmælaaðgerðir byggðar á hugmyndafræði borgaralegrar óhlýðni.

Það má eflaust rífast um þessa hugmyndafræðilegu ástæðu en sú praktíska meikar sens. Ef einhver vill ekki láta ná sér á mynd, hversvegna ætti hann þá að gefa yfirvöldum færi á því? Þeir eru til sem treysta lögreglunni og finnst blessaðir unglingarnir ekki sýna henni tilhlýðilega virðingu - einsog herramaðurinn sem ég vitna í hér fyrir ofan - en þótt ég geti treyst einstökum lögregluþjóni sem ég þekki persónulega þá þykir mér útí hött að færa það yfir á stéttina í heild. Ég myndi t.a.m. ekki treysta hvaða trésmiði sem er jafnvel þótt ég þekki þá nokkra, og líki vel. Nú, eða símadömum eða bifvélavirkjum eða fréttamönnum. Og ég myndi ekki fara berskjaldaður fyrir neinn sem ég ekki treysti, upp á von og óvon að hann eða hún eða þeir kjósi að misbeita ekki valdi sínu í það skiptið.

Það þýðir nefnilega lítið að byrgja brunninn eftirá og svona.

Og þetta raus um að hinir grímuklæddu séu gungur og aumingjar nær auðvitað ekki nokkurri átt. Eða er þetta spurning sem sérsveit ríkislögreglustjóra fær reglulega að heyra frá nokkrum sem mark er á takandi?

En þeir hafa auðvitað allskonar vopn og þessháttar til að sýna framá karlmennsku sína og dug..

-b.

Just add water

Artificial Virginity Hymen



No more worry about losing your virginity. With this product, you can have your first night back anytime. Insert this artificial hymen into your vagina carefully. It will expand a little and make you feel tight. When your lover penetrate, it will ooze out a liquid that look like blood not too much but just the right amount. Add in a few moans and groans, you will pass through undetectable. Its easy to use, clinically proven non-toxic to human and has no side effects, no pain to use and no allergic reaction.

(gegnum ectoplasmosis)

Ég veit ekki hvort það er hægt að segja nokkuð um þetta.. nema afhverju hafa þeir fyrir því að stilla þessu upp í svona druslulegu boxi, pakkningarnar færu betur þrjár eða fimm saman í þartilgerðum pappakassa, einsog Toro bollasúpurnar mínar.

Jú og náttúrulega nafnið á þessu. Eru til meyjarhöft sem fela ekki í sér meydóm?

-b.

Formatti lokið

Niðurstöður úr nýafstaðinni formöttun á tölvunni minni eru svohljóðandi:

Tímasparnaður í ræsingu: 20 sekúndur.

Keyrsluþungi í hvíld minnkaði um 12%.

Drasl sem safnast hafði inná tölvuna og þjónaði engum tilgangi, og var þarmeð hreinsað burt: u.þ.b. 15gb.

Til þess að geta gert þetta keypti ég mér annan litlan flakkara. Þessi er WD passport 150gb, tveggja og hálfs tommu. Hundrað og fimmtíu eru víst ekkert rosalega mikið, en miðað við það að tölvan sjálf er sirka 130gb þá er þetta mikill munur.

Og enn man ég eftir fyrstu borðtölvunni minni, harði diskurinn í henni rúmaði heilt gigabæt.

-b.

Best ársins 2008

Þessir árslistar geta aldrei verið samantekt á því besta sem kom út á árinu, ég fylgist ekki það vel með. En þetta getur hinsvegar verið ágætis vísir að því hvað ég fílaði á árinu, ef það er eitthvað sem birtist fyrst árið 2008 þá er það einhverskonar bónus.

Þetta er ekki í neinni ákveðinni röð:

BÆKUR

Njála

Ég nennti engan veginn að lesa hana þegar ég átti að lesa hana í íslensku 403. Maður þekkir söguna einsog langflestir Íslendingar, þetta með knérunninn og ég fer hvergi og svona. En bókin er óskaplega flott. Ég skrifaði tvisvar um hana á árinu, hérna og hérna. Engin ósköp. En hvernig ætti maður til dæmis að fara að því að skrifa ritdóm um þessa sögu nútildags? Maður gæti allteins skrifað lífsstílsdálk um arkítektúr pýramídanna.

Lesturinn var líka endalaust bættur með stuðningsritunum: Lykillinn að Njálu og myndasögum Emblu og Ingólfs.

