..og ég var ekki einusinni fæddur '67.

Ég er að tosa niður fyrstu þáttaröð af 24, svona til að sjá hvað allir eru að tala um. Þá fatta ég að tuttugu og fjórir eru fjörutíu og tveir öfugt, markatalan sem kramdi hjarta mitt og vonir til mannkyns (les. 'draumóra um yfirburði íslensku þjóðarinnar') í gær. Til að bæta gráu á svart sé ég að hlutfallið milli seedera og leechera er 14 - 2. Danmörk yfirbugar mig allstaðar.

-b.

Þetta er sport á fylleríum

Sá þetta á mánudaginn þegar ég fór útí búð. Það voru meiri fylleríislæti en venjulega í blokkinni um helgina, og einhverjir hressir einstaklingar hljóta að hafa séð hag sinn og frama í því að rúlla þessari.. rúllu.. útí sýki. Hún er þarna ennþá.

-b.

Tunglið og Auster

Of course, the project's goal was achieved with Apollo 11. What do you see as the practical outcome of the whole Apollo project? Did it live up to its promise?

I'm not sure. It lived up to its promise in the sense that it got the Americans to the moon, and that's what they were promised. In a very basic sense, the American people were not really expecting much more, which is evidenced by the fact that after Apollo 11 they very quickly lost interest in it. And so in the sense of being an exciting adventure, yes, it lived up to that promise. In the sense of being something more than that, something scientifically important or something which brought benefit back on Earth ... Neil Armstrong said it was a small step for man and a giant leap for mankind. It's difficult to see the giant leap, and even Armstrong said that a year afterwards, when he was asked in what ways was it a giant leap, and he said, "I really don't know."

Ég hef einhvernvegin alltaf reiknað með því að þeir hafi haft með sér eitthvað frá tunglinu sem hægt væri að rannsaka, en ef til vill var það ekki svo merkilegt. Og það hefði örugglega verið hægt að eyða peningunum í annað, einsog þessi gaur vill meina. Eða kannske hefðu þeir farið í stríðsrekstur.. Væri samt ekki dálítið aumt að hafa ekki farið til tunglsins, vitandi það að tæknin sé fyrir hendi?

Það er þetta með að teygja sig í eitthvað sem gæti eða gæti ekki verið innan seilingar, án þess að ég missi mig í rómantískum landkönnuðamyndlíkingum. Ef manni sýnist þessi trjágrein eða þessi ljósakróna vera aðeins of hátt uppi til að maður geti slegið í hana, þá hlýtur maður að stökkva. Bara til að gá.

Og svo er hérna grein um Paul Auster, mestmegnis skítkast í Travels in the Scriptorium, en nokkrir áhugaverðir punktar..

[P]erhaps Auster is one of the last true highbrows, part of the final generation that could approach genre fiction and other manifestations of popular culture in this way without seeming reactionary. Certainly, younger writers adopt a different stance. Auster's attitude regarding popular culture as embodied in genre fiction contrasts with, say, fellow Brooklynite Jonathan Lethem's relation to comic books, which is one of immersion and conspicuous, detailed connoisseurship. Auster's admiration for detective novels is surely genuine but, when it comes to particulars, awfully vague. None of his critical writings gathered in Collected Prose: Autobiographical Writings, True Stories, Critical Essays, Prefaces, and Collaborations with Artists (2003) takes up the merits of a specific genre writer, and in Hand to Mouth, when recalling the period in which he steeped himself in detective fiction as "good medicine, a balm against stress and chronic anxiety," he writes: "I had been reading a lot of detective novels that year, mostly of the hard-boiled American school, and ... I had developed an admiration for some of the practitioners of the genre. The best ones were humble, no-nonsense writers who not only had more to say about American life than most so-called serious writers, but often seemed to write smarter, crisper sentences as well." If such figures were indeed so insightful about American life, one might ask, then who exactly were they? Dashiell Hammett (whose Maltese Falcon contains an episode that plays a role in Oracle Night [2003])? Raymond Chandler? Jim Thompson? Auster doesn't bother to identify these "humble, no-nonsense writers" (the phrase is condescending, especially since Auster's repeated considerations of the writing life, extending even to its careerist minutiae, suggest that for him there is nothing humble about being a writer). One suspects if they were neglected modernists or French poets, he would have called them out by name.

