Liðhlaup

Farsímaprufa

2012-02-11T18:58:00.001Z

Ég sit á Laundromat. Kíkti í ríkið hérna á móti og langaði í eitthvað í svanginn. Svanga magann þ.e.a.s. Svanginn? Um svangann o.s.frv. væntanlega. Vtnl.

En ég borðaði eitthvað og datt í hug að skrifa hér á htc lyklaborðið. Það sem ég pantaði var kúbönsk samloka og Úlfur, nema að Úlfurinn var ekki til. Mér var boðinn Bjartur eða Surtur í staðinn. Svartur eða offwhite í staðinn fyrir grænan? Kannske er það ósanngjörn samlíking. Í öllu falli fékk ég ekki humlana mína, en það var í góðu þegar allt kom til alls því þetta kúbanska var síður en svo bragðsterkt. Hvítur Erdinger var fínn í þetta.

Meira en lítið uppgefinn eftir vikuna. Hún endaði semsagt í 14 tíma manískum föstudegi og ég með grjót í mjóbakinu, en allt gekk vel, svo það var mikill léttir. Konjak með dómnefndinni í lok kvöldsins linaði ýmislegt...

Í kvöld verður þrennskonar samanburður í gangi: Surtur og Lava; Gæðingur þorrabjór og Móri; 8 vikna Bee Cave og 1 viku Bee Cave. Ég er allavega spenntur.

Ég er enn á Laundromat og bakpokinn er þungur af bjór, kannske ráð að leggja á Laugaveginn. Upp, upp, upp, upp, alla leið á hlemm!

-b.

Þetta kemur allt, föstudagur

2012-02-10T18:15:00.001Z

Jæja þar fór sú hugmynd. Eða nei, hugmyndin er ennþá á lífi, en eftirfylgnina vantaði. Hei það var mikið að gera í gær. Bætir það eitthvað fyrir að ég hafði aldrei orðað hugmyndina sérstaklega? Má ég segja að loforð sem aldrei er nefnt sé ekki hægt að svíkja?

Æ hverjum er ekki sama um loforð. Á netinu í það minnsta. Frá fólki sem maður þekkir ekki. Fyrir langa langa löngu síðan?

Núna er semsagt allt að nálgast suðupunkt hérna í vinnunni. Keppnin er að fara af stað eftir rúma tvo tíma, prufurnar eftir tæpan klukkutíma. Það er ekki svo ýkja margt sem þarf að gerast áður en þær hefjast. Ég held að við séum nokkuð seif.

Eins og Páll Óskar.

Talandi um tónlist. Núna heyri ég sömu línurnar úr Pixies laginu þarna aftur og aftur. I can see this lady, it is shady, I am leaving tomorrow tomorrow tomorrow. Þetta hlýtur að vera Surfer Rosa? Ég hef ekki heyrt þessa plötu í háa herrans tíð. Hvar varst þú úti að svalla í nótt, undirmeðvitund?

Annars leiðist mér Surfer Rosa. Maður þarf allavega að vera mjög akkúrat stemmdur til að hafa gaman af henni. (Stemning / stemndur? Það gengur ekki?) Neibb, ég fíla Doolittle best. Ég man eftir einhverju viðtali við Kidda (?) í Hljómalind eða Kanínunni eða hvað þetta hét alltsaman, þar sem hann var að rifja upp þegar hann heyrði Smells Like Teen Spirit. Til þess að setja söguna í samhengi talaði hann aðeins um það hvernig liðið á Tunglinu (?) var geðveikt að fíla Pixies en svo hafði Doolittle komið út og þá fíluðu þá allir, og þá var það ekkert gaman lengur.

Hipsterar.

Ég held hann hafi verið að tala um Tunglið. Var það ekki eini skemmtistaðurinn á jarðríki fyrir fimmtán árum síðan? Einhverntíman sat ég slasaður á heilsugæslustöð á Hvolsvelli og las í endemis gömlu Mannlífsblaði grein um Tunglið og 'íbúa' þess. Þetta hefði allt eins getað verið fyrir þrjátíu árum síðan, mín vegna. Ég minntist á þetta við kærustuna þegar ég kom til Reykjavíkur daginn eftir, þá hafði hún farið á Tunglið í denn. Fljótt að gerast. Og stelpur, þær eru svo bráðþroska!

Svo brann það eða eitthvað. Sennilega var það fínt, allir hættir að fíla Pixies. Tími til kominn að einkavæða allskonar.

-b.

Nítján hundruð sjötíu og níu

2012-02-08T17:14:00.001Z

Ég er með sömu lögin á heilanum og allir aðrir. Það er eins og það á að vera; við erum manneskjur úr sömu kolefnisatómum og sama þjóðfélagsgrunni, meira og minna. Ég velti því samt fyrir mér hvort lögin staldri lengur við hjá mér en öðrum, þar sem ég er latur neytandi tónlistar. (Eða njótandi tónlistar? Nei, sennilega nýt ég þess alveg eins mikið og aðrir að neyta tónlistar, ég bara neyti ekki sama magns.) Lag sem ómar í dag dúkkar sennilega upp aftur á morgun, og þess vegna daginn þar á eftir, vegna þess að það kemur ósköp lítið til að hrinda því úr sessi.

Þetta er hanaslagurinn í höfðinu.

Það var það fyrsta sem mér datt í hug en líkingin er skemmtileg vegna þess að það er einmitt bara eitt í gangi í einu. Hversu svakalegur njót-neytandi sem maður er, þá eru varla nokkurntíman fleiri en eitt lag í gangi í einu höfði á sama tíma? Út frá minni eigin reynslu er það ómögulegt. - Reyndar eins og svo margt annað.

En hanaslagurinn semsagt. Það er auðveldara að standa í hásætinu í lengri tíma, raula og hafa það kósí þegar áskorendurnir eru færri. Ef maður hlustar lítið á músík þá hangir sama lagið kannske í manni í fleiri, fleiri frímínútur. Og það að maður sé á toppnum segir þá ennþá minna um það hvað maður sé góður slagari.

Um daginn fékk ég lagið '1979' á hausinn. Það er með Smashing Pumpkins, af plötunni Mellon Collie and the Infinite Sadness. (Titill plötunnar sýnir, bæ ðe bæ, að Corgan hafi haft miklu meiri húmor fyrir sinni eigin svartsýni og þunglyndi heldur en textarnir hans gefa til kynna. 'Depurðin endalausa' er nógu absúrd yrðing í sjálfri sér, en þarna verður hún eins og hluti af plotti í barnabók, eitthvað sem rekur áfram ærslafulla leit en skiptir engu máli í neinu stærra samhengi: Hin fjögur fræknu og Hvíthattaklíkan, Ástríkur og grautarpotturinn.. Og melankólían sjálf er þá aðalpersónan, persónugerð í melónu-voffa. Titillinn í heild er svo náttúrulega tvítekning, sem er með einfaldari leiðum til að blikka áhorfandann: 'Depurðin og depurðin endalausa'. Aftur og að eilífu, ó við erum svo döpur. Þetta minnir mig að nokkru leyti á Smiths, sem fara samt öfuga leið: textarnir gera grín að sjálfum sér en titlar platnanna eru háalvarlegir.)

En já, '1979'. Það sem ég var með í höfðinu, þegar ég fattaði að það var þarna, var melódía úr þessu lagi. Ég las einhverstaðar myndbandinu lýst svo að það væri 'pure, unfiltered nostalgia' og það er sennilega ekki hægt að orða það betur. Þarna er Corgan að syngja um það hvað það var gaman í den, þegar hann var ungur. Það er meira en lítil kátína og lífsgleði í þessu lagi, hann minnist að vísu á það að beinin þeirra vina hans fari oní jörðina að þeim látnum en þó aðallega til að sýna fram á að honum sé sléttsama akkúrat núna. Eða þá, öllu heldur.

'Þá' var semsagt árið 1979. Þegar Mellon Collie kemur út, árið 1995, eru sextán ár liðin. (Hvað ætli Corgan sé gamall þá? Ég neita að gá á Wikipediu. Sextán plús svona fimmtán, sextán, sautján samasem kannske 32? Gæti passað.) Hann teygir sig aftur í áttunda áratuginn, rétt svo, en leiðin er ekki óskaplega löng. Þetta rann upp fyrir mér (segi ég eins og ég hafi uppgötvað eitthvað merkilegt) þegar ég mundi hvaða ár er nú. Það eru semsagt sautján ár liðin frá því lagið kom út. Þrjátíu og þrjú ár frá því Corgan var ungur og sæll árið 1979, en það skiptir harla litlu máli. Heldur það að lagið sjálft, hljómarnir sem hanga í höfðinu á manni og textarnir sem rifjast upp ef maður sönglar, er orðið sautján ára gamalt. Það tengir mann afturábak, tengir mig afturábak, á svipaðan máta og það gerði fyrir Corgan áður.

Þáþráin elur af sér þáþrá, eða hún verður hluti af 'þá'-inu sem maður þráir. -- Ekki svo að skilja að ég þrái árið 1995. Þeir sem vilja vera þrettán ára aftur þurfa að hugsa sinn gang. En ég meina þetta á svona almennari máta.

Ég nefndi þetta við Nönnu og henni fannst það vægast sagt ekki merkilegt. Lög eldast, sagði hún og yppti öxlum. Það sem hankaði mig í þessu var samt það að tímabilið þarna á milli er jafn langt, en það virkar svo alls alls ekki þannig í tilfinningunni. Nítján hundruð sjötíu og níu? Það er óralangt síðan. En ég man 1995 eins og það hefði gerst fyrir örfáum árum síðan. Og svo framvegis. 'Þá'-ið var 1979, 'þá'-ið var 1995, 'þá'-ið var 2012.

Eða er 2012.

Er 2012?

-b.

Númer næsta

2012-02-07T18:14:00.001Z

Mér dettur í hug að reyna þetta aftur, ég hlóð meira að segja niður Firefox viðbót til að prófa. Hérna er hún, hylur hálfan skjáinn.

Á netinu er talað um morðhótanir. Sennilega ætti maður ekki að telja með þetta þegar strákar segja hver við annan „ég drep þig“, það eru meinlausar ýkjur.. dálítið eins og þegar talað er um að einhver sé að „nauðga“ tilteknu lagi. Einhverstaðar skrifaði Siggi pönk hugvekju um það. En látum svoleiðis liggja á milli hluta.

Semsagt morðhótanir þegar einhver segist ætla að drepa þig, og þú hefur enga ástæðu til að ætla að þar sé um ýkjur eða myndhvörf að ræða.

Ég hef haft dálítið gaman af því, eftir á, að eina morðhótunin sem ég hef nokkurntíman fengið – sem fellur undir þessa skilgreiningu – hafi komið frá æstum aðdáanda Sigur Rósar. Ég var að vísu ekki eina andlag þessarar hótunar, það vorum við Már báðir. „Ég drep ykkur“ var það sem hann sagði blessaður. Kannske er það helsta sem situr eftir nokkurskonar nostalgísk minning um tíma þegar það tók því að rífast um Sigur Rós.

En morðhótunin sem kemur útúr nafnlausu tómi. Við Már slógum þessu upp strax í kjölfarið. Tilfinningin var ónotaleg en það var ekkert annað að gera en að búa til einhverja þekkjanlega stærð úr þessu. Ekki meðvitað held ég, sem taktík, en það eina sem okkur datt í hug að gera með græjurnar sem við vorum með í höndunum: að fagna því að við værum nú „gengnir í klúbbinn“, eins og Davíð kallar það.

Það hlýtur að vera ansi sorrí klúbbur. Breiður hópur af allskonar vitleysingum sem hafa einhverntíman sagt eitthvað sem einhverju vanstilltu símtóli mislíkaði. Og nær langt aftur í aldir sjálfsagt; hérna í gamla daga skrifaði fólk nú bréf. Eða ætli maður þurfi að endurnýja áskriftina með reglulegu millibili? Hugsa sér napurlegri mælikvarða á frægð.