Hvað stendur uppúr? Dauðadæmdur vinskapur Njáls og Gunnars, Skarphéðinn Njálsson á vappi um Þingvelli, lagakrókar.

Lord of the Rings eftir Tolkien
(Segi ég á ensku því ég hlustaði á hana á ensku.)

Önnur gríðarlega stór saga. Ég fílaði allar myndirnar og skil ekki hvað fólk var að vesenast með að kvarta yfir þeirri síðustu. En í bókinni er svo ótal margt sem vantar í þær - og hentar í rauninni ekki þeirri sögu sem sögð er þar. Mér fannst líka endalaust gaman að lesa söguna í þeirri tímaröð sem bækurnar setja fram. Svoleiðis virkar náttúrulega engan veginn í kvikmynd, en sagan á blaðsíðunum er sterkari fyrir vikið. Ég skrifaði eitthvað um bókina hérna.

Uppúr stendur: ,,Rauða bókin" og hetjurnar snúa aftur í rústað Skíri.

Reader's Block eftir Markson

Ég skrifaði um hana hér. Ég man óskup lítið eftir henni núna nokkrum mánuðum eftir að ég las hana, en það er ekki von: bókin er blanda af triviu og textaþrautum, sem þó er ekki endilega ætlast til að maður svari. Um leið byggir Markson upp einhverskonar stemmu um listir, listamenn og hlutverk beggja í Lífinu, með stóru L-i. This is Not a Novel var hugsanlega betri, Vanishing Point klárlega verri.

Uppúr stendur: No sane man can dance.

Mæling Heimsins eftir Daniel Kehlmann

Sem ég skrifaði uppúr hér. Bókin er fallega skrifuð og í góðri þýðingu, úir allt og grúir í pælingum um leit og rannsóknir, uppgötvanir, frásögn, vinskap, karakter, persónuna vs. samfélagið og hugvísindi vs. raunvísindi.

Uppúr stendur: Loftbelgsferðin, sverðið á lofti, súrefnisleysi á fjallstindi, and-efni í flösku.

Falling Man eftir DeLillo

Alls ekki það besta sem ég hef lesið frá honum, en bókin er vel hugsandi stúdía á eftirköstum ellefta september, þar sem hegðun fólksins í kjölfarið er langtum dramatískari en Atburðurinn sjálfur. Sem hæfir DeLillo einstaklega vel, þar sem hversdagslegt fólk talar ekki eins og fólk við annað fólk sem það ætti ekki að þekkja.

Uppúr stendur: Pókerkvöldin, listaverkasalinn, maðurinn sem lætur sig falla.

Snow Crash eftir Neil Stephenson

Ég kláraði hana núna um daginn, hún er líklega lakasta bókin á þessum lista en er svo full af skemmtilegum hugmyndum og leikandi framsettum myndum af absúrd hversdagsleika. Tengingin við Súmerska guð- og þjóðfræði er skemmtileg en ég hugsa að hann hefði mátt ýta henni aðeins aftar bakgrunninn. Ég hugsa að ég finni fleira eftir gaurinn.

Uppúr stendur: Fyrstu síðurnar með The Deliverator, ,,listen to Reason" og síbreytilegt sjónarhorn sem virkar.

Ljóðskáld eru hálfvitar

sem allir þekkja.

og Algleymi

sem ég var reyndar hálfnaður með á áramótum en hlýtur að vera besta íslenska skáldsagan útgefin 2008 sem ég las á árinu. Þótt þær séu ekki mjög margar. Ég segi það samt.

Hermann er mjög vel skrifandi, hjá honum er íslenskur veruleiki raunverulegur en rennur samt saman við vestræna sagnfræðilega fantastík án þess að hökta. Þetta er bók um hugmyndir og skynjanir, tímaferðalög, falsanir, furðuleg handrit og Tinna. Ég gæti í raun og veru ekki hugsað mér neitt meira spennandi.

Uppúr stendur: Neðanjarðarbækistöðin, Íslandsstrengurinn og endalokin.


LÉLEGAR BÆKUR SEM ÉG ANNAÐVHORT KLÁRAÐI VEGNA ÞESS AÐ ÉG VEIT EKKI HVAÐ, EÐA HÆTTI AÐ LESA ÞVÍ ÉG VILDI EKKI MEIR:

Bjöguð enska Lúdmílu eftir DCB Pierre, tilgangslaus.
Sólkross eftir Óttar Norðfjörð, misheppnuð.
Dexter in the Dark eftir Jeff Lindsay, yfirnáttúrulega leiðinleg.
Ósýnilegir glæpir eftir einhvern gaur, þýðandi Hermann Stefánsson, drafandi.
Dermaphoria eftir Craig Clevenger, óspennandi.

