Ferðasagan - þriðji og fjórði dagur

Ég byrjaði óvart á fjórða degi og langaði þá bara að klára þetta, enda ósköp lítið að segja af honum. Hann er óeftirtektarverður lokahnykkur á góðri sveiflu. Áfram með smjör.

Nú færist ég alltaf lengra og lengra frá þessu, minningarnar dofna hægt en örugglega. Þá er ágætt að hafa myndir.. Ég kláraði fyrstu filmuna að kvöldi annars dags og keypti ekki aðra fyrren við vorum komnir niðrí miðborg, en átti samt eitthvað pláss inná símanum. Næstu efnisgreinar eru sóttar úr þynnku sem átti sér stað fyrir tæpum mánuði síðan, og ég styðst við gemsamyndir. Þetta verður gaman.

Þetta var í annað skiptið sem við vöknuðum í Sidcup og í minningunni rennur sá morgun saman við þann fyrsta. Ég veit að Víðir var á staðnum í þetta skiptið (daginn áður var hann farinn í skólann þegar við vöknuðum) en hann var þar líka að morgni fjórða dags. Þennan morgun sat hann á stól og las eitthvað, býst ég við? jólakortið sem ég hafði komið með handa honum.



Davíð og Ýmir lágu í rúminu sælir og glaðir. Þegar ég tók mynd settist Davíð upp af slíkum krafti að ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Ég efast ekki um að hann hafi skammað okkur aftur fyrir að vakna snemma, en þessi mynd er tekin á slaginu tíu:



Planið var óljóst. Við höfðum rætt um það að fara á Watchmen í IMAX en ég held að planið hafi verið að gera það á fjórða degi. Eða kannske ætluðum við að sjá til. Víðir þurfti að fara niður í skóla að sækja bækur og við þurftum að fá okkur að éta. Örlögin réðu svo að við sameinuðum hvortveggja í eina ævintýralega ferð niður brekkuna og upp aftur.

Fyrst borðuðum við smákökur sem Tinna hafði bakað. Ég fékk mér örlítið kaffi.

Við gengum sömu leið og við höfðum áður farið niður að lestarstöð, framhjá barnum sem við fórum ekki inná kvöldið áður, inní búð að kaupa vatn og gegnum garð þarsem trén voru. Við hittum tvær stelpur á leiðinni sem Víðir kannaðist við, önnur þeirra var með blautar hendur. Við litum á hvorn annan. Svo hittum við gaur sem bauð okkur í grillveislu. Framan við innganginn að Rose Bruford's var þessi gaur oní stéttinni:



Við innganginn þurftum við að skrifa nöfnin okkar á blað og fá barmmerki sem á stóð ,,visitor". Bæði förstneim og sörneim, svo það færi nú ekki á milli mála að við værum ekki hryðjuverkamenn. Við gengum strax útum aðrar dyr og komum inní einhverskonar garð. Til vinstri var hópur af fólki að setja upp einhverskonar míní-sýningu og aðrir að fylgjast með. Eftir því sem við gengum lengra inn og að ,,torginu" færðu þau sig úr skotinu og lengra inní garðinn hægra megin við okkur með hrópum og ýktum hreyfingum. Það var enn ekki komið hádegi en ég held að þau hafi verið að gíra sig hægt og rólega upp í einhverskonar Bakkanal sem myndi ná hámarki í grillveislunni þá um kvöldið. Sauðdrukknir menn að slást með gerivilimum á brunastiganum og blóðþyrstar Bakkæjur að rífa vegfarendur í ræmur, Dyonísus glottandi á húsþakinu með kórónuna í annarri hönd og Bakkardí Breezer í hinni.. Meira um þessa grillveislu síðar.

Víðir skildi okkur eftir í smá stund á meðan hann fór og sótti bækur á bókasafnið. Við töluðum um áfengi og ég tók leiðinleg myndbönd. Davíð var með viskí í töskunni sinni og ég benti á George Bush sem hékk á handriðinu þarna fyrir ofan.



Á leiðinni heim gengum við framhjá veitingastaðnum Sophie's Choice og þótti það vægast sagt athyglisvert nafn. Við vorum svangir en við vildum ekki deyja sjáðu til. Og á svona veitingastað er pöntunarferlið svohljóðandi: Þú og tveir vinir þínir setjist við eitt af borðunum. Þú velur einhvern rétt af matseðlinum og um leið velurðu annan af vinum þínum til að senda í útrýmingarbúðir nasista. Þið tveir sem sitjið eftir fáið réttinn sem þú valdir á tveir-fyrir-einn tilboði. Gúdd tæms.

Í staðinn stoppuðum við á delíi þarsem ung og fögur stúlka afgreiddi samlokur sem gömul smurbrauðsdama framleiddi bakvið hvítar dyr. Ég fékk mér samloku með kjúklingi og eitthvað held ég. Við röltum aftur upp brekkuna og átum heima hjá Víði. Davíð skildi viskíið sitt eftir og ég setti mitt viskí í töskuna mína.

Niður brekkuna. Lest til London. Piccadilly Circus? Keypti aðra einnota myndavél.

Við stoppuðum fyrst á HMV og skoðuðum DVD og svona. Ég keypti Garth Marenghi's Darkplace, Spaced, Batman Begins og The Dark Knight. Svo gengum við á Leicester Square og fengum okkur bjór á efri hæð barsins Crooked Surgeon.



Það var rúbbíleikur í gangi sem við horfðum á svona í og með, England-Skotland. Ég man að Hallur hringdi og sagði mér að Gunnar bróðir hans væri að uppnefna bílinn minn. Við röbbuðum um eitthvað, tókum vídjó og ég tók mynd af myndavélunum okkar (en það vantaði 180° vélina hans Davíðs, hún var líklega eftir heima):



Davíð langaði að fara í bókabúð og skoða einhvern hlut, okkur skildist að það væri Waterstone's á Oxford Street þannig að við gengum þangað. Við fundum hattabúð þarsem ég keypti hatt, ritfangabúð þarsem ég keypti tvær moleskine bækur (svarta og rauða), við stoppuðum á Starbucks þarsem ég fékk te í glas og við breyttum breska kaffinu hans Davíðs í írskt kaffi. Með viskíi.

Ég man ekki hvaða húsnúmer átti að vera á þessari bókabúð en við föttuðum alltíeinu að við höfðum gengið framhjá henni, gengum tilbaka og þá var búið að loka henni. Jæja. Gengum aðeins lengra og stoppuðum á The Tottenham. Þar var næsti rúbbíleikur í gangi, Írland-Wales. Við drukkum allskonar bjór. Einn grænan, sem hét Sign of Spring:



Þegar við höfðum setið þarna í einhvern tíma og Írland hafði unnið Wales í spennandi leik fórum við að tala um grillveisluna. Víði langaði í barbíkjú og að henda draslinu heim og svona, en við nenntum ekki lestarferðinni og langaði að borða niðrí borg. Við fórum niður einhverja þvergötu og fundum þar víetnamskan stað eða eitthvað, en það var biluð röð á hann.

Við gengum aðeins lengra og stoppuðum á steikhúsi. Eða það hét allavega steikhús. Minnir mig. En í minningunni er eitthvað austurlenskt við staðinn? Maturinn var sæmilegur, allsekkert góður en ekki slæmur. Og við biðum heillengi eftir honum. Þegar reikningurinn kom notuðum við einhverja seðla og allt klinkið sem við fundum til, en þá vantaði enn fimm pund eða eitthvað. En sko, þjónustugjaldið var reiknað inní alltsaman, þannig að við ákváðum að við hefðum beðið of lengi og að þjónustan hefði verið undir meðallagi. Og gengum út hröðum skrefum.

Við vorum komnir nokkra metra í burtu þegar Víðir fattaði að hann hafði gleymt hattinum sínum inni á staðnum. Hann fór og sótti hann og var umsvifalaust gripinn og látinn borga það sem uppá vantaði. Hann sagði okkur söguna af því.