Mér finnst einsog ég hafi ætlað að tala um eitthvað skemmtilegra. Ég skal gera það næst. Ekki drepa mig.

-b.

Númer 1334

2012-02-06T12:03:00.002Z

Ég er ekki kominn aftur.

Ég er ekki kominn aftur.

Ég fór aldrei í burtu, en ég var samt ekki hér og ég verð ekki hér.

Það er betra að ræskja sig með því að segja nokkur orð upphátt, svipað því að lesa áletrunina á veggnum fyrir ofan dyrnar á hellinum: The way is shut...

Maður er ekki að festa sig í neitt, þannig séð. Það málar sig enginn inn í horn með aðfararorðum. Maður getur alltaf gangið á bak svoleiðis. Þau eru hluti af heildinni en stand um leið utanvið. Látum það vera til merkis um menntun mína og hugmyndaleysi að ég skuli undir eins vera kominn inn í einhverskonar staðlaða hugmynd um póstmódernisma. En þetta snýst ekki um mig!

Auðvitað snýst þetta um mig.

Það er ég sem er ekki kominn aftur.

Það að skrifa er leið til að hugsa um hlut. Með því að hætta að skrifa hættir maður ekki að hugsa en maður hugsar öðruvísi, maður hættir að hugsa á þann hátt. Ég dreg óhjákvæmilega hliðstæðu á milli þess og að hætta að hreyfa sig á ákveðinn máta. Ég get hjólað eins og ég vil en ef ég hætti að lyfta í eitt og hálft ár þá hætti ég að geta lyft. Af hverju vill maður lyfta?, spyr veröldin. Tjah. Svo maður hætti ekki að geta lyft..?

Það væri kannske ráð að gefa spyrjandanum einhverskonar identítet. Einhverra hluta vegna dettur mér „tjöldin“ í hug. Ég veit ekki neitt um Kundera en hann hefur eitthvað að segja um áhorfendur og þá sem velja sér áhorfendur. Eða er punkturinn sá að allir velji sér áhorfendur, bara á misjafna vegu, eða með misjöfnu markmiði?

Maður hættir ekki bara að hugsa um heiminn utanvið mann sjálfan heldur líka sína eigin ævi, svona eins og hún líður dag frá degi. Sennilega er stærsti áhrifavaldurinn að þessu slútti sá að ævin tekur meira pláss en áður. Það mætti kalla það kaldhæðni. Sennilega bara einföldun samt.

Köllum þetta alltsaman aðfararorð. Númer 1334; rétt að byrja.

-b.

2011-08-28T00:27:00.001Z

2011-08-28T00:26:00.001Z

2011-08-27T20:01:00.001Z

2011-08-27T19:49:00.001Z

2010-12-27T00:32:00.001Z

Halló heiti heimur

2010-11-13T20:51:00.001Z

vídjótest

2010-10-27T12:58:00.001Z

Hlölli from Borgarbókasafn Reykjavíkur on Vimeo.

The Hallur Cometh

2010-09-26T00:53:00.001Z

Óþarflega langt svar við FB athugasemd um b-ið í USB

2010-08-31T19:11:00.002Z

Þetta er skammstöfun á Universal Serial Bus.

Síðasta orðið ersemsagt dregið af orðinu 'busbar', sem er stöng ('bar') úr áli eða kopar, sem leiðir rafstraum í fleiri en einn.. hlut? Busbar er svo stytting á 'omnibus bar'. Omnibus merkir: ,,Including or covering many things or classes" og þannig er vísað til fjöltengingarinnar.

Fyndið: Þegar fjölsæta hestvagnar koma til sögunnar á 19. öld eru þeir kallaðir 'omnibus voiture' eða bara omnibus. Seinna varð lenska að skeyta orðinu omnibus framanvið nafn hluta til að merkja að þeir innihéldu fjöldan allan af mismunandi þáttum: omnibus box, eða omnibus train. Þannig verður til omnibus bar. Það verður að busbar og loks bus. Um leið verður omnibus hestvagninn líka að bus.

(Hér er stutt grein um þetta: http://www.worldwidewords.org/articles/omnibus.htm)

Nú bölva ég því að kunna ekki latínu, en að því er ég best veit þýðir 'omni' 'allir'. -bus eða -ibus er þá væntanlega eitthvað viðskeyti, en þá eru báðar þessar styttingar, þ.e.a.s. orðið 'bus', ekkert annað en viðskeytið við 'omni', en 'allt'-ið vantar.

Mér finnst þetta alltsaman mjög skemmtilegt en ég er hálfhryggur yfir því að B-ið í USB skyldi ekki vera önnur skammstöfun, þ.e. B.U.S. .. Binary Unifying System?

USBUS!

2010-07-22T23:40:00.001Z

Já, enn annar öl

2010-07-22T21:59:00.001Z

2010-07-02T23:54:00.001Z

2010-07-02T23:23:00.001Z

2010-07-02T21:30:00.000Z

2010-07-02T19:43:00.001Z

Uppkast

2010-07-01T22:06:00.000Z

NN um (nemahvað) Stephenson

2010-05-10T10:53:00.001Z

If you like Neal Stephenson's works, you'll probably like the novels written by his grandfather (Len A. Stephenson) even better. They were marked TOP SECRET by the OSS and have only just recently been declassified.

Although in my opinion, the novels of Stephenson pere et fils are all derivative of the fantastickal opium dreams committed to vellum by Duke Lane Stephenson, a 17th-century nobleman who was (by an astonishing coincidence) their distant ancestor.

Now, if you'll excuse me, I have to go visit a strange alternate world where I am a person of considerable importance in spite of my nerdy tendencies, there to have emotionally distant but phenomenally skilled sex with a woman much younger than myself.

Apríl er óþekkastur mánaða

2010-04-26T12:23:00.003Z

Jæjarinn. Heyrðu. Ég sit þá í vinnunni og það er ýmislegt sem ég þarf að gera þar, svo eru hérna ritgerðir í poka sem ég á eftir að fara yfir. En eitthvað sem ég ætla ekki að útlista hér leiðir til þess að ég logga mig inn á þessa síðu, og þá getur maður sosum sagt nokkur orð.

Ég fór austur um helgina og á sunnudeginum rann upp fyrir mér ljós varðandi hexadecimal kerfið, sem ég komst svo að raun um núna áðan að var rangt. Það er að segja, ljósið var rangt, það var ekki ljós. Heldur eitthvað annað, býst ég við? Kannske spor. Það sem ég hélt að væri ljós var í raun spor. Gengur það?

Ég fór allavega austur á Selfoss um helgina, borðaði með fjölskyldunni á Heiðarveginum og fékk svo skutl alla leið til hans Daníels í Sóltúninu, þarsem við tveir, Hallur, Víðir og Rúnar spiluðum Battlestar Galactica framá nótt. Þetta var gott spil, það komu upp hinar og þessar aðstæður sem við höfum ekki lent í áður.. Pegasus viðbótin er dálítið farin að kitla mig. Leitt að það virðist sem flugmennirnir geti einhvernvegin aldrei skilað sínu, þeir eru nýkomnir út á vélunum sínum og eru þá annaðhvort skotnir niður eða fleygt inná BSG aftur þegar skipið stekkur.

Kannske er það ekkert svo ólíkt öðrum klössum, það eru allir fatlaðir á einhvern máta.

Ég fór að skoða þessa viðbót á netinu, svona einsog ég mátti, og allskonar dót sem fólk útí bæ hefur verið að búa til. það eru held ég 7 nýjar persónur sem bætast við í Pegasus, en Gaeta er ekki þar á meðal, þannig að það eru allir að búa til Gaeta..

En nóg um það.

Síðan spiluðum við Heilaspuna, sem var fínn. Alveg spil til að eiga í hillu, ekki svo langt og svona.

Hann Yngvi frændi er í fríi þessa dagana svo við Finnur skiptum kvöldvöktunum á milli okkar. Ég leyfði mér að mæta á hádegi í dag þarsem ég verð til hálfátta. Ég verð líka til hálfátta á morgun. Ekkert alltof mikill tími til að gera eitthvað annað.

Og svo er alveg komið veður til að hjóla í vinnuna. Þarf að prófa það sem fyrst. Sem fyrst, sem fyrst.

By Night in Chile sýnist mér vera fín bók. Er sirka hálfnaður með hana, las upphátt slatta í gær, sem var mjög viðeigandi fannst mér, þarsem hún er skrifuð einsog raus úr rekkju. Ég hef verið að hlusta á Shutter Island á hljóðbók en mér hálfleiðist hún. Enda búinn að sjá myndina og veit þessvegna hvernig hún endar. Það er málið með þessa þrillera.. Ég var hinsvegar að komast í fínasta lestur á Moby Dick og ég held það sé næst á dagskrá. Um að gera að renna yfir þessa helvítis doðranta.

Bakið er svona og svona. Ég fer til sjúkraþjálfarans aftur á miðvikudaginn. Blarg.

Kettirnir voru geldir á föstudaginn. Þeir voru vankaðir, svo vöknuðu þeir aftur, mér sýnist þeir ekkert hafa kippt sér upp við þetta.. Það kom mér á óvart að þeir á spítalanum gerðu tvo skurði á hvorn sekk, einn fyrir hvort eista (býst ég við). Hefði ekki verið nær að spara hnífinn og toga þau bæði í gegnum einn og sama skurðinn? Eru pungsekkir katta búnir skilrúmum?

Við Nanna höfum verið að horfa á síðustu seríu af X-Files og það er með ólíkindum hvað þessum andskotum tókst að rústa þessa fínu fínu þætti. Áttunda þáttaröð var nú léleg en sú níunda er hrikaleg. ,,Aðalpersónurnar" eru óspennandi, Scully hefur ekkert að gera, og er orðin 'taugaveikluð móðir'-fígúra, og þættirnir velta sér uppúr vísúal hryllingi frekar en að reyna að ná fram einhverskonar stemningu. Þetta er bara illa skrifað drasl.

En við horfum á það samt vegna þess að ég vil vita hvað gerist.

Chris Carter vildi víst klára geimveru-innrásar-plottið í bíómynd, sem myndi koma út skömmu eftir að þættirnir kláruðust. En svo var eitthvað vesen með peninga þannig að myndinni seinkaði, og þá hættu þeir við að klára geimverurnar, gerðu bara þátt um stofnfrumuhysteríu í staðinn. Það var X-Files: I Want to Believe myndin. Og svo vilja þeir gera enn eina mynd, og binda þá endahnút á fyrrgreint plott, en þá eru náttúrulega ekki til neinir peningar vegna þess að X-Files: I Want to Believe var ömurleg og það vildi enginn sjá hana.

Þetta eru asnar, Guðjón.

-b.

Herramenn og sauðfé

2010-03-31T22:45:00.002Z

Geoff Klock benti á þetta vídjó í umfjöllun um þarsíðasta Lost þátt, sjá hana hér. En tengingin við Lost er tæp og skiptir engu máli þannig séð.. Þetta er bara flott teiknimynd. Mjög róleg, húmorinn er ósköp settlegur, en lokaumskiptin, svona næstum í blálokin, eru óborganleg. Tékkitt. Bara sex mínútur.

-b.

Mars 2010

2010-03-25T16:32:00.003Z

Já og jamm. Heyriði. Fréttir eða eitthvað?

Ég er á kvöldvakt, nýbyrjaður, það eru nokkrir tímar eftir. Ég vildi eiginlega frekar vera í bjór útí sólinni, en sumarið er ekki byrjað. Það hlýtur að gefast tími í þessháttar í apríl maí júní. Víðir kom við og skildi tölvuna sína eftir hjá mér, ég er að föndra við að koma 4gb fæl inná flakkarann minn. Hann vill ekki taka við honum þegar ég reyni að kópera hann beint af tölvuni hans Víðis, þannig að ég er núna að smíða .rar fæl úr stóra fælnum í staðinn, beint inná flakkarann. Maður leggur hitt og þetta á sig fyrir Oblivion.