Hvað kom fyrir Craig? Jeminn.

MYNDASÖGUR

The Last Musketeer eftir Jason

Ekki sú besta sem hann hefur gert og líklega ekki sú næstbesta. En hann á sér ákveðinn sess. Síðustu síðurnar eru eitthvað sem ég held að gæti varla virkað nema afþví að það er Jason sem gerir það.. Hversdagsleiki, rómantík, sæ-fæ og einstaka punktar af dramatík sem sagan hefur unnið fyrir. Trúverðugleiki?

Uppúr stendur: Síðasta síðan, en ég þyrfti að lesa bókina aftur.. ég man að ég var hrifinn af ýmsum atriðum hér og þar en man ekki nægilega vel eftir þeim.

Flex Mentallo eftir Morrison

Nú keypti ég Flex á ebay áður en krónan hrundi og mikið ofboðslega er ég feginn. Skrifaði ég einhverstaðar hvað ég þurfti að borga fyrir öll fjögur blöðin? Ég ætla a.m.k. ekki að gera það hér og þaðanaf síður að reikna út hvað þau myndu kosta mig í dag.

Ég hafði lesið söguna á tölvuskjá, sótti hana á netið og fannst ekkert athugavert við það: Ég gat hvergi keypt hana úr búð. En ég ætla að setja hana á listann fyrir 2008 vegna þess að það er rétt. Ég las hana á pappír í ár og þetta er Morrison einsog hann gerist bestur. Plús það að allra síðustu síðuna vantaði í tölvu-útgáfuna sem ég las. Ég er að vísu ekki alveg viss um að sú síða hafi bætt neinu við söguna.. En það kemur þessu ekki við.

Uppúr stendur: Krossgátan, grænu myndasögurnar, brotlendingin.

I Shall Destroy all the Civilized Planets eftir Fletcher Hanks, í samantekt Paul Karasik

Ég hikstaði á fyrstu síðunum eða alveg fyrstu tveimur þremur sögunum, en þetta safn er algert gull. Þetta eru ofurhetjusögur með svo snarbrengluðum áherslum og naívu hugmyndaauðgi, ég hef aldrei séð annað eins og Karasik, sem ég býst við að hafi stúderað ,,gullaldar"-myndasögur nokkuð vel, vill meina að þær séu alveg sér á parti.

Sjáið ofurhetjuna: Stardust er almáttug geimvera, ofurhetjugaldramaður, sem er með bækistöðvar á sinni eigin plánetu einhverstaðar í geimnum, og hann ver tíma sínum í að fylgjast með smáglæpamönnum á Manhattan. Hann er alltaf að fylgjast með réttu glæpónunum á réttum tíma og leggur af stað til að stöðva þá undir eins, en nær aldrei í skottið á þeim fyrren eftir að þeir hafa drepið slatta af fólki eða valdið einhverjum fáránlegum skaða. Það er svo hann geti refsað þeim nógu grimmilega býst ég við: Plottið, glæpurinn og ,,handtakan" er hálf sagan, hinn helmingurinn er Stardust að refsa hinum seku á einhvern stórfurðulegan máta.

Endahnúturinn hans Karasik setur punktinn yfir i-ið, þarsem við fáum að vita ýmislegt misjafnt um þennan Hanks.

Uppúr stendur: Pokarottan, ísfangelsið, geislarnir, eftirmálinn.

The Umbrella Academy: Apocalypse Suite eftir Gerard Way og Gabriel Bá.

Það er alvarlegur undirtónn í þessari furðulegu fjölskyldusögu og brenglunin nær nokkuð langt undir yfirborðið. Teikningarnar hæfa sögunni í raun furðulega vel, hvort er í senn á sömu línu: einlæg án þess að vera barnaleg eða væmin, uppfull af kreisí hugmyndum sem eru þó settar fram á látlausan máta, persónurnar nánast tvívíðar en sannfærandi.

Mig langar allavega í meira.

Uppúr stendur: Tímaferðalangurinn (nema hvað).

NextWave: I Kick Your Face eftir Warren Ellis og Stuart Immonen.