-b.

42 - 41

Ég hrópaði meira að segja áfram Ísland þónokkrum sinnum. Það gerði lítið gagn. Hvað geri ég nú þegar fólk spyr mig hvaðan ég sé?

-b.

Uppistandsúrklippa

I am getting really sick of people saying that Bush is stupid, that Bush is an idiot, that fucking drives me crazy. George Bush is not stupid. He's evil. Okay? There's a huge difference between stupid and evil. 'Cause like.. all my, all my friends are always like 'he can't even complete a fucking sentence.' And I'm like 'Hang on.' George Bush can speak perfectly well. Just not when he's talking about being caring, or compassionate, or concerned about human beings. That's when he stutters and says shit like 'It's hard to put food on your family.' D'you know why he said that? 'Cause he could give a fuck how hard it is for you to put food on the table, for your family.

But do you know when he gets downright poetic and articulate and focused? It's when he's talking about war and death and murder and retribution, and all the sudden he's Dylan Thomas. 'Cause here's the thing: if you gave, if you gave Darth Vader a big basket of puppies, he'd look like a fucking imbicile.

'Hey Darth, how d'you like those puppies?'
'Ahh, well, they're round.. furry, to pet.. ah, here I don't really like puppies, here, take these.'

'What're you going to do to Alderan?'
'WE WILL DESTROY YOUR PLANET! YOU WILL BE DUST BENEATH THE HEELS OF OUR BOOTS!'

That's George Bush! I know a supervillain when I see one.

J. M. Coetzee um Norman Mailer um Adolf Hitler:

All in all, the adventures of Adolf Hitler in the realm of ideas provide a cautionary tale against letting an impressionable young person loose to pursue his or her education in a state of total freedom. For seven years Hitler lived in a great European city in a time of ferment from which emerged some of the most exciting, most revolutionary thought of the new century. With an unerring eye he picked out not the best but the worst of the ideas around him. Because he was never a student, with lectures to attend and reading lists to follow and fellow students to argue with and assignments to complete and examinations to sit, the half-baked ideas he made his own were never properly challenged. The people he associated with were as ill-educated, volatile, and undisciplined as himself. No one in his circle had the intellectual command to put his chosen authorities in their place as what they were: disreputable and even comical mountebanks.

Normally a society can tolerate, even look benignly upon, a layer of autodidacts and cranks on the fringes of its intellectual institutions. What is singular about the career of Hitler is that through a confluence of events in which luck played some part, he was able not only to spread his nonsensical philosophy among his German countrymen but to put it into practice across Europe, with consequences known to all.

Besti sinnar tegundar

Ég var líta yfir útskýringar á hinum og þessum frösum á phrases.org.uk (þarna fékk ég að vita hvað ,,sacre bleu" þýðir, fyrir rest), og rakst á þessa tilvitnun. Það er náttúrulega verið að útskýra merkingu ,,Catch-22", en það ættu allir að lesa bókina, hún er æði.

Yossarian looked at him soberly and tried another approach. "Is Orr crazy?"
"He sure is," Doc Daneeka said.
"Can you ground him?"
"I sure can. But first he has to ask me to. That's part of the rule."
"Then why doesn't he ask you to?"
"Because he's crazy," Doc Daneeka said. "He has to be crazy to keep flying combat missions after all the close calls he's had. Sure, I can ground Orr. But first he has to ask me to."
"That's all he has to do to be grounded?"
"That's all. Let him ask me."
"And then you can ground him?" Yossarian asked.
"No. Then I can't ground him."
"You mean there's a catch?"
"Sure there's a catch," Doc Daneeka replied. "Catch-22. Anyone who wants to get out of combat duty isn't really crazy."
There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane he had to fly them. If he flew them he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

Ég var að renna yfir kvikmyndatorrenta á piratebay.. er það fyndið að sjá Déjà Vu koma fyrir þrisvar, fjórum sinnum á fyrstu síðunum?