Annars hef ég ekkert getað spilað uppá síðkastið, ég gat eiginlega ekkert setið við skrifborð eftir að ég meiddi mig í bakinu. Var ég eitthvað búinn að röfla um það?

Ég var semsagt í hnébeygju laugardaginn 30. janúar, að lyfta þungu með fáum endurtekningum. Ég var ekki í lyftu þegar eitthvað small í mjóbakinu á mér, dálítið kunnugleg tilfinning. Vildi samt ekki viðurkenna það að ég hefði farið í bakinu enn eina ferðina þannig að ég reyndi að halda áfram, ekki í hnébeygjunum en ég fór í bekkinn og hljóp aðeins, en gafst upp. Fór svo austur að spila með Víði og Halli og Danna. Ég tók eina íbúfen áður en ég lagði af stað en þegar við vorum rétt byrjaðir leið mér alltof illa til að halda áfram. Tók meira dóp, hvíldi mig aðeins og við kláruðum spilið. Keyrði heim, svo var ég náttúrulega snöggtum verri daginn eftir. En ókei, þetta hafði gerst áður. Ég hugsaði mér að ég myndi bara taka því rólega í þrjá fjóra kannske fimm daga og svo færi að losna um þetta.

En viku seinna var ég litlu skárri svo ég fór til læknis. Hann gaf mér sterkara dóp og sagði mér að fara í vinnuna. Viku seinna var ég orðinn nokkuð góður og fór að kíkja í sund, mánudag og þriðjudag, og hætti að taka íbúfen. Á miðvikudag fannst mér ég vera að stífna upp aftur, um leið fékk ég einhverja pest og lagðist í rúmið, tók meira dóp. (Ég lá nú ekki í rúminu allan daginn, ég stóð upp og gerði einhverjar teygjur og svona með reglulegu millibili, en þetta var ekkert svona daglegt líf neitt.)

Var þannig frá föstudegi til fimmtudags, en þá var einsog losnaði um eitthvað. Ég fór að geta hreyft mig aftur. Það var ennþá sárt, en það var einsog það hefði legið misdjúpt á verkjunum og að dýpsta lagið hefði gufað upp. Nota bene þá var ég ennþá á verkjalyfjum. Reyndi að fara í göngutúra og svona, en þarna var einmitt nýskollið á með haug af snjó. Helgin var sæmileg. Á mánudegi mætti ég í vinnuna en gat ekkert beitt mér, gat varla setið, varð þreyttur af engu. Hætti snemma og fór á læknavaktina, sá skrifaði upp á beiðni fyrir sjúkraþjálfara, mig minnir að ég hafi fengið tíma strax daginn eftir.

Sjúkraþjálfaranum fannst þetta greinilega ekkert merkilegt, sem mér fannst ósjálfrátt pínulítið svekkjandi en um leið mikill léttir. Hann sagði að ég væri skakkur, að næstneðsti hryggjarliðurinn væri fastur og restin af bakinu væri öll í drasli af því að styðja við hann. Tveir til þrír tímar til að losa þetta. Það fór reyndar í fimm held ég, frekar en sex, en sá síðasti var núna í gær.

Það fáránlega við þetta er það að eftir næstsíðasta tímann, sem var fyrir viku síðan, þá var ég ennþá pínu slæmur en vaknaði svo allur annar daginn eftir. Helgin var alveg súper. Svo á þriðjudaginn fór ég niðrí háskóla að skila af mér verkefnum og hjálpa Hjalta að gera þau klár, var á leiðinni upp tröppurnar í Nýja garði og hrasaði, féll kylliflatur. Mér leið eitthvað skringilega á eftir. Það er náttúrulega ömurlegt að hugsa til þess að maður sé svo brothættur að það megi ekki einusinni hrasa í stiganum.. en líklega er það ekki málið. Líklega líður mér svipað og mér leið þarna á föstudaginn, en þá hafði mér liðið svo miklu verr áður. Sársaukaleysið þá er sama og seyðingurinn núna, en núna er ég svo nálægt því að vera hundrað prósent, mér finnst einsog þetta sé alveg ægilegt.

Allavega, síðasti tíminn var í gær. Sjúkraþjálfarinn fann ekki að neitt hefði versnað, liðurinn er reyndar helvíti tregur en hann náði honum í 90prósent hreyfanleika og svo þarf líkaminn að sjá um restina sjálfur. Þá þarf ég að fara að hreyfa mig, koma kerfinu af stað. Ég hef náttúrulega ekkert gert af neinu ráði síðan þarna 30. janúar, eru ekki að verða átta vikur síðan?

Nú geri ég teygjuæfingar fyrir bakið og lappirnar einu sinni, tvisvar á dag. Á morgun ætla ég að fara á brettið, sjá hvað draslið segir. Verst að ég verð strax þreyttur í bakinu, sama hvað ég er að gera. Það er eitthvað sem jafnar sig með tíma, segir þjálfarinn..

Ég er náttúrulega bara nojaður vegna þess að ég hef áður verið með svona stingandi en samt óræðan verk í mjóbakinu í fleiri mánuði án þess að liði úr mér.

...

Heyrðu þessi aðferð sem ég reyndi, hún virkaði ekki. Foj. En ég reyndi sitthvað annað og Víðir kom aftur og svo prófaði ég að búa til 7 .rar fæla, að hámarki 700mb hver, og færa það yfir í harða diskinn minn. Það kom uppúr dúrnum að skráarkerfið sem hann notar heitir.. FS32 eða eitthvað, en maður þarf NTFS til að höndla skrár sem eru 4gb eða stærri. Og þó það nú væri.

Þannig að ég ætla í Oblivion í kvöld. Nanna var að hringja, hún ætlar í bíó. Og ég þarf að loka safninu núna. Þetta voru meiri fréttirnar eða hitt þó heldur.

-b. And beyond.

Úr grein um D&D í The Believer, sept. 2006

2010-02-04T15:35:00.003Z

Hallur benti mér á þessa grein, hún er góð lesning. Þessi efnisgrein kveikti allavega ljós hjá mér:

Here I am tempted to advance a wild argument. It goes like this: in a society that conditions people to compete, and rewards those who compete successfully, Dungeons & Dragons is countercultural; its project, when you think about it in these terms, is almost utopian.[22] Show people how to have a good time, a mind-blowing, life-changing, all-night-long good time,[23] by cooperating with each other! And perhaps D&D is socially unacceptable because it encourages its players to drop out of the world of competition, in which the popular people win, and to tune in to another world, where things work differently, and everyone wins (or dies) together. You will object that a group of teenage boys slaughtering orcs and raping women doesn’t sound like utopia. Granted. But among teenage boys whose opportunities for social interaction were otherwise not great, D&D was like a door opening. Forget for a moment that behind the door there were mostly monsters and darkness. For us, for the people who played, what waited behind that door was a world, and the world belonged to us. We could live in it as we really were; we could argue about its rules; we could learn how, by working together, to get the better of it. For some of us it was a lesson: the real world could, on occasion, and by similar means, be bested. For others of us, who never really left the game: at least we had a world.

Ég held að málið sé ekki það, að samfélagið byggist upp á samkeppni eingöngu, og að leikurinn sé mótvægi gegn því. Samfélagið byggir svo mun meira á samvinnu heldur en leikirnir okkar gefa til kynna, og það er spennandi að geta kúplað sig útúr stóra heiminum og inní einhvern einka-heim, einsog gaurinn talar um, án þess að allt þurfi að miða að absolút endapunkti, þarsem einhver ,,sigrar".

-b.

Best ársins 2009

2010-01-25T13:53:00.005Z

Í lok desember skrifaði ég uppkast að ,,Best ársins" lista og svo gleymdi ég því. Jæja. Setjum það hér.

Myndasögur:

The Fate of the Artist eftir Eddie Campbell
Gus and his Gang eftir Chris Blain
Scalped eftir Jason Aaron og R.M. Guéra
American Born Chinese eftir Gene Luen Yang
I Never Liked You og The Playboy eftir Chester Brown
Slaves of Mickey Eye eftir Grant Morrison og Cameron Stewart
Incognegro eftir Mat Johnson og Warren Pleece
Spent eftir Joe Matt
The Arrival eftir Shaun Tan
Exit Wounds eftir Rutu Modan

Bíó:

Rec
Inglourious Basterds
The Hurt Locker
The Informant!
Moon
Taken
Heat
Hunger
Zombieland
The Hangover

Skammarverðlaun ársins: The Butterfly Effect

Tónlist:

Oracular Spectacular með MGMT
The Resistance með Muse
Made in the Dark með Hot Chip (ennþá)
Master of Puppets með Metallicu
Surfing on a Rocket með Air
Across 110th Street með Bobby Womack
My Weakness is Strong með Patton Oswalt

Þættir:

Between Two Ferns
In Treatment
Lost (áfram)
Bored to Death
Star Trek TNG (áfram)
The Sandbaggers (áfram)

Vonbrigði ársins: Battlestar Galactica.
Bestu þættir sem ég horfði á aftur, frá upphafi til enda, á árinu: The Wire

Bækur ársins:

Sjónhverfingar eftir Hermann Stefánsson
Anathem,
Cryptonomicon,
og Barrokk-sveigurinn (Quicksilver, The Confusion og The System of the World) eftir Neal Stephenson.
Allur Harry Potter á hljóðbók. Þær skilja kannske ekki mikið eftir sig en ég hafði gaman af þeim á meðan ég hlustaði, og Stephen Fry er einn góður upplesari.
Fyrir utan sjónhverfingar þá eru þetta allt fremur stórar og þykkar bækur. 2009 var ár hnullunganna. Og Cryptonomicon hlustaði ég líka á í hljóðbókarformi í lok ársins, kláraði um miðjan jan. Myndi nú samt frekar mæla með pappírnum, fyrir þá tilteknu bók.

Vinna ársins:

Hingað kom maður sem bað mig um að rannsaka dauða bróður síns með því að fletta upp í Öldinni okkar 1960-70.
Stelpan sem spurði hvort önnur hæð væri næsta hæð.
Stelpan sem var að leita að bókinni með brúnu kápunni.

Það er eitthvað af drasli sem er ekki hér og ég hefði alveg mátt muna eftir, en það er svona.

Lína úr The Glass Bead Game, cf. Stephenson?

2010-01-21T13:28:00.002Z

"You mathematicians and Glass Bead Game players ... have distilled a kind of world history to suit your own tatstes. It consists of nothing but the history of ideas and of art. Your history is bloodless and lacking in reality. You know all about the decay of Latin syntax in the second or third centuries and don't know a thing about Alexander or Caesar or Jesus Christ. You treat world history as a mathematician does mathematics, in which nothing but laws and formulas exist, no reality, no good and evil, no time, no yesterday, no tomorrow, nothing but an eternal, shallow mathematical present."

Fín stutt grein um sæfæ

2010-01-19T12:08:00.002Z

This is one of the things some people complain about as “too much hard work” and which I think is a high form of fun. SF is like a mystery where the world and the history of the world is what’s mysterious, and putting that all together in your mind is as interesting as the characters and the plot, if not more interesting. We talk about worldbuilding as something the writer does, but it’s also something the reader does, building the world from the clues. When you read that the clocks were striking thirteen, you think at first that something is terribly wrong before you work out that this is a world with twenty-four hour time—and something terribly wrong. Orwell economically sends a double signal with that.

Ég verð að viðurkenna að þetta sem öllum þykir rosa töff hjá Orwell, að klukkan slái þrettán í fyrstu línunni í 1984, er eitthvað sem ég tók ekki eftir þegar ég las hana. Já já, klukkan slær, og hvað, inn um annað augað og útum hitt. Svona er (var?) ég latur lesir.