Hinumegin við götuna var staður þarsem hægt var að spila pool en af einhverjum óskiljanlegum ástæðum var öll meðferð áfengis bönnuð á staðnum.

Nú held ég að við höfum tekið lest til Camden?

Við lentum allavega inni á rokkabillíbar sem hýsti bæði Lou Diamond Phillips og nýnasista. Ég er með mynd af þeim fyrrnefndu en ég ætla að láta þessa duga:



Þaðan fórum við á einhvern mínídansstað. Hann var bleikur og blár. Þetta var líklega lummulegasti staðurinn sem við heimsóttum í þessari Lundúnaferð: Hann var lítill og þröngur, tónlistin ömurleg og bjórinn kjánalega dýr. Í dyrunum voru tveir gaurar sem vildu leita í töskunni minni og svona, ég leyfði þeim það og mundi ekki eftir viskípelanum fyrren annar þeirra hafði tekið hann af mér. Ég sagðist hafa gleymt að ég væri með hann og hvort ég gæti ekki fengið að bakka aðeins og geyma hann einhverstaðar. Gaurinn sagðist mundi geyma hann fyrir mig, ekkert mál.

Við vorum ekki lengi þarna inni, aðalatriðið var held ég að drepa tíma þartil við gætum farið og hitt vini hans Víðis einhverstaðar nálægt og farið á klúbb. Ég fékk viskípelann minn aftur á leiðinni út og ákvað að fela hann vandlega næst þegar við færum inn einhverstaðar.

Nú verður að segjast einsog er að ég man voða lítið af framhaldinu. Ég tók mynd af strákunum þegar við hittum þá:



en ég man ekki eftir því. Á einhverjum tímapunkti vorum við komnir fremst í röðina og þar voru tveir gaurar sem vildu leita á mér. Nú hafði ég falið pelann einhverstaðar (miðað við ástandið á heilanum þá stundina tel ég líklegasta staðinn hafa verið í innanávasanum á frakkanum mínum) en hann fann hann undireins. Hann rétti félaga sínum pelann og sá kom honum fyrir þarna aftanvið sig og svo leituðu þeir báðir vandlega á mér. Ég stóð, þuklaður, og sá hvar Víðir (sem hafði komist inn rétt á undan og var við búrið að kaupa miða) teygði sig í pelann. Ég var með hann inná buxnastrengnum það sem eftir lifði og drakk og drakk..

Staðurinn var stór. Ég var á stöðugri ferð minnir mig.. Það var eitt stórt dansgólf, annað minna á hæðinni fyrir ofan, setustofa við hliðina á því. Þaðan lá gangur eitthvert áfram og niður stiga og eitthvað vesen og þar komst maður út í port að reykja. Það var bar á neðri hæðinni. Á einhverjum tímapunkti hætti ég að þvælast hingað og þangað og fór með strákunum niður á dansgólf. Þetta gæti hafa verið um það leyti sem ég kláraði úr / týndi pelanum. Ég tók þessa mynd af Víði að dansa.



Mér skilst að ég hafi líka týnt myndavélinni og að vingjarnlegur svartur maður hafi fundið hana og gengið um dansgólfið og spurt fólk hvort það hefði týnt svona grip. Var það Davíð eða Ýmir sem greip hana? Það var allavega ekki ég.

Dansi dans. Þá gerist lítið.

Daginn eftir vakna ég. Ég ímynda mér að upplitið á manni hafi verið heldur lágt þarna undir restina, hér er mynd af Davíð:



Í fyrsta skipti fannst mér sem ég hefði ekki sofið nógu vel. Pullurnar voru farnar að renna til á gólfinu, ég skildi reyndar ekki hversvegna þær hefðu ekki gert það allan tímann en það var greinilegt að þetta tímabundna flet var að flosna í sundur. Við vorum svangir. Við vorum að fara heim seinnipartinn. Ég hafði ekki verið vakandi lengi þegar ég fékk að heyra söguna af heimferðinni, eða lokapunktinum á þeirri ferð a.m.k.

Víðir hafði fundið einhvern gaur til að skutla okkur heim. Þetta var ekki leigubílstjóri þannig séð, en hann tók 50 pund fyrir að keyra okkur til Sidcup. Þegar við erum komnir úr bílnum, einhvernvegin í helvíti, missi ég gleraugun mín á jörðina og gaurinn keyrir yfir þau á leiðinni burt. Þau voru ónýt. Þau voru skraut. Þau eru í bílnum mínum núna held ég, ég er enn ekki búinn að fá önnur.

Jæja.

Ég varð furðulega lítið fúll útí sjálfan mig fyrir að hafa eyðilagt þessi blessuðu gleraugu. Hefði ég t.a.m. týnt myndavélinni hefði ég líklega skammast meira útí sjálfan mig en fyrir þetta með gleraugun. Lógíkin var einhvernvegin svona: Ég var sauðdrukkinn, hefði ekki átt að vera með gleraugun á nefinu hvorteðer. Ókei. En ég missti þau hvergi niðrí bæ, beyglaði þau ekki á einhverjum bar, heldur komst ég með þau heim. Hefði melurinn sem keyrði bílinn ekki kramið þau þá væri enn í fínu lagi með þau. Þannig að ég var svona nokkurnveginn stikkfrí.

Ekkert sérstaklega sannfærandi kannske, en ég var held ég ennþá dálítið fullur. Á fjórða degi var ekki hægt að tala um smellandi þynnku heldur einhverskonar aflíðandi halla ofaní skurðinn. Ég tók þessa mynd af gestgjöfum okkar (stelpunum þ.e.a.s.):



Og nú sé ég að smákökurnar voru bakaðar að morgni fjórða dags, ekki þess þriðja einsog ég hélt fram áður.

Við tókum okkur saman og gengum upp brekkuna á KFC. Gengum svo aftur heim. Á leiðinni kætti ég strákana með leikrænum tilþrifum og dramatískum upplestri úr hugskoti mínu. Þeir hvöttu mig áfram en þegar við lentum aftur í íbúðinni ákvað ég að láta gott heita. Maturinn var grunsamlega líkur því sem maður á að venjast hér heima. Ég lagðist í rúm og við hlustuðum á QI þátt. Þynnkan í herberginu var áþreifanleg.'

Ég tók síðustu myndina á aðra filmuna:



Stuttu síðar pökkuðum við Davíð og Ýmir saman og röltum niður brekkuna í hinsta skipti, keyptum passa og biðum eftir lestinni. Við lentum á Charing Cross held ég, settum töskurnar okkar Davíðs í geymslu og gengum yfir King's Cross (eða eitthvað torg allavega). Ég keypti þriðju myndavélina, einn minjagrip eða svo og svo stoppuðum við á Leicester Arms. Síðasti Guinnessinn í Lundúnum þar, og nokkrar flögur. Ýmir var að fara með fyrri vél þannig að hann kvaddi, ég hef ekki séð hann síðan. Við Davíð dokuðum við og röltum loks uppá Oxford street að leita að bókabúðinni.

Við fundum tvær. Ég man ekki hvort Davíð keypti nokkuð en ég eyddi síðustu 20 pundunum í veskinu mínu í Watching the Watchmen. Hún var á tilboði. Meira drasl til að bera heim.

Á leiðinni aftur á Charing Cross lentum við í smá metró-veseni sem ég fer ekki útí. Það var mér að kenna og tók ekki svo langan tíma. Sóttum töskurnar, fórum í lestina niður á flugvöll, Piccadilly Line.

Á leiðinni las ég spjald á veggnum þarsem maður var vinsamlegast beðinn um að gá frá hvaða flugstöð maður ætlaði að fljúga. Þær væru nefnilega 5 talsins á Heathrow og það skipti máli hvar maður ætlaði að stoppa. Víðir reddaði þessu fyrir okkur, ég hringdi og hann gáði á netið. Tekk Víðir.

