Allskonar núna-dótarí

I think one of the biggest mistakes we're making, second only to being people, has to do with what time really is. We have all these instruments for slicing it up like a salami, clocks and calendars, and we name the slices as though we own them, and they can never change -- "11:00 AM, November 11, 1918," for example -- when in fact they are as likely to break into pieces or go scampering off as dollops of mercury. Might not it be possible, then, that the Second World War was a cause of the first one? Otherwise, the first remains inexplicable nonsense of the most gruesome kind. Or try this: Is it possible that seemingly incredible geniuses like Bach and Shakespeare and Einstein were not in fact superhuman, but simply plagiarists, copying great stuff from the future?

Þessi bók virkar frekar undarlega á mig. Annarsvegar finnst mér gaman að lesa þennan kunnuglega prósa, skoðanir hans og pælingar um stjórnmál og ástand Jarðarinnar eru lausar við málalengingar og kjaftæði, og ég er sammála mörgu því sem hann segir. Þetta er geininilega gaurinn sem skrifaði Mother Night og Slaughterhouse-Five. Á hinn bóginn er það greinilegt að hann skrifaði þessar bækur fyrir fjörutíu árum síðan. Margt af því sem kemur fram í þessari bók hefur hann skrifað betur áður, og það er erfitt að horfa uppá hann flétta saman við það nýjum viðbótum sem hefðu betur farið í ruslið.

Þessi tilvitnun er ágætis dæmi um það. Að líkja tímanum saman við spægipylsu og kvikasilfur er púra Vonnegut, og gaman að því jafnvel þótt hann hafi sett fram svipaða sýn áður, í lengra máli, í Sláturhúsinu. Annað stríð olli fyrra stríði? ..ókei, en var það seinna ekki alveg jafn óútskýranleg vitleysa, sérstaklega ef við getum ekki bent á fyrra stríð sem orsök? Og poppkúltúr og vísindi sem koma frá framtíðinni er margþvæld tugga sem bætir nákvæmlega engu við það sem á undan fer.

Vonnegut hefur áður sagt að hann hafi reynt að ná til fólks áður en það varð að hershöfðingjum, þingmönnum og stjórnarformönnum, og þannig gert sitt besta til að hafa áhrif á framgang mannkyns. Það er þá kannske ekki skrýtið að hann hafi reynt að blanda sér í umræðuna árið 2004, stuttu eftir að Bandaríkjamenn réðust inní Írak, með því að tína saman slatta af drasli sem hann hafði sent frá sér áður. Ef það hreyfði við einhverjum sem hafði ekki lesið karlinn áður þá er það náttúrulega besta mál. Ef það fékk fólk til að lesa eldri skrif þá er það ennþá betra. En það er ósköp lítið í henni fyrir eldri lesendur, annað en til að sýna manni að karlinn sagði það sem hann hafði að segja fyrir margt löngu síðan, og að gamla dótið verði bara að duga.

Sem er í sjálfu sér ekki svo slæmt.

...

The Tudors sýnist mér eiga að vera blanda af Rome og The Sopranos. Annarsvegar er þetta búningadrama um ráðastéttir fyrri alda annarstaðar en í Bandaríkjunum (HBO er hinsvegar að vinna að þáttum um ráðastéttir fyrri alda innan BNA, nánar tiltekið um John Adams, forseta númer tvö á staðnum), og hinsvegar er einn stafur í nafni þáttarins búinn til úr vopni. Þarna er það T úr sverði, en ekki r úr skammbyssu. Glápti á fyrsta þáttinn í gær og þetta virkar ókei, en vonandi á þetta eftir að batna.

Úr nógu er að taka, þarsem aðalpersónan er Hinrik áttundi, konungur Englands, Írlands o.s.frv. frá 1509-47. Óbein tenging við fyrra gláp: sagnfræðinemarnir í The History Boys voru skikkaðir til að skrifa inntökuprófs-ritgerðir um það þegar Hinrik áttundi skar á tengslin milli ensku kirkjunnar og páfans í Róm, og leysti upp eignir rómversk-kaþólsku klaustrana á staðnum. En ég efast reyndar um að það sé nógu sexí fyrir Showtime, auk þess sem Hinrik er þá orðinn gamall maður, en hérna er hann ungur foli. Margt svipað og Augustus Sesar og hans fylgdarlið undir lokin á Rome..