En þetta er skemmtileg líking, að vísindaskáldskapurinn sé ráðgáta þarsem heimurinn er morðið. Og rímar ó svo skemmtilega við.. McHale? Sem segir að ráðgátan sé hið ekta-móderníska skáldsagnaform og að vísindaskáldsagan sé hið ekta-póstmóderníska form. Þarsem ráðgátan spyrji hvernig hægt sé að skilja heiminn sem við lifum í, en vísindaskáldsagan spyrji hver allra mögulegra heima þetta sé.

Ég er ekki viss um að þetta hjálpi manni að skilgreina Cryptonomicon eða Barrokk þríleikinn, en skilin á milli þeirra og td. Snow Crash eða The Diamond Age eru mjög skörp og liggja einmitt á þessari línu. The Diamond Age vísar reyndar í 1984, með því að taka fram klukkuhringingar í fyrstu línu. Hvernig var það.. ,,The bells of St. Mark's were ringing changes up on the mountain when Bud skated over to the mod parlor to upgrade his skull gun." Andstætt Orwell þá öskrar Stephenson ÞETTA ER SÆFÆ. Hverjum er ekki sama hversu oft klukkurnar slá, þessi töffari á hjólabrettinu er að láta græða byssu í höfuðkúpuna á sér. Þetta óverdræf er eitthvað sem hann sneið svo að segja alveg af sér í Barrokkinu, það var sosum af nógu öðru að taka en þar tapaðist einhver sjarmi.

Annað við þessa byrjun hans er það að Bud, þessi gaur í byrjun bókarinnar, deyr í þriðja kafla eða eitthvað álíka. Það er einhver Philip K. Dick í því finnst mér, eða er það rugl? Stephenson gerði þetta líka í Snow Crash, að kynna einhvern til sögunnar og segja frá lífi hans þá stundina eða dagana í smæstu atriðum, og slátra honum síðan þegar aðalpersónurnar (eða aðal-aukapersónurnar) létu loks sjá sig. En að byrja á dúkku virkar skringilega.

-b.

,,TO TEDY"

2010-01-17T16:04:00.002Z

Einn af fastagestum safnsins fer dálítið í taugarnar á mér. Hann er uppskrúfaður froðusnakkur, dóni og vitleysingur. Hann var að ljósrita eitthvað hér í dag og gleymdi blaði í vélinni. Blaðið er ljósrit af ljóðrænni kveðju sem skrifuð er á rúðustrikað blað.

Ég held að ef ég birti efnið þá brjóti gegn trúnaði sem við eigum að halda við safngesti. Hugsanlega líka ef ég segi hvað hann heitir? En smáatriðin skipta ekki svo miklu máli, hitt er að þessar línur eru væmnasta klisjuslumma sem ég hef lesið síðan allavega fyrir jól. Svo tilgerðarlegt að maður tæki ekki einusinni viljann fyrir verkið, væri þessu beint til manns.

Þetta hefur óneitanlega áhrif á það hvernig maður upplifir þennan einstakling. En svonalagað er náttúrulega síst til bóta.

...

Við spiluðum D&D í gær til að ganga 5. Svo keyrðum við Víðir heim á svona 40-50 yfir heiðina, það snjóaði og snjóaði. Ég fékk svona fimm tíma svefn og mætti svo í vinnuna, og ég fúnkera ekki eins vel og venjulega. En það er lamb í kvöldmat og ég tek mér frí á morgun..

Er nokkuð vit í því að fara að segja fréttir, ég veit ekki hvar ég ætti að byrja. Jafnvel þótt ekkert gerist. Við festum upp myndir síðustu helgi. Svo færðum við skáp. Mér þykir tilhugsunin góð, að eiga heima á sama staðnum í meira en ár. Kettirnir stækka, vinnan gæti stækkað líka á næstunni. Ritgerðin alltaf á byrjunarreit eða þarumbil.

Eitthvað kvef í gangi núna, í fyrsta sinn síðan í sumar, held ég.. kannske fyrr.

Hálftími í lokun.

-b.

Úr Two Gentlemen of Lebowski

2010-01-08T12:07:00.002Z

[The bowling green. Enter THE KNAVE, WALTER and DONALD, to play at ninepins]

WALTER
In sooth, then, faithful friend, this was a rug of value? Thou wouldst call it not a rug among ordinary rugs, but a rug of purpose? A star in a firmament, in step with the fashion alike to the Whitsun morris-dance? A worthy rug, a rug of consequence, sir?

THE KNAVE
It was of consequence, I should think; verily, it tied the room together, gather’d its qualities as the sweet lovers’ spring grass doth the morning dew or the rough scythe the first of autumn harvests. It sat between the four sides of the room, making substance of a square, respecting each wall in equal harmony, in geometer’s cap; a great reckoning in a little room. Verily, it transform’d the room from the space between four walls presented, to the harbour of a man’s monarchy.

WALTER
Indeed, a rug of value; an estimable rug, an honour’d rug; O unhappy rug, that should live to cover such days!

Þetta er náttúrulega snilld. Lesið restina hér.

-b.

Áramótabréf

2009-12-31T17:54:00.003Z

Ég svaf í svona þrjú korter áðan með Cryptonomicon í eyrunum og dósahláturinn í Friends barst dauflega gegnum svefnherbergisdyrnar. Ég er með smá verk í mjóbakinu eftir ræktina, bara svona eitthvað sem fylgir þessum ógurlegu harðsperrum, úr herðum niðrá bak og oní hásinar. Ég fékk mér te, bollinn er hérna við hliðina á mér, hann er blár og teið er á litinn einsog dauft kaffi. Hugsa að ég fái mér kaffibolla til hátíðarbrigða, en það verður á eftir.

Í dag fann ég treo í apóteki, og nýárshatt handa Nönnu. Við eigum afmæli á morgun en ég veit ekki hvað við gerum þarsem það verður allt lokað og líklega einhver þynnka í gangi. Auðvitað væri hentugast að halda uppá þetta í nótt.. kannske gerir maður það í huganum og heldur svo rólega áfram í fyrramálið. Eða eftirmiðdaginn. Allt eftir því hvernig Bakkus brosir.

Hérna inná gangi er Logi, labradorhundurinn af hæðinni fyrir ofan, að skoða kettlingana, Bjart og Glúm. Glúmur er nefndur eftir Glúmi Óleifssyni, öðrum eiginmanni Hallgerðar langbrókar. Ég er að vísu ekki viss um að þeir hefðu haft skap saman.. en jú jæja, Glúmur hugsa ég að gæti slegið einhvern í bræði og iðrast þess en haft grimm örlög af.

Bjartur er ekki nefndur í höfuðið á neinum, hann er bara alhvítur, hvergi dökkur blettur á honum þannig að þetta liggur mjög beint við. Hann á ekki heima í Sumarhúsum og hann er ekki á leið í Vetrarhús. Hálf-enskuþýðingarnar Bright og Gloomy eru tilviljun. Þeir eru ekki andstæður.

Nú rétt í þessu datt mér í hug að fletta nöfnunum upp í Snöru. Bjartur segir sig sjálft, en Glúmur er gamalt bjarnarheiti. Eða einhver með skuggalegt augnaráð.

Stefnan er semsagt tekin á efri hæðina í kvöld, þar er matur klukkan sjö, eftir svona fimmtíu mínútur. Við skálum á miðnætti hér í Breiðholtinu og svo er það partí á Vesturgötunni.

Þetta hefur verið viðburðaríkt ár. Ég fékk semsagt svona ektakærustu og var meira og minna fluttur inná hana áður en við fluttum í nýja íbúð saman. Þar (hér) er lágt til lofts og dálítið dimmt stundum en nóg pláss og leigan drepur mann ekki. Breiðholtið er næs og sambúðin góð. Ég er erfiður í umgengni en þetta gengur furðulega vel, enda er Nanna góð kona.

Ég fór aldrei í megrun en skar aðeins niður í þessu feita, hætti næstum að borða pasta og minnkaði brauðið. Og nú á ég nammidag á laugardögum og jólum. Ég hélt mig við ræktina þrisvar í viku og tók svo á sprett í sumar, alla virka daga í mánuð. Það kom mér dálítið á óvart að ég skyldi endast í því og halda svo áfram þegar sumarfríinu lauk en það var eiginlega ekki annað hægt þarsem ég var farinn að finna góðan mun á mér sjálfur. Ég er sterkari en ég var, hef meira þol, kann ýmislegt í salnum fyrir utan það að x-a við prógramm og svo hef ég misst 17 kíló síðan á jólunum '08.

Ég hef staðið mig að því, sérstaklega þegar ég er kominn í glas, að tala ekki um annað en ræktina hitt og þetta. Sem er hættulegt. Það sama á við um kettlingana, við Nanna stoppuðum okkur nokkur nokkrum sinnum af síðasta spilakvöld.

-------

Nei nú fór ég upp að borða, kíkti niður til að ná í trefil, klukkan er að fara að slá. Gleðilegt nýtt ár!

-b.

2009-12-22T21:09:00.002Z

Ofninn er að hitna, ég er búinn að hræra pönnukökudeigið, pítsubotnsdeigið er að hefast, hvítlaukssmjörið að hlýna, pakkarnir komnir í viðeigandi pappír og á leiðinni austur með mömmu. Ég er búinn að fá mér tvo bjóra í kvöld, ætli meiningin sé ekki að halda sér slökum. Nanna skrapp til systur sinnar að sækja búr undir kettlingana fyrir svona einum og hálfum tíma síðan. En ég er orðinn svangur.

Kettlingana já, við ætlum að fá okkur kettlinga. Tvo högna. Það er komið búr fyrir þá undir stiganum. Við ætlum að sækja þá í Borgarnes á morgun. Kannske dálítið löng leið að fara eftir köttum en svona er þetta nú bara.

Ég kemst svo að segja ekki í jólaskap fyrren ég fatta að ég er orðinn seinn með jólakortin og hespa einhverju af síðustu dagana fyrir jól. Þetta er búið á áætlun núna en eftir að það var allt komið í umslög þá fékk ég fína hugmynd að kortum, sem ég hefði getað framkvæmt í gær, en ekki í dag. Vertu á sömu akrein og ég, heimur. Eða ekki, vertu frekar á hinni akreininni við hliðina á mér þannig að við getum benst á og lesið af vörum hvors annars.

Það eru fjórir dómar eftir mig komnir á bókmenntavefinn, það eru: Vormenn Íslands eftir Mikael Torfason, Himinninn yfir Þingvöllum eftir Steinar Braga, Síðustu dagar móður minnar eftir Sölva Björn Sigurðsson og svo Íslensk dægurlög og Alhæft um þjóðir eftir Hugleik Dagsson og Lóu Hlín Hjálmtýsdóttur (í þeirri sömu röð).
Ég er nokkuð sáttur við þetta. Var pínu súr yfir að hafa ekki gripið líkindin við A Confederacy of Dunces í Síðustu dögum en það er ekkert nei nei nei, bara svona.. Uss, Bjöss. Best? Alhæft um þjóðir. En ef maður les ekki myndasögur? Himinninn yfir Þingvöllum hugsa ég. Annars er rugl að skipa í einhverja röð. Ég myndi ekki mæla með sömu bók við alla sem ég þekki.

Ætli ofninn sé orðinn heitur?

...

Jamm hann var það. Hvítlauksbrauðið fínt, Nanna komin heim, pítsan er í ofninum. Klukkan er korter yfir tíu, Þorláksmessa á morgun.

-b.

Fyrir alla þá sem lásu Harry Potter, mig þarmeðtalinn

2009-12-15T11:55:00.002Z

Og jú, við gætum kannske sett myndasögur inní þetta skema líka. Ekki bara fyrir krakka (lengur)!