Allt flugvalladæmið var ekki í frásögur færandi. Borðaði einhvern mat. Keypti eitthvað drasl. Rölti að hliðinu. Horfði á Master and Commander á leiðinni heim en gat ekki sofnað. Líkaminn í uppreisn. Keypti flösku af sama viskíi og ég hafði haft innanklæða nóttina áður. Nanna og Ingibjörg sóttu okkur á flugvöllinn. Ég fékk að borða og drekka. Svo sofnaði ég.

-b.

Það verður ekki af sögumanni okkar tekið
að hann metur persónur sínar ekki mikils
og áheyrendur enn minna.

Hvar eru ævintýrin sem hinir öldnu segja frá,
ránsferðir, skáldabrennur, bardagar, lystisnekkjur,
allt þetta sem við viljum heyra?

Gallið í hálsinum og bruninn niður mænuna,
þetta vantar, heimurinn er grár
og sögurnar líka.

Fylgist ekki með í næsta þætti.

Ferðasagan - annar dagur

Jæja. Mér leiðist án þess að finna beint fyrir leiða, það er einsog ég sé ennþá að gera hluti en ég finn fyrir því að ef ég hætti í smá stund detti gírarnir úr takti og ég sullist aftur í stólinn og láti mér leiðast og líki það ekki.

Þannig að ég kveiki á kerti og reyni að muna hvað við gerðum annan daginn í London.

(Ég tók ekki eftir því fyrren ég renndi yfir færsluna núna áðan, en það er nokkuð athyglisvert við staðsetningu okkar í þessari frásögn. Sá fyrsti til að koma auga á það vinnur eitthvað fallegt.)



Ég var mikið frískur þegar ég vaknaði, það var ekki að sjá að ég hefði verið að sulla í bjór allan liðlangan daginn áður. Víðir var farinn í skólann, við myndum hitta hann um kvöldið en nú var að fá sér kaffi og fara í sturtu.

Kaffið gekk fínt og strákarnir fengu sér bolla. Svei mér þá ef ég færði ekki Davíð kaffi í rúmið þarsem hann lá ennþá og nennti ekki á lappir.. bölvaði okkur að öllum líkindum fyrir að geta ekki sofið lengur. En það var bara svo bjart og klukkan orðin níu eða tíu. Ég furðaði mig á því að hafa sofið eins vel og ég gerði og stalst til að drekka bollabotnfylli af kaffi.

Íbúðin þeirra var lítil og þægileg. Stelpurnar virtust hafa komið sér betur fyrir en Víðir en það er auðvitað allt afstætt. Ég tók ekki mikið af myndum inní húsinu en á veggnum hennar Guddu sá ég röð af póstkortum sem dásömuðu bæði afmælisdaginn minn og nafnið mitt, svo ég tók mynd af því:



Ég fór í sturtu, sem þýddi að ég sat á hækjum mér í baðkarinu og reyndi að lyfta sturtuhausnum ekki of hátt yfir inntakið, en samt þannig að ég næði að vaska helstu álagspunkta á líkamanum. Svo sápaði ég með einhverju tiltæku og endurtók síðan vaskið. Ég hafði ekki tekið með mér handklæði (ég var að spara pláss, meira um það síðar) þannig að ég notaði það sem var minnst blautt og hendi næst þarna á staðnum. Þar sem ég er mikill áhugamaður um sturtur og kann vel að meta gott steypibað þá var þetta líkast því að kjamsa á dormandi belju útá túni þegar mann langar í steik, en það er viss sjarmi í því að röffa það í nokkra daga. Ég sleppti sturtunni næstu tvo morgna (ekkert meira um það síðar).

Okkur vantaði að éta og planið var að fara í London Eye og sjá svo til. Við settum í töskur og lögðum af stað niður hæðina. Samkvæmt Wikipediu er nafnið Sidcup afbökun á ,,cettecopp", sem þýðir ,,hæð sem er flöt í toppinn". Sem er varla hæð, ef maður spáir í því. En við töltum þarna niður og fundum lestarstöðina þarsem hún átti að vera, keyptum einn dagpassa og biðum eftir lestinni. Drukkum vatn. Veðrið var gott en ekkert til að hrópa húrra fyrir.. maður þakkaði bara fyrir að það var ekki slæmt.

Við fórum út á Waterloo og gengum í einhverjar áttir. Fórum yfir einhverskonar torg og upp tröppur og leist ágætlega á veitingastað sem varð á vegi okkar. Skjótt á litið leit hann út einsog bakarí en svo var sæmilega stór matsalur fyrir innan, staðurinn gaf sig út fyrir að vera með organískan mat. Það hljómaði ágætlega. Ég man að ég pantaði einhverskonar platta. Það voru ólífur, pestó, einhverjar skinkur, ostar, smjör, annarskonar mauk og einhverskonar grænmeti. Og brauð. Með þessu drakk ég hveitibjór:



Davíð pantaði bjór sem hét Freedom. Annarstaðar drakk maður London Pride eða Courage. Og hafði gott af. Hér er mynd af okkur á þessum náttúrulega stað:



Þaðan gengum við í áttina að London Eye. Fyrst löbbuðum við upp tröppur og aðeins inná Golden Jubilee Bridge:



Og svo aftur niður og framhjá fullt af fólki og vitleysingum sem stóðu og léku listir sínar (eða stóðu bara.. eða blésu í flautu og dilluðu sér) fyrir fólkið í kring og báðu um peninga. Hjólið bar við himininn og hreyfðist ósköp hægt, einsog röðin af fólki sem beið eftir að komast þar inn og upp. Miðasalan var í húsi við hliðina.

Það kom mér mest á óvart hvað það gekk allt hratt fyrir sig, svona miðað við hvað það var mikið af fólki þarna. Röðin að miðasöludömunni var löng, en ég hugsa að ég hafi oft beðið lengur til að komast að kassanum í bónus á þriðjudegi. Og kannske var það bara góð tímasetning eða heppni eða eitthvað, en biðin eftir að komast inní kálfinn var samasem engin. Öryggisvörðurinn vildi fyrst fá að leita í töskunni minni, en þegar hann sá að ég var þegar búinn að opna hana (svo hann gæti leitað í henni, einsog skiltið á leiðinni sagði mér að gera) þá langaði hann ekki lengur. Okkur var bent inní kálf sem var að silast á botninum, hurðinni var lokað og við vorum á uppleið með nokkrum stelpum hinumegin í rýminu.

Hér er mynd sem ég tók þegar stelpurnar voru ekki í augsýn:



Ég man náttúrulega ekki eftir því þannig, en samkvæmt upplýsingum sem ég hafði heyrt útundan mér þá átti ferðin að taka hálftíma. Í næstu kálfum sá ég fullt af fólki með börn og eitthvað vesen og var mikið sáttur við okkar sess.. Ég man að ein af stelpunum talaði hátt og mikið um það þegar hún var í París og fór að Effeilturninum og einhver gaur elti dúfu útum allt að reyna að ná henni, og var að gera alla brjálaða, en náði loksins dúfunni og setti hring á löppina á henni og rétti kærustunni. Viltu giftast mér, sagði hann svo.

Stelpan hneykslaði sig töluvert á því hversu fáránlegir þessir tilburðir mannsins hefðu verið, og enn frekar á því hversu vel allir viðstaddir tóku í fyrirtækið. Þetta kom engu við nema kannske að þá hafði sögumaðurinn, sessunautur okkar í þessari ferð, verið við útsýnisstórvirki í heimsborg, og núna var hún það líka. En ég hafði gaman af því.

Það voru litlir reitir vestanmegin í kálfinum, á gólfinu, sem á stóð ,,stand here for your picture", eða eitthvað þvíumlíkt. Við stóðum þar aldrei, en stelpurnar röðuðu sér. Þegar við komum út (eftir að við horfðum uppá tvær dömur fara í gegnum kálfinn og leita að sprengjunum sem við komum fyrir undir bekknum og í loftinu) hefðum við getað keypt myndir af okkur sem voru teknar á leiðinni niður, hefðum við staðið á reitunum góðu.