24-paródían hjá South Park þessa vikuna hitti beint í mark. Lost var líka fínn.

...

Rakst á blókið hans Eddie Campbells í tenglunum hans Marvins í gær. Karlinn er nokkuð ötull. Eins og ég hef gaman af öllu því sem Campbell hefur gert, þá hlýtur From Hell samt sem áður að vera uppáhaldið, og þessvegna er sérstaklega gaman að sjá hann bera saman síður úr bókinni og handritið hans Moores:

PANEL 2.
NOW WE RETURN TO A VERY TOIGHT CLOSE-UP OF POLLY'S FACE AS IT FILLS THE ENTIRE PANEL. HER EYES HAVE OPENED WIDE IN SUDDEN SURPRISE, FILLED WITH A LOOK OF PUZZLED DISMAY, THE PUPILS CONTRACTED TO PIN-PRICKS. POLLY'S MOUTH IS A TINY "O" OF SURPRISE AS SHE STARES OUT OF THE PANEL AT US. WE CAN'T SEE GULL'S FINGERS AS THEY DIG IN LIKE IRON BARS UPON POLLY'S ARTERIES, BUT WE CAN SEE HIS THUMBS, WHICH ARE HERE PRESSING IN HARD UPON POLLY'S CHEEKS, SQUASHING THE FLESH UP IN SMALL FOLDS WITH THE PRESSURE. HER SMALL FACE IS HELD BRUTALLY IMMOBILE BETWEEN THE THUMBS WHILE THE FINGERS, FURTHER DOWN AND OFF PANEL HERE, CLOSE OFF THE BLOOD SUPPLY TO THE BRAIN. AS THE FACT OF DEATH OPENS IN HER MIND LIKE A WHITE FLOWER, POLLY CAN ONLY SUMMON AN EXPRESSION OF DISAPPOINTED INCOMPREHENSION WITH WHICH TO GREET ETERNITY.
No dialogue

Það er oft sagt að það skrifi enginn handrit einsog Alan Moore, en maður verður bara að lesa þau til að sjá hvað fólk er að tala um.

Mér finnst þetta æði. Ég gæti tekið til dæmi um allan fjandann úr öllum þessum færslum hans, en ég læt þessa duga til viðbótar. Það er þessi hér. Á einhverjum tímapunkti hafði Moore lagt fyrir að Gull og Netley færu leiðar sinnar um Tower Bridge, hvar sem hún nú er. Campbell, sem hafði sjálfur lagst í umtalsverða rannsóknarvinnu sín megin á hnettinum, sendi Moore þessa mynd um hæl:



Gott og vel. Nokkrum köflum síðar skal greyið hann Druitt labba heim til sín úr partíi, og þarf að fara yfir ána:

PANEL 7.
NOW, IN THIS FINAL WIDE PANEL, WE HAVE A SHOT OF DRUITT WALKING HOME, SOUTH ACROSS ONE OF THE BRIDGES. I’M NOT GOING TO SPECIFY WHICH ONE INCASE YOU GET ALL SMART ON ME AGAIN AND DIG UP REFERENCE TO PROVE THAT IT WAS BEING PAINTED AND VARNISHED THAT PARTICULAR NIGHT OR SOMETHING. IT CAN BE ANY BLOODY BRIDGE YOU WANT. WE ARE DOWN AROUND THE LEVEL OF WATER, LOOKING UP TOWARDS THE BRIDGE AS DRUITT’S LONELY FIGURE WALKS ACROSS IT, ALL ALONE. HE GAZES DOWN MOURNFULLY INTO THE WATER, LITTLE DREAMING HE’LL BE BENEATH IT BEFORE THE YEAR IS OUT.
No Dialogue

Þetter náttúrulega frábært stöff. Og svo situr það bara og safnar ryki einhverstaðar í Ástralíu. Campbell fær helling af prikum fyrir að setja allavega búta úr því á netið.

-b.

The Adventures of Dr. McNinja

Klikkí klikk

YouTu brölt

Það er aragrúi af myndböndum á YouTube úr fyrirlestraröðum sem Kevin Smith hefur haldið. Megnið er svona frekar ómerkilegt, í mesta lagi ókei, en þessi klippa hérna fannst mér helvíti góð.