Adults Go Wild Over Latest In Children's Picture Book Series

,,Sounds like it gets a little darker.."

-b.

Laugardagsen

2009-12-13T02:40:00.000Z

Og hinn gaurinn..

2009-12-03T21:36:00.001Z

Á íslenska barnum

2009-12-03T21:33:00.001Z

Vísa um mann og orð

2009-12-01T18:52:00.002Z

Af gefnu tilefni (þ.e.a.s. að hægt er að skrifa um það) birti ég hér vísu sem ég orti á feisbúkksíðu Helga Bárðarsonar. Hún er að nokkru sannsöguleg, tilvitnunin er aktúal en aðstæðurnar sem ég dreg upp eru aðeins færðar í stílinn.

_____

Orð aldanna

Þjóðarskáld, um skuld og kvaðir,
skeleggur (en þvingaður)
sagði Guði og gumum ,,Það er
gott að vera elskaður."

_____

Mér finnst ekki við hæfi að merkja þetta ,,vinir mínir eru hálfvitar" einsog næsta ljóðabók á að heita, þannig að ég merki þetta titli gömlu bókarinnar. Það dugar.

-b.

Það kemur mér mjög á óvart að sumir skuli fá meiri peninga en aðrir

2009-12-01T12:08:00.003Z

Nánast hílaríus: Feisbúkk hóparnir Verjum sjómannaafsláttinn og Burt með sjómannaafsláttinn. Í þeim fyrri eru sjómenn og meðhjálparar sem segja ,,Hefur þú verið á sjó? Þú ættir að prófa að fara á sjó og koma síðan aftur og bla bla bla." og ,,Alþingismenn eru með dagpeninga."

Ég bíð eftir Alþingismanninnum sem barmar sér og segir ,,Hefur þú setið á Alþingi? Þú ættir að prófa að sitja á Alþingi og koma síðan aftur og bla bla bla."

Ég veit ekki betur en að það sé bitist um bæði þessi störf. Spurningin hvort þeirra býður uppá stærri bónusa eða afslætti er langt, langt útaf korti. Ef við gætum nú öll bent á Alþingismenn til að sýna framá að við verðskuldum líka sérmeðferð eða meiri péning, og ætlast til þess að einhver taki mark á okkur..

Og seinni hópurinn. Mig langar að spyrja hvort sá tappi hafi ekkert betra að gera, en það er kannske ekki hægt að krítísera fólk fyrir það þessa dagana.. Þá bara fyrir þetta innlegg frá manni sem mér skilst að sé sjómaður:

,,Hefur þú verið á sjó drengur,ef ekki ættir þú að prófa það og sjá svo til hvað þú myndir segja,það ætti að hækka sjómannafslátinn,við sjómenn vinnum erfiðustu vinnu sem finnst á íslandi,auk þess erum við lengi frá konum okkar og börnum og á sjó í öllum veðrum og aldrei með sléttan flöt undir fót,þið ættuð að skammast ykkur fyrir að segja svona..."

Að kalla mann, sem er litlu yngri en þú sjálfur, ,,dreng" og segja honum að skammast sín vegna þess að þú ert ósammála því sem hann segir.. Það gerist bara litlu betra en það.

Jú jú jú, það er þessi bakkafulli lækur og ég er að bera feisbúkk athugasemdir í hann. Só vott. Þetta er minn lækur.

-b.

Flott kort

2009-11-23T13:13:00.000Z

frá http://www.keiththompsonart.com/pages/grandmap.html.

Ályktun stjórnar Lögreglufélags Vestfjarða 28. okt. sl.

2009-11-19T14:49:00.004Z

Fundurinn harmar þá ákvörðun sem Ríkislögreglustjóri hefur tekið varðandi rafbyssur sem valdbeitingartæki, þ.e. að eingöngu að heimila sérsveitinni notkun á því. Fundurinn óskar eftir útskýringum á því hvers vegna það er lagt til að þrautþjálfaðir og vel vopnum búnir lögreglumenn sérsveitar RLS verði búnir rafbyssu valdbeitingartækjum á meðan illa tækjum búnir lögreglumenn á landsbyggðinni, sem starfa einir, fjarri allri aðstoð, og þurfa oft á tímum að leysa samskonar verkefni og sérsveit RLS verði án þessara tækja.

Gah.

Í fyrsta lagi: Ef ,,illa tækjum búnir lögreglumenn á landsbyggðinni, sem starfa einir, fjarri allri aðstoð" sinna oft samskonar verkefnum og Sérsveitin (og tekst það væntanlega bærilega, maður heyrir a.m.k. engar fréttir af ófremdarástandi, lögleysu og ringulreið frá Vestfjörðum), hvaða þörf er þá á Sérsveitinni?

Í öðru lagi: Ég gef mér að við þurfum á Sérsveit að halda, án þess að hafa neitt fyrir því í sjálfu sér. Og ég get ímyndað mér aðstæður þar sem illa tækjum búnir lögreglumenn á landsbyggðinni duga hreinlega ekki, en það er ekki síst vegna þess að eðli málsins samkvæmt þá eiga Sérsveitarmenn að hafa hlotið mun meiri þjálfun en óbreyttur lögregluþjónn, og eiga því að kunna að fara með vopn. Þótt við getum sammælst um það að einhverstaðar oní skúffu megi vera til þrautþjálfaður smáher með alvæpni, þá er ekki þar með sagt að hvaða löggupilla sem er megi búast sömu vopnum.

Í þriðja lagi: Hvernig í ósköpunum dettur ykkur í hug að svarið við fámenni sé að hlaða á sig hættulegri vopnum? Að fólk með einbeittan brotavilja vopnbúist ekki á móti? Og ef þið haldið því fram að rafbyssurnar séu hættulausar, eða hættuminni en kylfurnar, hvernig koma þær þá til með að nýtast ykkur?

Sérsveitin er ill nauðsyn og það á eitthvað að skilja á milli hennar og ógrímuklæddra lögregluþjóna.

Í fjórða lagi: Ályktunin er illa skrifuð og klunnalega orðuð. Ég legg til að þið ráðið skrifandi einstakling í hlutverk fundarritara. En ég hef á tilfinningunni að þið mynduð frekar vilja kaupa ykkur beittari kúlupenna..?

-b.

Þeir eru heldur ekki númer

2009-11-19T10:17:00.003Z

Yngvi frændi benti mér á þetta lag, sem er hugsanlega betri ,,aðlögun" en það sem ég reyndi að horfa á í gærkvöld. The Prisoner með Iron Maiden:

Það besta besta er að lagið er akkúrat 6 mínútur að lengd (skv. lagalistanum á plötunni).

-b.

Innblástur

2009-11-12T17:42:00.000Z

Af succeedblog, þar sem kennir ofboðslegra grasa.

-b.

Ég hlakka svo til

2009-11-11T16:01:00.000Z

Jóla hvað? Hér er síða úr viðbótinni í omníbússinu The Years Have Pants:

Tekið úr viðtali við Campbell á cbr.

-b.

Eitthvað við þessa mynd

2009-11-07T15:18:00.000Z

Úr þessari röð af myndum frá Kína, á The Big Picture.

Ein skýr skilaboð

2009-10-28T20:28:00.003Z

Þetta finnst mér æðislegt. Tekið af sfgate.com: Ríkisstjórinn Arnold neitar að skrifa undir einhvern hlut og sendir þetta skeyti tilbaka:

...

-b.

Fín stutt grein um Vonnegut

2009-10-21T22:56:00.002Z

Among many other things, "Slaughterhouse-Five" is a book about the difficulties of trying to write "Slaughterhouse-Five." Vonnegut, being Vonnegut, was determined to make the result as easy as eating ice cream. He was always on the reader's side, a stance that, as his career went along through many books, some excellent ("Breakfast of Champions," "Galapagos"), others fractured and not-so-good ("Deadeye Dick," "Timequake"), made him easy meat for critics while being admired and adopted by the many practicing writers who have proclaimed his influence, among them Irving, Jonathan Safran-Foer and Haruki Murakami.

Kján

2009-10-21T12:41:00.001Z

Af einhverjum myndakorki á Cracked.

Props

2009-10-13T19:29:00.001Z

___________

Mr. Ward Cleaver
485 Mapleton Drive
Mayfield, State

My Dear Mr. Cleaver:

This paragraph has absolutely nothing to do with anything.
It is here merely to fill up space. Still, it is words,
rather than repeated letters, since the latter might not
give the proper appearance, namely, that of an actual note.

For that matter, all of this is nonsense, and the only
part of this that is to be read is the last paragraph,
which part is the inspired creation of the producers of
this very fine series.

Another paragraph of stuff. Now is the time for all good
men to come to the aid of their party. The quick brown
fox jumps over the lazy dog. My typing is lousy, but the
typewriter isn’t so hot either. After all, why should I
take the blame for these mechanical imperfections, with
which all of us must contend. Lew Burdette just hit a
home run and Milwaukee leads seven to one in the series.
This is the last line of the filler material of the note.
No, my mistake, that was only the next to last. This is last.

I hope you can find a suitable explanation for Theodore’s
unusual conduct.

Yours truly,

(Signed)

Cornelia Rayburn

_________________

Tekið héðan, bloggið Letters of Note.

-b.

Hungry like a wolf

2009-10-11T12:31:00.003Z

These girls is smart, three stacks..

2009-10-11T12:31:00.001Z

Aðeins úr sink vídjó dagsins

2009-10-08T12:39:00.001Z

Ég held ég hafi aldrei heyrt síðasta lagið á disknum fyrren fyrst núna um daginn. Journey! Nemahvað?

-b.

Haninn og hneggið

2009-10-08T12:07:00.000Z

Ritstjóri Morgunblaðsins gerir grín að bloggurum, sem rífast og skammast yfir engu en hafa sem betur fer engin alvöru áhrif á almenna umræðu eða lífið í landinu. Það er semsé fyrri helmingur pistilsins. Seinni helmingurinn er þessi klisjuhlaðna grein um skemmtikrafta sem öllum er sama um, sem er svo banal og bitlaus að hún gæti eins hafa runnið úr máðu lyklaborði Stefáns Friðriks Stefánssonar, erkimyndar hins skoðanalausa bloggara. Sjá:

Spaugstofumenn sjónvarpsins eru snillingsmenni sem létta mönnum lund vikulega á vetrum, þegar þörfin er mest, líka þeim sem helst verða fyrir barðinu á þeim. Ómar Ragnarsson er sem skemmtikraftur óborganlegur og úthaldið, þrekið og „nefið“ fyrir hinu spaugilega engu líkt. Laddi á sjötugsaldri er afburðaeintak og það er rétt hjá „Magnúsi“ að það er náttúrlega bilun að hann skuli ekki fyrir löngu orðinn heimsfrægur. Söngfuglinn Ragnar Bjarnason er nýorðinn 75 ára og hefur í meira en hálfa öld átt hvert það bein þjóðarlíkamans, sem getur dillað sér. Það er ótrúlegt hverju sá maður kemur í verk með hangandi hendi. Þessir menn eru eingöngu valdir af handahófi úr hópi gleðigjafanna góðu. En síðastur skal nefndur maður, sem Morgunblaðið sagði frá á dögunum að væri að koma heim aftur með nýtt hjarta, Jóhannes eftirherma Kristjánsson. Öll sætin á sagaklass hefðu ekki dugað fyrir þær persónur sem sá maður getur brugðið sér í. Við þökkum gleðigjöfunum, nefndum og ónefndum, og teljum við hæfi að segja að við fögnum hjartanlega heimkomu Jóhannesar Kristjánssonar og allra hans fjölmörgu fylginauta.

- Leiðari Moggans, sunnudaginn 4. október sl.