..nei, það er kannske ekki svo fyndið.

-b.

Auglýsendur og aspartam

Þegar ég hitti Inga og Steinar á Þjóðminjasafninu um daginn sagði sá síðarnefndi mér að kíkja á heimildarmynd að nafni The Persuaders. Sagði að hún fjallaði um auglýsingataktík og væri helvíti áhugaverð. Ég fann hana á demonoid stuttu seinna, og ætlaði að fara að hala henni niður þegar ég sá að þetta var ekki heimildarmynd heldur fjórir þættir úr breskri spæjaraseríu frá áttunda áratugnum, með Roger Moore í aðalhlutverki.

Nú hef ég verið kallaður sjónvarpssjúklingur, en ég er ekki alveg kominn þangað ennþá, held ég.

En ég fann þessa mynd núna áðan. Maður getur séð hana á pbs.com, sem mér finnst frábært. Henda þessu bara á netið, fjandinn hafi það.

Ef maður hefur eitthvað fylgst með umræðunni um auglýsingaiðnaðinn, séð The Corporation o.s.frv., þá kemur fyrri hluti myndarinnar ekki svo mjög á óvart. En þegar þeir fara að fjalla um franska geðlækninn sem hannar kóða, sem fyrirtæki fara síðan eftir í sköpun vörumerkja og auglýsingagerð, þá er farið að hitna í kolunum. Kauði vann mikið með einhverfum börnum þegar hann var yngri, og þurfti af eigin sögn að finna leiðir til að koma á tjáskiptum án þess að notast við orð. Sú reynsla hefur síðar malað honum gull í auglýsingageiranum, þarsem hann fílósóferar um allan fjandann.. og það virkar!

Að því er virðist, að minnsta kosti.

Ég gæti talið upp dæmi, en kíkið bara á þessa mynd. Þessi franski gaur er í fjórða hluta.

Síðustu tveir hlutarnir finnast mér síðan einstaklega áhugaverðir, þarsem ég er nýbúinn að klára sjöundu seríu af The West Wing, en sú fjallar að mestum hluta um forsetakosningar í BNA. Þarna er rætt við Frank Luntz, sem hefur m.a. unnið við framboðsherferðir Rudy Giulianis og Silvio Berlusconis; og ber ábyrgð á nokkrum frægum nafnaskiptum repúblikana.. ,,death tax" í stað ,,estate tax". ,,climate change" í stað ,,global warming". Það er minnst á ,,war on terror" í stað ,,war on Iraq", en ég náði nú ekki hvort hann er skrifaður fyrir því.

En fjandinn, þarna er gaur að vinna með texta og áhrif þess á manneskjur, með það fyrir augum að selja fólki frambjóðendur. Ekki með því að höfða til þeirra á grundvelli sambærilegra hagsmuna eða sjónarmiða, heldur með því að komast að því hvaða orð virka á hvaða fólk, og selja því hagsmuni og sjónarmið frambjóðandans (eða flokksins) með því að nota þessi orð.

Ég get eiginlega ekki farið útí West Wing-tenginguna því hún er breið og mikil. En í þessari síðustu þáttaröð er verið að sýna hvernig þetta er gert, meira og minna. Þeir gera grín að því hversu margar ræður þarf að semja fyrir kosninganóttina, allt eftir hvort sigur fæst eða ekki, hvar hann fæst, meðal hverra o.s.frv. Í upphafinu þarf grey maðurinn að ,,narrowcast"-a sér meðal fólksins á endurvinnslustöðunum. Það er sífellt verið að vinna með orðræðuna, finna upp ný slagorð og prófuð svör við erfiðum spurningum. En auðvitað er maður að halda með aðalpersónunni, og hann þarf ekki nema að halda eina óskrifaða ræðu til að maður taki allt braskið í sátt.