Bara langur brandari þarsem þessi ruglaði pródúsent er gikkurinn. Sagan af því Smith var fenginn til að skrifa handritið að Superman Lives, sem ekkert varð úr.. sem betur fer, því handritið er hræðilegt.

Og svo er hér sæmileg heimildamynd um myndasöguhetjur í gegnum tíðina, frá þriðja áratugnum til 2003.



Hún er í 14 hlutum, 0 - 13. Fátt sem kemur á óvart, en einstaka góðir punktar og þróunin í geiranum sett fram á einfaldan hátt.

Þeir byrja að vinna á planinu hérna við hliðina klukkan fimm á morgnana.

-b.

Ég náði

41% í þessu prófi. Um bandarískar bókmenntir sem ,,boomer"-kynslóðin hefur/hafði í hávegum. Flaskaði á nokkrum frekar einföldum samt. Blótaði tölvuskjánum. Bestið mig einhver! Og bannað að svindla, því ég gerði það ekki.

Heyrðu svo er tími eftir rúma sex tíma.

-b.

BSG sprengir sjónvörp (ekkert skemm) og bókasafnsráp

Það eru ansi skiptar skoðanir á netinu um síðasta Battlestar-þátt. Mér fannst hann æði. Að skeyta textanum inní venjulegt talmál virkaði skringilega, en svo redduðu þeir því og svo hlóðu þeir meiru oná og héldu bara áfram. Meira meira meira! Og spilum smá rokkmússík á meðan þeir fara af stað og svo eru þessir þetta og þessi þarna líka og allt að vera brjálað. Brilljant.

Rome var samt við sig og lokaði með stæl. Mig langar að renna í gegnum alla þættina aftur, sem fyrst. Allra síðasta senan var reyndar dálítið undarleg. Vinstri, hægri, endir? Og svo tekur I, Claudius við eftir nokkur ár, þarsem nýjar svikular konur koma í stað gömlu svikulu kvennanna.

Rome kemur ekki aftur. BSG kemur aftur í febrúar. Þeir ætla að sýna einhvern millibilsþátt í haust, sem tekur ekki upp þráðinn frá því í fyrradag heldur gerist á Pegasusi einhverntíman í fortíðinni. Ef ég skil þetta rétt. The Sopranos og Entourage snúa aftur eftir talsvert hlé til að klára sjöttu og þriðju þáttaraðir, og mikið vona ég að þeir geri eitthvað af viti í seinni hálfleik.

...

Ég aulaðist loks til að skoða bókasafnið í skólanum almennilega. Þeir eru með helling af spennandi dóti, en ekki skil ég hvernig þeir raða því. Bókmenntafræðum og -rannsóknum er skipt eftir landsvæðum og þaðan eftir höfundum sem fjallað er um. Og stundum eru skáldsögur o.þ.h. eftir téða höfunda í sömu hillu, stundum ekki. Nokkrar bækur um Vonnegut í 'Bandaríkin' - 'V'; við hliðina á þeim danskar þýðingar á Timequake og Wampeters, Foma and Granfalloons; og ensk útgáfa á A Man Without A Country. Restin af bókunum hans er undir 'V' í 'Engelsk litteratur', hinumegin í safninu. Við hliðina á þeim fann ég bókmenntafræðiritgerð um Slaughterhouse 5.

Og hvað um bókmenntafræði sem fjallar ekki um ákveðinn höfund eða ákveðið málsvæði? Það má veröld vita.

Kíkti á Íslandshilluna þeirra. Komplet Arnaldur Indriða og Einar Kárason.

-b.

Hallur og Bláskeggur

Ég hitti frændfólk Halls í Bilku hérna um daginn. Það var svona nett óþægilegt því ég hef hitt þau nokkrum sinnum en veit varla hvað þau heita, hvað þá annað. En það er alltaf seif að spjalla um þann sem allir þekkja svo ég minntist á sýninguna hans Halls. Þau spurðu hvort ég hefði fengið að sjá myndirnar og ég hváði við. Ég bjóst við því að karlinn hefði sent mér myndir ef þær væru til. Sendi honum skorinorð skilaboð og hann tölvupóstaði myndum til mín um hæl.