Það er líklega ekkert öruggara fyrir gamlan og þreyttan álitsgjafa en að mæla með grínistum, sem eru sjálfir orðnir svo gamlir og þreyttir að enginn nennir að mæla gegn þeim lengur. En það er eitthvað pínu sorglegt við að sjá þennan sama gamla mann farinn að herma eftir páfagaukunum sínum, inná milli þess sem hann æpir og skammast yfir því hvað þeir hafa hátt.

-b.

The sharp Mitchum ear..

2009-10-08T11:37:00.001Z

Surprised that Robert Mitchum sings Calypso? It would be stranger if he couldn't. Fact is, he was learning the fascinating language of Calypso long before it became the rage in the U.S.A. And he was learning it in its true home, Trinidad.

Deep down, Robert Mitchum is a wanderer, and he probably would have got to Trinidad anyway, but actually it was Hollywood that sent him there, "on location" for two feature films... to Port of Spain, a colorful and sunlit place where people have come from many corners of the earth, mingling accents and spilling out their hearts in a unique musical idiom called Calypso.

In Trinidad, the sharp Mitchum ear was quick to hear the subtle coloration of word and melody that gives this native song its special sound. And, expert mimic that he is, he was quick to give it voice, in every characteristic detail.

For ten months of the kind he likes best, Mitchum followed his Calypso trail, listening acutely to local champions like Lord Melody and Mighty Sparrow, memorizing newer and more intricate lyrics in some small native bistro, absorbing the rhythmic excitement of such festivities as the great annual Jump Up Carnival.

Returning to the States, he was happy enough merely to spread the gospel of the Calypso style among the entertainment fraternity. But show-wise listeners soon recognized the quality of the Mitchum demonstrations, and insisted Bob record the songs himself.

The result: this album.

Not all the songs he sings here are absolutely as he first heard them (the censor wouldn't stand for it). A couple of the tunes are already well known; a couple are even newly written for the occasion. But every one has the authentic flavor, the beat and the vitality of the real Caribbean thing. All are products of great talent and great enthusiasm. Calypso, Robert Mitchum says with considerable authority, is like so...

Mmmeira pool

2009-10-02T23:44:00.001Z

Mmm pool

2009-10-02T23:42:00.001Z

Um þjóð Abrahams og Sódómara vía Prúst:

2009-09-10T16:56:00.004Z

[Proust] warns that the descendants of those who lied to escape from Sodom now populate the world and 'form in every country a colony at once Oriental, cultivated, musical and slanderous, which has charming virtues and unbearable defects.' Proust is concerned that these 'inverts' might organize themselves and for that reason he 'wanted provisionally to forestall the fatal error that would consist, just as a Zionist movement has been encouraged, in creating a sodomist movement and in rebuilding Sodom.'

I disagree.

The year 2008 marked the sixtieth birthday of the state of Israel, an entity that brazenly justifies its existence and territorial expansion by citing the political geography of the first magical-realist text, also known as the Old Testament - a view uncritically accepted by the governing elites of the Western world, whose Christian forbears regarded Jews primarily as Crist-killers. Is it not therefore time now for other tribes whose tribulations have also been recorded in the same five books to claim what is rightfully theirs? Why should the sauce for the Zionist gander be denied to the Sodomist goose? The Old Testament is seen by some as the family history of the Jewish tribes (for challenging this view in the seventeenth century and claiming that the stories were fairy tales, Baruch Spinoza was excommunicated by the Amsterdam Synagogue), but for the citizens of Sodom and Gomorrah it is nothing more or less than slander, an elder version of what we could describe as the Protocols of the Elders of Sodom: a false account of the destruction of tribal groups that resisted Abrahamic hegemony.

Af vísi (eða: Hvað er málið með þessar löggur, þrítugasti og áttundi hluti)

2009-09-08T10:56:00.002Z

Tveir útlendingar, sem búsettir eru hér á landi, klifruðu í nótt upp vinnupallana á Hallgrímskirkju í Reykjavík og fóru inn í klukknaportið. Þar fóru þeir að hringja kirkjuklukkunum með því að slá í þær með verkfærum, sem þar eru á vegum verktakans, sem vinnur að viðgerð á turninum. Lögreglu var tilkynnt um málið laust upp úr klukkan tvö og þar sem mennirnir vildu ekki koma niður, þurftu lögregluþjónar að klifra upp vinnupallana, við hættulegar aðstæður, og sækja mennina. Þeim var sleppt, enda liggja ekki sektir við svona athæfi.

Athæfið er ekki sakhæft, en lögregluþjónarnir þurftu samt að klifra uppá vinnupallana viðhættulegar aðstæður?

Maður spyr sig hvort þetta orðalag komi frá lögreglunni eða fréttaritara Vísis. Það er náttúrulega gaman að fíla sig sem hetju í háska, jafnvel þótt engin sé ástæða til, og þá er um að gera að fólk viti af hættunni, hugrekkinu, nauðinni.

...

Eða hvað, er það hluti af þjónustu við borgarbúa að draga drukkna Pólverja niður af klukkuturni þarsem þeir halda vöku fyrir Þingholtunum? Eflaust væri ég á þeirri skoðun, ætti ég heima þar. Og ég ímynda mér að fréttin gefi litlausa, kornótta, einvíða mynd af útkallinu einsog það birtist í nótt.. Hversvegna er samt það fyrsta sem mér dettur í hug, þegar ég les svona fréttir, að löggan sé á villigötum?

Er ég gamli maðurinn sem var eltur af hundi sem barn, og heldur nú á lofti öllu illu um hunda, sönnu eða lognu?

Þetta er ekki beint krísa. En maður verður að hugsa útí það afhverju maður hugsar það sem maður hugsar.

Annars veit maður ekki fyrren maður er farinn að sparka í hunda og rausa um allsherjarreglu í sjónvarpi.

-b.

Já ég er kannske ennþá að koma mér fyrir en samt ekki beint að flytja lengur

2009-09-07T20:27:00.003Z

Ég var að hengja l'Ours myndina mína uppá vegg. Þýðir það að ég sé alfluttur hingað inn? Kannske er það ekki flóknara. Þá segjum við það.

Hinsvegar eigum við ennþá eftir að sækja rúmið sem við ætlum okkur að fá, ef allt gengur vel. Og gengur upp. Gerist það ekki bara á morgun? Jú, nú fékk ég símtal, það gerist á morgun.

Næsta helgi er önnur afmælisveisla, helgin þar á eftir kannske Cthulhu?

Einsog mitt tuttugu og tveggja ára sjálf hefði sagt: Je.

-b.

Frábært:

2009-09-02T13:41:00.000Z

Nóttin var dimm og það var myrkur í henni. Dökkt var allt í kring vegna myrkursins sem var þarna útaf dimmri nóttinni. Rökkrið var mjög mikið vegna næturinnar, sem var koldimm, því það var komin nótt. Klukkan var þrjú eftir miðnætti og þá var komið myrkur afþví klukkan var orðin svo margt. (Þrjú) Það var stormur úti og vindurinn gnauðaði í glugganum því það var svo hvasst. Hvassviðrið var svo mikið að allt fauk í rokinu, sem var þarna af því það var svo hvasst. Og mikið rok og vindur, margir, margir metrar. Á sekúndu. Regnið lamdi gluggana og droparnir fuku á þá í rokinu sem var þarna af því að það var svo hvasst. Og dimmt. ? Og þá var allt blautt í rigningunni og rokinu. Klukkan var rosalega margt og komin nótt og rok og rigning.

Rigningin og rokið settu svip sinn á þessa dimmu dimmu nótt.

Hjá Hemma og Valda

2009-08-22T15:07:00.000Z

Karlmennskaður

2009-08-11T20:03:00.002Z

Nokkrir gaurar sendu inn myndir af sjálfum sér einsog þeim fannst þeir vera hvað mest karlmenni, og útskýrðu karlmennsku sína. Besta myndin hér (sem ég set samt ekki upp, nú þarf að smella):

I am masculine because I abandon women after taking their love. Because when you study Freud, you don’t let him study you. Because I study philosophy, not literature.

-b.

Af Hjálmum

2009-08-08T14:57:00.003Z

Varúlfar vega salt
og villidýrin útum allt
varúlfar, það er satt
þú þarft að reyna að drepa það allt.

-b.

2009-08-08T01:28:00.000Z

2009-08-07T23:13:00.000Z

Víðir sem ég..?

2009-08-07T23:07:00.000Z

2009-08-07T21:42:00.000Z

Úr Grenjaðarstöðum

2009-08-02T21:57:00.000Z

En nú sit ég reyndar á tröppunum í Fagranesi með einn Kóróna..

Í Aðaldal

2009-08-01T12:39:00.000Z

2009-07-24T23:45:00.000Z

2009-07-24T22:53:00.000Z

Tjehldt!

2009-07-24T22:52:00.000Z

Úr The System of the World

2009-07-23T16:26:00.002Z

The first thing Princess Caroline saw every day, when she opened her eyes, parted her bed-curtains, and glanced toward her window to check the weather, was two intersecting stone walls of window-grid, marching off in an infinite logarithmic progression.

Merely seeing it would put Leibniz into a funk. What was only boring to Caroline was troubling to him, because he felt partly responsible. The Doctor had grown up in the aftermath of the Thirty Years' War when many towns did not have buildings at all - only ruins and shanties! The structures that survived were round-shouldered half-timbered things, as same and yet as various as a basket of apples. But the buildings of today were informed by geometry; which meant that each one betrayed the particular Idea of geometry that its architect had drilled on in school. A hundred years ago this might have meant parabolas, ellipses, surfaces of revolution, involutes and evolutes, and parallel curves. Now it meant Cartesian rectilinear coordinates - the cruel gridiron to which all of those soaring arcs had been lashed fast by the toiling algebraists. A plaything for hares had fallen among the tortoises. The non-helpless minority of Christendom - those who could read, who could travel, who were not starving - had (Leibniz brooded) got only the most superficial notion of what had been happening in Natural Philosophy and, rather than going to the trouble of actually understanding it, had fastened on to the Cartesian grid as a relic or fetish of enlightenment. A result was grid-buildings. Leibniz could not bear to look at them because more than anyone else he was responsible for Cartesian coordinates. He who had launched his career with an epiphany in a rose-garden! So he and Caroline tended to meet, not in the waffle iron of the Leine Schloß but out beyond the ramparts along the gently curving banks of the Leine, or at Sophie's garden.

- Neal Stephenson, The System of the World, bls. 320.

Svipað viðhorf kom fram í Cryptonomicon, og þá til póstmódernistanna sem fyrrum kærasta Randy og vinir hennar tilheyrðu. Það er fátt auðvirðilegra í bókum Stephensons en sá, sem skilur ekki eitthvað en lætur sem hann geri það.

-b.

Zaphod er svona gaur, skilurðu?

2009-07-23T10:51:00.002Z

Ég er kominn aftur úr Laugavegsgöngu og síðan eru liðnir nokkrir dagar. Gangan var góð, gekk fínt. Ég er alltaf á leiðinni að setja inn myndir eða eitthvað en ég bara hef ekki tíma. Og mér finnst kjánalegt að skrifa það niður að ég skuli ekki hafa tíma. En þannig er þetta.

Ég er enn að lesa Barrokk sveiginn, búinn með sex bækur af átta. Fór á Harry Potter og Blendingsprinsinn í bíó og ákvað að tékka á þessu Potter dóti í framhaldi af því.. Eru það mistök? Hef ég nóg að lesa núþegar? Þetta eru spurningar sem alþjóð heyrir. En hljóðbækurnar sem Stephen Fry les geta nú ekki verið slæmar.

Alltof mikið að gera í vinnunni skal ég segja þér.

-b.