Manni sýnist það samt frekar ólíklegt að þannig horfi það við í raun og veru.

...

Önnur mynd sem ég sá í kvöld heitir Sweet Misery: A Poisoned World. Það fóru greinilega ekki miklir peningar í framleiðsluna, og það er ekki verið að skoða ,,báðar hliðar málsins," en upplýsingarnar eru nokkuð sláandi. Hún fjallar um aspartam, sem ég hef oft og lengi heyrt fleygt að sé bölvað eitur, en það má finna í öllum andskotanum, aðallega sykurskertum eða -lausum drykkjarvörum. Þetta er sætuefni sem var, að því þarna er haldið fram, sett á markaðinn án þess að hafa staðist nokkurskonar próf til að skera úr um hvort það væri skaðlegt mannfólki eður ei. Í rannsóknum sem voru framkvæmdar, en ekki nýttar í reglusetningum um efnið, mynduðust æxli í rottum og apar fengu flog. Fólk sem hefur innbyrt þetta í stórum skömmtum (sex til tíu diet coke dósir á dag í lengri tíma, til dæmis) hefur fengið heilaæxli, flogaköst og skerta hreyfigetu.

Og svo dregst Donald Rumsfeld inní þetta, af öllum mönnum, en hann var víst forstjóri þess fyrirtækis sem hratt því í gegn að koma aspartam á markaðinn, í trássi við tilmæli sérfræðinga innan Bandarísku matvælastofnunarinnar, á áttunda áratugnum.

Ég myndi ekki mæla með þessari mynd, þarsem hún er ekkert sérlega skemmtileg, en ég er nú sannfærðari en áður um að aspartam sé bölvað eitur.

Svo mörg voru þau orð.

-b.

Betra seint en hvenær?

Í gær fékk ég skilaboð þess efnis að frakkinn minn væri fundinn. Ég renndi niðrá Sólbjarg í dag og sótti gaurinn. Narfi hafði verið að tala við fólk uppá bar núna nýlega og minnst á að ég hefði týnt frakkanum mínum þar. Þá man einhver eftir því að hafa séð svartan frakka uppá hillu eihverstaðar bakvið, og þar var flíkin.

Ég fór þarna upp í haust og leitaði, en fann ekkert. Frakkinn var jólagjöf frá henni mömmu, og ég minntist ekki einusinni á þetta við hana þegar ég kom heim, að ég hefði gloprað honum frá mér á fylleríi. Núna get ég sleppt því alveg.

Takk Narfi, þú ert höfðingi.

Svo kom ég heim og drakk afgangsjólaglögg með Tommy.

Metróinn er í tómu veseni, og fólk bíður á gangstéttinni eftir metróbússen. Ég sagði foj við því og hentist niðrá gömlu teinana þarsem resjónaltógið var að leggja af stað uppeftir. Tók sömu leið tilbaka og alltíeinu var það í lagi að eiga heima í Örestað. Því ef maður getur ekki klárað snattið á innan við klukkutíma kostar það tvöfalt meira. Og ég er aurasál.

Á morgun kemur Ýmir heim. Mig grunar að það verði bjór í spilinu fyrr eða síðar.

Og Hallur flaug heim til Íslands í dag. Velkominn þangað aftur maður.

-b.

Og ég gleymi því aldrei (kannske)

Það eina sem ég man úr landafræðitímunum í samfélagsfræðinni í gamladaga er að það eru ár í Kína. Jú og sýslur á Íslandi.

Kína = ár,
Ísland = sýslur.