Hérna er ein:



Þarna eru tveir höfðingjar að ræða eitthvað rosalega merkilegt. Í baksýn er eitt af verkunum hans Halls, en ég tók eftir því á annarri mynd að það er svipaður appelsínugulur geisli í nokkrum öðrum verkum. Minnti mig sterklega á Bluebeard eftir Kurt Vonnegut:



Bókina samt, ekki kápuna. Hún fjallar um listmálara sem fer í taugarnar á fólki með því að mála abstrakt myndir af appelsínugulum geislum. Samlíkingin endar samt þar, og nær reyndar varla hálfa leið því ef ég man rétt þá málaði maðurinn bókstalega ekkert annað en appelsínugula geisla. Áður hafði hann verið í sérstakri listamannahersveit í seinna stríði.. Helvíti fín bók. Allir ættu að lesa Vonnegut.

Leitt að ég skyldi ekki geta mætt Hallur, en þetta lítur glæsilega út hjá þér!

Nú er annars gleðidagur og sorgardagur, bæði í senn. Síðasti þátturinn í 3. seríu af Battlestar Galactica og allrasíðasti þátturinn í Rome eru komnir í tækið. Kíkjum á þetta..

-b.

Þrjár kvikmyndir og aflýstir tónleikar

Ég þoli ekki stjörnugjafir þegar þær eru látnar standa einar saman, því þær segja þér ekki neitt annað en hversu margar stjörnur viðkomandi kvikmynd fékk frá viðkomandi gagnrýnanda. Þær þýða það sem þær eru, en það sem þær eru merkir ekki neitt. Á hinn bóginn vil ég vita sem allra minnst um kvikmyndir áður en ég sé þær, þannig að ég reyni að stýra sjálfum mér framhjá öllu sem viðkemur plotti og persónum. Þegar maður ætlar svo sjálfur að tjá sig um kvikmyndir (eða aðra menningu), þá getur maður ósköp lítið gert við þessi viðmið.

300 segir af stæltum gaurum sem fara í stríð. Og nú er heppilegt að ég skuli yfirleitt ekki vilja spilla sögu og þvíumlíku fyrir fólki, því það er engin frekari saga í gangi: gaurarnir fara í stríð, punktur. Þetta er í raun og veru mynd sem sýnir manni hversu mikið einfaldasta söguflétta getur gert fyrir bíómynd. Ég skemmti mér konunglega yfir henni framan af, en svo var komið langt í seinni helminginn þegar ég sá að það var andskotann ekkert að gerast.

Margir flottir rammar samt. Hún er falleg áferðar, það vantar ekki. Og svei mér þá ef þeir klipptu ekki helminginn af ,,we march" klifuninni út, sem ég man að fór endalaust í taugarnar á mér þegar ég las bókina.

The History Boys segir af nokkrum sagnfræðinemum og kennurunum þeirra, sem allir eru mismikið samkynhneigðir. En í rauninni er verið að sýna hvað gerist þegar sagnfræðinemar læra að elska póstmódernismann. Þetta er mynd sem er gerð uppúr leikriti (með sömu leikurum og voru á sviðsuppfærslunni) og er bara þónokkuð skemmtileg. Sirkabát andstæðan við 300.

Bobby er næstum því hrikaleg. Hún svona sleppur. Estevez leikstýrir (þokkalega vel) og skrifar (hræðilega illa). Hugmyndin er helvíti þétt: að fylgjast með liðinu sem særðist í skotárásinni á Robert Kennedy, frá því það kemur á hótelið og þartil það liggur í blóði sínu í eldhúsinu. En allar þessar sögur eru svo mikill sykur að það hálfa væri nóg. Og nú ætla ég að skemma söguna fyrir hverjum sem vill:

• Söngkonan lætur einsog tík alla myndina, en það er í lagi því hún játar að lokum fyrir hárgreiðsludömunni að hún sé alki.
  
• Strákarnir droppa sýru og sinna ekki skyldum sínum fyrir kosningamiðstöðina, en það er í lagi því löggan nær dópsalanum í lokin.
  
• Hótelstjórinn heldur framhjá konunni sinni, en það er í lagi því hann dömpar framhjáhaldinu áður en konan kemst að því.
  
• Mexíkóinn kemst ekki með pabba sínum á hafnaboltaleikinn, en það er í lagi því hann gefur miðana sína (selur þá ekki) og fær að vita að hann sé ,,ungur konungur." (Þessvegna er það hann sem fær að halda undir hausinn á Kennedy þegar hann liggur deyjandi á eldhúsgólfinu.)
  