Úr The Confusion

2009-07-01T12:51:00.000Z

The next day they left the field pimpled with smoking twists of blackened iron and marched south to Dublin. James Stuart had already run off to France. Protestants were running wild, looting Catholic homes. Bob ventured into a certain quarter where Protestants were more apt to behave themselves, if indeed they went there at all. He found Teague Partry sitting on a stoop smoking a clay pipe and gravely observing the bums of passing milk-maids, as if nothing much had happened recently. But the right side of his face was flushed red, as if sunburnt, and pocked with recent wounds that all appeared to have radiated from a common center.

Teague bought him a mug of beer (it being Teague's turn to do this) and explained to him that James's foreign cavalry regiments had panicked first and, finding their escape route blocked by the Irish infantry, had opened fire on them to clear the way. He put it to Bob that Irishmen had it in them to fight effectively when they were not being massacred by Continental cavaliers who were supposed to be on their side, and (pointing significantly to his face) when they were provided with guns that projected musket-balls instead of blowing up in their faces. Bob agreed that it was so.

- Neal Stephenson, _The Confusion_ bls. 313.

Hann stendur ekkjá mér

2009-06-26T14:04:00.004Z

Muniði eftir senunni í Invisibles þegar þau eru á dænernum þarna útí sveit, á leiðinni að sækja eyðnis-bólusetningalyfið, og einhver (Mason?) er að tala um að tíminn hafi verið að hraða á sér undanfarin ár? Þetta tengdist því að heimsendir var ákveðinn árið 2012 og maður sá fyrir sér línu sem sveigðist ögn niðurávið (eða uppávið?) þegar kom að endalokunum, einsog lopi sem liggur útfrá hnykli og byrjar að hringa sig utanum hnykilinn áður en hann snertir massann sjálfan. Þannig hraði tíminn á sér áður en hann hverfur í gegnum eyðu í 3. víddinni.. eða eitthvað.

Já þannig eru semsagt vinnuvikurnar. Stundum. Eða alltaf, þegar þær eru búnar.

Viðkvæðið í Skaftahlíðinni var það að nú væri strax kominn þriðjudagur. Þarmeð var vikan svo gott sem búin, bara formsatriði að ljúka henni af.

Var vísindaskáldskapur æsku minnar endurvarp hversdagsvinnuviku höfundarins? Þess sem gleypti dóp og talaði um geimverur og skrifaði sig inní skáldskapinn til að lækna fallið lunga og giftast draumadísinni?

Og svarið kemur: En ekki hvað?

Einsog anarikismi sem gengur of langt í þá áttina og kemur síðan tilbaka úr hinni, og þá í jakkafötum eða samfestingi Hitlersöldrunar (einsog King Mob aftur) þá er ekkert fantasískara, ekkert brjálaðra og gersamlega útí hött einsog hversdagurinn sé hann grannt skoðaður. Patrick Swayze vaknar í svitakófi í lok Donnie Darko: dreymdi hann það sem við héldum fyrst - að einhver hefði flett ofan af honum á meðan hann svaf í framtíðinni - eða var það tilhugsunin sem lagðist yfir hann þegar heimurinn datt aftur í liðinn, að veröldin væri ekki lína, að hún væri ekki einusinni lína sem bítur í skottið á sér (eða baugur, til að giftast útúr vökunóttum), og ekki heldur kúla (einsog Invisibles aftur) heldur ský í fjórðu víddinni. Ekki einsog við sjáum það heldur einsog það hugsar um sjálft sig.

Þá er hringurinn misskilningur. Línan endar ekki einsog á borðbrún og hún bítur ekki í skottið á sér, hún er ljóseind á lengd og hún brennir í gegnum sjálfa sig í takt við skýið sem dregur andann. Gufan dregst saman þegar kólnar, haustið í líkamanum, mér verður stundum kalt á höndunum orðið.

Setjum sviga utanum þetta í bili.

Ég er að flytja í enn eina íbúðina í haust, bráðum get ég farið að setja bækur í kassa. Ég fer í sumarfrí fyrsta ágúst og get farið að færa á milli í rólegheitunum. Nú held ég að sumir kassarnir haldist lokaðir, ég komi þeim fyrir þarsem lítið ber á, velji frekar í hillurnar það sem ég vil hafa uppi við vegg. Er þetta annað sem gerist? Einsog maður taki ákvörðunina ekki sjálfur heldur að hún birtist manni alltíeinu þegar maður kemur fyrir hornið.

Ekki eitthvað ákveðið horn, sem búið er að vara mann við og setja upp skilti og þessháttar. Bara eitt af þessum götuhornum sem maður tekur ekki eftir fyrren maður gengur á einhvern og man það uppfrá því.

Engin línulegheit, ekkert drama. Eða er það mín skynjun, rosa móðins? Er það annað sem gerist?

Við erum að fara að grilla hjá Hlyni á eftir, það er búið að vera sól með köflum í dag sýnist mér, veðurspáin fyrir kvöldið segir heiðskírt og 15 stig.

Ég er enn að lesa The Confusion, fæ hugmyndir fyrir ritgerðina af og til en er ekki byrjaður að lesa neitt af viti, við Nanna vorum að byrja á 2. þáttaröð af The Wire. Ég kem til með að skrópa í ræktinni í dag og þyrfti þessvegna að gera eitthvað um helgina í staðinn. En ég er að vinna?

Vinnuvikan er semsagt ekki alveg búin, hún verður eina viku í viðbót.

-b.

Dabbi kóngur

2009-06-19T15:51:00.004Z

Tekið úr Davíð Oddsson: í myndum og máli 1948-2008 eftir Hannes Hólmstein Gissurarson.

-b.

Daniel Waterhouse er sjanghæaður í nýrnasteinsuppskurð

2009-06-18T12:56:00.003Z

"In truth you are still alive and will be for many years - more years than I have remaining. There are some who die of shock, it is true, and perhaps that is why all of your friends wished to come and pass time with you before I started. But, as I recollect, you were shot with a blunderbuss once, and got up and walked away from it. So I am not afraid on that 'count. The bright lights you see are sticks of burning phosphorus. And I am Robert Hooke, than whom no man was ever better suited to perform this work."

"No, Robert."

Hooke took advantage of Daniel's plea to jam a leather strap into his mouth. "You may bite down on that if you wish, or you may spit it out and scream all you like - this is Bedlam, and no one will object. Neither will anyone take heed, or show mercy. Least of all Robert Hooke. For as you know, Daniel, I am utterly lacking in the quality of mercy. Which is well, as it would render me perfectly incompetent to carry out this operation. I told you a year ago, in the Tower, that I would one day repay your friendship by giving you something - a pearl of great price. Now the time has come for me to make good on that promise. The only question left to answer is how much will that pearl weigh, when I have washed your blood off it and let it clatter onto the pan of yonder scale. I am sorry you woke up. I shall not insult you by suggesting that you relax. Please do not go insane. I will see you on the other side of the Styx."

Whe he and Hooke and Wilkins had cut open live dogs during the Plague Year, Daniel had looked into their straining brown eyes and tried to fathom what was going on in their minds. He'd decided, in the end, that nothing was, that dogs had no conscious minds, no thought of past or future, living purely in the moment, and that this made it worse for them. Because they could neither look forward to the end of the pain, nor remember times when they had chased rabbits across the meadows.

Hooke took up his blade and reached for Daniel.

-- Neal Stephenson, Quicksilver bls. 916.

Takk fyrir Halldór,

2009-06-18T12:12:00.001Z

það sem ég vildi sagt hafa:

-b.

2009-06-14T01:12:00.000Z

2009-06-13T23:27:00.000Z

Nei, rokkið er sko

2009-06-13T23:23:00.000Z

Föshtudahgskvehldt!

2009-06-12T19:15:00.000Z

Bless Mávahlíð

2009-06-12T15:51:00.003Z

Hei muniði eftir íbúðinni sem ég bý í. Með stelpunum tveimur, Ingibjörgu og Þórunni? Já einmitt. Þeirri íbúð. Ég var að segja henni upp.

Og þá er eins gott að allt blessist með næstu íbúð. Því annars verður ekkert ,,næst".

-b.

Hooke langt leiddur í Quicksilver

2009-06-11T17:32:00.003Z

Roger Comstock was peering down the stem of his clay pipe like a drunken astronomer drawing a bead on something. In this case the target was Robert Hooke, Fellow of the Royal Society, visible only barely (because of gloom and smoke) and sporadically (because of table-flitting patrons). Hooke had barricaded himself behind a miniature apothecary shop of bottles, purses, and flasks, and was mixing up his dinner: a compound of mercury, iron fillings, flowers of sulfur, purgative waters from diverse springs, many of which were Lethal to Waterfowl; and extracts of several plants, including the rhubarb and the opium poppy. "He is still alive, I see," Roger mused. "If Hooke spent any more time lingering at Death's door, Satan himself would have the man ejected for vagrancy. Yet just as I am wondering whether I can make time for his funeral, I learn from Sources that he is campaigning like a French regiment through every whorehouse in Whitechapel."

Daniel could think of nothing to add.

-- Neal Stephenson, _Quicksilver_, bls. 659-60.

Sjáið kort

2009-06-11T17:22:00.000Z

Springer Cartographics heitir fyrirtæki sem bjó til kortin í Barrokk-þríleiknum hans Stephensons. Einhver þeirra eru til sýnis þarna á síðunni þeirra. Þar á meðal þetta hér, úr The Confusion:

-b.

Sumarkvöld á vakt

2009-06-11T16:51:00.002Z

Ég hringdi í Ársafn og pantaði The Confusion, ég gerði það. Á að vísu tæpar 250 síður eftir í Odalisque en hva. Þá fæ ég hinn hnullunginn í hendurnar og það rekur mig í að klára þennan.

Er fólk búið að lesa Garðarshólma, annan hluta? Fínt stöff.

Horfði líka á slatta af Seinfeld í bakveikilegunni. Skoðun mín breytist lítið: þetta eru fínir þættir en engin snilld. Eða hvað, fara þeir í gírinn í 3. eða 4. þáttaröð? Ron Moore segist horfa á einn tvo þætti á dag.. Segir það okkur eitthvað?

Ef lífið er eldhús og verkefnin matreiðsla þá er MA ritgerðin á þessu stigi: Ég stilli öftustu helluna á vægan hita, læt vatn renna í temmilegan pott og fleygi hinu og þessu oní til að malla, fer svo að gera annað. Í kvöld, þegar törnin er búin, verður kominn vísir að soði. Vonandi.

Hættum að tala um hugsanlegt verkefni. Eða gerum það endilega. Valkvíði lífs míns. Lífs míns kvöl.

En ég segi eitt: Ég er hálffeginn því að þetta var tognun en ekki mjóbaksstingurinn gamli. Hann hefði allteins getað hangið í lengri tíma.. og nú fór ég á spítala og talaði við doktor, sem sagði að á meðan þetta leiddi ekki niður í lappir þá væri ég ekki með brjósklos. Það sama á við um stinginn. Hjúkk?

scribble, scribble, scribble, eh mr. Gibbon?

-b.

Reis stirður upp á fjórða degi

2009-06-11T14:17:00.004Z

Jæja ég er kominn afur í vinnuna. Mætti reyndar ekki fyrren á hádegi, en ég er jú á kvöldvakt. Ég var rúmfastur á mánudeginum, snarskánaði á þriðjudagskvöldi og var farinn að teygja á bakinu og ganga um nokkuð eðlilega seinnipartinn í gær. Bless íbúfen.

Ég leitaði að færslunum hér á liðhlaupinu frá því þegar svipað dæmi kom fyrir útí Köben, þá var ég einmitt orðinn temmilegur á fjórða degi. Þar þurfti ég reyndar ekki að fara neitt eða mæta neinstaðar nema mig langaði til þess, svoleiðis að það skipti ekki eins miklu máli.

Ég er búinn að lesa slatta, horfa á smá star trek og leysa krossgátur. Ef þetta voru maí-júní veikindin árlegu þá hef ég sloppið nokkuð vel, sjö níu þrettán. Nanna er að vísu komin með einhverja pest, hita og læti.. ég finn ekki fyrir neinu. Ennþá.