Ég segi það bara aftur: Þetta er eina bókin sem Ellis ætti að vera að skrifa, en hann er það ekki lengur. Klippt á gaurinn eftir 12 tölublöð. Hrikalegt. Þetta er and-alvarleg og hýperaktív ofurhetjusaga sem á engan sinn líka, a.m.k. ekki hjá Marvel. Það mega allir missa sín, sagan er einn stór brandari, tungumálið dásamlegt, sögumaðurinn (?) fáránlega meðvitaður og hugmyndaauðgin rosaleg. Þetta er það sem Ellis getur skilað af sér þegar hann sleppir öllum útskýringum og hættir að velta sér uppúr einhverjum formtilraunum sem öllum er sama um nema honum.

Uppúr standa: Hundrað Jarðar-dollarar, risaeðlan, skrímsli barnæskunnar.

Casanova v2: Gula eftir Matt Fraction og Fabio Moon.

Ég las hana af tölvuskjá afþví það voru allir að tala um hana á netinu og ég nennti ekki að bíða eftir safninu. Þessi bók verðskuldar allt það hæp sem hún fær. Hún er laus í reimunum og létt á bárunni og poppkúltúrpottréttur og fílar það. Það skemmir bara að skrifa um hana finnst mér, það á að lesa hana frekar.

Uppúr stendur: Orðlausa heftið, viðsnúningurinn, raunveruleikabíómyndin.


KVIKMYNDIR Í BÍÓ OG ANNARSTAÐAR FRÁ

There Will Be Blood - Besta langa byrjun ársins.

Southland Tales - Besta ómögulega mynd ársins.

Be Kind, Rewind - Besti naívismi ársins.

Brazil - Besta gamla mynd sem ég hafði enn ekki séð ársins.

The Dark Knight - Besta teiknimyndahetjubíómynd nokkurntíman.

Pineapple Express og Tropic Thunder - Besta gamanbíó ársins (en eru samt örugglega ekki eins góðar á vídjó eða í seinna skiptið yfirhöfuð).

Gone Baby Gone - Besta glæpaspæjó ársins.

The King of Kong - Besta heimildamynd ársins, þótt það væri eiginlega grunsamlega mikið drama í henni og ég vildi varla trúa því að hún væri bara heimildamynd.

Michael Clayton - Besti Clooney ársins.

JCVD - Besta erlenda mynd ársins (ha ha).


SJÓNVARP, GAMALT OG NÝTT

The Singing Detective, bresk mínísería frá '86

"The doorman of a nightclub can always explain that it's lipstick on his hand and not blood, but how did it get there? Lets be economical, nothing fancy...if he smacked some dame across the mouth then he's got both answers in one."

Þetta er fyrsta línan í fyrsta þættinum (af sex) og fellur einstaklega vel að fyrirfram gefnum hugmyndum um harðsoðnar spæjarasögur sem gerast á svarthvítum eftirstríðsárum. Sem slík er hún mjög góð opnun, en þegar lengra dregur á þættina er þetta viðhorf og þessi orðræða sem viðgengst í ímynduðum spæjaraheimi rithöfundarins - aðalpersónu þáttanna - tekin í sundur og rannsökuð. Hverskonar persóna skrifar með þessari rödd og hverskonar fortíð hefur sú persóna átt?

Rithöfundurinn er miðpunktur frásagnarinnar og fortíð, nútíð og ímyndun blandast meira og meira saman eftir því sem geðheilsunni hrakar. Úr verður alveg hreint prýðilegt dæmi um ,,áhrif skáldskapar á veruleikann og öfugt"-þemað sem við erum öll svo hrifin af. (Sjá einnig: Algleymi, Mælingu heimsins, I Shall Destroy.., Flex Mentallo og JCVD.)

Mállýskan í námumannabænum í fortíðinni er líka dásamleg. Það er allt gott við þessa þætti. Mig hálflangar að sjá bíómyndina sem þeir gerðu uppúr henni hérna um árið, bara til að sjá hversu illa henni var klúðrað.

The Sandbaggers, breskir spæjaraþættir frá '78-80.

Ég er hálfnaður með þessa þætti, búinn með fyrri helming annarrar seríu, og ég myndi ekki mæla með þessu við hvern sem er. Ég las um þá í einhverjum skrifum Greg Rucka, þarsem hann sagði að myndasögurnar hans Queen and Country væru meira og minna myndasöguuppfærsla á Sandbaggers. Sem er satt og rétt.

Þetta er búrókrasíuspæjó uppúr kalda stríðinu þar sem enginn vinnur, heldur tapa allir bara mishratt.

Uppúr stendur: Ísköld fangabýttin, möguleg endalok flugvélaránsins og dauði í íbúð austan járntjaldsins.