• Yfirmaður Mexíkóans er rasisti, en það er í lagi því hann hefur líka gaman af hafnabolta.
  
• Parið unga giftir sig svo að gaurinn verði sendur eitthvað annað en til Víetnam þegar hann verður kvaddur í herinn (og svo þau fái peninga frá ríkinu), en það er í lagi því þau verða ástfangin nokkrum mínútum fyrir giftinguna.
  
• Og svarti kosningabaráttutappinn er reiður ungur maður, en það er í lagi því hann vantar bara konu til að róa sig niður.

Og allir virðast halda að Kennedy sé kristur endurfæddur.

Everything Is Illuminated er skemmtileg bók. Langtum betri en seinni bókin hans. Ég var svo viss um að ég ætti myndina á disk hérna einhverstaðar en það virðist ekki vera.. en ef ég man rétt þá þynnti hún söguna umtalsvert.

Og ég átti að fara á tónleika í kvöld, helvítis. Arcade Fire í KB Hallen. En svo fær söngvarinn víst ennisholubólgu og getur ekki stunið upp versi. Lélegt maður ha. Engin músík fyrir mig.

-b.

Viacom vs. YouTube á The Daily Show

,,Yo, check it out! We just put another gold-plated rock-climbing wall in our office. We're crazy rich!"

Munúðarfullur hestur?

xkcd og Arcade Fire

Sniðug rammauppsetning. Ég man ekki eftir að hafa séð þetta áður. Fyndnar strípur líka.. nördahúmor en samt ekki svo hardkor að maður sé útá þekju. Hver kveikir ekki á þessu tildæmis:



Ýmir minnti mig á það í fjórða skiptið núna áðan að við erum að fara á tónleika á sunnudaginn. Arcade Fire í KB Hallen. Ég hef ekki ennþá hlustað á plötu númer tvö. Funeral er æði, sem þýðir að næsta plata kemur varla til með að standast samanburðinn. Sjá einnig: Bloc Party, Franz Ferdinand, The Strokes, The Killers, Metric og Interpol. Hlakka samt til að sjá þá læf.

-b.

Írónía n. (kvk. et.)

Ókei. Ég sótti um vinnu við prófarkalestur og stafsetti orðið vitlaust. Prófarkarlestur. Líf mitt er fimmaurabrandari.

Það er ekki einusinni svo gott að þetta hafi verið innsláttarvilla, ég ákvað að hafa bara eina örk í þessu orði. Veit ekki hversvegna. Dísús. Fékk samt ekki flatt nei.. afhverju ætli það sé.

Sagan er semsagt sú að ég sendi umsókn á blaðið, í frekar óformlegum tölvupósti, fyrir rúmri viku síðan. Í morgun fékk ég svo svar, þar sem ég var beðinn um að líta yfir bréfið sem ég sendi, og lagfæra villurnar í textanum. Mér fannst það frekar kalt. En þó rökrétt. Lagaði draslið til og sendi aftur, hugsaði með mér að ef ég gæti ekki einusinni klárað það þá ætti ég ekkert í starfið hvorteðer. Núna áðan fékk ég svar við því þarsem gaurinn segir mér að hann komi til með að hafa samband við mig þegar sumardagskráin er komin á hreint, og að hann hafi aðallega verið að fiska eftir orðinu ,,prófarkalestur." Sem ég stafsetti vitlaust í fyrra bréfinu og hnaut ekki um í því seinna.

Jæja. Maður finnur eitthvað að gera.

En það gerðist meira í morgun. Það voru sex ósvaraðar hringingar skráðar á símann, sms og tölvupóstur, allt frá mömmu. Ég hringdi undireins og spurði hvað væri í gangi eiginlega. Þá hafði hún rekist á eitthvað tilboð á flugi hérna milli Danmerkur og Íslands um páskana og vildi ná sætunum - að því gefnu að ég væri geim. Jú segi ég, ef þú býður þá kem ég. Það gekk svo mikið á að ég hélt að einhver hefði dáið, sagði ég og hló. Heyrðu, þá dó vinkona hennar í bílslysinu sem var í fréttunum. Hrikalegt.

En ég verð semsé á landinu í þar-þarnæstu viku. Látið vita ef ykkur vantar eitthvað frá Köben.