Fríhelgi sem ég veit ekki hvað ég á að gera við.

Fara kannske niður á bókhlöðu og tékka á ritgerðum?

Og mig vantar Seaguy!

-b.

Tognaði

2009-06-08T17:46:00.001Z

í bakinu í gær. Þetta er kunnuglegt. Ligg á Víðimelnum núna og les í bók.

En gleðilegan mánudag öll sömul.

-b.

Sumerkvehldt!

2009-06-06T20:42:00.000Z

Ahh, lu franz

2009-06-05T14:52:00.002Z

Óvíst er með framhald raunveruleikaþátta í Frakklandi eftir að Hæstiréttur þar í landi dæmdi þremur keppendum í Eyju freistinganna (e. Temptation Island) í hag. Keppendurnir kröfðust bóta þar sem ekki voru gerðir við þá launþegasamningar og á kröfuna féllst rétturinn.

Hverjum keppanda voru dæmdar ellefu þúsund evrur í bætur, eða um tvær milljónir króna, fyrir vinnuframlag sitt í þágu þáttarins. Var þar um að ræða laun samkvæmt kjarasamningum, yfirvinnu, orlof og bætur fyrir að vera sagt ólöglega upp, þ.e. brottrekstur úr þættinum.

Það að vera sparkað úr raunveruleikaþætti fyrir lélega frammistöðu eða hvað sem stjórnendunum dettur í hug yfirleitt, er ólögleg uppsögn. Það er hreint út sagt æðisleg túlkun. Bravó Frakkland.

-b.

Löggur (?) með regnhlífar

2009-06-04T21:24:00.001Z

hindra myndatökur á tvítugsafmæli mótmælanna á torgi hins himneska friðar:

Fimmliðaháttur, bræður og systur

2009-06-04T18:49:00.001Z

gotta lovit.

Í næsta kafla

2009-06-03T12:47:00.001Z

"I'm worried something'll happen to 'em before we can turn 'em into real money."
"What is 'real' money, Jack? Answer me that."
"You know, pieces of eight, or, how d'you say it, dollars--"
"Th -- it starts with a T but it's got a breathy sould behind it -- 'thalers.'"
"D-d-d-dollars."
"That's a silly name for money, Jack -- no one'll ever take you seriously, talking that way."
"Well, they shortened 'Joachimsthaler' to 'thaler,' so why not reform the word even further?"

Neal Stephenson, Quicksilver bls. 414.

Þetta er svo þungt! Afhverju ertu að lemja mig með þessari þungu kylfu þinni, Stephenson? Ertu hræddur um að ég nái þessu ekki?

Það sama var uppi á teningnum með nafnbreytinguna New Amsterdam - New York. Ha ha, það kemur aldrei neinn til með að kalla hana New York, það er fáránlegt. Áts. Hættu þessum barningum Stephenson! Þeir eru þungir veistuekkihvað.

Mér finnst upplýsingarnar sjálfar athyglisverðar. Ég vissi ekki að orðið ,,dollar" væri komið af ,,Joachimsthaler". En það eru til settlegri leiðar en þessi margþvælda fortíðar-írónía, þarsem það fáránlega í augum sautjándu aldar fólks er það sem við teljum sjálfsagt. Að gefa í skyn að aðalpersónan sé á undan sinni samtíð eða þvíumlíkt vegna þess að hún dettur niður á orðin sem við notum í dag. Blarg.

Þetta eru smávægilegir annmarkar á annars þrælfínni bók. En það var ekkert þessu líkt í Cryptonomicon og ég tók einmitt eftir því þegar ég var að lesa þá bók, þar voru næg tækifæri til þess. Mér fannst það klassi. En hérna dettur Stephenson í gryfjuna oftar en einusinni.

Æja.

-b.

Fyrsta kynlífssenan í Quicksilver

2009-06-03T12:37:00.003Z

“All right, let’s rehearse it again. ‘Jack, show the gentleman that bolt of the yellow watered silk.’ Go on—that’s your cue”
“Yes, milady”
“Jack, carry me across yonder mud-puddle.”
“With pleasure, milady.”
“Don’t say ‘with pleasure’—sounds naughty.”
“As you wish, milady.”
“Jack, that is very good-there’s been a marked improvement.”
“Don’t suppose it has anything to do with that you’ve your fist lodged in my arse-hole.”
Eliza laughed gaily. “Fist? Jack, this is but two fingers. A fist would be more like—this!”
Jack felt his body being turned outside in—there was some thrashing and screaming that was cut short when his head accidentally submerged in the sulphurous water. Eliza got a grip on his hair and hauled his head back up into the cold air with her other hand.
“You’re sure this is how they do it in India?”
“Would you like to register… a complaint?”
“Aaugh! Never.”
“Remember, Jack: whenever serious and competent people need to get things done in the real world, all considerations of tradition and protocol fly out the window.”
There followed a long, long, mysterious procedure—tedious and yet somehow not.
“What’re you groping about for?” Jack muttered faintly. “My gall-bladder is just to the left.”
“I’m trying to locate a certain chakra—should be somewhere around here—“
What’s a chakra?”
“You’ll know when I find it.”
Some time later, she did, and then the procedure took on greater intensity, to say the least. Suspended between Eliza’s two hands, like a scale in a market-place, Jack could feel his balance-point shifting as quantities of fluids were pumped between internal reservoirs, all in preparation for some Event. Finally, the crisis— Jack’s legs thrashed in the hot water as if his body were trying to flee, but he was staked, impaled. A bubble of numinous light, as if the sun were mistakenly attempting to rise inside his head. Some kind of Hindoo apocalypse played out. He died, went to Hell, ascended into Heaven, was reincarnated as various braying, screeching, and howling beasts, and repeated this cycle many times over. In the end he was reincarnated, just barely, as a Man. Not a very alert one.
“Did you get what you wanted?” she inquired. Very close to him.
Jack laughed or wept soundlessly for a while.
“In some of these strange Gothickal German towns,” he at last said, “they have ancient clocks that are as big as houses, all sealed up most of the time, with a little door where a cuckoo pops out upon the hour to sing. But once a day, it does something special, involving more doors, and once a week, something even specialer, and for all I know, at the year, decade and century marks, rows of great doors, all sealed shut by dust and age, creak open, driven by sudden descent of ancient weights on rusted chains, and the whole inner working of the thing unfold through those openings. Hitherto unseen machines grind into action, strange and surprising things fly out—flags wave, mechanical birds sing—old pigeon-shit and cobwebs raining down on spectators’ heads—Death comes out and does a fandago—Angels blow trumpets—Jesus writhes on the cross and expires—a mock naval battle plays out with repeated discharge of cannons—and would please take your arm out of my asshole now?”
“I did a long time ago—you nearly broke it!” Peeling off the knitted length of sheep-gut like an elegant lady removing a silken glove.
“So this is a permanent condition?”
“Stop whining. A few moments ago, Jack, unless my eyes deceived me, I observed a startlingly large amount of yellow bile departing your body, and floating away downstream.”
“What are you talking about? I didn’t barf.”
“Think harder, Jack.”
“Oh—that kind. I should not call it yellow but a pearly off white. Thought it has been years since I saw any. Perhaps it has yellowed over time, like cheese. Very well! Let’s say ‘twas yellow.”
"Do you know what yellow bile is the humour of, Jack?"
"What am I, a physician?"
"It is the humour of anger and ill-temper. You were carrying a lot of it around."

Neal Stephenson, Quicksilver bls. 411-12. Þessi gaur hafði skrifað þetta upp fyrir mig.

Um helgina

2009-06-02T11:44:00.002Z

gerði ég ekkert. Og það var allt það sem ég hélt það yrði. Takk herra Livingston.

Nei ég læt það vera, ég gerði ýmislegt. Föstudaginn gekk ég langleiðina uppá Esju. Ekki á topp, það var leiðindaveður og við ákváðum að snúa aftur og fara lengra - ætlum á morgun. Nú er það vikuleg ganga fram að Laugavegi, að ganga til bæði skóna mína og sjálfan mig.

Á laugardaginn fór ég í Kolaportið og keypti DVD myndir: The Hunt for Red October, JCVD og A Few Good Men. Og Syrpu handa Þorra bróður. Svo hjólaði ég í Loftkastalann og keypti afmælisgjöf handa mömmu. Hún fékk tvo miða á Grease og brúsa af dísel. Kvöldinu eyddi ég með sjálfum mér (Davíð og Ingibjörg litu við til að sækja lykla) að glápa á HFRO og Gomorra. Sem var alveg fín. Og las í Quicksilver, er kominn inní aðra bók, King of the Vagabonds.

Ég keyrði austur á sunnudaginn, fékk mér borgara á Krúsinni, heimsókn til ömmu og mömmu. Við keyrðum austur í Versali og skoðuðum vikugamalt folald. Það var í sjálfu sér fínt en mér leiðist að ganga um tún. Svo las ég meira.

Í gær svaf ég og las. Ósköp notalegt. Svo skoðuðum við íbúð sem við stefnum á að flytja í.. Maður þarf víst að flytja í Breiðholtið einusinni á ævinni, það hafa margir reynt. Borðuðum lamb.

Ég hamstraði bjór á laugardeginum. Svona þannig. Ætli ég hafi ekki sparað svona fimmtánhundruð kall miðað við hver hækkunin verður. Lífið er saltfiskur.

-b.

Skotinn Herzog

2009-05-30T17:59:00.000Z

Flottar kápur sem eru ekki til

2009-05-26T12:36:00.002Z

Veðrið er úti

2009-05-25T19:59:00.002Z

Mitt síðasta verk fimmtudaginn síðastliðna var að skila inn þessum pistli fyrir vef Borgarbókasafnsins. Hann er ekki merkilegur, ég segi fátt af viti en þarna er hann.

Ég tók þessar bækur, blaðaði í þeim og skrifaði sirka sjötíu orð um það sem mér sýndist þær vera um. Þarna var ég gaurinn sem skrifar tóma þvælu aftaná DVD-myndir, sem lýsir þeim ekki neitt en hann má ekki vera að því að (eða nennir ekki eða vill ekki) horfa á þær. Starf er starf er starf.

Á hjólinu er ég ellefu-tólf mínútur á leiðinni í ræktina, og sama tilbaka. Þetta er planið í sumar.

Ég tek mér að öllum líkindum sumarfrí frá 10. júlí til 10. eða 11. ágúst.

Við fórum í bústað um helgina og það var helvíti fínt.. Grill og pottur og bjór og svona, kærusturnar með í þetta skiptið. Við Nanna kíktum á Landnámssetrið í Borgarnesi á laugardeginum og fórum í landnámsleiðsögn og Eglu-leiðsögn, gengum göng með ipod í eyrunum. Þegar við ætluðum að leggja af stað heim sirka hálftólf á laugardagskvöld þá var sprungið á bílnum, en við skiptum um dekk á nótæm og keyrðum af stað.

Satt best að segja kom það mér á óvart hvað það gekk vel hjá okkur. Ég hef aldrei skipt um dekk með jafnlitlu veseni.

Stórfréttir.

Jæja hún hlýtur nú að fara að renna í hlað. Ég ætla út í sólina.

-b.

Geirlaugur Magnússon í þýðingu Franz Gíslasonar og Wolfgang Schiffer

2009-05-20T10:27:00.000Z

sozialwesen

am tag nachdem papa gestorben war stand ich im mittelpunkt
der großen pause als hätte ich ein neues spielzeug aus amerika erhalten
oder wäre nach akureyri mit dem flugzeug gereist
ich genoß die aufmerksamkeit auch wenn ich mich schämte im
inneren dort wo die einsamkeit wohnt deshalb spürte ich auch eine plötzliche
freude als der papa meines freundes im westen
bei einem autounfall ums leben kam