En þennan hálftíma sem við vorum í ferlinu held ég að það hafi í mesta lagi liðið hálf mínúta á milli smella í myndavél. Ég á allnokkrar. Get ég ekki fundið eina í viðbót til að setja hér?



Við gengum aftur framhjá ,,skemmtikröftunum" og yfir brúna. Þaðan fundum við næstu lestarstöð og fórum til London Bridge stöðvarinnar. Þaðan gengum við upp að London Bridge og nánast inn á hana, en fannst einsog hún ætti að vera öðruvísi. Þá höfðum við verið að leita að Tower Bridge - við sáum hana aðeins lengra niðureftir (eða uppeftir?) ánni. Jæja. Niður á götu og finnum bar.

Mig minnir að næsti sem við stigum inná hafi heitað Thames Riverside Inn. Þar voru einn tveir bjórar og eitthvað nasl.. það var víst hægt að leigja staðinn undir grillveislur, ég verð að muna það næst þegar mig langar að grilla í London. Við ákváðum að borða eitthvað um kvöldið, kannske var það þarna sem við ákváðum að reyna eitthvað indverskt, kannske var það síðar um daginn.. Á leiðinni út af barnum varð hópur af skólabörnum á vegi okkar og við gengum framhjá markaði.

Ými langaði að finna bar þarsem hann gæti unnið okkur í fúsball, en við leituðum nokkuð lengi að bar þarsem hægt væri að spila billjarð. Án árangurs. Fórum á næsta bar í staðinn. Á einhverjum tímapunkti komum við okkur fyrir á háborði á stigapalli á Leichester Arms, seinna sátum við og drukkum í sófa á móti pari sem lapti síder. Við vorum í nágrenni við Picadilly Circus held ég.



Við fórum aftur að London Bridge stöðinni og þar fundum við bar þarsem hægt var að spila billjarð. Víðir kom og hitti okkur þar og við tókum fleiri lestir til að komast á einhvern indverskan veitingastað. Maturinn þar var góður.

Svo löbbuðum við upp þá götu (Brick Lane?) og á einu augnabliki leit út fyrir að við ætluðum inná einhverskonar garðveislu, en þá vantaði pening og sjálfsalinn vildi ekki bekenna kortið mitt. Ég fékk peninga einhverstaðar vestar, en þarna var uppsafnað bjórmagn orðið ansi mikið og ég man ekki hvenær við ákváðum að kaupa bjór í næstu kjörbúð og taka lestina í partí í Sidcup.

Hálftíma lestarferðir gera lítið fyrir partískapið. Þegar við lentum og gengum þessa örfáu metra að hverfisbarnum (sem var búinn að loka en ekki búinn að henda vinum hans Víðis út) ákvað ég að partí með leiklistarnemum væri ekki það sem ég þyrfti á að halda í rauðu augun mín. Ég man hreinlega ekki hvort Víðir varð eftir eður ei, en við gestirnir fórum í það minnsta Við fórum allir heim að sofa. Ég svaf vel þá nótt líka, og vaknaði ágætur, en þakkaði sjálfum mér prívat og persónulega fyrir að hafa farið heim í bælið.

Bjórinn fékk að sofa inní ísskáp.. við snertum hann varla það sem eftir lifði ferðarinnar.

Ætla hetjurnar okkar ekki að gera neitt
annað en að drekka og sofa?

Vita þær ekki að lesendur ferðasagna vilja aksjón,
þrá rómans, hamfarir, steríótýpur og launráð?

Eða eru þeir úlfar í sauðagærum,
liggja ævintýrin undir yfirborðinu og brjótast
upp á þriðja degi í litla heimsveldinu?

Fylgist með. Eða ekki.



-b.

Ferðasagan - ferðin út og fyrsti dagurinn

Fyrsti hluti ferðasögunnar.

Afþví Hlynur sagði mér að drífa í þessu.

Ferðin út og fyrsti dagurinn

Fyrsti bjórinn á leiðinni var á flugstöðinni, ég man ekki hvort það var víking eða carlsberg. Þá hafði ég fengið mér bita, keypt rakvél handa Víði og einnota myndavél, klukkan var eitthvað að verða átta fimmtudaginn 19. mars.



Við kláruðum bjórinn og héldum af stað útað hliði sirka korter yfir átta, en vélin átti að fara í loftið klukkan hálf. Þegar við erum komnir nokkra leið inní ganginn erum við kallaðir upp og beðnir um að koma vinsamlegast að hliði nr. sjö tafarlaust. Við greikkum sporið, þegar við komum þangað er tékkað á vegabréfunum okkar og ein indæl flugfreyja segir að fyrst við tékkuðum okkur inn á netinu og tékkuðum ekki inn neinn farangur þá sé ,,auðveldara að skilja okkur eftir". Kannske áttum við að þakka henni óskup mikið fyrir að nenna yfirhöfuð að kalla okkur upp en ég hugsaði allavega ekki útí það, við vorum greinilega allrasíðastir uppí vél. Hún lagði af stað stuttu síðar.

Áhorfið á leiðinni út voru tveir Arrested Development þættir og slatti af I, Robot. Nýja kerfið í Flugleiðavélunum er fínt, þeir mega alveg eiga það.

Ég man eftir að hafa horft útum gluggann endrum og eins og séð skip niðri á sjónum eða land, skorið niður í sneiðar. Eftir því sem nær dró London varð byggðin þéttari og þéttari. En kannske voru það bara síðustu tíu mínúturnar.

Á Heathrow man ég eftir einni auglýsingu á veggnum, einu þili sem baðst afsökunar á framkvæmdum og einni sjoppu sem seldi nammi og ilmvötn. Annars gengum við bara í gegnum allskonar svæði og yfir allskonar gólf og stoppuðum loks í neðanjarðarlestarstöðinni. Leiðbeiningarnar voru ekkert sérstaklega skýrar, fannst okkur, og það var eitt verk útaf fyrir sig að finna sjálfsala sem ansaði þörfum okkar. Á endanum keyptum við sitthvorn miðann aðra leiðina niðrí miðbæ og komum uppúr jörðinni á Charing Cross.

Davíð geymdi töskuna sína á lestarstöðinni en ég gerði það ekki. Í fyrsta lagi er ekki hægt að loka henni almennilega og í öðru lagi var ég með hitt og þetta sem ég hélt að mig gæti vantað á röltinu. Planið var nefnilega að skoða okkur um þartil Ýmir lenti í London, sem væri eitthvað rúmlega ellefu (minnir mig). Þarna var klukkan rétt að verða tvö. Ég hefði samt betur hent töskuandskotanum í geymslu, þarsem ég var orðinn frekar þreyttur á að bera helvítið þegar dagurinn var úti. En jæja.



Frá Charing Cross gengum við í suður og stoppuðum á einhverjum bar. Þar var Guinness (ekki sá síðasti), svo Fosters (vissulega sá síðasti), skoðuðum kortin okkar og ákváðum að snúa við og ganga í norður. Við gengum norður götuna sem lá í norður og komum loks að Forbidden Planet, sem virtist í fyrstu bara selja dótakalla og glingur en svo kom í ljós að neðri hæðin var pakkfull af myndasögum. Nú hefði verið gott að hafa tóma tösku, en ég bölvaði því ekki svo mjög, ég tímdi ekki að eyða miklu þarna fyrstu klukkutímana. Keypti American Flagg safn, v.1; Watchmench; og áritað eintak af The Amazing Remarkable Monsieur Leotard. Sem síðar kom í ljós að var ekki áritað heldur með límmiða í sem var áritaður. Næsti bær við samt.