-b.

Flýtipikk

Eftir að ég uppfærði BIOS-ið á tölvunni minni (einsog frægt er orðið) kom upp nýr valgluggi í start-hnappinum mínum, og þar var fídus til að prógrammera músina á tölvunni. Eða mýsnar, öllu heldur. Ég er með tvær sko. Svona rauðan hnapp annarsvegar og snertiflöt hinsvegar (sem eru vinsælli, en ég nota hnappinn mun fremur).

Allavega, þar tók ég eftir valmöguleika sem ég hef ekki rekist á áður. Ég gat valið um allskonar aðgerðir sem skyldu framkvæmdar með því að smella í eitt af fjórum hornum snertiflatarins. Sjáið myndir:





Flest af þessu er frekar leim. Ég veit reyndar ekki hverju ég myndi koma fyrir þarna ef ég gæti, en það eina sem ég fann nokkur not fyrir var ,,Go to a web page in your default browser." Ég skráði inn sýsli-síðuna mína á blogger.com, þannig að ef ég pikka létt í efra vinstra horn flatarins opnast firefox á þeirri síðu. Eða, ef ég er með firefoxinn opinn, opnast nýr flipi á þeirri síðu. Sem gerir blókskrif pínulítið fyrirhafnarminni. Og það er gott því ég er upptekinn maður, alltaf að gera hluti. Fullt af hlutum.

En allavega, ég vissi ekki af þessum fídus fyrren núna, þannig að ef þið eruð að keyra á svona snertiflatarmús þá er kannske hægt að stilla á eitthvað svipað hjá ykkur. Og mér finnst þetta líka bara sniðugt, svona í sjálfu sér. Eitthvað í ætt við 'mouse gestures' eða flýtihnappa á lyklaborði, en mun einfaldara.

Prógramm!

-b.

Prófsteinn

One of the most beautiful passages of Rousseau is that in the sixth book of the Confessions, where he describes the awakening in him of the literary sense. An undefinable taint of death had clung always about him, and now in early manhood he believed himself smitten by mortal disease. He asked himself how he might make as much as possible of the interval that remained; and he was not biassed by anything in his previous life when he decided that it must be by intellectual excitement, which he found just then in the clear, fresh writings of Voltaire. Well! we are all condamnes (condemned) as Victor Hugo says: we are all under sentence of death but with a sort of indefinite reprieve--les hommes sont tous condamnes a mort avec des sursis infefinis: we have an interval, and then our place knows us no more. Some spend this interval in listlessness, some in high passions, the wisest, at least among "the children of this world" in art and song. For our one chance lies in expanding that interval, in getting as many pulsations as possible into the given time. Great passions may give us this quickened sense of life, ecstasy and sorrow of love, the various forms of enthusiastic activity, disinterested or otherwise, which come naturally to many of us. Only be sure it is passion--that it does yield you the fruit of a quickened, multiplied consciousness. Of such wisdom, the poetic passion, the desire of beauty, the love of art for its own sake, has most. For art comes to you posing frankly to give nothing but the highest quality to your moments as they pass, and simply for those moments' sake.

Ef þið komust yfir ,,taint of death" án þess að hlæja einsog flón þá eruði eflaust betri manneskjur en ég. Í það minnsta alvarlegri.

-b.

Nafn Rósarinnar

,,... Tvennt er brýnast hvernig sem því er varið. Komast að því hvernig á að fara að því að komast inn í bókasafnið að nóttu, og útvega sér lampa. Þú skalt sjá um lampann. Ráfaðu inn í eldhúsið á matartíma, taktu einn.."
,,Stela honum?"
,,Fá hann að láni svo Guðs dýrð megi af vaxa."

Tíhí.