-b.

Er til fyndnari frasi en ,,Bob's your uncle"?

Nei maður, ertu kreisí. Hérna fáðu þér kex og hættu þessu kjaftæði.

Því hann er gæðadrengur

Auðvitað gleymdi ég að óska Halli til hamingju með vel heppnaða opnun á myndlistarsýningu núna á laugardaginn. Skál Hallur!

Hversu kaldhæðið er það að ég hef verið að koðna niður í skammdegisþunglyndi í vetur, og svo þegar sólin kemur þá stingur hún mig í augun og mér líður ekki einsog manni fyrren gengin niður? 6 til 8 á skalanum einn til tíu.

Og hún Katrín spilar Phil Collins, ,,Against All Odds," og msn-ið hennar segir dúlírúp í hvert skipti sem eitthvað gerist. Mér líður einsog ég sé veikur en ég veit ekki hvort það er nokkuð að marka það því mér líður alltaf einsog ég sé veikur uppá síðkastið.

Dúlírúp.

Klassík [(2000)]

Hann Ívar útskrifaðist í dag, eða var allavega með útskriftarveislu í Óðinsvéum. Ég komst ekki, illu heilli. En til hamingju með daginn Ívar!

Og til hamingju með daginn Egill! Hann á afmæli í dag. Eða í gær.

Annars er ekkert að ske. Spánverjar berja mig í Civ. Ze kláraði árið sitt í gær. This Movie is Not Yet Rated byrjar vel. Vinstri grænir standa í vegi fyrir því að fólk geti keypt bús í Hagkaupum. En er ég að skilja þetta rétt: Málið er tekið af dagskrá afþví menn nenna ekki að tala um það? Idjotar.

Ég ætla samt að mæla með viðtalinu við Fraction. Þrátt fyrir allt. Hann hefur undarlegan talanda..

-b.

Tilviljun sem er alveg örugglega ekki tilviljun

Söguhetjan okkar í Life on Mars heitir Sam, alveg einsog söguhetjan í Quantum Leap. Sá heitir Samuel Beckett, einsog leikskáldið. Beckett og James Joyce voru góðir vinir, drukku stundum kaffi saman. Joyce skrifaði m.a. Portait of the Artist as a Young Man, en í tveimur þáttanna í fyrstu seríu af Life on Mars hittir Sam fimm ára útgáfuna af sjálfum sér.



Félagi hans heitir Gene Hunt, eða ,,leitin að genunum", sem felur í sér grundvallarspurningu í afbrotafræðinni, hvort það sé eitthvað meðfætt, eða í genunum, sem gerir það að verkum að fólk brýtur lögin. Löngunin til þess að brjóta mannlegt atferli til mergjar og komast að sannleikanum um sjálfan sig og aðra, sem er einmitt það sem Sam okkar reynir að gera, þarsem hann er fastur í huga sínum á árinu 1973 en liggur líka í dásvefni heima á árinu 2003.



Helsta kvenpersónan heitir Liz White, en spítalarúmið sem Sam liggur í er klætt hvítu laki. Fornafnið er auðsjáanlega tilvitnun í Elísabetu Englandsdrottningu. Sam vill komast heim en hann þarf að þola hárið og tóbaksreykingarnar í Manchester fortíðarinnar og klára eitthvað ákveðið djobb áður en hann fær að fara aftur tilbaka. Tilmælin til Sams eru semsagt þau að ,,leggjast aftur (á spítalabedda) og hugsa um England," en það er viðeigandi að þau komi fram í þessari kvenpersónu, þeirri einu sem hann hefur treyst fyrir sannleikanum.



Ein af götunum sem Sam gengur niður í þriðja þætti heitir.. nei ókei. Ég hafði þessa tvo Sam-a, hitt veit ég ekki hvaðan kom. Maður ætti samt aldrei að afskrifa nöfn á persónum, það eru alveg jafn miklar líkur á því að þau þýði eitthvað einsog að þær hafi verið skírðar útí loftið.

Ég var að byrja á annarri þáttaröð. Þetta eru skemmtilegir þættir oftastnær, en það er smá galli í tímaflakks-lógíkinni sýnist mér. Sam virðist geta haft áhrif á gang mála, en á hinn bóginn getur hann sagt fyrir um hegðun fólks útfrá því sem hann man að gerðist án hans hjálpar. En það er bara hókus pókus.. hverjum er ekki sama.