Þaðan gengum við lengra í norður og stoppuðum í GOSH, sem er líka myndasögusjoppa. Við keyptum ekkert þar en þetta var kósí búð. Mér sýndist ég sjá dóttur Eddie Campbells að vinna þar, og síðar kom í ljós að það var rétt ályktað. Mér þótti það heldur undarlegt. Þaðan gengum við á Museum Tavern, þarsem ég drakk volgan bitter og við átum kjúklingavængi. Við héngum þar í nokkra bjóra og gengum svo á annan bar. Þá var klukkan orðin rúmlega fimm og fólk að koma úr vinnu. Einn bjór í gluggakistunni.



Ég man ekki nákvæmlega hvað gerðist næst en eitthvað segir mér að við höfum farið á annan bar. Við höfðum samt ákveðið að finna steikhús að nafni Metcalf og borða þar kvöldmat. Við gengum einhverja götu austur þangaðtil við vorum komnir allt of langt, snerum þá í suður, svo suðvestur og loks norðvestur. Það var ekkert laust á Metcalf en afgreiðsludaman vingjarnlega bauð okkur að setjast á barinn og hún myndi láta okkur vita.

Barinn var herbergi útfrá matsalnum (það sem ég sá af matsalnum var eiginlega bara langur gangur meðfram barnum, en það glitti í eitthvað aðeins meira þarna innst inni) þarsem fólk sat við drykkju. Bjórinn var generískur og drakkst úr vatnsglasi.

Ef ég man rétt þá fengum við borð áður en bjórinn var úti, og pöntuðum sæmilega stóra steik.

Á meðan maturinn var á leiðinni gerðum við það sem við höfðum gert á öllum þessum börum allt fram að því, í gegnum allnokkra bjóra, sem var að tala um daginn og veginn. Smámunalegustu atvik voru ekki beint krufin til mergjar, heldur kreist úr túpum augans og smurð oná brauð; athugasemdir um London og lífið í kringum Lundúnaferðina voru klippt uppúr matjurtargarði vænlegrar hugsunar og stráð yfir þetta sama brauð, sem var að lokum vakúmpakkað og stillt upp - sneið fyrir sneið - í samræðukjörborðum vitundar okkar, þarsem klasar augnablika ráfuðu um og tíndu oní sig passlega bita.

Steikin var mikið fín. Með henni fylgdu franskar og piparrótarrjómi, og örugglega sósa..



Ég man að gatan hét einhverju huggulegu nafni en ég hef ekki hugmynd um hvað síðasti barinn hét. Hann var á næsta horni. Þar var hægt að fá Hobgoblin á krana og leika píluspil. Mér fannst við bíða einhver lifandis ósköp eftir því að komast að en ég minnist þess samt ekki að mér hafi leiðst. Við tókum einn tvo leiki og þurftum síðan að hysja okkur af stað, renna suður á Charing Cross að sækja töskuna hans Davíðs og hitta Ými síðan á King's Cross Liverpool Street. Eða ég held það hafi verið King's Cross. Þar reyndum við að komast í síðustu lest til Sidcup en höfðum ekki erindi sem erfiði. Við tókum aðra lest í staðinn, sem fór eitthvað áleiðis. Þaðan gætum við síðan tekið leigara.



Stöðin sem við stoppuðum á var fábrotin og dimm. Líklega var það Það var Ýmir sem sá á næsta strætóstoppi að þangað kæmi næturstrætó allra síðasti strætó dagsins, sem færi alla leið til Sidcup Station. Eftir einhverja bið komum við okkur fyrir á annarri hæð strætósins og horfðum á mannlausar göturnar renna undir dekkin.

Víðir gaf okkur leiðbeiningar í gegnum síma og kom svo á móti okkur þegar við beygðum inní götuna hans, Grenville Road. Hann var dökkhærður með dálítið hár, en rakvélin var komin til að redda því. Íbúðin þeirra var á þriðju hæð sem sá niður þvergötu og það var enginn þrýstingur á sturtunni (en við komumst sosum ekki að því fyrren daginn eftir). Ég hlammaði mér niður á röð af sófapullum á stofugólfinu og sofnaði, en Davíð og Ýmir deildu rúminu hennar Tinnu. Ég svaf ósköp vel.

Hvaða ógnir leynast handan við bresk horn,
og bíða þess að merja hetjurnar okkar í svaðið?

Verður þeim tekið sem útsendurum IceSave ofanúr norðurfrosti
og hengdir á hásinunum úr rjáfrum Westminister..

..eða ná þeir að bræða hjörtu heimamanna með kjarnyrtum söng
og skála við Tjallana í Ern bru?

Fylgist með á næstu dögum.

-b.

Af svona hálfgefnu tilefni

(Samt betri útgáfa hér.)

Lagið er fyrst flutt í júní 2000.

Þessi gaur skotinn fjörutíu og einu sinni þann 4. febrúar 1999.

The Onion 28. apríl '99:

NEW YORK—New York City police commissioner Howard Safir issued a formal apology Monday for the accidental shooting-clubbing- stabbing-firebombing- choking-impaling- electrocution-lethal-injection death of a 38-year-old Jamaican immigrant in the Bensonhurst section of Brooklyn.

Robert Livingston, who had emigrated from Kingston last July, was surrounded and killed by 27 police officers on April 20 while standing on the stairs in front of an apartment building reaching for what the officers thought was a gun. The object turned out to be a doorbell.

-b.

Áfram með þitt slæma sjálf, Halldór

Oooooog Watchmen:

Á blaðið skaltu skrifa

Þetta twitter dæmi er náttúrulega bara rúnk.

Hugsaði ég, áður en ég skrifaði það niður. Og ég skrifaði það hérna afþví að ég var að skrifa eitthvað temmilega niðrandi um twitter, og vildi ekki gera það þar. Afhverju? Ja.

Það hefði verið annaðhvort ofsalega sniðugt eða bara lélegt. Líklega bæði í einu.

En þetta er málið í hnotskurn: Hugmyndin er aldrei nema þrjátíu til fimmtíu prósent.. Ég byrja ekki að hugsa í alvöru fyrren ég byrja að skrifa. Hvað þýðir þetta sem ég var að skrifa, get ég sagt það betur, get ég útskýrt það betur, tapast eitthvað ef ég útskýri það betur, líklega já, en ég get leitt útfrá því, í þessa og þessa átt. Helst bæði.

Á hinn bóginn: Þessi þrjátíu til fimmtíu prósent eru e.t.v. góðu prósentin. Hitt uppfylling fyrir sjálfan mig.

En það er ekki satt heldur. Ég veit það af eigin raun.

Öll þessi skrif eru náttúrulega bara rúnk. Maður er bara sneggri að ljúka því af með twitter, hvort sem það er til góðs eða ills.

...

Ég tek eftir því að stafsetningarfasistinn í firefox strikar ekki undir twitter, en strikar undir firefox. Undarlegt.

Það er ekki það að mér finnist ég hafa minna og minna að segja, heldur það að ég segi minna og minna. Þetta er ekki frá a til b og svo enter.

Ég gleymdi Cryptonomicon á safninu og bölva því.

Kvef og vesen. Lýsi, sterímar, einn brjóssiggur eftir og ab-mjólk. Te með hunangi í. Vatn. Rúm.

...

Við Davíð kíktum í spil til Egils og Önnu í gærkvöld. Spiluðum eitthvað þýskt galdrakallaspil sem var eiginlega bara kani með nokkrum aukaspilum. Nokkuð gott. Væri í raun hægt að búa það til með spilastokk og átta spilum í viðbót.

...

Er Stjórnmála-Davíð búinn að skemma línuna 'tíminn líður hratt á gervihnattaöld' eða hefur hún nú öðlast aukið vægi? Skiptir það máli fyrir skoðun þína hvort þú ert til hægri eða vinstri í stjórnmálum? Skiptir það nokkurntíman ekki máli?

Hvötin til að setja eitthvað niður á þessa auðu síðu, það er annað. Skrif verða til þess að búa til skrif.

A-ha, þessir nýju þættir, Castle, eru Californication í New York og það er morðingi í spilinu.