Ég hef heyrt því fleygt að Eco hafi skrifað fyrstu hundrað blaðsíðurnar eða svo með það fyrir augunum að hrekja burt lélega lesendur. Að þær séu óþarflega tyrfnar, fullar af smáatriðum og forsögu, og að það sé viljandi gert af hans hálfu. (Stutt gúglun leiddi í ljós að aðrir kannast við þessa mýtu, en enginn gefur upp frumheimild, svo þið hafið þetta bara frá mér.) En mér hefur ekki fundist þetta svo slæmt. Kannske er íslenska þýðingin skýrari en frumtextinn.. þósvo manni hefði ekki dottið það í hug vitandi að Thor Vilhjálmsson þýddi gaurinn.

Mér finnst reyndar dulítið merkilegt að það skuli ekki koma fram á kápunni. Það er ekki fyrren á titilsíðunni að nafn hans er tekið fram. Og þarsem þessar kiljur eru vanalegast pakkaðar í plast hefur kaupandinn ekki hugmynd fyrren hann hefur þegar keypt bókina (og sest inní flugvél, ef hann verslar á flugvellinum einsog ég.. en ég vissi þetta náttúrulega, einsog allt annað).

-b.

,,Welcome home, Mr. President."

Battlestar átti eitt ofursvalt augnablik í gær sem reddaði þættinum. Þeir eru hinsvegar búnir að stroka út flestallar breytingarnar sem urðu í kjölfar Pegasusar, og eru um leið komnir í leiðinlega rás hvað varðar mystík og 'stærri sögu'. Þar sem áður voru skemmtilegar pælingar um eingyðis- versus fjölgyðistrú er núna eintala öðrum megin og fleirtala hinum megin, en hvortveggja miðast útfrá júdeo-kristnum gildum og siðum. Endrum og eins hrópar einhver ,,gods damnit", einsog til að minna mann á að þetta fólk trúir á fleiri en einn guð, en það stendur ekkert að baki. Í staðinn fyrir að ákalla einn guð er kallað á einhvern óræðan hóp, en löngu hætt að minnast á einstaka guði með nafni** og ekkert sem bendir til þess að trúarsannfæring þessara einstaklinga hvetji þá til að haga sér öðruvísi en kristnir Kanar.

Höfundarnir virðast hafa meiri áhuga á því hver er skotinn í hverjum, og þannig verða einstakir þættir sífellt meira óspennandi, og stóra sagan missir dampinn. Helst hefur verið gaman að fylgjast með vélmennunum núna uppá síðkastið, en það er óvíst hvernig það verður í framhaldi af síðasta þætti.

Ekki það að ég sé hættur að horfa. Þetta er skæfæið mitt.

Og The Dresden Files er Charmed mínus gellurnar plús voice-over.

-b.

**Nema þegar nöfnin sjálf eru notuð, svona uppá kúlið, einsog Aþena í kallmerki Sharonar, eða Jupiter í stjörnu-leiðarstikunni núna síðast. En einsog annarstaðar þýða þessar vísanir ekki neitt, þær eru bara þarna afþví við þekkjum þær úr grískri/rómverskri goðafræði.

Að berja dauðan hest: DaVinci Lykillinn

The ultimate Da Vinci Code experience, for my money, is neither the book nor the film, but the audiobook. The actor they hired to narrate, Paul Michael, is a very competent person, and I mean no real disrespect to him. But he is male, and this hopeless job forces him to do the female dialog in an sort of falsetto Inspector Clouseau French accent that makes hottie archaeologist Sophie Neveu, supposedly a descendant of Jesus Christ, sound like a breathless tranny. "My grandfather, my grandfather..." Oh my, Sophie, tell me more!

Bara nokkrir góðir punktar um bókina, og vitleysuna í kringum lögfræðideiluna sem nú stendur yfir.. en ég hlustaði einmitt á hljóðbókina og finnst gaman að sjá að öðrum skuli líka finnast þessar kvenraddir hans hlægilegar. Nunnan í frönsku kirkjunni er jafnvel verri en Sófí.