Tim and Eric, Awesome Show! Great Job! er hand-hand-haaandónýtt dót. Alveg snar. Mjög mistækt, en þegar það virkar þá er það líka að virka. Sketsinn þarsem Tim breytir sér í kött er alveg með því betra.

Hér er smá:



Og ,,Brule's Rules" eru æði:





-b.

Trúleysingjar stunda illsku

Hver einasta lína er gull. En það er eitthvað svo sérlega ógeðfellt við það þegar heimskir kanar vitna í peningableðlana sína sem sönnun fyrir guðs ríki í Bandaríkjum Norður-Ameríku. Kapítallinn skal útkljá það einsog allt annað. Annars er nokkuð fróðlegt að lesa um það hvernig þessi frasi komst á gjaldeyrinn til að byrja með. ,,In God We Trust" er núverandi mottó Bandaríkjanna, en því var komið til leiðar með þingsályktun árið 1956 - fram að því var það ,,E Pluribus Unum". En hver nennir að lesa latínu nútildags?

Án þess að maður vilji gera of mikið úr þessu hringli með einhverja helvítis frasa hægri vinstri.

-g.

Dundur

Ég er að hlusta á viðtal við Matt Fraction og hef ekkert að gera á meðan. Sjá hér bánk sem ég greip frá Má á mæspeis. Hann er soldið duglegur við að pósta svoleiðis, en ég nenni því aldrei..

_____

Taktu fyrsta stafinn í nafninu þínu, og svaraðu eftirfarandi spurningum með orðum sem byrja á sama staf. Svörin verða að vera ekta: alvöru fólk, hlutir, staðir o.s.frv. Ekki skálda. Ef þér dettur ekkert í hug, slepptu því þá. Reyndu að svara á aðra vegu en gaurinn/gellan á undan þér, ef nöfnin ykkar byrja á sama staf. Þú mátt ekki nota nafnið þitt til að svara spurningunni um nafn fyrir unga stúlku / ungan dreng.

Þú heitir: Björn

Frægur tónlistarmaður / hljómsveit: Beck

3ggja stafa orð: Bál

Götunafn: Borups Allé

Litur: Beisj

Gjöf (?): Brúðkaupsnammisekkur

Farartæki: BMX

Sjónvarpsþáttur: Battlestar Galactica

Land: Belgía

Nafn á ungan dreng: Breki

Nafn á unga stúlku: Berglind

Áfengi: Brennivín

Starfsheiti: Bókmenntafræðingur (ha ha)

Blóm: Brönugras

Selebb: Bogi Ágústsson

Matarkyns: Balroggur

Eitthvað sem finna má í eldhúsi: Beittur hnífur

Góð ástæða fyrir því að vera seinn: Blóð í lyftunni

Drasl sem þú hendir í ruslið: Bæklingar

Eitthvað sem þú kallar fullum hálsi: BYSSAN!

_____

Þetta er nú með þeim slappari sem ég hef séð. Og Fraction hefur ekki sagt mikið af viti síðan ég byrjaði. Sei sei. En ég gerði það, svo það stendur.

Civ er haaandónýtur. Ég get ekki spilað einn einusinni: hann takmarkar leikinn alltaf við tíu umferðir! Og ég sé aldrei neitt af því sem á að liggja oná landinu.. Þúveist.. skóga og beljur og akra og gull. Algert rusl. Og þorp! Það er bara hipsum haps hvort maður lendir á þorpum eður ei. Ég færi gaur á auðan reit og einhverjir ósýnilegir þorpsbúar gefa mér fjörutíu gull.

-b.

,,The End is Nigh"

Azureus stirðnaði upp, hóstaði blóði og lagðist í rúmið til að deyja. Ég veit ekki hvað fór svona í hann. En ég prófaði uTorrent aftur og hann virkar í bili. Civ IV hrundi líka í gær þegar múltípleier-leikurinn var að komast á skrið.. Ég ætla að vona að þetta sé ekki að ganga.



Nú hafa allir heyrt um þessa mynd, Rorschach er falinn í 300-treiler á youtube. Hér er hún. Alls ekki slæmt.