Mig langar að tala við einhvern um Battlestar sem kláraðist um daginn en það er enginn búinn að horfa á hann..

Ég hélt að Lost væri að klárast í vor en það er ein heil þáttaröð eftir. Þegar ég uppgötvaði það varð ég bæði leiður ( :( ) og hamingjusamur ( :) ) um leið.

Leggur ekkert inn / tekur bara út.

Ég las fyrstu Southland Tales forsögu-myndasöguna um daginn, hún var allt í lagi. Góð á köflum. Nei í rauninni bara góð, hún var stutt. En hefði allsekki virkað ein og sér, enda var það ekki ætlunin. Alltannar tónn en í myndinni samt. Merkilegt stykki, þessi mynd.

...

Ég sótti myndir úr framköllun um daginn, þær eru allar frá London. Nema tvær af flugvellinum. Stór hluti af þeim er við að sitja á bar og drekka bjór. Sem gefur raunsanna mynd af veru okkar í London.

Ég ætlaði austur í dag en ég er efins með þetta kvef. Var samt búinn að lofa.

Var ég búinn að segja ykkur hvað ég keypti í London?

Myndasögur: American Flagg, v.1; The Amazing Remarkable Monsieur Leotard (með límmiða á saursíðunni sem er áritaður af Campbell); Watchmench; og Watching the Watchmen -- sem er ekki myndasaga en ansi góður klumpur af allskonar efni frá Dave Gibbons um tilurð myndasögunnar.

DVD: Spaced, komplet pakki; Garth Marenghi's Darkplace; báðar Nolan Batman myndirnar; og svo Friends handa Nönnu. Maður á að gefa gjafir þegar maður kemur heim, þetta lærir maður af illri reynslu.

Og svo bara lestarmiðar, fæða, nasl og bjór. Jú og snassí hattur.

Ég á eftir að skrifa ferðasögu, ætli ég nenni því þegar ég er búinn að horfa á Lost, sjáum til.

-b.

Watchmen-E

Four guys, one Sidcup: lokið.

Jæja ég er kominn heim. Og er svona að skríða saman. Aðalverkið í vinnunni í dag verður held ég að fara í gegnum allan tölvupóstinn sem safnaðist upp í ,,fríinu", sem var faktískt ekki meira en tveir dagar plús normal helgi. Ósköp.

Fyrir hollvini liðhlaupsins og aðra kasúal lesendur þá er bjórin á myndinni hérna fyrir neðan í alvöru grænn, þetta er ekki einhverskonar ljósbrotsskynvilla. Og veitingastaðurinn við hliðina á Dominos heitir Sophie's Choice, og er í Sidcup. Hugsanlega furðulegasta nafn á veitingastað sem ég hef nokkurntíman séð.

Ég hugsa að ég setji saman ferðasögu á næstunni, ég er ekki alveg búinn að raða sjálfum mér saman aftur ennþá. En það hefst.

-b.

Hæ Nanna mín.

(1200)

Oh Danny boy, the pints, the pints are calling..

Smukke unge Punisher

Ég hef ekki lesið bókina, en hvort er kjánalegra.
1) Að á Punisher: Girls in White Dresses bókinni sé blurb frá Garth Ennis sem hljómar svo: ,,That's the Punisher all right. That's how it's done." Eða
2) Að ég taki eiginlega meira mark á því en öðru sem þeir hefðu hugsanlega getað prentað á þessa bölvuðu bók.

Ahemm. Ég þarf alltíeinu að gera slatta af dóti í dag?

-b.

You're my number one guy

Ég fattaði ekki að þessi lína væri tilvitnun í Batman hans Burtons fyrren ég sá gaurinn syngja hana í Jóker-búningi. Þetta þurfti til. Annars er það varla nema von, línan stendur ein og sér bæði í laginu og í myndinni.. það er einmitt það sem er svo flott við þá senu: Nicholson er einn með sínum helsta aðstoðarmanni, og apar þessa línu eftir Palance, sem sagði hana við Nicholson þegar þeir voru tveir einir. Þannig að enginn fattar brandarann nema Nicholson, ekki einusinni þessi eini gaur sem fær að sjá eftirhermuna. Jókerinn hans Nicholsons fær alveg nokkur prik fyrir þetta, hann er með furðulegan húmor og hefur líklega mest gaman af honum sjálfur.



Svo er lagið líka gott. Þetta eru flottir strákar.

-b.

Af gefnu tilefni:

Eru startkaplar hættulegir?

Spurt: Í handbók með bílnum mínum eru leiðbeiningar um notkun startkapla við gangsetningu. Þar er sagt að tengja skuli kaplana í ákveðinni röð; fyrst á milli plúspóla geymana og síðast mínuskapalinn í stellið á bílnum með tóma geyminn en ekki í mínuspólinn á rafgeyminum sjálfum. Ég hef verið að spyrja ýmsa mér fróðari menn hvers vegna ekki sé sama í hvaða röð startkaplar séu tengdir en hef ekki fengið nein "skynsamleg" svör - því spyr ég þig.

Svar: Þegar rafgeymir afhleðst myndast vetni; litlaust, lyktarlaust gas sem myndar sprengihættu. Því skyldi alltaf gera ráð fyrir hættu af sprengingu nálægt rafgeymi sem hefur tæmst, t.d. yfir nótt. Hlaupi neisti nálægt tómum rafgeymi getur orðið af sprenging. Sama gildir um reykingar. Sprenging getur tætt rafgeymi sundur og af hlotist alvarleg slys, ekki síst ef brennisteinsýra slettist á fólk en hún getur m.a. valdið alvarlegum augnskaða. Sprengihætta er einnig til staðar sé geymissýran frosin í tæmdum rafgeymi. Reglurnar um tengingu startkapla í ákveðinni röð eru því mikilvægar. Með þeim er reynt að tryggja að viðkomandi sé sem fjærst rafgeymi, þegar tveir rafgeymar tengjast endanlega, en þannig minnkar hætta á að neisti geti valdið sprengingu. Fólk ætti því að kynna sér upplýsingar í handbók bíls.

Af vefsíðu Leós.

Hvað er maður að gera semsagt?

Á fimmtudaginn fór ég í ræktina og setti svo fötin mín í þvott. Þau eru þar ennþá held ég.. Ég var eitthvað annað að gera um kvöldið, fór svo beint austur eftir vinnu daginn eftir. Gleymdi þeim í gær þangaðtil ég var kominn í vinnuna og var svo í heimsókn þangaðtil ég sofnaði. Ég er ekki enn búinn að fara heim í dag. Þessar vinnuhelgar.

Það hefur annaðhvort verið á miðvikudaginn eða fimmtudaginn sem ég fór í bakinu, þessi andskotans mjóbaksverkur sem ég hef fengið endrum og eins. Þannig að ég var slæmur á fimmtudagskvöld, verri á föstudagsmorgun og alveg þangaðtil ég náði að smella því út. Taktíkin er þessi hér: Ég stend uppvið vegg og teygi mig niður til jarðar með beinar lappir, þegar ég er kominn með lófa í gólf eða þvínæst þá vagga ég frá hægri til vinstri þartil ég finn eitthvað gerast.

Ég hafði reynt það nokkrum sinnum en ekkert gerðist, svo hafði ég það milli tíu og ellefu á föstudagsmorgun. Gleðin var kannske ekki ólýsanleg, en afskaplega mikil. Ekki bara það að líða alltíeinu betur, heldur að vita það (án þess að vera viss, það er nú meinið) að nú líða ekki vikur eða mánuðir þarsem ég get ekki setið í stól eða beygt mig niður í gólf án þess að fá hníf í bakið.

Merkilegir þessir krónísku verkir, maður kann betur að meta það að líða ekki-illa, frekar en að leitast endilega eftir því að líða vel.

Eða kannske frekar: skilgreiningin á því að líða vel breytist aðeins. Ég er þakklátur fyrir að geta notað bakið yfirhöfuð.