Gagnrýnin sem kvikmyndin fær á New Yorker, og sem þessi gaur bendir einmitt á, er líka nokkuð skondin:

The task of the Bishop and his hit man is to thwart the unveiling of what Teabing modestly calls “the greatest secret in modern history,” so powerful that, “if revealed, it would devastate the very foundations of Christianity.” Later, realizing that this sounds a little meek and mild, he stretches it to “the greatest coverup in human history.” As a rule, you should beware of any movie in which characters utter lines of dialogue whose proper place is on the advertising poster. (Just imagine Sigourney Weaver, halfway through “Alien,” turning to John Hurt and explaining, “In space, no one can hear you scream.”)

...

Á mánudögum er sjónvarpsuppskera. Rome, Battlestar, Studio 60.. og ég ætla að tékka á The Dresden Files, eitthvað nýtt dót sem hljómar hrikalega, en ég er til í að láta koma mér á óvart.

-b.

Heroes, fyrsti þáttur:

,,Volume one of their epic tale begins here"

,,I keep having these amazing dreams"

,,You're like a son to him"

,,We may never know what really happened"

,,My thesis is based on his research"
,,Yes, you always wanted his approval"

,,I need to know why he died, I need to know it wasn't all for nothing.. and then I need to finish what he started."

,,Because you're my brother!"

,,I have my reasons."

,,Why, because I'm not popular?"

,,My life, as I know it, is over, okay?"

,,I just wanted to feel alive again."

,,It's biological and I can't help it, we're connected."

,,Only took half my political capital to do it."

,,They were married for forty-one years"

,,Makes one appreciate how small our planet really is. And we're all quite small, aren't we?"

,,Do you ever get the feeling you were meant to do something extraordinary?"

,,Lift up your shirt, baby."

,,I need to stop living for other people.. my whole life I've had no idea what i'm supposed to do, what i'm supposed to be. I mean, don't I have a destiny of my own?"

,,There's something I need to say. Something I never talked about because i thought it would upset you and dad."

,,I'm just saying it's impossible, okay? Nobody can predict the future."

Núna fyrst?

Satellite channel UKTV Style is to stream a new reality show called Watching Paint Dry on the internet.

The show, which the television channel says could bring about the end of reality TV, will be available 24-hours a day on the web.

Viewers will be able to watch a different kind of paint dry on an empty wall each day. They'll also be able to vote for their favourite paint.

Hvað sagði skáldið? ,,It sucks / and that's no lie / it's about as much fun as watching paint dry / lowers my / IQ one notch / and that's the reason why / I can't watch."

Hvaða liti ætli þeir verði með samt?

-b.

Myndir af vélkvendi

Battlestar Galactica hlýðir sömu reglum og aðrir hefðbundnir sjónvarpsþættir í BNA.. sýnir samasem ekkert blót og enga nekt til að tala um. Maður tekur helst eftir þessu í sambandi við Six, sem virðist alltaf hálfnakin en samt aldrei þannig að maður sjái nokkurn þróaðan hlut.

Og það væri hægt að halda því fram að ímyndunaraflið fylli inní eyðurnar og að þetta sé í raun og veru meira sexí og bla bla bla. En fjandinn. Ef hún ætlar svo að sitja fyrir í Playboy, þá ætla ég að finna myndirnar og síðan að sýna öðrum þær. Smelli smell.



-b.

Varúð: draumfarir

Mig dreymdi undarlegt sambland í nótt. Ég var ninjan úr n, að vinna fyrir forseta Bandaríkjanna, sem var Slavoj Zizek. Ég er eiginlega hálf hissa að Brick blandaðist ekki inní þetta á einhvern hátt, en það var vissulega gaman að upplifa n í þrívídd..

Er einhver annar að spila þennan leik? Ég hef enn ekki náð að klára neinn dálk, en ég er kominn í níunda lið í tveimur fyrstu. Alveg satt.

-b.