Hér er viðtal við Snyder, þarsem hann staðfestir m.a. að Watchmen sé næst á dagskrá. Hann vill meina að 'stranglega bannaðar' myndasögu-kvikmyndir séu eitthvað sem hann fann upp, en það er nú varla.. V for Vendetta, The Punisher, Ghost World, Road to Perdition, Constantine, Blade.. Og svo mætti lengi telja. Sjá hér lista yfir myndasögu-kvikmyndaaðlaganir. Hinsvegar stefnir í að 300 komi til með að skila miklu meiri pening í kassann en þessar myndir (hún er þegar búin að toppa Sin City og átti tvöfalt stærri opnunarhelgi), og það er kannske ágætt að Fólkið Sem Á Peningana sjái að það er hægt að græða á myndasögunum án þess að gelda þær.

..Þá er ég ekki að segja að The Punisher hafi verið neitt gull bara vegna þess að hún var bönnuð innan sextán, eða að ég hefði frekar nennt að sitja yfir Daredevil hefði hún verið það. En ef að fólk með metnað fær aðeins frjásari hendur þá sakar það varla.

Svo er hreint ekkert víst að það sé nokkuð vit í 300. Og ég verð hreint út sagt gáttaður ef Watchmen-kvikmynd verður eitthvað annað en tóm þvæla. En ég er til í að láta koma mér á óvart.

Hérna er reyndar annað viðtal þarsem hann segir að sögusviðið verði hvorki fært til 2007 né framkallað á bláskjá (eða grænskjá?). Prik fyrir það.

-b.

Hver man ekki eftir...

...Robocop vs. The Terminator!



?

Fjandmennirnir tóku í sig nokkrar byssukúlur og féllu síðan saman í blóðgusum. Þeir voru einsog vatnsblöðrur nema bara risastórar og fylltar með blóði, ekki vatni. Mann-blóð-blöðrur. Við spiluðum hann á Sega-tölvunni hans Óskars bróður.

-b.

Ratatat eru líka smúð

Ég var að sækja um vinnu. Held ég.

Muniði þegar maður gat fengið ís í svona pappír.. hann var bara innpakkaður, einsog smjörlíki, maður gat vafið utanaf honum og skorið í sneiðar. Það var æði. Ég man það voru jarðaber í jarðaberjaísnum. Og svo fékk ég mér kókómalt og ristabrauð með osti. Skólataskan mín angaði af gúrkusamlokum.

Ég á eiginlega ekkert að lesa hérna lengur, nema bókarómynd að nafni The Good Life. Hún er eftir Jay McInerney og fjallar á einhvern hátt um ellefta september tvöþúsundogeitt. Ég dauðsé eftir því að hafa keypt hana, en ég er bara ekki vanur því að bækur séu svona leiðinlegar. Maður er svo góðu vanur. Mér leiddist í gegnum fyrstu þrjár síðurnar og eftir tíu fleygði ég henni frá mér. Bókstaflega! Ég sat í þvottahúsinu og henti henni í gólfið. ,,Farðu þarna helvítis" sagði ég.

Það er eitthvað annað en Flaubert's Parrot og Nafn rósarinnar, sem eru báðar æði. En þær eru búnar núna.

Skattframtalið mitt er næstum því klárt. Ég hef óskað eftir samantekt á greiddri húsaleigu frá stúdentagörðunum.. pappírsmöppurnar mínar eru uppá háalofti lengst í burtu sjáiði til. Þegar það er komið þá er ég nokkuð góður. Ég held ég hafi aldrei verið með svona háar tekjur á einu ári áður. Ég tók sannarlega ekki eftir því.. mér fannst ég aldrei eiga pening.

Ég fór í hambó til Ýmis og Kristínar í gær. Prófaði að setja sýrðan rjóma og tómatsósu á borgarann minn, þarsem það var ekki til kokteill. Nokkuð ljúft skal ég segja ykkur! Smúð.

Og ég braut lyklakippuna mína. Það þurfti reyndar lítið til þarsem hún hafði verið að eyðast upp í kringum hringinn smátt og smátt. Mér þótti það mjög leitt.. Ég veit ekki hvað ég hef átt hana lengi, en hún var gjöf frá Grænlandi. Svona lítið skurðgoð úr beini. Átti að vernda húsið mitt. Vonandi finn ég eitthvað annað brátt svo lælígheðan mín fuðri ekki upp.

-b.