En nóg um það.

Ég fékk frí síðustu tvo tímana í vinnunni á föstudaginn til að kíkja á málstofu á hugvísindaþinginu. Ég valdi málstofu um Njálu afþví ég fíla Njálu. Már Jónsson talaði um mismunandi orðalag í hinum ýmsu handritum Njálu, Helga Kress sagði bardaga og veislur í Njálu vera karnival. Og svo framvegis. Það var fullt útúr dyrum.

Svo sótti ég Hall og við keyrðum útúr bænum. Þegar við komum að Rauðavatni skall á með stórhríð, á Sandskeiðinu hægðum við niður í fjörutíu og sáum ekki svo mikið í kringum okkur. Þar var einn farinn útaf. Mér leist stundum ekki á blikuna því það voru 14 metrar og gleerhált, guðslifandi feginn að vera á nöglum, og ekki í fyrsta sinn í vetur.

Þannig að við rausuðum og spjölluðum og vorum rúman einn og hálfan tíma á leiðinni á Selfoss. Mér leist aldrei á bílinn fyrir framan okkur, hann var alltaf að læðast útaf veginum. Við tókum vídjó þegar við vorum að koma að Kögunarhól, ég hugsa ég setji það á Facebook einsog maður gerir. En já, við lötruðum loks inná Selfoss og yfir brúna og ég stoppaði fyrir bíl sem ætlaði að beygja en gaf ekki stefnuljós og svo beygði hann útaf og ég var að gefa í þegar jeppinn fyrir aftan klessti á bílinn minn.

Hlerinn aftaná er í rúst, annars allt í lagi. Ég á eftir að fá að vita hvað þetta kostar og hvernig það leysist. En hef litlar áhyggjur af því sosum.

Náði mynd af jeppanum samt. Hallur sagði að þetta væri Ford 350 held ég.

...

Ég fór á Selfoss til að halda upp á 25 ára afmæli Óskars bróður með honum og fjölskyldunni. En konan hans var að vinna til sjö svo hann komst ekki af stað fyrren tveimur tímum á eftir mér, þá var víst alveg blint. Hann þurfti að snúa við áður en hann komst á heiðina. Nema hvað, lærin voru í ofninum og sósan tilbúin og svona, við borðuðum afmælismatinn og gátum ekki annað.

Daginn eftir var heiðin auð, þetta hafði bara verið eitthvað spes fyrir föstudaginn þrettánda. Ég taldi fimm bíla útaf í Ölfusinu, einn í kömbunum, einn í Skíðaskálabrekkunni og loks einn á Sandskeiði.

Hallur gaf mér Watchmen-barmmerki sem ég er með núna, það er frá Þýskalandi.

Ég hlakka til útlandsins.

...

Ég er enn að lesa Cryptonomicon, er eiginlega í pásu núna því það var að koma myndasögusending á safnið. Las Secret Invasion og hét því aftur að hætta að vesenast í þessum ,,viðburðum" hjá könunum. Las Fables: War and Pieces, sem er víst ekki endir heldur miðbik eða bara einhverskonar klímax sem slúttar þó ekki sögunni. Fínt sem slíkt. Er að lesa Young Liars eftir David Stray Bullets Lapham.

(Ég var að enda við að skamma mann sem er helmingi eldri en ég fyrir að reyna að labba í burtu þegar hliðið vældi á hann. Tónninn í sjálfum mér kom mér á óvart. Fólk lætur stundum einsog smákrakkar.)

En já. Lapham. Þetta eru kunnuglegar slóðir fyrir kauða: Strákar sem eru lúserar og rosalega töff og ofbeldisfullar stelpur sem þeir eru skotnir í en hafa engan séns.

Og svo las ég slatta í The Extraordinary Works of Alan Moore sem er sýnist mér bara heillangt viðtal við karlinn. Alltí lagi.

Það er ekki bara blautt og súrt tau sem bíður eftir mér heima heldur líka næstsíðasti Battlestar þátturinn. Hann skal í strax eftir vinnu.

-b.

Gamall Kalvin

Eða kannske frekar Kalvin á rítalíni? Mér finnst þetta vel heppnað (annar ramminn er mjög passlegur) og aðeins of sorglegt.. Kalvin á ekki að hætta að tala við Hobbes.

Meira hérna.

Og þetta hér af því að ég veit ekki hvaðan það kemur og ég veit ekki hvað ég á að halda en.. já. Sko.



-b.

Virkar þetta líka?

Prófarinn..

Enginn Stephenson í þetta skiptið

Nú kíki ég aftur í Alec bækurnar hans Campbells. Einhver óræð hugmynd um að skrifa lærða ritgerð.

Fór í laugar í gær og gerði útaf við lappirnar á mér, ætla aftur strax eftir vinnu. Við Davíð erum búnir að vera í þessu harki í sex mánuði.

Já talandi um hark. Er það alveg horfið eða hvað? Ég mætti alveg við því að græða tíkall eða svo.

-b.

Continue at own peril sirs

Mér finnst þetta dásamlegt. Ég ætla að henda þessu öllu hérna inn og ef þú vilt ekki lesa það þá er mér alveg sama.

Epiphyte Corp.'s business plan is about an inch thick, neither fat nor
skinny as these things go. The interior pages are slickly and groovily
desktop-published out of Avi's laptop. The covers are rugged hand-laid
paper of rice chaff, bamboo tailings, free-range hemp, and crystalline
glacial meltwater made by wizened artisans operating out of a
mist-shrouded temple hewn from living volcanic rock on some island known
only to aerobically gifted, Spandex-sheathed Left Coast travel bores.
An impressionistic map of the South China Sea has been dashed across
these covers by molecularly reconstructed Ming Dynasty calligraphers
using brushes of combed unicorn mane dipped into ink made by grinding
down charcoal slabs fashioned by blind stylite monks from hand-charred
fragments of the the True Cross.

The actual contents of the business plan hews to a logical structure
straight out of the Principia Mathematica. Lesser entrepreneurs
purchase business-plan-writing software: packages of boilerplate text
and spreadsheets, craftily linked together so that you need only go
through and fill in a few blanks. Avi and Beryl have written enough
business plans between the two of them that they can smash them out from
brute memory. Avi's business plans tend to go something like this:

MISSION: At [name of company], it is our conviction that [to do the
stuff we want to do] and to increase shareholder value are not merely
complementary activities -- they are inextricably linked.

PURPOSE: To increase shareholder value by [doing stuff].

EXTREMELY SERIOUS WARNING (printed out on a separate page, in red
letters on a yellow background): Unless you are as smart as Johann Karl
Friedrich Gauss, savvy as a half-blind Calcutta bootblack, tough as
General William Tecumseh Sherman, rich as the Queen of England,
emotionally resilient as a Red Sox fan, and as generally able to take
care of yourself as the average nuclear submarine commander, you should
never have been allowed near this document. Please dispose of it as you
would any piece of high-level radioactive waste and then arrange with a
qualified surgeon to amputate your arms at the elbows and gouge your
eyes from their sockets. This warning is necessary because once, a
hundred years ago, a little old lady in Kentucky put a hundred dollars
into a dry goods company that went belly-up and returned her only
ninety-nine dollars. Ever since, the government has been on our asses.
If you ignore this warning, read on at your peril -- you are dead
certain to lose everything you've got and live out your final decades
beating back waves of termites in a Mississippi Delta leper colony.

Still reading? Great. Now that we've scared off the lightweights,
let's get down to business.

EXECUTIVE SUMMARY: We will raise [some money], then [do some stuff] and
increase shareholder value. Want details? Read on.

INTRODUCTION: [This trend], which everyone knows about, and [that
trend], which is so incredibly arcane that you probably didn't know
about it until just now, and [this other trend over here] which might
seem, at first blush, to be completely unrelated, when all taken
together, lead us to the (proprietary, secret, heavily patented,
trademarked, and NDAed) insight that we could increase shareholder value
by [doing stuff]. We will need $ [a large number] and after [not too
long] we will be able to realize an increase in value to $ [an even
larger number], unless [hell freezes over in midsummer].