Star Trek: The Next Generation

Þegar ég fór á DS9-fyllerí hérna um árið nældi ég mér í fyrstu tvær þáttaraðirnar af TNG um leið. Ég horfði á tvo þrjá þætti en missti áhugann: Þetta var eitthvað svo miklu daufara en DS9. En einsog með svo margt annað þá þarf maður að gefa þessum þáttum séns, það er í raun ekki fyrren í annarri þáttaröð sem þeir komast á skrið.

Ég hef ekki áhuga á því að ,,breiða út boðskapinn", þ.e. að þröngva Star Trek uppá þá sem hafa ekki á huga á því. Og ef þú fílar ekki Star Trek núþegar þá hugsa ég að TNG sé klárlega ekki til þess fallið að húkka þig.. En þeir eru samt best ársins vegna þess að þarna er heill haugur af spennandi hugmyndum, skemmtilegir karakterar, allnokkrir góðir þættir og einstaka mjög góðir þættir innanum slatta af meðalmennsku (einsog gengur og gerist).

Málið er að maður getur ekki bara horft á góðu þættina, maður verður að hafa fylgst með þáttunum í heild til að kunna að meta þá. Og til þess verður heildin að vera nógu vel úr garði gerð, að maður missi ekki áhugann þegar þessir andskotar gefa manni þrjá fjóra blátt áfram lélega þætti í röð um miðbik einhverrar þáttaraðar. TNG heldur mér í það minnsta ennþá, ég er að byrja á sjöttu seríu akkúrat núna.

Uppúr stendur: Yesterday's Enterprise, The Inner Light, Darmok, Conundrum, Sins of the Father, Cause and Effect, The Drumhead...

Battlestar Galactica

Fyrri helmingur fjórðu seríu endaði með látum. Alltaf tekst þessum kjánum að setja krókana í mann með ,,síðustu þáttunum." Þeir byrja aftur þarnæstu helgi, þessi hérna hlakkar til.

Lost

The Constant var brilljant og ég er ennþá tilhlakkandi gaurinn vegna þess að þeir byrja aftur eftir tæpar tvær vikur.

The Wire

Besta sjónvarp nokkurntíman. Fimmta sería var eins góð og hún gat orðið, endalokin mjög við hæfi og þá kannske sérstaklega hjá þeim sem fengu engin endalok.. lífið heldur áfram, fólk er einsog það er o.s.frv. Þættirnir eru stútfullir af æðislegum karakterum en að öðrum ólöstuðum þá er Bubbles einn sympatískur gaur. Hann átti þetta undir rest.

Uppúr stendur lokaþátturinn í heild sinni.

X-Files

Talandi um einstaka góða þætti innan um salla af drasli. Það er X-Files frá sjöttu þáttaröð og uppúr. Mikið óskaplega hafði ég samt gaman af því að fara í gegnum X-Files kassann minn.. Þegar þeir nenntu á annað borð að bretta fram ermarnar þá gat þetta orðið virkilega gott stöff.

Uppúr stendur: Bad Blood, Folie á Deux, nasistaþátturinn, sveppaþátturinn, Groundhog Day-þátturinn og geimveruþátturinn.

Og!

Að lokum!

TÓNLIST?!?!?!

Sætar lygar - mixteip ársins

I'm In Love With My Car með Queen - Queenlag ársins.

Surfing on a Rocket með Air - Hjólalag ársins.

Girl Talk - Hljómsveit sem ég missti af ársins.

Djöfull var ég lengi að skrifa þetta helvíti.

-b.

Myndir af hulstri fortíðar, úú

Fyrir þá sem fíla The Wire þá er hérna slatti af myndum af settinu þarsem þættirnir voru teknir.

Það eru einhverjir spoilerar samt, fyrir þá sem hafa ekki séð þættina. Ég ímynda mér samt að þeir sem eiga þá eftir hafi lítinn sem engan áhuga á svonalöguðu hvorteðer..

Tölvan mín er komin aftur úr viðgerð, rosa gaman. Kostaði sama sem ekki neitt. Það eina er að bil-takkinn er ekki eins góður á þessu og á gamla lyklaborðinu, það virðist bara vera einn nemi undir honum í stað tveggja. Afhverju gerið þið svonalagað IBM?

Engin rækt í kvöld því Davíð er á Selfossi en við fórum í gær. Óskup var það notalegt. Mér leið einsog ég væri blómi í eggi og að eggið væri að láta mig lyfta fullt fullt af kílum.

-b.

Gleðilegan gaur!