DETAILS:

Phase 1: After taking vows of celibacy and abstinence and foregoing all
of our material possessions for homespun robes, we (viz. appended
resumes) will move into a modest complex of scavenged refrigerator boxes
in the central Gobi Desert, where real estate is so cheap that we are
actually being paid to occupy it, thereby enhancing shareholder value
even before we have actually done anything. On a daily ration
consisting of a handful of uncooked rice and a ladleful of water, we
will [begin to do stuff].

Phase 2, 3, 4, . . . , n - 1: We will [do more stuff, steadily
enhancing shareholder value in the process] unless [the earth is struck
by an asteroid a thousand miles in diameter, in which case certain
assumptions will have to be readjusted; refer to Spreadsheets 397-413 ].

Phase n: Before the ink on our Nobel Prize certificates is dry, we will
confiscate the property of our competitors, including anyone foolish
enough to have invested in their pathetic companies. We will sell all
of these people into slavery. All proceeds will be redistributed among
our shareholders, who will hardly notice, since Spreadsheet 265
demonstrates that, by this time, the company will be larger than the
British Empire at its zenith.

SPREADSHEETS: [Pages and pages of numbers in tiny print, conveniently
summarized by graphs that all seem to be exponential curves screaming
heavenward, albeit with enough pseudo-random noise in them to lend
plausibility.]

RESUMES: Just recall the opening reel of "The Magnificent Seven", and
you won't have to bother with this part; you should crawl to us on hands
and knees, and beg us for the privilege of paying our salaries.

Vinnan í frostinu svo puttarnir kali ekki

Shaftoe didn't believe a word of it at first. He pegged it as some kind of British humor thing, some kind of practical joke/hazing ritual. In general he doesn't know what to make of the Brits because they appear (in his personal observation) to be the only other people on the face of the earth, besides Americans, who possess a sense of humor. He has heard rumors that some Eastern Europeans can do it, but he hasn't met any of them, and they don't have much to yuk it up about at the moment. In any case, he can never quite make out when these Brits are joking.

Any thought of that this was just a joke evaporated when he saw the quantity of armaments they were being issued. Shaftoe has found that, for an organization devoted to shooting and blowing up people on a large scale, the military is infuriatingly reticent about passing out weapons. And most of the weapons they do pass out are for shit. It is for this reason that Marines have long found it necessary to buy their own tommy guns from home: the Corps wants them to kill people, but they just won't give them the stuff they need!

But this Detachment 2702 thing is a whole different outfit. Even the grunts are carrying trench brooms! And if that didn't get their attention, the cyanide capsules sure did. And the lecture from Chattan on the correct way to blow your own head off ("you would be astonished at how many otherwise competent chaps botch this apparently simple procedure").

Nú sit ég vaktina niðri á fyrstu hæð vegna þess að Finnur er veikur. Við funduðum með BHM manni áðan sem þóttist viss um að næsta stig í hagræðingu innan borgarinnar væru uppsagnir meðal þeirra sem vinna við grunnþjónustu, sem kallast þó ekki lífsnauðsynleg. Það deyr víst enginn (líkamlega) þótt bókasafnið loki eða skerði þjónustuna um helming (guð forði oss og geymi oss).

Væri hægt að líkja eftir Björnsbjarna-módelinu sem tekið var upp á löggæslusviði, að fækka bókavörðum en gefa þeim sem eftir standa lífshættulegri amboð? Já og stórefla einhverskonar ríkisbókavarðasveit, sem eyddi tíma sínum í þrotlausar æfingar í Hvalfirði og mætti svo galvösk til leiks þegar erlendir gestir vildu túra bókasöfnin.

Ég skil ekki alveg hversvegna ég leyfi fyrrverandi dómsmálaráðherra að fara svona í taugarnar á mér, kannske hef ég á tilfinningunni að hann sé síst hættulegri einstaklingur nú þegar hann er kominn úr embætti -- og úr stjórnmálum yfirhöfuð ef það stenst.

...

Og ég á alveg eins von á því að manneskjurnar í kringum mig kjósi Sjálfstæðisflokkinn enn á ný. Líklega þarf fólk að vera komið endanlega og óafturkræft oní ræsið áður en það hættir að setja hag milljónamæringa fyrir sinn eiginn.

...

Ég kíkti austur fyrir fjall um helgina og heimsótti mömmu og ömmu. Ég heimsótti engan annan því allir voru uppteknir, eitthvað að huga að sinni fjölskyldu og sínu heimili. En ég sat í sófa og spjallaði við ömmu og sagði henni að það væri gaur hérna niðri á safni sem væri að vestan, frá Suðureyri. Hún spurði hvað hann héti og ég sagði að nafn hans væri Sveinbjörn Yngvi eitthvað. Gestsson, sagði hún. Þið eruð náskyldir.

Þá er hann sonur Gests Yngva, sem var bróðir Gísla eitthvað, sem er pabbi hennar mömmu. Þannig að þau mamma og Yngvi eru systkinabörn.

Ég sagði honum frá þessu í gær, honum þótti það skemmtilegt. Það eru víst ekki mikil tengsl í föðurættina á hans bæ, eitthvað svipað og hjá henni mömmu. Og mér, ef útí það er farið.

...

Óskaplega góður dagur í ræktinni í gær, tókum í rauninni gamla prógrammið og maður fann vel fyrir því, það munar að breyta svona aðeins til.

Svo hafði Þórunn eldað voða fínan fisk þegar heim var komið. Og svo taldi ég fram.

...

Eiki lögga er fluttur úr risinu og ungt par komið í staðinn. Þá erum við næstelstu íbúarnir í þessum stigagangi, þau í kjallaranum fluttu laust eftir áramót.

...

BSG og Lost eru góðir. Bara þrír þættir eftir af Battlestar og ég treysti því að þeir skilji vel við okkur. Það er eitthvað trend hjá þeim sem skrifa um þættina á netinu að taka Sopranos sem dæmi um léleg endalok og vona að BSG fari ekki þá leið. Líklega vegna þess að aðalpródúsentinn á BSG fór mörgum fögrum orðum um þau endalok. Ég gerði það reyndar líka. Ég veit samt ekki hvernig það myndi ganga upp í Battlestar-heimum, hugsanlega er það þessvegna sem ég er bókavörður en ekki þarna úti að skrifa gott sjónvarp.

Það væri ekkert minna en þrekvirki að klúðra endalokunum þegar allir þættirnir í seinni helming fjórðu þáttaraðar hafa verið frábærir.

Lost var pínu lengi að komast af stað en lokaspretturinn hófst með næstsíðasta þætti og sá síðasti var gott gott Lost. Dálítið sama sagan þar, það er erfitt að klúðra Locke-þætti.

Ég veit ekki hvort ég þarf nokkuð að segja eitthvað um Cryptonomicon. Helst það að sagan er nú að gerast á tveimur ímynduðum eyjum eða eyjaklösum.. Það versus það síðan að láta Anathem gerast á ímyndaðri plánetu. Leiðarspurningar:

Hvaða merkingu hefur það að bæta skálduðum landsvæðum með skáldaða sögu og tengsl við heiminn í kring inn í annars sögulega skáldsögu? Er hægt að leggja það að jöfnu við að búa til skáldaðar persónur og skeyta þeim inní sögulega atburðarás?

Skálduðu landsvæðin eiga sér fyrirmyndir í raunveruleikanum, en í Anathem verður fyrirmyndunin að umhugsunarefni í sjálfri sér, flæðið á milli mögulegra heima eða sögusviða. Ekki kominn svo langt í Crypto en plánetan Jörð virkar sem þrengri stakkur en alheimur alheima til að skoða flæði milli veruleika og veruleika og veruleika inní skáldskap.

...

?

...

Hádegi.

-b.